Εδώ και λίγες ημέρες, στη Γαλλία, η λάθος άποψη πληρώνεται ακριβά (ως ένα χρόνο φυλάκιση και μέχρι 45000 ευρώ, για την ακρίβεια). Πώς θα ήταν αν η Τουρκία, ακολουθώντας τη λογική του γαλλικού νόμου, ποινικοποιούσε όχι μόνο την άρνηση των εγκλημάτων των Γάλλων αποικιοκρατών αλλά και την άρνηση- ή απλώς τον υποτονισμό- των θηριωδιών του ελληνικού στρατού στη Μικρασιατική εκστρατεία; Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος είναι ότι οι δικοί μας πατριδολάγνοι θα “πετούσαν τη σκούφια τους” και θα ζητούσαν ανάλογα μέτρα από την ελληνική κυβέρνηση.
Διαβάζω το επιχείρημα πως ο γαλλικός νόμος μπορεί να κάνει καλό στην Τουρκία με το να ανακινήσει το θέμα της σφαγής των Αρμενίων. Δηλαδή, τι είναι οι Γάλλοι, παιδαγωγοί για τους «Ανατολίτες»; Και ποιος τους έχρισε; Έχει φανεί η γαλλική κυβέρνηση εξίσου τολμηρή με θέματα ταμπού της γαλλικής ιστορίας, κάνοντας αρχή από την αποικιοκρατία; Λίγα χρόνια πριν ο Σαρκοζί μιλούσε για την εκπολιτιστική προσφορά της Γαλλίας στην Αφρική.
Η δουλειά του κράτους δεν είναι να νομοθετεί και να “κλειδώνει” την επίσημη άποψη σε ένα ιστορικό ζήτημα και να ποινικοποιεί την άλλη! Ας πιστεύει όποιος θέλει ότι η Τουρκία δεν έκανε γενοκτονία στους Αρμένιους, δεν βλάπτει κανέναν, ακόμη και τους απογόνους, σε σημείο τουλάχιστον που να δικαιολογείται επέμβαση του νόμου. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Ήμουν χτες στην εκδήλωση της κίνησης των 18 στην Παλαιά Βουλή “Για την Ελλάδα τώρα” που εκτός των άλλων στο πάνελ βρισκόταν και η Υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου. Συμφώνησα σε ορισμένα απ’ αυτά που είπε, αλλά δυστυχώς όσο κι αν θέλει κάποιος να προβάλει ένα μεταρρυθμιστικό πρόσωπο όταν κουβαλάει πεποιθήσεις όπως αυτή που θ’ αναφέρω δε γίνεται πειστικός.
Σε παρέμβαση του Στέφανου Μάνου η Διαμαντοπούλου ανέφερε κάτι που ακύρωσε κατ’ εμέ τις όποιες καλές προθέσεις είχε. Παραθέτω: “Γιατί συμμετείχα σε μια προσπάθεια που όμως έχω μια εσωτερική ικανοποίηση, ότι από τότε που είμαι στην πολιτική, από την εφηβική μου ηλικία μέχρι σήμερα παλεύω μέσα σε ένα συγκροτημένο χώρο, ο οποίος άλλοτε έχει πλειοψηφίες και άλλοτε έχει μειοψηφίες.“
Η κυρία Διαμαντοπούλου προφανώς θεωρεί τιμή της να έχει ασχοληθεί με την πολιτική από την εφηβική της ηλικία, να είναι εν ολίγοις επαγγελματίας πολιτικός.
