Το «εν Χριστώ σχολείο» στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Γράφει η Ρένα Χόπλαρου από τον Πολίτη της Κύπρου (22/11/2009)

“Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε πριν από λίγες μέρες τo ιταλικό κράτος για την παρουσία του σταυρού ως θρησκευτικού συμβόλου στις σχολικές αίθουσες. Κρίθηκε ότι η έκθεση του σταυρού στα σχολεία «αποτελεί παραβίαση της ελευθερίας των γονέων να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους, καθώς και της ελευθερίας της θρησκευτικής επιλογής για τους μαθητές». Επιδίκασε μάλιστα το ποσό των 5.000 ευρώ στην ενάγουσα μητέρα για ηθική βλάβη. Σε περίπτωση που το Δικαστήριο δεν αναγνωρίσει το δικαίωμα της ιταλικής κυβέρνησης να ασκήσει έφεση, τότε η απόφαση θα καταστεί τελεσίδικη και θα ισχύει πλέον για όλες τις χώρες – μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης.

“Να γίνει η δίκη του Ε. Κορκονέα και Β. Σαραλιώτη στην Αθήνα” ζητάει η μητέρα του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

Από το Έθνος της Κυριακής.

“[...] «Αρνούμαι να ανοίξω τηλεόραση και εφημερίδες. Δεν θέλω να δω τα πρόσωπα των δολοφόνων του παιδιού μου. Δεν θέλω να συγκεκριμενοποιήσω την όψη του δολοφόνου που σκότωσε τον γιο μου». Είναι τα λόγια της μητέρας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, του 15χρονου μαθητή που δολοφονήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 στα Εξάρχεια. Λόγια που εκμυστηρεύθηκε σε πρόσωπο του στενού οικογενειακού της περιβάλλοντος, με το οποίο συνομίλησε το «Εθνος της Κυριακής».

Πολιτική μηδενισμού

Χρόνια τώρα οι πολιτικοί είναι καθηλωμένοι στη λογική του διαλόγου από μηδενική βάση. Από τον σχεδιασμό για το ασφαλιστικό, την εξαγωγική πολιτική, τον διάλογο για την παιδεία και την αδειοδότηση των κολεγίων μέχρι τον ενεργειακό σχεδιασμό, την μεταναστευτική πολιτική, τα εξοπλιστικά προγράμματα και την εξυγίανση των δημόσιων επιχειρήσεων οι κυβερνήσεις εξαγγέλλουν διάλογο από μηδενική βάση.

Μια ασυνήθιστη πολιτική κίνηση (κι ένα, ως συνήθως, απεχθές θέμα)

Για να μη βλέπουμε το ποτήρι μονίμως μισοάδειο: αποτελεί ευχάριστη έκπληξη η κίνηση του Σπύρου Βούγια να διορίσει την Αφροδίτη Αλ Σάλεχ ειδική σύμβουλο σε θέματα μη νόμιμων μεταναστών. Όποιοι καταπλέουν στο δικτυακό πέλαγος (και όχι μόνο) θα γνωρίζουν την ενεργό συμβολή της Αφροδίτης στα ζητήματα αυτά. Θα την αδικούσαμε αν προσπαθούσαμε να τη συνοψίσουμε εδώ. Μια μικρή περιπλάνηση στον σύνδεσμο που δίνουμε (http://afroditealsalech.blogspot.com) αρκεί για να πειστεί και ο πλέον δύσπιστος για την καταλληλότητα της επιλογής της: είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους που γνωρίζει από πρώτο χέρι τα προβλήματα των σημερινών  “κολασμένων της γης”. Από την άλλη, να σου τo (αναμενόμενο) κίτρινο αντίβαρo, γιατί αν δεν τη βρεις από εθνικιστή, θα τη βρεις από λαϊκιστή:

Για τη Ρένα…

Τρία κείμενα στη μνήμη της αξέχαστης Ρένας Σταυρίδη-Πατρικίου (από την Αυγή και το Βήμα της Κυριακής)

1. Περιδιαβάζοντας την Παρασκευή, αφού μάθαμε το τέλος, σαν παρηγοριά και αναπόληση κάποιο βιβλίο του Τίτου, στάθηκα σε ένα δίστιχο που προς στιγμήν μού ήχησε σαν πρόσφορο επιτύμβιο σε μαρμαρόπλακα: «Η ομορφιά των γυναικών που αλλάζουν τη ζωή/μένει στα ποιήματα που γράφτηκαν γι’ αυτές». Μόνο προς στιγμήν. Γιατί θα ήταν ένας άδικος τρόπος να αποχαιρετίσουμε σήμερα τη Ρένα. Άδικος, όπως ο τρόπος που διάλεξε ο θάνατος να την πάρει. Ήταν όμορφη, γράφτηκαν γι’ αυτήν στίχοι, όπως αυτοί του συντρόφου της, αλλά σήμερα αποχαιρετάμε κάτι πολύ περισσότερο και πλουσιότερο. Αποχαιρετάμε μια φίλη, μια γυναίκα και μια μητέρα, μια σημαντική ιστορικό, ένα δραστήριο πολιτικό στέλεχος, μια αντιστασιακή, μια αυθεντική διαφωτίστρια, μια που ήταν «παρούσα» (όπου έκρινε), μια που συμμετείχε (σε ό,τι πίστευε), μια που διψούσε για τη ζωή, για την «κοινότητα» και τη φιλία.Αποχαιρετάμε μια ενότητα ζωής, πολυπρισματική, που συντέθηκε από διαφορετικά κομμάτια. Κομμάτια που η ίδια τα συνάρμοσε επιδέξια, κινούμενη από το ένα στο άλλο όταν το ήθελε ή όταν οι ιστορικές περιστάσεις το ζητούσαν.

