Ποια είναι η χώρα μου;

Αναδημοσιεύουμε το συγκλονιστικό κείμενο του Νίκου Οντουμπιτάν,  της ψυχής των παιδιών δεύτερης γενιάς, που διαβάστηκε χτες στην ΕΕΔΑ. Αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε ολόκληρο: φανερώνει έκτυπα τι σημαίνει να είσαι «αόρατος συμπατριώτης».

(Πηγή http://gazikapllani.blogspot.com/2010/01/blog-post_16.html)

Ο Νίκος Οντουμπιτάν γεννήθηκε στο Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα». Ένα από τα εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και έγιναν ξένοι με το ζόρι…

«Γεννήθηκα τον Απρίλιο του 1981. Εδώ στην Αθήνα. Στο Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα»… Οι γονείς μου ήρθαν στην Ελλάδα με σπουδαστική βίζα. Ο μπαμπάς μου σπούδασε Νομικά, η μητέρα μου Οικονομικά. Αν και πήραν πτυχίο, έκαναν δουλειές άσχετες. Ήρθαν από το Λάγκος, την πρωτεύουσα της Νιγηρίας. Δεν έχω πάει ποτέ. Οι εικόνες που έχω είναι από φωτογραφίες των γονέων και το Διαδίκτυο. Μεγάλωσα στην Πλ. Αμερικής. Τότε ήμασταν μόνο δύο οικογένειες Αφρικανών σε όλη τη γειτονιά. Μέναμε στο ισόγειο. Ήταν δύσκολα χρόνια. Θυμάμαι ότι οι γονείς μου ήταν επιφυλακτικοί. Δύσκολα με άφηναν να βγω έξω. Σαν να ήθελαν να με προστατέψουν από κάτι. Κάθε τόσο μου έλεγαν: «Νίκο πρόσεχε, δεν είσαι σαν τα άλλα τα παιδιά. Εσύ είσαι ξένος και αν γίνει καμιά στραβή, εσένα θα κοιτάξουν στραβά». Τεσσάρων χρονών πήγα στο νηπιαγωγείο. Πέρασα καλά γιατί ήμασταν μαζί με τον ξάδελφό μου τον Μανώλη. Είχαμε μια κοινή φίλη, τη Μαργαρίτα. Πολύ όμορφη. Ελληνίδα από μητέρα Ρωσίδα. Ήμασταν οι «ξένοι» του νηπιαγωγείου…

Πολλές (διαφορετικές) νηφάλιες φωνές, λίγες τρισβάρβαρες κραυγές.

1. Η χτεσινή εκδήλωση της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου «Προς ένα νέο καθεστώς ελληνικής ιθαγένειας» στην Παλιά Βουλή  ήταν εξαιρετικά διαφωτιστική και εξαιρετικά πολυδιάστατη.

Ο ουσιαστικά χριστιανικός λόγος του μητροπολίτη Μεσσηνίας υπέρ του συνυπάρχειν και της ταύτισης ξένου και πλησίον, ο συντηρητικός ελληνοκεντρικός οικουμενισμός, του Δημήτρη Παξινού, τα συνδικαλιστικά επιχειρήματα του Παναγόπουλου υπέρ των καταλυμένων εργασιακών δικαιωμάτων των μεταναστών, ο επιχειρηματικός πραγματισμός του ΣΕΒ, δια στόματος Κυριαζή, που συσχέτισε την πολιτογράφηση των μεταναστών με την ομαλή ανάπτυξη, τα συγκινητικά παραδείγματα «άγραφων μεταναστών», οι οποίοι αν και ζουν ώς και 40 χρόνια στην Ελλάδα στερούνται βασικά δικαιώματα, που απαρίθμησε ο Μοαβία, η εξαιρετική, σαν γροθιά στο στομάχι, έκθεση ενός παιδιού δεύτερης γενιάς που διάβασε ο Μπράτης, η ιστορία του φοιτητή δεύτερης γενιάς του Αλιβιζάτου που δεν μπορούσε να πάρει άδεια άσκησης και έφυγε στην Αμερική, η ιστορική ανασκόπηση και οι νηφάλιες εστιασμένες θέσεις του Παπαϊωάννου, και η διαφωτιστική, εύλογα φορτισμένη, κατακλείδα του Χριστόπουλου, κατέδειξαν με τον πιο εύγλωττο, πολυδιάστατο και πειστικό τρόπο ότι το ζήτημα της πολιτογράφησης των αόρατων συμπατριωτών μας είναι από όλες τις απόψεις πρωτεύον και ότι το νομοσχέδιο είναι απαραίτητο. Παράλληλα έριξαν φως σε όλες τις εφιαλτικές πλευρές του έως τώρα αποκλεισμού και της αναίτιας ταλαιπωρίας χιλιάδων συμπολιτών μας. Είναι σαφές ότι το ζήτημα δεν αφορά κομματικές γραμμές, ότι η διάδοση των υπέρ του αυτονόητου απόψεων είναι οριζόντια.  Το ενδιαφέρον είναι ότι η σκοπιά του καθενός ήταν διαφορετική μεν, συγκλίνουσα  δε.

Καλογερικός συνδικαλισμός

Στην Ελλάδα πια είμαστε συνηθισμένοι σε κάθε είδους κινητοποιήσεις, ιδιαίτερα δε την περίοδο του χειμώνα. Αυτή τη φορά στο χορό μπαίνουν και οι καλόγεροι του Άγιου Όρους. Οι σεβάσμιοι αυτοί άνθρωποι δεν είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν φόρο τρία τοις χιλίοις για εκτάσεις γης, οικοδομές και γενικά για όλα τα μη ιδιοχρησιμοποιούμενα ακίνητα των μονών.

Άκουσον, άκουσον! Τρία τοις χιλίοις! Tι εξωφρενικό πράγματι χαράτσι για μια επιχείρηση “real estate”.

Το μαγκωμένο «ναι» και το εκφοβιστικό «όχι»

Το πολυπόθητο σχέδιο νόμου «Πολιτική συμμετοχή ομογενών και αλλοδαπών υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα και μακροχρόνια στην Ελλάδα» δημοσιοποιήθηκε λοιπόν, πιο αυστηρό, με αρκετές αλλαγές. Η ψήφισή του δεν θα αργήσει, λοιπόν.

Αν δει κανείς το ποτήρι μισοάδειο, οι ποικίλων προελεύσεων αγκυλώσεις έπαιξαν το γνωστό ρόλο τους , κι έτσι οι ρυθμίσεις γίνονται πιο αυστηρές, πολλά παιδιά αποκλείονται ενώ θεσπίζονται συζητήσιμα προαπαιτούμενα όπως οι τρεις συστατικές επιστολές, το λεπτό (και κατά το δοκούν ερμηνευόμενο σημείο “της εθνικής ασφάλειας”), τα τεστ γλώσσας, ενώ δεν υπάρχουν οι κατάλληλες δομές για τη διδασκαλία της, οι γνώσεις πατριδογνωσίας. Αν το δει πάλι κανείς μισογεμάτο, δεν μπορεί παρά να είναι ανακουφισμένος που τουλάχιστον αποφεύχθηκε το σύνηθες σενάριο της επ’αόριστον αναβολής και σύντομα θα υπάρχει ένα –αυστηρό έστω- θεσμικό πλαίσιο πολιτογράφησης για τους αόρατους συμπολίτες μας…

Τα πολλά πρόσωπα του λαϊκισμού

Του Ανδρέα Παππά. Αναδημοσίευση από την Athens Voice (4/2).