Αντίθετα προσωπικά θεωρώ και ενδεχομένως πολλοί από εσάς, ότι ένας από τους λόγους της σημερινής κρίσης είναι και οι επαγγελματίες πολιτικοί. Οι άνθρωποι δηλαδή που έφτιαξαν την καριέρα τους αρχικά μέσα στα κομματικά γραφεία και στη συνέχεια διαμέσου των πολιτικών αξιωμάτων. Και δε θα προβάλλω ως επιχείρημα ότι οι άνθρωποι αυτοί δε δούλεψαν πότε στη ζωή τους άρα δεν έχουν επαφή με τον έξω κόσμο. Ενδεχομένως να είναι εργατικοί περισσότερο από πολλούς άλλους, να έχουν αντίληψη της πραγματικότητας, να βλέπουν τις στρεβλώσεις και να θέλουν να τις διορθώσουν. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Άλλη μια ιστορία που σε κάνει να αναφωνήσεις “Ελλάς το μεγαλείο σου!” ή αλλιώς γιατί δε γλιτώνουμε τη χρεοκοπία. Φίλος που κάνει καθημερινά με τα ΚΤΕΛ Αττικής τη διαδρομή Λαύριο-Ανάβυσσο μου διηγήθηκε τα εξής:
Πληρώνει 6,40 για να πάει στη δουλειά του και να γυρίσει μετά σπίτι του τα οποία εισπράττει ο οδηγός του λεωφορείου. Προσέξτε τώρα το καλύτερο:
Ο οδηγός δεν του κόβει την απόδειξη του χρηματικού ποσού, δεν του δίνει δηλαδή εισιτήριο με τη δικαιολογία ότι δεν υπάρχει εισπράκτορας και επομένως δεν είναι υποχρεωμένος να έχει μαζί του μπλοκάκι εισιτηρίων. Επιπλέον ζητάει τα λεφτά από τον επιβάτη όταν κατεβαίνει από το λεωφορείο προβάλλοντας ως επιχείρημα την πιθανότητα να μπει εισπράκτορας στο λεωφορείο στη διάρκεια της διαδρομής και άρα να κοπεί το εισιτήριο.
Δυό-τρεις φορές που επιτακτικά ζήτησε ο φίλος μου το εισιτήριο του οι οδηγοί ως δια μαγείας τού το έδωσαν φυσικά, ενώ ταυτόχρονα επέδειξαν την κουτοπόνηρη ελληνική γκρίνια.
Απορία: πού πηγαίνουν τα λεφτά που δίνουν οι πελάτες των ΚΤΕΛ Αττικής για τη διαδρομή Λαύριο-Ανάβυσσο; Γιατί δε γίνεται τ’ αυτονόητο; Ανάγνωση του υπολοίπου »
Χτες άκουσα μια ιστορία που νομίζω ότι είναι μία από τις πολλές που καταδεικνύουν τις αγκυλώσεις των νεοελλήνων. Δεν έχει να κάνει με μια ζοφερή εικόνα εξαθλιωμένης Ελλάδας, ίσα-ίσα το αντίθετο.
Ήμουν λοιπόν προσκεκλημένος στα γενέθλια μίας φίλης και γνώρισα τους γονείς της οι οποίοι κατοικούν σε μια πόλη των 12.000, δεκαπέντε λεπτά απόσταση από την πρωτεύουσα νομού της Στερεάς Ελλάδας. Είχαν εδώ και χρόνια φωτογραφείο και όντας σε ηλικία σύνταξης αποφάσισαν να το πουλήσουν. Έβαλαν παντού αγγελία και περίμεναν τον υποψήφιο αγοραστή. Η αρχική τιμή πώλησης ήταν τα 25.000 ευρώ μαζί με τον εξοπλισμό. Δεν υπήρξε για αρκετό καιρό κανένα ενδιαφέρον για την αγορά του φωτογραφείου και αποφάσισαν να ρίξουν την τιμή πρώτα στα 15.000 μετά στα 10.000 και πριν από τρεις μήνες στα 5.000 ευρώ.