Οι ευαισθησίες για τα παιδιά των μεταναστών εξαντλήθηκαν στις προεκλογικές δηλώσεις

“Εξορθολογισμός της διαδικασίας χορήγησης της ελληνικής ιθαγένειας σύμφωνα με τις αρχές του κράτους δικαίου. Κτήση της ελληνικής ιθαγένειας για
όλα τα παιδιά μεταναστών, οι οποίοι διαβιούν έναν ελάχιστο αριθμό ετών στη χώρα μας, και τα οποία γεννιούνται στην Ελλάδα. Καθώς, και, μετά τη συμπλήρωση τριετίας στην ελληνική εκπαίδευση, για όλα τα υπόλοιπα παιδιά που είναι μαθητές στη χώρα μας.“

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ για την οικονομική και κοινωνική ένταξη των μεταναστών.

Πώς θα πληρώσουμε το λογαριασμό:Από τη μια η εισπρακτική αντιμετώπιση των ελλειμμάτων και από την άλλη η μικροπολιτική διαμαρτυρία

Πολύ ενδιαφέρον το κείμενο του Γιαννουλόπουλου στην Ελευθεροτυπία της Παρασκευής

Οταν βλέπεις να ‘ρχεται καταπάνω σου με μεγάλη ταχύτητα ένα αυτοκίνητο, αυτό που κάνεις, ενστικτωδώς, είναι μια κίνηση για να το αποφύγεις, χωρίς να σε απασχολούν η μάρκα του, το ποιος κάθεται στο τιμόνι ή ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας.Εχω την αίσθηση ότι αυτό το μήνυμα εκπέμπεται τελευταία προς όλες τις κατευθύνσεις από τις Βρυξέλλες και τα τηλεοπτικά δελτία: ό,τι φάγαμε φάγαμε, ό,τι ήπιαμε ήπιαμε, τώρα ήρθε η ώρα να πληρώσουμε τον λογαριασμό.

Μολονότι δεν αποκλείω κάποιο «πακετάρισμα» του μηνύματος -δεν θα ήταν πρωτοφανές- νομίζω ότι τούτη τη φορά την έχουμε άσχημα. Αν όμως επιστρέψουμε στη σκηνή με το αυτοκίνητο, θα διαπιστώσουμε ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Για παράδειγμα, την κίνηση του πεζού για να το αποφύγει θα την έκανε κι ένας σκύλος. Αλλά εμείς είμαστε άνθρωποι, ζώα κοινωνικά. Οπερ, στην προκειμένη, περίπτωση σημαίνει το εξής: ότι η αντίδρασή μας πρέπει να είναι αποτελεσματική, ενώ ταυτόχρονα από αυτήν κάποιοι θα κερδίσουν και κάποιοι θα χάσουν. Δηλαδή δεν υπάρχουν κοινωνικά ουδέτερες πράξεις. Συνεπώς, είτε το ξέρουμε είτε όχι, η ταμειακή αντιμετώπιση των ελλειμμάτων έχει μια κοινωνική διάσταση.

Οι άλλοι «βιβλιοφάγοι»

Οι προπηλακισμοί συγγραφέων, η βίαιη παρεμπόδιση της παρουσίασης ενός βιβλίου και ο τραμπουκισμός δεν στηρίζονται σε κάποιο ιδεολογικό περιεχόμενο. Πηγάζουν από αντιδημοκρατικές πεποιθήσεις που παραβιάζουν κάθε έννοια ελεύθερης διακίνησης ιδεών και διαλόγου. Εύστοχο το άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη από την Καθημερινή (21/11).

Δημοσιογράφοι και πολίτες: εξάρτηση ή αυτόνομη βούληση;

Τελικά οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν καταφέρει να αυτονομηθούν ή να απαγκιστρωθούν από τις υποδείξεις των προβεβλημένων δημοσιογράφων; Διαβάστε την ενδιαφέρουσα άποψη του Γιάννη Παντελάκη από την Ελευθεροτυπία (21/11):

Από λόγια έχουμε χορτάσει κ. Χρυσοχοΐδη!

Ας σταματήσει επιτέλους το λαϊκισμό ο κ. Χρυσοχοΐδης! Δουλειά πρέπει να ρίξει και όχι κάθε λίγο και λιγάκι να βγαίνει και να κάνει δηλώσεις. Παρουσιάζεται συνέχεια στα κανάλια και στις εφημερίδες και βροντοφωνάζει ότι όσοι τα σπάνε είναι γόνοι πλούσιων οικογενειών που δε δείχνουν έλεος στις περιουσίες των φτωχών καταστηματαρχών.

Ντου και ξύλο…

Παρακολουθώντας την ειδησεογραφία των ημερών πριν και μετά από την παρανοϊκή σύλληψη του 24χρονου, δεν μπορώ παρά να μελαγχολώ (ώς και να καταθλίβομαι) με τα βίαια, αντιδημοκρατικά ρεσιτάλ καφρίλας που δίνονται όλο και συχνότερα. Σταλινιστές, ακροδεξιοί, μπαχαλάκηδες, (μικρο)τρομοκράτες, όλων των ειδών τα εμέσματα, συνθέτουν ένα πρωτόγνωρα αποκρουστικό τοπίο. Τα συνθήματα που τους ενώνουν θα μπορούσαν να είναι “Νόμος είναι το δίκιο το δικό μου” (ήπια εκδοχή) ή “Διαφωνώ με όσα λες/κάνεις και θα σε σπάσω στο ξύλο”. Εντελώς ενδεικτικά  σταχυολογώ ορισμένα γεγονότα:

What the FAQ?

Μια εύλογη απορία: οι δημοσιογράφοι δε μαθαίνουν να παραπέμπουν στις πηγές, ιδιαίτερα δε όταν παραθέτουν σχεδόν αυτούσια κείμενα, γραμμένα από κάποιον άλλον; Αναφέρομαι στο κείμενο που ανέβασα στο μπλογκ για τον αθώο 24χρονο φοιτητή και κάποιος Ανδρέας Σολωμός από την συντακτική ομάδα του FAQ το αναπαράγει με λίγες δικές του προσθήκες στο σημερινό τεύχος. Μιλάμε για καραμπινάτη λογοκλοπή.