Είχα την πρόθεση να ασχοληθώ σήμερα με το νομοσχέδιο για την υπό όρους απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών. Νομίζω, όμως, πως έχουν ειπωθεί και γραφτεί τα πάντα για το θέμα. Τα «στρατόπεδα» έχουν διαμορφωθεί και μπορεί ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματά του. Ένα μικρό σχόλιο, μόνο. Από τους βασικούς συμβούλους του Σαμαρά διάβασα ότι είναι ο κάποτε αριστερός Χρύσανθος Λαζαρίδης, ο οποίος πριν από περίπου είκοσι χρόνια είχε προτείνει «να ασκήσουμε στρατιωτική πίεση στα Σκόπια» (και ο νοών… νοείτω). Αντίστοιχα, στην ξενοφοβική και εθνοπατριωτική χορωδία κατά του νομοσχεδίου για τους μετανάστες «πρώτο τραπέζι πίστα» έχει δημοσιογράφος έγκυρης πρωινής εφημερίδας, ο οποίος επίσης έχει διατελέσει στέλεχος της Αριστεράς, και μάλιστα της επαναστατικής. Αυτά, βέβαια, πριν εξελιχθεί σε τουρκοφάγο και θεματοφύλακα (ένας ακόμα!) της απειλούμενης, λέει, εθνικής μας «ακεραιότητας» και «ταυτότητας».

“Προς ένα νέο καθεστώς ελληνικής ιθαγένειας”

Αναδημοσίευση από το αντίφωνο.

Με αφορμή την επικείμενη ψήφιση του νόμου για την ελληνική ιθαγένεια, η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου διοργανώνει δημόσια εκδήλωση με θέμα:

Προς ένα νέο καθεστώς ελληνικής ιθαγένειας

Ομιλητές:

Όταν το μίσος βαφτίζεται αγάπη

Πολλές Κυριακές που είμαι στο σπίτι παρακολουθώ το πρωί την εκπομπή που έχει σχέση με την ελληνική ορθόδοξη εκκλησία ή τα κηρύγματα από τις κυριακάτικες λειτουργίες,  κυρίως για να ενημερώνομαι για το δημόσιο λόγο της εκκλησίας και των ιεραρχών. Την προηγούμενη Κυριακή στην ΕΤ-3 έμεινα εμβρόντητος όταν άκουσα το κήρυγμα μίσους του μητροπολίτη Άνθιμου για τους μετανάστες. Το πιο τραγικό απ΄ όλα ήταν ότι ξεκίνησε το λόγο του οριοθετώντας τι είναι και τι δεν είναι αγάπη.

Ακροδεξιός γίνεσαι, δεν γεννιέσαι!

Με αφορμή τη χθεσινή Ανα(ν)τροπή του Πρετεντέρη και τον υϊό Πλεύρη να κραυγάζει αδιάλειπτα και χωρίς αιδώ, σκέφτηκα να φτιάξω το πορτραίτο του σημερινού/ής έλληνα/ίδας ακροδεξιού/άς. Βέβαια δεν ξέρω αν για τον Πλεύρη ισχύει καλύτερα το “ακροδεξιός και γεννιέσαι και γίνεσαι”, πάντως είναι γεγονός ότι ένα διόλου ευκαταφρόνητο κομμάτι του πληθυσμού γοητεύεται από το λόγο και τις αρχές του κόμματος που ανήκει ο εν λόγω κύριος. Ιδού λοιπόν, μερικά χαρακτηριστικά του σημερινού/ής ακροδεξιού/άς:

“[...] τα παιδιά δεν «ανήκουν» στο κράτος αλλά δεν «ανήκουν» ούτε στους γονείς”

Μια ενδιαφέρουσα άποψη για την “κατ’ οίκον διδασκαλία” (homeschooling). Γράφει ο Κωστής Παπαϊωάννου. Αναδημοσίευση από το αντίφωνο.

Απλά μαθήματα οικιακής θρησκοληψίας

Η είδηση ξαφνιάζει. Οι ΗΠΑ χορήγησαν πολιτικό άσυλο σε οικογένεια Γερμανών! Διώκονταν στη χώρα τους επειδή δεν έστελναν τα παιδιά στο σχολείο λόγω του «αντιχριστιανικού» προγράμματος. Σύμφωνα με το δικηγόρο τους, ο τρόπος με τον οποίο η Γερμανία μεταχειρίζεται τους κατ’ οίκον μαθητές αποτελεί παραβίαση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και υπαινίχθηκε ότι η ομοιομορφία που επιβάλλει με τον τρόπο αυτόν θυμίζει τρομαχτικά το παρελθόν της (!).

Iki dir bir bavul

Γράφει η Ρένα Χόπλαρου

Ας φανταστούμε τον εφιάλτη ενός εκπαιδευτικού: τοποθετείται πρωτοδιόριστος σε ένα απομακρυσμένο, μονοθέσιο σχολείο με ανύπαρκτη υλικοτεχνική υποδομή. Το εκπαιδευτικό υλικό που έχει στη διάθεσή του είναι εντελώς ακατάλληλο. Ζει χωρίς τρεχούμενο νερό και με συχνές διακοπές ρεύματος. Η μόνη του επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο, όταν υπάρχει σύνδεση, είναι το κινητό του τηλέφωνο. Άφησα το καλύτερο για το τέλος: δεν μιλάει την ίδια γλώσσα με τους μαθητές του και δεν έχει λάβει καμία εκπαίδευση από το πανεπιστήμιο του για το πώς να διδάξει την επίσημη γλώσσα του σχολείου ως ξένη ως προς από τη μητρική των μαθητών του. Τι είδους εκπαίδευση άραγε θα προσφέρει στους μαθητές του;

Το πιο πρόσφατο κακόγουστο ανέκδοτο: “η εθνική μας παιδεία πλήττεται”

H εθνική μας παιδεία αμφισβητείται, βάλλεται, απειλείται. Το διαπιστώνει ο λαμπρός Μεσσήνιος, ο οποίος υπόσχεται, όταν αναλάβει την εξουσία (μπρρ…), να ενισχύσει τον εθνικό της χαρακτήρα. Το διαπιστώνει ο Γιώργος Καρατζαφέρης και ο αγλαός (“εντός ρέει”) Ευριπίδης Στυλιανίδης που αμέσως ξεσκέπασαν τη συνωμοσία που κρύβεται πίσω από την κατάργηση του «Εθνικής» στο όνομα του Υπουργείου. Το διαπιστώνει η ΠΕΑΕΛ, το Αντίβαρο και ο Νεοκλής Σαρρής, εντάσσοντας την υπονόμευση της παιδείας μας στο πλαίσιο του σχεδίου για τον εποικισμό της χώρας. Για του λόγου το ασφαλές ας δούμε 10 προδοτικές πτυχές του ζητήματος, ώστε να καταλάβουμε την έκταση του ολέθριου εκπαιδευτικού αφελληνισμού:

Έλληνας και γεννιέσαι και γίνεσαι…

Τι ζητάει η ΕΝΩ.ΟΥΜ.Ε από τον Πρωθυπουργό

Η Ένωση Ουμανιστών Ελλάδας, μια νεοσύστατη ένωση προσώπων, έστειλε επιστολή στον Πρωθυπουργό με στόχο την ευρύτερη εκκοσμίκευση του νεοελληνικού κράτους. Για να μην ξεχνάμε λοιπόν, τ’ αυτονόητα διαβάστε την επιστολή:

Ο νέος ατομισμός

Αναδημοσίευση από τη στήλη Διαστάσεις του Μιχάλη Μητσού.