Αξίζει να σημειώσω ότι ήταν το μοναδικό φωτογραφείο της πόλης των 12.000 κατοίκων που εξυπηρετούσε όχι μόνο τους κατοίκους της αλλά και αυτούς των γύρω χωριών αλλά και της πρωτεύουσας. Ήδη δηλαδή υπήρχε έτοιμη πελατεία και χωρίς να απειλείται το μέλλον της επιχείρησης από άλλους ανταγωνιστές. Όπως μου εκμυστηρεύτηκαν το καθαρό κέρδος της επιχείρησης ήταν 4.000 ευρώ το μήνα. Η μητέρα της φίλης έλεγε μάλιστα ότι μέσα στην κρίση το φωτογραφείο πήγαινε καλύτερα από πριν. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Και καθώς μπαίνουμε στο 2012 τα μέτρα που πάρθηκαν και ενδεχομένως να παρθούν προκειμένου να μπει χρήμα στα κρατικά ταμεία, είναι δυσβάσταχτα για τον έλληνα φορολογούμενο, τον καθ’ όλα νόμιμο. Την ίδια στιγμή η πλήρης ανικανότητα και αβουλία για να χτυπηθεί η φοροδιαφυγή, να μειωθούν οι κρατικές δαπάνες, να εξορθολογιστεί η λειτουργία της δημόσιας διοίκησης και ο αυτισμός του κομματικού μας συστήματος οδηγούν τη χώρα με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία.
Πολλοί καλοβλέπουν την επιστροφή στη δραχμή καθώς ξέρουν εδώ και καιρό ότι τα κέρδη που θα αποκομίσουν θα είναι τεράστια. Οι περισσότεροι θεωρώ ότι έχουμε πια συνειδητοποιήσει τι θα σήμαινε για τη ζωή μας μια πιθανή έξοδος από το ευρώ. Δεν είναι τυχαίο ότι περίπου το 85% των Ελλήνων πλήρωσαν το χαράτσι της ΔΕΗ παρά τα όποια καλέσματα για το αντίθετο δείχνοντας έμπρακτα τη διάθεσή τους να βοηθήσουν τη χώρα τους. Για πόσο όμως ακόμα θα τα χαμηλά και μεσαία στρώματα θα επωμίζονται τις επιπτώσεις της κρίσης;
Η αίσθηση του δικαίου έχει χαθεί πια στους πολίτες που ανήκουν στα χαμηλά και μεσαία στρώματα και αποτελούσαν τον κορμό της χώρας καθώς βλέπουν το εισόδημά τους ολοένα και να μειώνεται μέσα από συνεχόμενες φοροεπιδρομές. Πάρτε για παράδειγμα την αύξηση των τεκμηρίων για το 2012: η κυβέρνηση σε μια προσπάθεια να χτυπήσει τη φοροδιαφυγή έβαλε σε εφαρμογή νέα τεκμήρια τα οποία πρόκειται να επιβαρύνουν χιλιάδες φορολογούμενους, όχι απαραίτητα φοροφυγάδες, αναδεικνύοντας έτσι την αδυναμία της να ελέγξει την φοροδιαφυγή και να “τσιμπήσει” αυτούς που πραγματικά φοροδιαφεύγουν. Κατέφυγε λοιπόν στην εύκολη και υπό την πίεση της κάλυψης του ελλείμματος λύση: θα πληρώσουν όλοι με τσουχτερές αυξήσεις χωρίς κατ’ ανάγκην αυτές να αντιστοιχούν στο εισόδημά τους. Και ο πλούσιος βέβαια στα αχαμνά του αν θα επιβαρυνθεί για το γιωτ ή το τζακούζι. Όποιος όμως για παράδειγμα είναι άνεργος και έχει από γονική παροχή ένα σπίτι, φίδι που τον έφαγε. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Οι περισσότεροι γονείς υποστηρίζουν πως ο Άγιος Βασίλης είναι απλώς ένα αθώο παραμύθι που κάνει τα παιδιά ευτυχισμένα. Γιατί τότε δεν επέλεξαν για όλη αυτή την φανφάρα τον Τζακ και τη Φασολιά που έχει και καλύτερο στόρι; Ανάψτε ένα σπίρτο και ελάτε μαζί μου να φωτίσουμε μια “happy family” από κοντά: Καθ’ όλη τη διάρκεια του Νοεμβρίου και του Δεκεμβρίου, ο Άγιος Βασίλης έχει τρελά hits. Οι γονείς τον επικαλούνται και προστρέχουν στις υπηρεσίες του δια πάσα νόσον και μαλακία των τέκνων τους. Μεταθέτουν δικές τους εξουσίες και υπευθυνότητες στη δύναμη του brand name του. Τρέμουν μην αποκαλυφτεί το επίπλαστο της ιστορίας και επιδίδονται στου κόσμο τα χονδροειδή κόλπα για να διατηρήσουν την ψευδαίσθηση.