“Ένας να ήταν μόνο, ένας ο Πομάκος ή ο Ρωμά στην Θράκη, θα είχαμε την υποχρέωση να σεβαστούμε αυτή του την ταυτότητα”

Διαβάστε τις ενδιαφέρουσες θέσεις της κ. Θάλειας Δραγώνα για τις μειονότητες, τα διαπολιτισμικά σχολεία, τους εκπαιδευτικούς, σε συνέντευξή της στο Ράδιο Χρόνος. Θεωρώ ότι προσφέρει σκέψεις για ξετύλιγμα.

Ψωμί, παιδεία, Χόνεκερ!

Το τιμημένο κόμμα καινοτόμησε και πάλι. Στη χθεσινή πορεία του Πολυτεχνείου, με αφορμή τις πρόσφατες παράλογες ιμπεριαλιαστικές εκδηλώσεις στο Βερολίνο, κρατούσαν και κυμάτιζαν σημαίες της DDR! Μπράβο παιδιά, μας εκπλήξατε πάλι. Η δεξαμενή του παραλογισμού σας είναι αστείρευτη. Του χρόνουμην ξεχάσετε  να έχετε μαζί σας αφίσες του Γκρότεβολ και του Χόνεκερ.

Καλό ταξίδι, Ρένα…

Την Παρασκευή (13/11) έφυγε από κοντά μας η αγαπημένη Ρένα Σταυρίδη-Πατρικίου. Πολλά είναι αυτά που θα μπορούσα να πω για τη Ρένα αλλά εκείνο που έρχεται πρώτο στο μυαλό μου είναι μόνο δύο λέξεις: αληθινός άνθρωπος. Η ομορφιά της ψυχής και του πνεύματός της μένει ευτυχώς κοντά μας, είτε σαν κομμάτι προσωπικών αναμνήσεων, είτε μέσω του λόγου και της δουλειάς της. Δύσκολα αποτυπώνεται η απουσία στο “χαρτί”. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τη σκεπάσει.

Αποφυλακίστηκε ο 24χρονος φοιτητής. Απομένει το δικαστήριο.

Αποφυλακίστηκε σήμερα ο 24χρονος φοιτητής καθώς οι κατηγορίες δεν κατάφεραν να πείσουν ούτε ανακρίτρια, ούτε εισαγγελέα. Δεν έχει οριστεί ακόμα δικάσιμος ενώ παράλληλα τέθηκαν στον 24χρονο περιοριστικοί όροι: μια μέρα το μήνα παρουσίαση στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα.

Ανακοίνωση της Επιτροπής Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ για την κακουργηματική δίωξη νεαρού λόγω χρήσης αμφίεσης (κουκούλα)

Η πρόσφατη δίωξη συλληφθέντα με τον ελευθεροκτόνο νόμο για τη χρήση αμφίεσης ως επιβαρυντικό στοιχείο για κακουργηματικής μορφής έγκλημα ξαναφέρνει στην επιφάνεια τον απαράδεκτο νόμο που ψήφισε η Νέα Δημοκρατία για το σχετικό θέμα.

Τα πραγματικά γεγονότα της σύλληψης του 24χρονου το βράδυ της Παρασκευής (13/11)

Τι συνέβη το βράδυ της Παρασκευής (13/11) και ένας αθώος 24χρονος βρίσκεται αυτή τη στιγμή προφυλακισμένος; Θα αποφύγω οποιαδήποτε σχόλια και θα περιοριστώ στην αναφορά και μόνο των γεγονότων για να μη προκαλέσω οποιοδήποτε κακό στον κατηγορούμενο καθώς την ερχόμενη Τρίτη περνάει από ανακριτή.

Ο 24χρονος λοιπόν φοιτητής μόλις είχε τελειώσει το μάθημά του από τη σχολή και πήγε στα Εξάρχεια για να συναντήσει του φίλους του. Αγόρασαν σουβλάκια από τα “Άγραφα” και τα έτρωγαν καθήμενοι στη Ζωοδόχου Πηγής, κοντά στο παρκάκι. Κάποια στιγμή ο ένας από τους φίλους δίνει τη τσάντα του στον 24χρονο και πηγαίνει στην τουαλέτα σε παρακείμενο μπαράκι.

Ο Μεσσήνιος μας δουλεύει (και η “φιλελεύθερη” βάση τσιμπάει).

“Εκείνο το διάστημα εγώ διαφώνησα με μια ηγεσία όχι με την παράταξη. Και για ένα μείζον εθνικό θέμα. Και οι τότε θέσεις μου δικαιώθηκαν έκτοτε“. Μάλιστα, το ακούσαμε κι αυτό. Ωστέ δικαιώθηκαν, λοιπόν… Αυτό δήλωσε ο αγλαός μέλλων ηγέτης της Ν.Δ. σε κυριακάτικη εφημερίδα. Ω ναι, αυτός που μας έχει φορτώσει το πρόβλημα, απορρίπτοντας τις προτάσεις Πινέιρο, αυτός που οργάνωνε συλλαλητήρια με μαθητές και παπαδαριά, αυτός που χάραξε την πιο χαοτική μεταναστευτική πολιτική, αυτός που πολεμούσε την παράταξή του, ανεξαρτήτως ηγεσίας, όχι μόνο το’93., αλλά μέχρι να διαλύσει το υπερβατικό του κόμμα. Τώρα που παγιώνεται  η διαφορά υπέρ του, καταλαβαίνει κανείς τι σημαίνει “βάση της Νέας Δημοκρατίας”. Τέτοια ξεσαλώματα της λήθης, τέτοια πριμοδότηση ενός ανίκανου, ανήθικου, ξεπερασμένου εθνικιστή δεν γίνονται πουθενά αλλού:

Το «τείχος» του ΚΚΕ

του Πάσχου Μανδραβέλη (Καθημερινή: 14.11.09)

Αν θαυμάζουν κάτι οι πολίτες στο ΚΚΕ είναι η συνέπειά του, επειδή την μπερδεύουν με την ακινησία. Για να πούμε των πολιτών το δίκιο, εύκολο να μπερδευτεί κανείς, επειδή τα νεκρά πράγματα παρουσιάζουν μια θαυμαστή συνέπεια: δεν δημιουργούν ποτέ εκπλήξεις. Είναι συνεπή με όσα περιμένουμε. Ενα ντουβάρι, για παράδειγμα, μπορεί να παραμένει στη θέση του ακόμη και μετά από σεισμό. Κι αυτό είναι μια θαυμαστή συνέπεια στον χρόνο.