Οι δύο μεγάλες σχολές σκέψης του εικοστού αιώνα ήταν ο φιλελευθερισμός και ο μαρξισμός. Αλλά τώρα έχουμε περάσει σε ένα νέο στάδιο, η κοινωνική πραγματικότητα έχει αλλάξει.

Τα δύο αυτά ρεύματα, λέει ο Γάλλος κοινωνιολόγος Αλαίν Τουραίν σε συνέντευξή του στην Ελ Παΐς, αποτελούσαν δύο τρόπους αντίληψης του συστήματος, δύο αντιπάλους με αρκετά κοινά σημεία όπως η πίστη στον εκβιομηχανισμό και η ιδέα της προόδου. Ο εκβιομηχανισμός δεν βρίσκεται όμως πια στο κέντρο της κοινωνίας. Ταυτοχρόνως, έχουμε περάσει από το κοινωνικό στο πολιτιστικό, όπως ακριβώς κατά τον 19ο αιώνα είχαμε περάσει από το πολιτικό στο κοινωνικό. Τα μεγάλα προβλήματα της σημερινής εποχής είναι τα δικαιώματα των γυναικών, η πολιτιστική διαφορετικότητα, η οικολογία.

Οι μετανάστες ως «της γης οι κολασμένοι»: σκόρπιες σκέψεις για το νομοσχέδιο της ιθαγένειας

Του Βασίλη Ν. Ρόγγα

«Αφού η δημοκρατία συνεπάγεται εξ ορισμού σχετικά υψηλά επίπεδα καθολικότητας, ισονομίας, διαβούλευσης και προστασίας, προϋποθέτει ανυπερθέτως και την ιδιότητα του πολίτη» Charles Tilly, 1999

Έχω ακούσει αρκετές απόψεις τις τελευταίες μέρες για τους μετανάστες και το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια. Δεν χρειάζεται να υπεισέλθω στις εσώτερες λεπτομέρειες και του ίδιου του νομοσχεδίου που είναι άτολμο και περιλαμβάνει στις ρυθμίσεις του μικρό αριθμό μεταναστών σε σχέση με το σύνολο. Έχει το χουζούρι του όμως να παρακολουθεί κανείς κόμματα, εντεταλμένους δημοσιολόγους, think tanks και πολίτες, δηλαδή συντεταγμένες πολιτικές και «ελεύθερα» σκεπτόμενα υποκείμενα, να είναι είτε υπέρ είτε κατά του νομοσχεδίου, με διαβαθμισμένα επιχειρήματα και από τις δυο πλευρές. Και το καλύτερο απ’όλα: η λαϊκίστικη ακροδεξιά ρητορεία ξαναπιάνει το νήμα της συκοφάντησης και του ψεύδους σα να μην πέρασε μια μέρα από το θάνατο του Υπουργού Προπαγάνδας της ναζιστικής Γερμανίας.

Συνωμοσιολαγνεία και στερεότυπα

“Εβραίος κάθε φορά πού λέμε, πόσα δε μπορεί, κατά την περίσταση, να εννοούμε! Από τον αισχρότατο τοκογλύφο ως τον υψηλότατο προφήτη.“

(Κωστής Παλαμάς, “Ρωμιός και Ρωμιοσύνη”)

Δε θα μπορούσα να βρω πιο κατάλληλα λόγια, απ’ αυτά του Παλαμά για την περίπτωση της καταστροφής της Συναγωγής των Χανίων αλλά και για την αρθογραφία που ακολούθησε τη σύλληψη των δραστών. Πολλοί βιάστηκαν να εξάγουν τα συμπεράσματά τους. Ανάμεσά τους και ο κος Δελαστίκ. Αντιγράφω από το Έθνος:

“Η ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ των δραστών εγείρει ένα κρίσιμο πολιτικό ερώτημα: οι Βρετανοί και οι Αμερικανοί από τις βάσεις πυρπόλησαν δύο φορές τη συναγωγή λόγω προσωπικής πολιτικής εμπάθειας εναντίον των Εβραίων ή έδρασαν κατόπιν εντολών μυστικών υπηρεσιών των χωρών τους; Εχουμε να κάνουμε δηλαδή με τυχαίες πράξεις αντισημιτικού κρετινισμού τεσσάρων ανεγκέφαλων Αμερικανών και Βρετανών ή με πολιτική προβοκάτσια ξένων πρακτόρων με στόχο τη δυσφήμηση της Ελλάδας στον εβραϊκό κόσμο που κατέχει κορυφαίες θέσεις στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, σε μια φάση που η χώρα μας βρίσκεται σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση και επομένως έχει ανάγκη τις ξένες τράπεζες;”

Ποιος είναι ο Έλληνας σήμερα;

Αναδημοσίευση από το «E» της Ελευθεροτυπίας (24/1). Το συγκεκριμένο άρθρο παραπέμπει στο Φελέκι αλλά και στην ομάδα μας “Έλληνας γίνεσαι, δεν γεννιέσαι” που αυτή τη στιγμή αριθμεί πάνω από 8.500 μέλη.

Από την Αφροδίτη Πολίτη

«Η ιστορία της ελληνικής ιθαγένειας δεν είναι απλώς αναπόσπαστο τμήμα της πολιτικής ιστορίας ενός κράτους. Είναι η ίδια η ζωντανή της συνείδηση: Μια ιστορία αδιάκοπων διεκδικήσεων. Είναι δέσμια των περιπετειών του πολυτάραχου βίου της ελληνικής πολιτικής ιστορίας, από τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους ώς τις μέρες μας, αλλά και υπόλογος στους συστατικούς μύθους του ελληνικού έθνους».

Οι ανακοινώσεις των γονέων και των δασκάλων για την πανηγυρική αθώωση της Στέλλας Πρωτονοταρίου

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ ΤΟΥ 132
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΑΘΩΩΣΗ ΤΗΣ  ΣΤΕΛΛΑΣ  ΠΡΩΤΟΝΟΤΑΡΙΟΥ

«…….Να απαλλαχθούν οι διωκόμενες εκπαιδευτικοί από τις κατηγορίες.
Να δικαιωθούν  η κα  Πρωτονοταρίου και οι δάσκαλοι του 132 για  τις επιλογές τους.
Να δοθεί ένα ηχηρό  μήνυμα απόρριψης του σκοταδισμού και της ξενοφοβίας, ένα αισιόδοξο μήνυμα για την παιδεία και την κοινωνία του αύριο….»

Πένθος, μελαγχολία και “εθνική συνείδηση”, ή, περί κρυφομεταναστών

Μια ενδιαφέρουσα ψυχαναλυτική προσέγγιση για όσους εναντιώνονται στην ιθαγένεια των μεταναστών. Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο radical desire.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έζησα σπουδάζοντας για περίπου πεντέμιση χρόνια, πρόσεξα ένα παράξενο φαινόμενο στις σχέσεις μου με τους ελληνοαμερικανούς μετανάστες: Μιλούσαν διαρκώς με μεγάλη θέρμη για ζητήματα έθνους, εθνικής ταυτότητας, εθνικής ιστορίας, εθνικών κινδύνων και εθνικής αλλοίωσης, αλλά είχαν μηδενική επαφή με την Ελλάδα, για την οποία σε άλλες στιγμές έλεγαν τα χειρότερα δυνατά πράγματα. Εγώ από την άλλη σπανιότατα έβλεπα τον λόγο να ασχοληθώ με τέτοιου είδους ερωτήματα, αλλά στην Ελλάδα επέστρεφα κάθε χρόνο και καθόμουν όσο το δυνατό περισσότερο.

ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΧΑΝΙΩΝ (ΙΑΝ. 2010)

Η ηλιθιότητα είναι φυσικά ανίκητη, υπάρχει παντού και όχι μόνο στο χώρο των ακροδεξιών. Ο κος Γιώργος Κατσανεβάκης, νομάρχης Χανίων και στηριζόμενος από το χώρο του ΣΥΝ, είχε αντιταχθεί σθεναρά όταν γινόταν η προσπάθεια επαναλειτουργίας της συναγωγής (διαβάστε το σχετικό άρθρο εδώ). Τέλος πάντων. Όσοι θέλετε να στηρίξετε το ψήφισμα που συντάχθηκε στη Συνάντηση Κοινωνικής Ιστορίας για την Δεκαετία του 1940, μπορείτε να υπογράψετε εδώ. Ακολουθεί το κείμενο του Ψηφίσματος:

Μια ζωή από ματαιώσεις

Mια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, συναφής με τη θεματολογία των τελευταίων ημερών, δημοσιευμένη στο ιστολόγιο της φίλης Αφροδίτης Αλ Σάλεχ.

Είναι όλοι αυτοί Έλληνες; Είναι.

Ριχάρδος ή Κώστας; Ριχάρδος, αλλά μικρό με φώναζαν Κώστα, έτσι, για ευκολία.

Μητέρα από τις Σεϋχέλλες και πατέρας από Γκάνα. Γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν στη Βηρυτό, όπου η μητέρα πήγε ως οικονομικός μετανάστης και ο πατέρας με τη ναυτιλιακή εταιρεία όπου δούλευε. Εκεί, κάπου στα 1975, όταν ξεσπά ο εμφύλιος πόλεμος στον Λίβανο και η Βηρυτός διαιρείται κατά μήκος της μουσουλμανικής και χριστιανικής γραμμής, η εταιρεία του πατέρα μεταφέρεται στην Ελλάδα και οι γονείς του Ριχάρδου ακολουθούν. Λίγους μήνες μετά, γεννιέται και ο Ριχάρδος ή Κώστας.

Ανάξιος εστί…

Συνεχίζοντας το μίνι αφιέρωμα του Φελεκίου στον κο Μίκη Θεοδωράκη (ο πάλαι ποτέ σύντροφος Μίκης για τους αριστερούς, σήμερα σκέτο Μίκης για τους ακροδεξιούς) θα ήθελα να γράψω τα εξής:

Σέβομαι τους αγώνες του και το καλλιτεχνικό του έργο στη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή καθώς και την επίδραση που είχε σ’ ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Σήμερα βέβαια, αδυνατώ να ακούσω στίχους όπως “το λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί” και άλλους παρόμοιους που περισσότερο προωθούν τη νεκροφιλία και λιγότερο την αγωνιστικότητα ή την εγρήγορση. Αλλά μέχρι εδώ ως προς το σεβασμό μου για τον κο Θεοδωράκη.

Μπλε βαθύ, σχεδόν μαύρο, σε κόκκινο φόντο

Του Ανδρέα Παππά (από την Athens Voice της 21/1)

Ο Μίκης Θεοδωράκης, αγαπημένο παιδί κατά καιρούς της Αριστεράς αλλά και πρώην υπουργός Επικρατείας του Μητσοτάκη (για να μην ξεχνιόμαστε), ξεσπάθωσε και πάλι με αφορμή την «υπόθεση Δραγώνα». Έχοντας, λοιπόν, διαχρονικά όσο και εργολαβικά αναλάβει να εκφράζει τον «καημό της ρωμιοσύνης» και τη «συνείδηση του έθνους», φρόντισε παράλληλα να τραβήξει και πάλι επάνω του τα φώτα της δημοσιότητας. Αυτή τη φορά εξαπέλυσε επίθεση κατά της Θάλειας Δραγώνα, προσθέτοντας και τη δική του φωνή στις υλακές του Καρατζαφέρη. Έγραψε, λοιπόν, μεταξύ άλλων:

Όταν το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ βρυχάται, τα φαντάσματα του ξενοφοβικού λαϊκισμού ξυπνούν

Του Τρύφωνα Χαρίτου

Αγαπητό “Φελέκι”,

καταχρώμαι τη φιλοξενία σου για να εκφράσω τη γνώμη μου και να κρούσω όσα κουδουνάκια μπορώ για ένα κατά τη γνώμη μου διαρκώς διογκούμενο ανάχωμα στο  ζήτημα της χορήγησης ιθαγένειας. Μιλάω για το αειθαλές λαϊκιστικό παλαιό (παπανδρεϊκό) ΠΑΣΟΚ, το οποίο λίγες μέρες πριν από τη συζήτηση στη Βουλή, ξύπνησε για να υψώσει τις παντιέρες του εθνικισμού και της ακινησίας, που τόσο  πιστά είχε υπηρετήσει και που τόσο πολύ θέλουμε να ξεχάσουμε.

Ενδεικτικά σου αναφέρω:

• Τα εδώ και βδομάδες κινδυνολογικά πρωτοσέλιδα  στο «Παρόν» του Μάκη Κουρή, που θα τα ζήλευε ακόμα κι ο «Ελεύθερος».
• Το πρωτοσέλιδο του περιοδικού «Επίκαιρα» του εκδοτικού οργανισμού Λιβάνη (αν σας λέει κάτι), με τον χυδαία παραπλανητικό και εκφοβιστικό τίτλο «Τι κρύβεται πίσω από την ελληνοποίηση των λαθρομεταναστών».
• Τις ενστάσεις ακόμα και  βουλευτών υπεράνω υποψίας, όπως ο Γ.Φλωρίδης.
• Την ένοχη σιωπή των περισσότερων κυβερνητικών βουλευτών, σε σημείο σε λίγο να φαίνεται πως το νομοσχέδιο είναι πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ.
• (Πάνω απ’όλα):

Σενάρια ρατσιστικής φαντασίας

Ρατσιστικές ιστοριούλες από την Κύπρο. Γράφει η Ρένα Χόπλαρου. Αναδημοσίευση από τον Πολίτη (17/1).

Σενάριο 1: Χιούμορ;
Τόπος: Γραφείο διδασκόντων
Χρόνος: Μια συνηθισμένη μέρα πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων
Στο γραφείο μέσα είναι πέντε άτομα. Η δασκάλα της Α1, η Σοφία, γράφει κάτι στον υπολογιστή. Η Μαρία, η δασκάλα της Στ1΄, βοηθάει τη Νεϊφέ, μια μαθήτρια τσιγγάνικης καταγωγής να διορθώσει την έκθεσή της, η βοηθός διευθύντρια κ. Κατερίνα κοιτάει κάτι στο βιβλίο μαθηματικών της Ε΄ τάξης. Η Όλγα, η δασκάλα της τρίτης, παλεύει να βάλει ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο στη βάση του. Την ησυχία σπάει η είσοδος του δασκάλου της Στ2, του κεφάτου Σπύρου, που μπαίνει φουριόζος στο γραφείο για φωτοτυπίες.

Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο διάβαζες Πλεύρη στο πίσω το θρανίο…

(Οργισμένη συμβολή στην έντονη συζήτηση των τελευταίων ημερών από μία γεννημένη μετά το 1990 φίλη)

Φαίνεται πως πλέον η ρατσιστική αρτηριοσκλήρυνση εμφανίζεται ανάμεσα στους εφήβους της γενιάς μου πιο συχνά κι από τα σπυράκια. Όπως ήταν φυσικό, η κατάσταση οξύνθηκε τον τελευταίο καιρό: κάτι η παραχώρηση ιθαγένειας, κάτι το δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες…η μόλυνση ενισχύθηκε.