Δοκιμάστε, έστω και υπαινικτικά, να σχετικοποιήσετε ενώπιων των παιδιών την ύπαρξη του Άγιου Βασίλη: τότε θα δείτε στο πρόσωπο των γονιών μια θανάσιμη σοβαρότητα και θα αντιληφθείτε πως αυτό που διακυβεύεται ξεπερνάει κατά πολύ τις διαστάσεις ενός καλοκάγαθου εθίμου. Κάθε απόφαση για το τι θα κάνουμε στην οικογένεια ή στο σχολείο έχει παιδαγωγικές συνέπειες. Το παιδί που θα εθιστεί στην ύπαρξη ενός Άγιου Βασίλη αόρατου μπάστακα μαθαίνει ότι υπάρχει μια ζώνη πέρα από την καθημερινή του εμπειρία στην οποία τα πράγματα συμβαίνουν με τρόπο διαφορετικό από αυτόν που έχει συνηθίσει. Αφού λοιπόν το παιδί, με τρομερή προσπάθεια, έμαθε να περπατάει, να μιλάει, να συγκρατεί τις ανάγκες του, έρχονται οι ίδιοι οι ενήλικες να το αποπροσανατολίσουν, προκαλώντας του σύγχυση ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό.
«Μα γιατί να βιαστούμε να τραυματίσουμε την παιδική ψυχή;» ακούω την ένσταση από γονείς όταν συζητάμε το θέμα. Πρώτον, η «παιδική ψυχή» δεν είναι από ζάχαρη άχνη. Τραυματίζεται από ιδιαίτερα δραματικά γεγονότα – όπως ακριβώς και η «ενήλικη» – και όχι από το σκάσιμο ενός μπαλονιού. Δεύτερο, άμα η γενική φιλοσοφία των γονιών συνοψίζεται στο “Life sucks… and then you die” (οπότε, άσε τα δόλια να χαρούν λίγο πριν μπουν στα βάσανα), με συγχωρείτε, αλλά δεν καταλαβαίνω το λόγο της τεκνοποίησης. Οι ήρωες των βιβλίων και των ταινιών είναι φανταστικοί – το ξέρουν κι οι κότες- δίχως αυτό να μειώνει στο παραμικρό τις συγκινήσεις που προκαλούν.
Τα παιδιά πιστεύουν ό,τι τους λένε εκείνοι οι μεγάλοι που είναι σημαντικοί για αυτά (εκτός αν δοθεί σαφές σήμα ότι είναι θέατρο, δηλαδή κάνουμε «σαν να …»). Δηλαδή, αν λέτε σε ένα παιδί συστηματικά πως «κάτω από το κρεβάτι έχει πλάσματα που τρώνε πόδια», το πιθανότερο είναι πως θα το τρελάνετε. Βέβαια σε αυτή την περίπτωση βάζετε σοβαρή υποψηφιότητα να σας κατηγορήσουν για κακοποίηση, ενώ αν κάνετε κάτι παρόμοιο μαζί με πολλούς άλλους γονείς … τότε είναι Χριστούγεννα! Ανάγνωση του υπολοίπου »
Ερωτηθείς ο Υπουργός Δικαιοσύνης Μιλτιάδης Παπαϊωάννου από δημοσιογράφο στο ΒΗΜΑ FM αν εξεπλάγην με τα γεγονότα στις φυλακές Κορυδαλλού απάντησε με τρόπο αυθόρμητο πως όχι, διότι είναι λίγο-πολύ αυτά γνωστά σε όλους. Τα λόγια του καταδεικνύουν ακριβώς την παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας που θεωρούσε αυτονόητες τόσα χρόνια πρακτικές και συνήθειες που ξεφεύγουν από τα όρια της νομιμότητας και λειτουργούν σε βάρος του κοινού καλού:
Γιατί ήταν λίγο-πολύ γνωστό σε όλους ότι ο υπουργός θα έπαιρνε μίζες για να προκρίνει τον χ εργολάβο.