Πάλι από την αρχή…

Σε προκήρυξη χρηματικής αμοιβής ύψους 1.000.000 ευρώ σε όσους πολίτες συμβάλουν στη σύλληψη των δραστών που συμμετείχαν στην δολοφονική απόπειρα κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα, προχώρησαν το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και το Υπουργείο Οικονομικών. Με την απόφαση αυτή υλοποιείται η εξαγγελία του κ. Χρυσοχοΐδη για την επανεξέταση της υπόθεσης από μηδενική βάση. Αναρωτιέμαι λοιπόν, είναι δυνατόν να ερευνηθεί μια υπόθεση 11 μηνών από μηδενική βάση;

Δυο στοχαστικές 17χρονες μιλούν για τις οθόνες της ζωής τους

1) Aφού άκουσα κήρυγμα 45λεπτο από τον καθηγητή των μαθηματικών μου -που προφανως απευθύνονταν σ’εμάς, τους ‘θεωρητικούς”- ότι ανήκουμε στη ”γενιά των τεμπέληδων” που δεν αφιερώνεται στις γενικές γνώσεις και άλλα συναφή που ειπώθηκαν.
Φυσικά, η αντίδραση ήταν η αναμενόμενη (”μα τι λέτε κύριε εμείς έχουμε όνειρα”) και ακολούθησε μια συζήτηση χωρίς τέλος-καλή ώρα-.
Δεν γράφω βέβαια για να υπερασπιστώ τη γενιά μου αφού δεν γίνεται να αρνηθεί κανείς ότι: ΝΑΙ είμαστε αδιάβαστοι, ΝΑΙ είμαστε καλομαθημένα,ΝΑΙ είμαστε απολιτίκ, ΝΑΙ εξαρτώμαστε απο ό,τι καινούριο γκατζετοειδές μας πλασάρουν και δυστυχώς ΝΑΙ έχουμε συνηθίσει να γουστάρουμε όλα τα παραπάνω.

Δεύτερη καταδικαστική απόφαση από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου

Ποια ανθρώπινα δικαιώματα και κουραφέξαλα! Δεν ιδρώνει με τίποτα το αυτάκι μας. Σιγά τώρα μη μας υποδείξουν οι κουτόφραγκοι, τι θα κάνουμε εμείς εδώ στην Ελλαδίτσα μας. Ας φάμε τώρα τη φάπα μας μήπως και σταματήσουμε να σφυράμε αδιάφορα.

“Για δεύτερη φορά μέσα σε πέντε μήνες, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου εξέδωσε στις 29 Οκτωβρίου, καταδικαστική απόφαση για τη μακροχρόνια παραμονή κρατουμένων σε ελληνικά αστυνομικά κρατητήρια, επισημαίνει με ανακοίνωση του ο Συνήγορος του Πολίτη. Όπως και στην αμέσως προηγούμενη (κατά Ελλάδας, 4.6.2009), τονίζεται ότι η κράτηση σε χώρους στερούμενους κατάλληλων υποδομών αποτελεί παραβίαση του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης (απαγόρευση απάνθρωπης μεταχείρισης).

Γιατί διώκεται η Μιλένα Ιβάνοβα;

Μπορεί, ας πούμε, ο Χριστοφοράκος να ξεφεύγει από την αστυνομία και την ελληνική δικαιοσύνη, δε συμβαίνει όμως το ίδιο για τη βουλγάρα Μιλένα Ιβάνοβα. Διαβάστε λοιπόν, το κείμενο συμπαράστασης και θα καταλάβετε.

“ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΤΕ ΤΗΝ ΜΙΛΕΝΑ ΙΒΑΝΟΒΑ ΤΩΡΑ!

Τις τελευταίες μέρες υπήρξαμε μάρτυρες ενός ακόμη περιστατικού που οδήγησε στη δικαστική περιπέτεια μια βουλγάρα υπήκοο, πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η περιπέτειά της υποδηλώνει τις αυξανόμενες λογικές καταστολής και συρρίκνωσης των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και ελευθεριών και μεγαλώνει τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα των πολιτών για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και ελευθεριών όσων ζουν σ’ αυτό τον τόπο.

Σε τι πιστεύει ο Αντώνης Σαμαράς

Ένα άρθρο του Διονύση Γουσέτη που μας βγάζει από την πολιτική λήθη των ημερών… (από www.newstime.gr)

Όπως είναι γνωστό, ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε να ανατρέψει το κόμμα του όταν ήταν στην κυβέρνηση και να το διασπάσει. Ίδρυσε την «Πολιτική Άνοιξη» και όταν καταποντίστηκε με 2,3% επέστρεψε στη ΝΔ του Κ. Καραμανλή. Τώρα διεκδικεί την αρχηγία δηλώνοντας επανειλημμένα ότι δεν ανέτρεψε την κυβέρνηση του κόμματός του. Αλλά τα γραπτά μένουν. Π.χ. στις 21/12/1993 δήλωνε: «Θυμίζω ότι [το Μακεδονικό] ήταν το αίτιο για το οποίο ρίξαμε την κυβέρνηση Μητσοτάκη».