Είναι παιδιά που βρίσκονται ανάμεσά μας: ο συμμαθητής μου στο πίσω θρανίο που την ώρα των αρχαίων διάβαζε Πλεύρη, ο απουσιολόγος της τάξης που χαρακτήρισε με περίσσια σοβαροφάνεια τα ανθρώπινα δικαιώματα ‘’συναισθηματισμούς των οπισθίων’’, τα παιδιά σου ή κάποιοι φίλοι τους. Είναι ο ανώνυμος τύπος που, επειδή υποστήριξες τη γνώμη σου στο blog, αμφισβητεί την ηθική της μάνας σου (που μπορεί να είναι πολύ μεγάλη τσούλα αλλά, αυτό προφανώς δεν σου στερεί το δικαίωμα του λόγου). Και το πιο λυπηρό : είναι ή θα γίνουν σύντομα ενήλικες που θα ψηφίσουν για το μέλλον σου.

Ένας διάλογος που πρέπει να συνεχιστεί

Αναδημοσιέυση από την Αυγή

Του Φίλιππου Παππά και του Γιάννη Παπαθεοδώρου

Τις τελευταίες εβδομάδες και με αφορμή την πρόσφατη νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης για την «Πολιτική συμμετοχή ομογενών και αλλοδαπών υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα και μακροχρόνια στην Ελλάδα, αναπτύχθηκε ένας έντονος, συγκρουσιακός αλλά και γόνιμος διάλογος σε γνωστό ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης (Facebook).

Το πραγματικά ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της διαδικασίας ήταν η πολυπληθής συμμετοχή ενός κόσμου, που ανεξάρτητα από τις πολιτικές του πεποιθήσεις, εξέφρασε αυθόρμητα τη βούλησή του για τη νομοθετική ρύθμιση και τη δημοκρατική κατοχύρωση της ισονομίας και ισοπολιτείας των αλλοδαπών συμπολιτών μας. Ιδιαίτερα σημαντική για τη διάδοση της πρωτοβουλίας αλλά και διαφωτιστική για ειδικότερα ζητήματα της ιθαγένειας και των δικαιωμάτων ήταν η συμβολή μεταναστών και Ελλήνων του εξωτερικού.

Διακήρυξη: Πολιτική συμμετοχή ή ρατσιστικός αποκλεισμός (αναδημοσίευση)

Νεο-ναζιστικές επιθέσεις στα Χανιά

Ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία χτύπησαν για άλλη μια φορά στα Χανιά. Φαίνεται ότι κάποια κοπέλια δεν θέλουν να αφήσουν ούτε ένα ίχνος Εβραίων στην λεβεντογέννα Κρήτη. Για την ιστορία να αναφέρω ότι οι τελευταίοι Εβραίοι αφανίστηκαν από τους Γερμανούς, το 1944. Πιο συγκεκριμένα, τον Ιούνιο του 1944 εξήντα ελληνικές οικογένειες της εβραϊκής κοινότητας επιβιβάστηκαν στο πλοίο “Δανάη”, μαζί με τετρακόσιους έλληνες ομήρους και τριακόσιους Ιταλούς στρατιώτες. Μεταξύ Μήλου και Σαντορίνης το γερμανικό πλήρωμα αφού εγκατέλειψε το πλοίο, το βύθισε, οδηγώντας στο θάνατο το ανθρώπινο φορτίο του.

Η μεγάλη καταβόθρα των φιδίσιων αυγών: worst of απειλών και χαρακτηρισμών

Όταν δημιουργήσαμε στο facebook το group “Έλληνας γίνεσαι, δεν γεννιέσαι” δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πόσα μέλη-φορείς διαφορετικών απόψεων θα συγκέντρωνε. Είμαστε 7500 σε λιγότερο από δύο εβδομάδες.  Από την άλλη, όμως, δεν πήγαινε ο νους μας στο πόσο σκαιό, διαστροφικό, χυδαίο, παραληρηματικό θα ήταν το ύφος των διαφόρων υπερπατριωτών, ελληνόψυχων,  “ελ”, μαιάνδριων και αυτόνομων εθνικιστών, πλευρικών, αδωνιδοσπυριδωνικών, χρυσαυγιτών κ.λπ “δημοκρατικών” δυνάμεων που θα έσπευδαν να εκφράσουν με ηδύτητα και πραότητα την αντίθεσή τους στην πρωτοβουλία μας. Δεν ξέραμε επίσης τίποτα για την ύπαρξη ομάδων τύπου “Φίλοι Πλεύρη”, “Χρειάζεται χούντα τώρα”, “Γιατί τα ΜΑΤ δεν βαράνε πιο πολύ τους αναρχικούς” κ.ο.κ. Από τις βορβορώδεις ύβρεις, τις ποινικά κολάσιμες απειλές και τις ευφάνταστες θεωρίες συνομωσίας, σταχυολογούμε τις καλύτερες (ή μάλλον, τις χειρότερες) και σας τις παραθέτουμε. Δυστυχώς αρκετές σβήστηκαν αμέσως και παραδόθηκαν για πάντα στη λήθη. Προειδοποιούμε: για καλό και για κακό πριν τις διαβάσετε, πάρτε μια δραμαμίνη ή ένα εμετοστόπ, αν και υπάρχουν και περιπτώσεις που προσφέρουν άφθονο γέλιο. Επίσης, προσοχή, για μην απορήσετε: H σχέση των  συγκεκριμένων ελληναράδων με το συντακτικό, τη γραμματική και τη στίξη είναι κάπως ιδιαίτερη.

Ξεκινάμε από το λαμπρό μυαλό που ξεσκέπασε τη συνομωσία πίσω από το group. H πρώτη θέση του ανήκει δικαιωματικά:

(1) “Το φελέκι ετυμολογείται εκ του Τουρκικού felek (τύχη, μοίρα)…ευστοχη επιλογη ονοματος…τουρκικη καταγωγη ετσι;μαθε οτι δεν θα εχετε τυχη.η μοιρα σας ειναι να θελετε να μας μοιασετε αλλα δεν θα τα καταφερετε…….πας μη ελλην βαρβαρος…”

Ο ίδιος είχε δώσει και μια πρώτη ερμηνεία:

Απάντηση ΕΕΔΑ στους ακροδεξιούς

Ο πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου Δημήτρης Χριστόπουλος μίλησε στο TVXS για τις επιθέσεις που δέχεται η Ένωση από ακροδεξιούς κύκλους. “Δηλώνει υπερήφανος που μέρος των προτάσεων του φορέα του υιοθετήθηκε από την κυβέρνηση ενώ εμφανίζεται απογοητευμένος για την αλλαγή στάσης από τον Αντώνη Σαμαρά και την ουσιαστική προσχώρησή του στις θέσεις του ΛΑΟΣ.

“Λοιπόν, για να ξεκινήσουμε σωστά: δεν έχουμε κανέναν αλλοδαπό μεταξύ μας, έτσι;”

Είναι μία από τις ερωτήσεις που έκανε αστυνομικός το Σάββατο το βράδυ σε μαθητές στο Α.Τ. Παπάγου. Ευτυχώς βέβαια που στην ομάδα των παιδιών δεν υπήρχαν αλλοδαποί καθώς, όπως είναι γνωστό, διαφθείρουν και αλλοιώνουν το ήθος και το χαρακτήρα των ελληνοπαίδων.

Είχε προηγηθεί η επιχείρηση προσαγωγής περίπου 30 μαθητών που βρίσκονταν στην πλατεία “Ομπρέλα” του Παπάγου. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της μητέρας δύο παιδιών που “επισκέφθηκαν” το αστυνομικό τμήμα, ο διοικητής του τμήματος αφού προέβη σε νουθεσίες, μοίρασε φωτοτυπίες με το δικό του άρθρο που είχε δημοσιευθεί σε τοπική εφημερίδα.