Γιατί ήταν λίγο-πολύ γνωστό σε όλους ότι ο αστυνομικός θα χρηματιζόταν από τον έμπορο ναρκωτικών.
Γιατί ήταν λίγο-πολύ γνωστή σε όλους η διαπλοκή πολιτικών και ΜΜΕ.
Γιατί ήταν λίγο-πολύ γνωστή σε όλους η πελατειακή σχέση εκλεγμένων και ψηφοφόρων.
Γιατί ήταν λίγο-πολύ γνωστό σε όλους ότι σε κάθε πορεία διαμαρτυρίας θα πέσουν μολότωφ και θα σπάσουν και καμιά δεκαριά βιτρίνες.
Γιατί ήταν λίγο-πολύ γνωστό σε όλους ότι μπορούμε ατιμωρητί να παρκάρουμε όπου θέλουμε ή να πίνουμε όσο θέλουμε και μετά να πιάνουμε το τιμόνι.
Τα παραδείγματα ατελείωτα. Και τα περισσότερα ήταν λίγο-πολύ γνωστά σε όλους, είχαν την ανοχή μας και ουσιαστικά ήταν νομιμοποιημένα. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Γράφει ο Γιώργος Στόγιας. Το κείμενο δημοσιεύτηκε σήμερα στον Πολίτη της Κύπρου και πέραν της κριτικής σ’ ένα συγκεκριμένο εγχειρίδιο διδασκαλίας Θρησκευτικών κυπροαριστερής κοπής, ασχολείται με μια σερά δημοφιλών “ιερών” παραλογισμών που στοιχειώνουν και τη δημόσια εκπαίδευση στην Ελλάδα
Από το πουθενά προέκυψε ένα θέμα με το βιβλίο Θρησκευτικών της Α’ Γυμνασίου. Η ΟΕΛΜΕΚ και ο Αρχιεπίσκοπος αντιδρούν για το περιεχόμενό του υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι είναι περισσότερο «ιστορικού και πολιτιστικού χαρακτήρα, παρά θρησκευτικού». Στο πρώτο άκουσμα κοντοστάθηκα με ενδιαφέρον: Λες η – κατ’ όνομα- αριστερή μας κυβέρνηση να αποφάσισε (καθυστερημένα) να προκαλέσει τα θέσφατα της ελληνοχριστιανικής μας παιδείας; Δυστυχώς, η ανάγνωση του επίμαχου εγχειριδίου όπως και η είδηση της υπαναχώρησης του Υπουργού Παιδείας, μού θύμισαν ότι βρισκόμαστε στην Κύπρο, στην χώρα όπου τίποτα πραγματικά δε συμβαίνει (εκτός από εκρήξεις πυρομαχικών).
Ανάμεσα σε ένα ΑΚΕΛίζον βιβλίο θρησκευτικών και σε ένα παραδοσιακό, όπως αυτά που έρχονται από τη «μήτρα», την Ελλάδα (άλλο λουλούδι της Δύσης και του Διαφωτισμού), υπάρχουν πράγματι διαφορές. Μη με αναγκάσετε όμως να διαλέξω, είναι σαν να με ρωτάτε ποιο προτιμούσα, το ΟΧΙ του Τάσσου ή του Χριστόφια. Ουσιαστικά λένε το ίδιο πράγμα. Το δεύτερο, όμως, είναι τόσο κατάφωρα σχιζοφρενικό που, επιτείνοντας τις εσωτερικές αντιφάσεις ενός εγχειρήματος μεταστοιχείωσης της πίστης σε γνωστικό αντικείμενο, τις κάνει ορατές ακόμη και στον ανυποψίαστο θεατή.