Με τι πρέπει τελικά να “μπολιάσουμε” την έρμη, την Παιδεία μας;

“Δημόσια παιδεία δεν σημαίνει δημοσιοϋπαλληλική παιδεία, ανέφερε σχετικά ο πρόεδρος του ΣΕΒ και πρόσθεσε ότι ο Σύνδεσμος είναι έτοιμος να υποβάλει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα «μπολιάσματος» της Παιδείας μας με το πνεύμα της σύγχρονης επιχειρηματικότητας, προκειμένου το εκπαιδευτικό σύστημα να επανασυνδεθεί οργανικά με την ανάπτυξη και την κοινωνική πρόοδο.“

Πολύ ωραία αυτά που λέει ο πρόεδρος τους ΣΕΒ, όπως και τα πέντε μέτρα που προτείνει στην κ. Διαμαντοπούλου για τη βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος.

Ο Εμιράχ

Γράφει η Ρένα Χόπλαρου από την εφ. Πολίτης της Κύπρου.

Ο Εμιράχ ήρθε στην Κύπρο όταν ήταν δέκα ετών. Έχει ως τώρα ζήσει σε άλλες τρεις χώρες. Μιλάει αραβικά, γαλλικά, ρουμάνικα, ρομά και ελληνικά. Στην αρχή τον κοιτούσα με δέος. Δεν μπορούσα ακριβώς να τον κατατάξω, να τον κατανοήσω. Στη συνέχεια και όσο πιο πολύ γνωριζόμασταν έγινε το παράδειγμα που με βοήθησε να κατανοήσω τις ταυτότητες που τέμνουν και διαπερνούν τα φυσικά σύνορα των εθνών-κρατών. Πρόκειται για ανθρώπους που ενώ διατηρούν στενούς δεσμούς με τον τόπο καταγωγής τους και τις παραδόσεις τους, γνωρίζουν ότι δεν θα γυρίσουν ποτέ πίσω, εκεί απΆ όπου ξεκίνησαν.

Διάταγμα περί απαγορεύσεως του καπνίζειν!

Νέος και σκληρότερος ο αντικαπνιστικός νόμος που προωθεί το υπουργείο Υγείας ζητώντας κατά κύριο λόγο να αρθούν όλες οι εξαιρέσεις από την υπάρχουσα νομοθεσία. Είναι προφανές πως ούτε αυτός ο νέος νόμος θα λειτουργήσει, αφού ποτέ δεν εφαρμόστηκε αντικαπνιστικός κανονισμός στην Ελλάδα παρά τις σαφείς απαγορεύσεις. Με εξαίρεση ίσως το βασιλικό διάταγμα του 1856 περί απαγορεύσεως του καπνίσματος. Λέτε το υπουργείο να συζητά την επαναφορά του διατάγματος ως μόνη λύση;

Η νέα γρίπη και ο ασθενής φίλος

Προφανώς και δεν είναι τόσο σοβαρή η γρίπη H1N1 αλλά προς τι η τόση φασαρία για τα εμβόλια, για τις ευπαθείς ομάδες, για τα παιδιά στα σχολεία; Όλα πλεόν τα παιδιά κυκλοφορούν με αντισηπτικά υγρά, κουβαλώντας το φόβο και το άγχος των γονιών τους.

Διαβάστε λοιπόν, τι συνέβη σ’ ένα φίλο μου που πήγε να εξεταστεί στο “Σωτηρία” πριν από λίγες μέρες.

Ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι. Χο!

Αφού με κόπο και ιδρώτα αξιολογήθηκαν οι πάνω από 30.000 αιτήσεις για τις θέσεις των Γενικών και Ειδικών Γραμματέων, η αξιοκρατία θριάμβευσε και τα πόστα δόθηκαν στους πιο κατάλληλους και ικανούς (ελπίζω τουλάχιστον να μη μας απογοητεύσουν). Οι πανηγυρικές διακηρύξεις περί δημόσιας διαβούλευσης και πρωτόγνωρων διαδικασιών ακυρώθηκαν στην πράξη.

Στον κόσμο τους (τότε, τώρα, πάντα)…

Παρότι οι απόψεις της λαϊκής δεξιάς και της κομμουνιστικής αριστεράς  για τον κόσμο εν έτει 2009 είναι γνωστές, δεν μπορεί παρά να εκπλήσσεται κανείς όταν βλέπει τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων που τις εκφράζουν. Αναρωτιέμαι, σε ποιο κόσμο ζουν; Γιατί, εξαιρουμένων της γλώσσας και του χρώματος, κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι πρώτες σελίδες εφημερίδων του 1919. Απολαύστε τις, αριστερά και δεξιά:

Κάτι απλό για τον ΣΥΡΙΖΑ… ή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια

Και οι προτάσεις έπεφταν σαν το χαλάζι. Αναφέρομαι στον ΣΥΡΙΖΑ και στην αδυναμία του να αποφασίσει ποια μορφή τελικά θα έχει αυτό το ιδιότυπο πολιτικό μόρφωμα. Η ανικανότητα για την επιλογή της τελικής μορφής του ΣΥΡΙΖΑ είναι φυσικό επακόλουθο, καθώς χαώδεις διαφορές χωρίζουν τις ιδεολογικά ρεύματα που τον απαρτίζουν. Όσο κι αν οι συριζαίοι βγάζουν φλύκταινες όταν ακούν για τις δομές των παραδοσιακών κομμάτων, νομίζω ότι θα έπρεπε να ξεκινήσουν από την πεπατημένη και αυτονόητη αρχή, αυτή της πλειοψηφίας.

Είκοσι χρόνια ευτυχίας

Μπρος λοιπόν, τι περιμένετε: γκρεμίστε τον καπιταλισμό, ξαναχτίστε το τείχος!