Tου Σαμαρά ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει!

Ξέσπασε ο Σαμαράς και τάχθηκε αναφανδόν στο πλευρό του Καρατζαφέρη˙ λάβρος κατά του νομοσχεδίου για τους μετανάστες και τι δεν είπε.  Μίλησε για “ημετέρα παιδεία”, για “βρετανικότητα”, “ισπανικότητα” (μου θυμίζει την σπανακόπιτα) και φούσκωσε περήφανα τα στήθη του για να αντιμετωπίσει τις μελλοντικές ορδές των βαρβάρων, καθώς προέβλεψε ότι η Ελλάδα θα γίνει “ξέφραγο αμπέλι”.

Στην επιστολή του μάλιστα, προς τον Ραγκούση αναφέρει με λεπτομέρειες τι συμβαίνει και στα υπόλοιπα κράτη της Ε.Ε. Οι συμβουλάτορες του όμως, με επιμέλεια έχουν αποκρύψει και τις συστάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου προς τα κράτη-μέλη σχετικά με τους μετανάστες. Εκτός και αν ο μεσσήνιος πολιτικός γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τους κουτόφραγκους και ωσάν άλλος Παπαφλέσσας αποφάσισε να σηκώσει το λάβαρο της επανάστασης. Αντιγράφω λοιπόν, από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο:

Πολιτογράφηση αλλοδαπών: 11 σύντομες απαντήσεις

Του Βασίλη Χρονόπουλου. Αναδημοσίευση από το facebook.

1. Το προτεινόμενο νομοσχέδιο αυξάνει τον αριθμό των αλλοδαπών που δικαιούνται την Ελληνική Ιθαγένεια σε σχέση με τον ισχύοντα Κώδικα Ιθαγένειας.

Πράγματι. Η βασική αλλαγή είναι ότι οι αλλοδαποί μπορούν να υποβάλλουν αίτηση σε πέντε χρόνια αντί για δέκα (ισχύων Κώδικας Ιθαγένειας). Κατά τα άλλα οι προϋποθέσεις δεν αλλάζουν ιδιαίτερα.

Η κυβέρνηση επιλέγει να δώσει τη δυνατότητα στους μετανάστες, όταν φτάσουν στα πέντε χρόνια νόμιμης διαμονής να επιλέξουν είτε το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος είτε την ιδιότητα του Έλληνα πολίτη. Αυτό θα γίνει με δική τους απόφαση λαμβάνοντας υπόψιν τις πραγματικές ανάγκες αυτών και της οικογένειάς τους. Αυτοί που θα επιλέξουν την Ελληνική ιθαγένεια και είναι σε στρατεύσιμη ηλικία θα υποχρεωθούν να εκπληρώσουν την στρατιωτική τους θητεία σύμφωνα με την Ελληνική νομοθεσία.

Σχολείο και εθνική ταυτότητα

Διαβάστε το απόσπασμα από τη συνέντευξη της Θάλειας Δραγώνα σχετικά με το εθνοκεντρικό σχολείο και το συλλογικό έργο “Τι είν’ η πατρίδα μας;”. Από την κυριακάτικη Αυγή.

[...] * Πώς “εκφράζεται” το εθνοκεντρικό σχολείο;

Είναι σχολείο του απομονωτισμού, εμποδίζει τη συνύπαρξη των διαφορών κάθε είδους, και όχι μόνο τη συνύπαρξη με μαθητές αλλόγλωσσους ή/και αλλόθρησκους και με καταγωγή από άλλες χώρες, αλλά όλες τις ετερότητες από το φύλο έως την αναπηρία. Είναι σχολείο σε όλα δογματικό. Δηλαδή, μεταδίδει μια στατική και για πάντα δεδομένη «αλήθεια» και εξετάζει στη συνέχεια τους μαθητές αν την έμαθαν, πράγμα τελείως αντίθετο με την εξοικείωση του τι είναι επιστημονική γνώση, που βρίσκεται σε συνεχή κίνηση και αλλαγή.

Αγαπημένη μου, κυρία!

Το κείμενο που ακολουθεί έχει αναρτηθεί παλιότερα στο blog αλλά το θυμηθήκαμε από το σχόλιο της Ρένας. Το δημοσιεύουμε για άλλη μια φορά, απλά για να δείξουμε και τον άλλον “Έλληνα”, αυτόν που δεν κοιτάει χρώματα, εθνικότητες, καταγωγή.

Θα ήθελα να σας διηγηθώ μια ιστορία που ίσως τη βρείτε μελό αλλά για μένα είναι συγκινητική και αληθινά ανθρώπινη. Έχει να κάνει με μια κυρία γύρω στα εξήντα, όχι ευκατάστατη αλλά οικονομικά αυτόνομη. Μια κυρία γεμάτη ζωντάνια και ενέργεια. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σ’ ένα ορεινό χωριό και μετά βίας τελείωσε το δημοτικό. Καθώς ήταν η μεγαλύτερη στην οικογένεια, έπρεπε να βοήθησει στην ανατροφή των υπόλοιπων παιδιών. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘60 ήρθε στην Αθήνα και δούλεψε όσο δεν έχει δουλέψει κανείς από μας. Ακόμα συνεχίζει να δουλεύει, όχι γιατί έχει ανάγκη αλλά γιατί δεν μπορεί να κάτσει μέσα στο σπίτι.

Μια εξαιρετικά απλή και εύκολη ιστορία πολιτογράφησης

Γράφει η Ελίνα-Στέλλα Νικολαΐδου.

Το Φελέκι θα ήθελε να ευχαριστήσει την κ. Νικολαΐδου για την παραχώρηση του κειμένου της.

Μια εξαιρετικά απλή και εύκολη ιστορία πολιτογράφησης, ήτοι κτήσης ελληνικής ιθαγένειας, ήτοι της ιδιότητας του Έλληνα πολίτη, σύμφωνα με το σχέδιο Νόμου, από έναν ενήλικο αλλοδαπό ….νομίζω ότι αυτός είναι που προκαλεί τρόμο στους “πατριώτες εθνοσωτήρες” και όχι τα νεογέννητα βρέφη, που από τη γέννησή τους και υπό ορισμένες προϋποθέσεις , θα λαμβάνουν την ελληνική ιθαγένεια …..την αφιερώνω σε όλους μας :

Περηφάνια και Προκατάληψη: για την πολιτική συμμετοχή των μεταναστών

Του Γιάγκου Μπουρανέλου

Τζαμιά στη Λάρισα, μελαψοί πράκτορες στο κέντρο της Αθήνας, «ανθέλληνες» βουλευτές που προωθούν μυστικά σχέδια για την παρακμή του ελληνισμού. Αν διατρέξει κανείς τους ακροδεξιούς ιστότοπους που διεξάγουν το διαδικτυακό «δημοψήφισμα» για την πολιτική συμμετοχή των μεταναστών θα διαπιστώσει πως ο λόγος της μισαλλοδοξίας στηρίζεται πάνω σε μια φοβική φαντασίωση: την άλωση του «ελληνισμού», από τους ξένους, ετερόδοξους, κρυμμένους εχθρούς της πατρίδας. Κι είναι ακριβώς αυτή η φαντασίωση του φόβου που επιτρέπει τη μετατροπή της περίφημης «εθνικής περηφάνιας» σε ρατσιστική προκατάληψη.