Αχά! Ώστε, στο Βερολίνο δεν γιορτάζουν το γκρέμισμα του τείχους αλλά “την παλινόρθωση του καπιταλισμού”. Τι αδαής που είναι ο κόσμος που γιορτάζει. Τι μωροί που είναι οι γερμαναράδες. Δεν ακούνε τι είπε σήμερα η πάνσοφη Αλέκα, που το καλοκαίρι του 1992 διοργάνωνε  συλλαλητήριο με αίτημα “λευτεριά στον Χόνεκερ”; Δεν καταλαβαίνουν ότι μόνο το ανασταλινοποιημένο Κ.Κ.Ε γνωρίζει την αλήθεια; Τιμημένο μας κόμμα, συ, που, για να θυμηθούμε μια άλλη φετινή επέτειο, χαρακτήριζες την άνοιξη του 1989 τους ηρωικούς διαδηλωτές της Τιεν Αν Μεν “πράκτορες του διεθνούς ιμπεριαλισμού”.

Να γίνει πορεία κατά της τρομοκρατίας όπως προτείνει η ΠΟΣΔΕΠ και η Ανανεωτική Πτέρυγα; Αν ναι, με ποιο διακηρυκτικό περιεχόμενο;

Περιμένουμε απόψεις (όσων  πιστών), πριν τοποθετηθούμε…

Ελεήστε τους πτωχούς…

Έχουν ξεσηκωθεί οι ιεράρχες για τα μέτρα φορολόγησης της εκκλησιαστικής περιουσίας και κράζουν για αφαίμαξη και τα τοιαύτα. Διαβάστε λοιπόν, τα ενδιαφέροντα συμπεράσματα του Ιερόθεου Κόλια από την Αυγή (8/11).

Εκκλησιαστική περιουσία 700 εκατ. ευρώ

«Η περιουσία μας δεν είναι αμύθητη, όπως ακούγεται», είναι η μόνιμη επωδός των εκκλησιαστικών παραγόντων, κάθε φορά που -όπως και τώρα- εγείρεται ζήτημα εκκλησιαστικής περιουσίας. Μόνο που αυτή τη φορά τους… ξέφυγε και παραδέχτηκαν την ακριβή αξία της ακίνητης ιδιοκτησίας τους.

Η γκάφα της “Καθημερινής” και ποιοι την πλήρωσαν

Αναδημοσίευση από το TVXS (9/11).

Την προηγούμενη Κυριακή, γράφει το “Παρόν”, δημοσιεύθηκε στην “Καθημερινή” ένα άρθρο με τίτλο «Προεκλογικές εντάσεις στην ψηφιακή σύγκλιση» και σε ένα πρόγραμμα που αφορούσε το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού υπήρχε η εξής σημείωση σε παρένθεση («ΛΕΟ, δες το λίγο με τον Ζήρα, γιατί είναι φίλοι μας αυτοί»). Δύο άτομα απολύθηκαν για το παραπάνω λάθος.

Γιατί φοβίζετε τον κόσμο, κ. Yπουργέ;

” [...] H εγκληματικότητα έχει πάρει απίστευτες διαστάσεις. Προχτές πιάσαμε έναν Aλβανό προαγωγό που είχε 5.000.000 ευρώ στην Tράπεζα και πέντε πολυτελή σκάφη αξίας 45.000.000 ευρώ. Kάθε μέρα στο Ιντερνετ περνάνε μεγάλα ποσά μαύρου χρήματος. Εχουμε μια πρωτοφανή έκρηξη βίας [...] “. (Από τη συνέντευξη του κ. Χρυσοχοΐδη στην Καθημερινή).

Τώρα τι προσπαθεί να κάνει ο κ. Χρυσοχοΐδης; Να φοβίσει τον κόσμο; Πού τις είδε τις απίστευτες διαστάσεις της εγκληματικότητας; Ρίξτε μια ματιά στην ιστοσελίδα της ελληνικής Αστυνομίας και θα διαπιστώσετε ότι η εγκληματικότητα στην Ελλάδα δεν παρουσιάζει και τόσο μεγάλη έξαρση. Σε όλους τους πίνακες με τα εγκλήματα από το 1991 μέχρι σήμερα, διαπιστώνουμε αυξομειώσεις στους αριθμούς. Αν θέλει ο κ. Χρυσοχοΐδης να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου για τα μέτρα που πρόκειται να πάρει, ας αφήσει κατά μέρος την προσπάθεια για τη δημουργία κλίματος ανασφάλειας και μόνιμου φόβου.

Φαυλότητα και ρουσφετολογία διά στόματος Πάγκαλου

Άντε πάλι μία από τα ίδια. Να λοιπόν, που ξεπροβάλλει σιγά-σιγά και ο λόγος περί διεκδίκησης του τίτλου του “ηθικού” ηγήτορα που θα επιφέρει το καίριο χτύπημα στη διαφθορά και την αναξιοκρατία. Ο πληθωρικός κ. Πάγκαλος απαντάει στο δημοσιογράφο της Καθημερινής με στομφώδη τρόπο και με την αδιαμφισβήτη υπεροχή του νικητή:

Μπράβο, αυτή είναι…κατάντια.

Συναισθήματα έκπληξης, θλίψης και αποδοκιμασίας μου έχει προκαλέσει το πρόσφατο διαφημιστικό σποτάκι γνωστής βιομηχανίας καφέ. Το σποτάκι αυτό παρουσιάζει δύο “έφηβους” ηλικίας γύρω στα σαράντα να ξυπνούν στο παιδικό τους δωμάτιο και μέσα από την κουκέτα-κρεβάτι τους να διατάζουν σχεδόν τη μητέρα τους να τους ψήσει τον διαφημιζόμενο καφέ, με την κλασσική ελληναρίστικη φράση : “Μάναααα, καφέεεε”. Η διαφήμιση τελειώνει με μια φαιδρή (;)  ατάκα του τύπου: “Εμείς οι Έλληνες έχουμε στενούς οικογενειακούς δεσμους, και μπράβο μας”, δημιουργώντας έτσι και ένα μαρκετινίστικο λογοπαίγνιο.

Ο δεκάλογος του καλού εθνικιστή

Ιδού ένα παλιό άρθρο του κ. Γιατρομανωλάκη που είχα κρατήσει και το ανακάλυψα χτες το βράδυ. Μεζεδάκι για τη βραδινή σας έξοδο. Από το Βήμα (9/3/2008).

ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ Ή ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ;

Οι λέξεις «εθνικισμός» και «εθνικιστής» εμφανίζονται στην ελληνική γλώσσα στα μέσα του 19ου αι. ως μεταφραστικά δάνεια για να περιγράψουν μια νέα κατάσταση πραγμάτων. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ερμηνεία των όρων από παλαιότερα λεξικά. Εθνικισμός είναι «η αποκλειστική προσήλωσις εις τα εθνικά ιδεώδη με τάσεις εδαφικής επεκτάσεως του Εθνους εις βάρος άλλων Εθνών», ενώ «εθνικιστής» είναι «ο εμφορούμενος υπό των αρχών του εθνικισμού». Δεν είναι βέβαιο αν οι παλαιοί εθνικιστές ήταν προσηλωμένοι αποκλειστικά στην εδαφική επέκταση του Εθνους. Το βέβαιο είναι πως καθώς σήμερα πολλά έχουν αλλάξει, οι τωρινοί εθνικιστές πρέπει να είναι προσηλωμένοι σε περισσότερα ιδεώδη προκειμένου να υπηρετήσουν το Εθνος. Παρακάτω θα προσπαθήσουμε να καταγράψουμε κάποιες βασικές ιδιότητες που πρέπει να διαθέτει ένας μοντέρνος εθνικιστής προκειμένου να είναι άξιος του ονόματός του.

Ο “ηθικός και ακέραιος (τελεία και παύλα!)” και το “αστέρι του βορρά”: μα τι ακούμε πια!

“Κανείς δεν απαιτεί από ένα πολιτικό να είναι τέλειος. Απαιτεί να είναι ακέραιος. [...] Ηθικός και ακέραιος. Τελεία και παύλα!”. Ποιος λέτε ότι τα  διατράνωσε όλα αυτά και κατόπιν αποθεώθηκε . Μα… ο Αντώνης Σαμαράς, βέβαια, σήμερα στο συνέδριο. Ο Σαμαράς, ο οποίος όλο και ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις και μάλιστα σε μία εμφανίζεται νικητής (μπρρ…)! Συγχωρήστε μας την εμμονή, αλλά πραγματικά, δεν μας αφήνει να αγιάσουμε ο Μεσσήνιος. Για χάρη του, αφήνουμε κατά μέρος την επιστροφή της ηθικής, ή μαλλον της κενόλογης “ηθικοποίησης” της πολιτικής, αντί για την οποιαδήποτε πολιτική θέση. Η αυτιστική ελληνική δεξιά δεν κατάλαβε τίποτα από την κατάντια του “σεμνά και ταπεινά” και την εκκωφαντική αποδοκιμασία της μπαϊρακταροποιημένης (μη πολιτικής). Επίσης,  προσπερνάμε τον αιώνιο Ψωμιάδη, ο οποίος φώναζε, λίγο πριν βουρκώσει,  απευθυνόμενος στον Καραμανλή:

Παναγιώτης Ψωμιάδης: Τι θέλει;

του Κώστα Γιαννακίδη (από το protagon.gr)

Η τελευταία εικόνα που έχω, εκ του σύνεγγυς, από τον Παναγιώτη Ψωμιάδη σχηματίστηκε ένα καλοκαιρινό βράδυ στη Φούρκα, στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής. Τον Αύγουστο η Χαλκιδική έχει περισσότερους Σαλονικιούς από την ίδια τη Θεσσαλονίκη, συνεπώς ήταν λογικό και ο νομάρχης να κάνει τα μπάνια του παρέα με τους ψηφοφόρους.

Κώστας ο Τραμπούκος

Μαντέψτε ποιος έγραψε το παρακάτω άρθρο και διαβάστε την απάντηση στο τέλος του κειμένου.

“Τον Καραμανλή τον μικρό , είχα καταλάβει εδώ και καιρό γιατί τον αγάπησε η ελληνική κοινωνία σε τέτοιο βαθμό. Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, οικογενειάρχης, καλοφαγάς, πληθωρικός στις χειρονομίες του, τεμπελάκος αλλά καταφερτζής, μετρίων δυνατοτήτων, αλλά καλή καρδιά…

Η επιστροφή του Μεσσήνιου (σκέφτεστε τίποτα χειρότερο;)

Δυσκολεύομαι ακόμη να πιστέψω ότι στη Ν.Δ. συζητούν σοβαρά την περίπτωση να εκλέξουν πρόεδρο τον Αντώνη Σαμαρά (τον -εκτός των άλλων- χειρότερο υπουργό της μεταπολίτευσης με βάση την ψηφοφορία μας). Και να θέλει κανείς να ξεχάσει το ολέθριο παρελθόν του, δεν μπορεί να αγνοήσει όσα  τερατώδη εκστομίζει. Τα λόγια του Μεσσήνιου αποτελούν ακαταμάχητο συνδυασμό επένδυσης στην πολιτική λήθη και στη συλλογική ελαφρότητα από τη μία, και επίκλησης στα πιο συντηρητικά και εθνικιστικά αντανακλαστικά της Ν.Δ,  από την άλλη. Πριν σταχυολογούμε αποσπάσματα από την ομιλία του αναρωτιόμαστε: όταν ο ανθός της ΟΝΝΕΔ (η επόμενη γενιά από αυτή που ρέκαζε το “αλήτη, προδότη”) αλαλάζει αποθεώνοντας διαρκώς το Σαμαρά, όπως χθες στο Μπάντμιντον το εννοεί; Αν όχι,

Τα στερεότυπα για τους μετανάστες δεν έχουν λόγο ύπαρξης

Από την Ελευθεροτυπία (3/11).

“[...] Η Τζένι Κλούγκμαν, διευθύντρια του γραφείου Ανθρώπινης Ανάπτυξης στο Αναπτυξιακό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών και υπεύθυνη της φετινής έκδοσης, μιλά στην «Ε» λίγο πριν παρουσιάσει τα συμπεράσματα της σχεδόν 200σέλιδης έκθεσης στο τρίτο Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη.