Διακήρυξη: Πολιτική συμμετοχή ή ρατσιστικός αποκλεισμός

Με αφορμή τα πολυάριθμα μέλη που αριθμεί ήδη το group μας στο facebook υπέρ της χορήγησης ιθαγένειας στους νόμιμους μετανάστες, αλλά και τον υπερεθνικιστικό, ρατσιστικό παροξυσμό που στιγματίζει τη συζήτηση για το πολύπαθο αυτό ζήτημα, σας προσκαλούμε να στηρίξετε,  ακόμα κι αν έχετε επιμέρους ενστάσεις, την πρωτοβουλία σχολιάζοντας εδώ, αφού διαβάσετε το παρακάτω κείμενο. Η συμμετοχή σας είναι σημαντική! Ας ακουστεί επιτέλους και η δική μας φωνή!

Διακήρυξη: Πολιτική συμμετοχή ή ρατσιστικός αποκλεισμός

Η πρόσφατη νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης για την «Πολιτική συμμετοχή ομογενών και αλλοδαπών υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα και μακροχρόνια στην Ελλάδα» αποτελεί ένα πρώτο δειλό αλλά ουσιαστικό βήμα για τη νομοθετική ρύθμιση και τη στοιχειώδη κατοχύρωση της ισονομίας και ισοπολιτείας των αλλοδαπών συμπολιτών μας. Απέναντι σε αυτή την πρωτοβουλία, ωστόσο, τις τελευταίες μέρες, υψώθηκε ένα ιδεολογικοπολιτικό τείχος ρατσισμού και εθνικισμού, που δε δίστασε να επινοήσει ακόμα και τη λύση του «δημοψηφίσματος», προκειμένου να καλύψει την ξενοφοβικές και μισαλλόδοξες απόψεις του για το δήθεν «περιούσιο έθνος». Όσοι από εμάς τους Έλληνες πολίτες εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως ο συνταγματικός πατριωτισμός και οι αρχές της ισότιμης πολιτοφροσύνης δεν εξαρτώνται από ψευδεπίγραφες φυλετικές μυθολογίες αλλά από τη βούληση μιας δημοκρατικής κοινωνίας που διευρύνει το «αίσθημα του συνανήκειν», με άξονα τα δικαιώματα του «πολιτικού σώματος των πολιτών» και όχι  με το «δίκαιο του αίματος» και το «χρώμα του δέρματος», υπογράφουμε μια κοινή διακήρυξη για τη στήριξη του συγκεκριμένου νομοσχεδίου. Τα δημοκρατικά δικαιώματα δεν τίθενται σε δημοψήφισμα. Η πολιτική συμμετοχή των «αόρατων συμπολιτών» μας είναι η καλύτερη απάντηση στον αναχρονιστικό ρατσισμό.

“Έλληνας γίνεσαι, δεν γεννιέσαι”

Με αφορμή τη θεματική των τελευταίων ημερών και κυρίως τον εθνικιστικό παροξυσμό που έχει ενσκήψει στο οpengov, στα blogs και στο facebook, δημιουργήσαμε ένα facebookικό group το: “Έλληνας γίνεσαι, δεν γεννιέσαι”:

(http://www.facebook.com/group.phpgid=235199718076&ref=mf.)

Υπέρ της πρωτοβουλίας για παροχή ιθαγένειας στους νόμιμους μετανάστες. Υπέρ ενός δικαιώματος αυτονόητου σε όλες, πλην της Ελλάδας, τις χώρες της Ε.Ε.. Υπέρ του δικαίου του εδάφους, κατά του δικαίου του αίματος. Υπέρ της πολυπολιτισμικής κοινωνίας, κατά του ρατσισμού και του απομονωτισμού. Υπέρ του συνταγματικού πατριωτισμού, κατά του παρωχημένου εθνικισμού.

Mετανάστες: «συνταγματικό τόξο» για την Ελλάδα

Συνεχίζοντας τις αναφορές στο πολύπαθο ζήτημα της παροχής ιθαγένειας, παραθέτουμε ένα κατατοπιστικότατο άρθρο του Νικου Κ. Αλιβιζατου (Από τη σημερινή Καθημερινή)

«Σε λιγότερο από έξι χρόνια, η Γερμανία κατέστρεψε τις ηθικές δομές του δυτικού κόσμου, διαπράττοντας εγκλήματα που κανένας δεν μπορούσε να διανοηθεί· όσο για τους νικητές, μετέτρεψαν σε στάχτη τα μνημεία ενός χιλιόχρονου γερμανικού πολιτισμού. (…) Τα ανωτέρω δύο τραύματα εξηγούν γιατί οι αναμνήσεις του τελευταίου πολέμου είναι τόσο επώδυνες (…)».
ΧΑΝΑ ΑΡΕΝΤ (1950)

Με το ανωτέρω απόσπασμα από συνέντευξη της μεγάλης Αμερικανίδας φιλοσόφου κλείνει το πρώτο κεφάλαιο της «Ιστορίας της Ευρώπης και του κόσμου από το 1945», που συνέγραψαν από κοινού Γάλλοι και Γερμανοί εκπαιδευτικοί για τη Γ΄ τάξη του λυκείου των σχολείων τους (εκδ. Klett & Nathan, 2006, σ. 15). Ξεκινώντας από αυτό τo χωρίο, οι μαθητές των δύο χωρών – «προαιώνιων εχθρών» στην Ευρώπη μέχρι πρότινος- καλούνται σήμερα να απαντήσουν στο ερώτημα: «Ποια ήταν η ιδιαιτερότητα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου;». Το βιβλίο αυτό μού το θύμισαν δύο περιστατικά ακραίας πολιτικής συμπεριφοράς της πρόσφατης επικαιρότητάς μας: από τη μια, η οξύτατη επίθεση που δέχθηκε η καθηγήτρια Θάλεια Δραγώνα, μετά τον διορισμό της ως ειδικής γραμματέως στο υπουργείο Παιδείας. Και, από την άλλη, οι αντιδράσεις που προκάλεσε το νομοσχέδιο, που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Εσωτερικών, για την πολιτογράφηση και τα δικαιώματα των μεταναστών.

Καλή χρονιά με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα

“Άρθρο 3 – Δικαίωμα για ελεύθερες εκλογές

Τα Υψηλά Συμβαλλόμενα Μέρη αναλαμβάνουσι την υποχρέωσιν όπως

διενεργώσι, κατά λογικά διαστήματα, ελευθέρας μυστικάς εκλογάς, υπό

συνθήκας επιτρέπουσας την ελευθέραν έκφρασιν της λαϊκής θελήσεως

ως προς την εκλογήν του νομοθετικού σώματος.“

Σύμφωνα λοιπόν, με το άρθρο 3 στο Πρώτο Πρωτόκολλο της ΕΣΔΑ (Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου) το δικαίωμα του “εκλέγειν” και “εκλέγεσθαι” που χαρακτηρίζει όποιον έχει αποκτήσει την ιδιότητα του “πολίτη”, ανήκει στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ας δείξουμε το ανθρώπινο πρόσωπό μας!

Πιθανόν να έχετε πια πληροφορηθεί ότι η νομοθετική πρωτοβουλία για την κτήση της ιθαγένειας και την πολιτική συμμετοχή ομογενών και αλλοδαπών, έχει αναρτηθεί στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.opengov.gr/ypes. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό λοιπόν, να αφιερώσουμε λίγο χρόνο και να διαβάσουμε τα συγκεκριμένα νομοσχέδια. Αν μάλιστα ψηφιστούν, θα έχει γίνει ένα βήμα μπροστά καθώς ανοίγει ο δρόμος για τη προώθηση των δικαιωμάτων χιλιάδων συμπολιτών μας.