«Τα οφέλη της μετανάστευσης είναι πολυεπίπεδα καθώς ενισχύει την ανάπτυξη όχι μόνο στις χώρες φιλοξενίας, αλλά και καταγωγής, ενώ και οι εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι, που μετακινούνται, επωφελούνται με πολλούς τρόπους» μας λέει η κ. Κλούγκμαν και παραθέτει τα ευρήματα της έκθεσης που ανασκευάζουν μερικές παρανοήσεις:

Η πολυπόθητη ιθαγένεια (και η αναμενόμενη αντίδραση της βαθιάς δεξιάς)

Επιτέλους το ζήτημα της παροχής ιθαγένειας στη δεύτερη γενιά μεταναστών φαίνεται να παίρνει το δρόμο του. Ο πρωθυπουργός δεσμεύτηκε(και) χτες για την υλοποίηση της προεκλογικής του υπόσχεσης, όπως διαβάζουμε στον ημερήσιο τύπο («Εχουμε παραμελήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια εκατομμυρίων μεταναστών στην οδύσσειά τους», παραδέχτηκε χθες ο πρωθυπουργός ανοίγοντας τις εργασίες του τρίτου παγκόσμιου φόρουμ για τη μετανάστευση και την ανάπτυξη και δεσμεύτηκε για τον σεβασμό των δικαιωμάτων τους αλλά και της συμμετοχής τους στην πολιτική ζωή της χώρας μέσα από την απόκτηση ιθαγένειας, κυρίως για τη «δεύτερη γενιά», τα παιδιά των μεταναστών, διαβάζουμε στην Ελευθεροτυπία). Ωστόσο, πριν προλάβουμε να αναστενάξουμε ανακουφισμένοι, για τη διαφαινόμενη λύση ενός προβλήματος που χρόνιζε, να σου πετιέται η αιώνια  λαϊκίστικη, ξενοφοβική, κινδυνολόγος, συνομωσιολαγνική ελληνική δεξιά. Διαβάζουμε (φρίττοντας) λοιπόν τα εξής εκπληκτικά στον σημερινό Αδέσμευτο του Ρίζου:

Στον κόσμο «του ωραίου, του μεγάλου, του αληθινού»

Του Ανδρέα Παππά (από την Αthens Voice)

Για να ελαφρύνω λίγο και το κλίμα  αξίζει τον κόπο, νομίζω, μια ματιά στον ευγενή όσο και ευκλεή χώρο του αθλητισμού, ή αυτού που τελοσπάντων εμφανίζεται και «καταναλώνεται» ως αθλητισμός στη χώρα μας. Δεν αναφέρομαι εδώ στις «παράγκες» και στα στημένα παιχνίδια, στις κάθε είδους κομπίνες και στους κάθε είδους επιτήδειους που ενδημούν στον ιδιαίτερα λαοφιλή, και γι’ αυτό ιδιαίτερα προσοδοφόρο (με ποικίλους τρόπους, άμεσους ή έμμεσους), χώρο του ποδοσφαίρου. Αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά πράγματα, κατά κόρον σχολιασμένα.Αυτό που κυρίως συνιστά πρόκληση είναι, κατά τη γνώμη μου, όσα συμβαίνουν εδώ και καμιά τριανταριά χρόνια γύρω από το κύκλωμα ολυμπιονίκες, ολυμπιακά μετάλλια, πρωταθλητισμός, πρωταθλητές/τριες.Το πρόσφατο δημοσίευμα που ήρθε να μου τα θυμίσει όλα αυτά αφορούσε την «ολυμπιονίκη» Φανή Χαλκιά, η οποία, αν και τιμωρημένη από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή με αποκλεισμό έως το 2010 γιατί πιάστηκε ντοπαρισμένη, παρέδωσε την «ιερή» (τρομάρα μας!) φλόγα στους Καναδούς για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του Βανκούβερ.

Η παγκόσμια κληρονομιά του Κλωντ Λεβί Στρος

Ο Κλωντ Λεβί Στρος, ο πατέρας σύγχρονης ανθρωπολογίας, πέθανε στις 30 Οκτωβρίου σε ηλικία 100 ετών. Ο Στρουκτουραλισμός –η αναζήτηση για «παγκόσμιους δομικούς κανόνες» που διέπουν τις κοινωνίες– έγινε η ταμπέλα για τη δική του σχολή σκέψης, η οποία επηρέασε βαθιά όχι μόνο την ανθρωπολογία και την εθνολογία, αλλά και τη φιλοσοφία, την γλωσσολογία και την ψυχανάλυση. Σύμφωνα με τη γαλλική εφημερίδα Libération η μεγαλύτερη προσφορά του ήταν ότι αρνήθηκε κατηγορηματικά κάθε υπόνοια ανωτερότητας ενός πολιτισμού έναντι κάποιου άλλου. Ίσως ήταν ο τελευταίος γάλλος διανοούμενος που άφησε παγκόσμια κληρονομιά. (Από την ιστοσελίδα του presseurope).

Από την Παγανή στο υποδειγματικό Κέντρο Υποδοχής Προσφύγων

Από τη συνέντευξη τύπου του Ευ. Βενιζέλου:

“Επίσης με την ευκαιρία της συνάντησής μας να σας ανακοινώσω ότι συνεργαζόμαστε στενά με το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη για τα ζητήματα της μετανάστευσης και στο πλαίσιο αυτό έχω συνεννοηθεί με το Γενικό Επιτελείο Στρατού ώστε να κάνουμε μια χειρονομία η οποία έχει πολύ ουσιαστικό περιεχόμενο, να παραχωρήσουμε για χρήση στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και στις αρχές τις τοπικές της Λέσβου, την έκταση που ζητούσαν στον Ουτζά, προκειμένου να διαμορφωθεί η υποδομή για ένα υποδειγματικό Κέντρο Υποδοχής Προσφύγων.”