Είστε υπέρ ή κατά;

Είστε υπέρ ή κατά;

Έστω απαντήστε μ’ένα ναι ή μ’ένα όχι

Το έχετε το πρόβλημα σκεφτεί

Πιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισε

[….]

Μια λέξη μόνο. Εμπρός λοιπόν.

Είστε υπέρ ή κατά;

(Η απόφαση)

Οι στίχοι αυτοί του Μανόλη Αναγνωστάκη μου’ ρχονται στο μυαλό όταν βλέπω να επιπολάζουν τα «ναι μεν αλλά…», όταν διακρίνω τις ενστάσεις και τα λογικά αλλά μαξιμαλιστικά αιτήματα διαφόρων δικτύων, όταν ψυχανεμίζομαι τα μεσσηνιακής προέλευσης προσκόμματα, όταν θαρρώ ότι ορισμένοι προκειμένου να μην αισθανθούν πως θα χάσουν ψήφους επιλέγουν την αφωνία σχετικά με το ζήτημα της παροχής ελληνικής ιθαγένειας ή  το ερμηνεύουν ως παρέκκλιση στην ταξική πάλη και ως προσφορά καρότου σε δυνάμει ψηφοφόρους.

Την ώρα που εθνικιστές και φασιστοειδή ακονίζουν τα μαχαίρια τους (ήδη χτες δεκάδες ειδεχθή χαρτάκια της ΝΕΟΣ γέμισαν τα πεζοδρόμια του κέντρου) , την ώρα που τα εκτροφεία αυγών φιδιού περιμένουν χρυσές δουλειές, δεν επιτρέπονται μισόλογα ούτε εφησυχασμός. Οι δυνάμεις της προόδου και του εκσυγχρονισμού, οι όσοι τέλος πάντων εν Ελλάδι κληρονόμοι των Φώτων, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης, ας μην αφήσουν και αυτήν τη φορά το παιχνίδι να φύγει από το γήπεδό τους, ας μη δώσουν πάλι άθελά τους πάσα σε ό, τι δογματικότερο, αναχρονιστικότερο και συντηρητικότερο υπάρχει. Το ζήσαμε πολλές φορές στο παρελθόν:

“Θα ‘μαι καλό παιδί, άριστος μαθητής…”

Ιθαγένεια, ο θρίαμβος του αυτονόητου

Του Κωστή Παπαϊωάννου από το blog αντίφωνο

Αποτελεί ιστορική τομή η συζήτηση περί ιθαγένειας στο υπουργικό συμβούλιο και στη Βουλή. Ο τρόπος που η κυβέρνηση ανοίγει αυτό το θέμα – ταμπού και η πρώτη αντίδραση ολόκληρης σχεδόν της αντιπολίτευσης δείχνουν νηφαλιότητα και διάθεση για σοβαρή πολιτική συζήτηση. Διαφάνηκε μάλιστα ήδη μια διαφορετική προσέγγιση της ίδιας της έννοιας της ιθαγένειας.

Για τη Σύνοδο της Κοπεγχάγης (2)

Και το δεύτερο κείμενο από τη wwf  Ελλάς.

Μετά την Κοπεγχάγη: Η πικρία είναι διάχυτη αλλά η ελπίδα παραμένει

Πηγαίνοντας στην Κοπεγχάγη, γνωρίζαμε τις δυσκολίες που μας περίμεναν. Ελπίζαμε όμως και παλεύαμε με όλες μας τις δυνάμεις έως την τελευταία στιγμή για τη δημιουργία μιας όσο το δυνατόν καλύτερης συμφωνίας μεταξύ των 193 κρατών του ΟΗΕ, μιας συμφωνίας που θα συγκρατούσε την αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας κάτω από τους 2οC, μιας συμφωνίας που θα έδινε δικαίωμα στην ελπίδα για τις μελλοντικές γενιές και τον πλανήτη.

Για τη Σύνοδο της Κοπεγχάγης (1)

Σας παρουσιάζουμε δύο μαρτυρίες από τη Σύνοδο της Κοπεγχάγης. Η συγκεκριμένη είναι υπέρ του Obama και ιδιαίτερα επικριτική προς την Κίνα.

Πηγή: ppol

Πώς ξέρω πως ήταν η Κίνα που τορπίλισε τη συμφωνία της Κοπεγχάγης; Ήμουν παρών στις διαπραγματεύσεις! / του Μαρκ Λάινας

How do I know China wrecked the Copenhagen deal? I was in the room

© The Guardian

Η Κοπεγχάγη ήταν σκέτη καταστροφή. Ως εδώ συμφωνούμε όλοι. Αλλά η αλήθεια για το τι πράγματι συνέβη κινδυνεύει να χαθεί στον κυκεώνα των αναπόφευκτων αμοιβαίων αλληλοκατηγοριών. Η αλήθεια είναι πως η Κίνα υπονόμευσε τη συμφωνία, προσπάθησε σκόπιμα να εξευτελίσει τον Μπάρακ Ομπάμα (Barack Obama), κι επέμεινε στην υπογραφή μιας απαράδεκτης «συνθήκης» με σκοπό να εκθέσει τους δυτικούς ηγέτες. Πώς τα ξέρω όλα αυτά; Μα ήμουν μέσα στην αίθουσα διαπραγματεύσεων και είδα με τα ίδια μου τα μάτια τι συνέβη.

Όταν το “Veto” προασπίζεται τα εθνικά μας συμφέροντα

Ήταν πλέον αναμενόμενο ότι κάποιος βουλευτής από τη Ν.Δ. θα έκανε επερώτηση στη Βουλή για την κ. Δραγώνα. Οι πηγές όμως και η ενημέρωσή του καταδεικνύουν πόσο σκληρά δούλεψε για τα εθνικά μας συμφέροντα.

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΛΑ: ΝΕΑ ΔHMOKPATIA

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΒΟΥΛΕΥΤΗ: ΝΙΚΟΣ Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ: ΑΧΑΪΑΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ και ΑΚΕ
Προς:

Την κ. Υπουργό Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων
ΘΕΜΑ : Δημοσιεύματα σχετικά με την Γ.Γ. του Υπουργείου Παιδείας κ. Θ. Δραγώνα.

Την 15-11-2009 στην εφημερίδα «VETO» σε άρθρο με τίτλο «Θάλεια Δραγώνα, η κρυμμένη Ρεπούση της νέας κυβέρνησης» αναφέρεται ότι άρθρα στο διαδίκτυο αλλά και σε εφημερίδες αποκαλούν την νέα Γ.Γ. του Υπουργείου Παιδείας «φιλότουρκη και επικίνδυνη για τα εθνικά μας συμφέροντα».

Η στοχοποίηση της Θάλειας Δραγώνα

Γράφει η Ρένα Χόπλαρου

Αναμενόμενες οι επιθέσεις που δέχεται από την άκρα δεξιά η Θάλεια Δραγώνα, καθηγήτρια κοινωνικής ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρώην βουλευτής, με αφορμή τον διορισμό της ως Ειδικής Γραμματέως του Υπουργείου Παιδείας της Ελλάδας. Το ΛΑ.ΟΣ ξέρει ότι απειλείται από τη Ν.Δ λόγω Σαμαρά και ψάχνει μια «νέα Ρεπούση» που θα το βοηθήσει να κρατήσει τα ποσοστά του. Όπως και στην περίπτωση του βιβλίου Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού της Μαρίας Ρεπούση, έτσι και τώρα στην περίπτωση της Θάλειας Δραγώνα, το ζήτημα δεν είναι προσωπικό αλλά βαθιά πολιτικό.