Το βιβλίο είναι γραμμένο επιστημονικοφανώς. Προσπαθεί να ακολουθήσει τις μεθόδους των επιστημών της Ιστορίας και της Κοινωνιολογίας, όπως τουλάχιστον τις αντιλαμβάνεται η συγγραφική ομάδα. Έτσι όμως, τα «θαύματα» αποτελούν πρόβλημα. Σε πολλά σημεία διακόπτουν τη ροή της αφήγησης σαν ξένο σώμα. Σε ένα σημείο (σελ. 10), φιγουράρει μια ταξική πυραμίδα της Ρωμαϊκής Κύπρο πριν την έλευση του Χριστιανισμού και λίγο μετά (σελ.26), περνάει μια νεκρή, την αγγίζουν με τον σωστό Σταυρό και ανασταίνεται. Γεγονότα που ελέγχονται με επιστημονικές μεθόδους και γεγονότα που «ελέγχονται» από την παράδοση και την πίστη εγγράφονται στο ίδιο επίπεδο. Να πατάς σε δυο βάρκες είναι επικίνδυνο, ιδίως στην περίπτωση που γι’ αλλού αρμενίζει η κάθε μια. Πιο συγκεκριμένα, το αποτέλεσμα θα είναι η σύγχυση των μαθητών ή η απαξίωση του μαθήματος από τους πιο υποψιασμένους. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Αφορμή για το σημείωμα η “ειδησεογραφική” κάλυψη συγκέντρωσης του κ. Καζάκη στη Ν. Ιωνία υπό την αιγίδα του Δημάρχου παρακαλώ, αλλά και η …απίθανη επιχειρηματολογία του κ. Χαλβατζή στις Ανατροπές στις 21/11. Παρόμοια ανευθυνολογία και λαϊκισμός στην πορεία προς την ικανοποίηση του επαναστατικού ονείρου της επιστροφής στη δράχμή ή τη μνά.
Το κράτος έχει πρόβλημα και αναγκάζεται να δανεισθεί την πρωτοχρονιά €1 δισ. Μπορεί να το κάνει με δύο τρόπους:
1. Δανείζεται €1 δισ για 30 χρόνια με επιτόκιο 5%. Στις 31 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου θα έχει καταβάλει €50 εκατ σε τόκους και λογιστικά το χρέος του θα είναι € δισ μεγαλύτερο από ό,τι ένα χρόνο πριν.
2. Δανείζεται € δισ για 3 μήνες με επιτόκιο 5% και κάθε τρεις μήνες ξαναδανείζεται €1 δισ και λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο μετά τον νέο δανεισμό εξωφλεί το προηγούμενο δάνειο. Στις 31 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου θα έχει καταβάλει €50 εκατ σε τόκους και λογιστικά το χρέος του θα είναι € δισ μεγαλύτερο από ό,τι ένα χρόνο πριν.
Η δεύτερη περίπτωση είναι αυτό που λέμε “βραχυχρόνιος δανεισμός”, τα έντοκα γραμμάτια του δημοσίου 13 εβδομάδων. Ας ξεχάσουμε το γεγονός ότι στη δεύτερη περίπτωση το επιτόκιο που θα έπαιρνε από τους δανειστές θα ήταν οπωσδήποτε μικρότερο της πρώτης. Το αποτέλεσμα των δύο τρόπων δανεισμού είναι το ίδιο. Η μόνη διαφορά είναι ότι στη δεύτερη περίπτωση “δανείστηκε” €4 δισ από τις Τράπεζες και επέστρεψε € 3 δισ, δηλαδή καθαρό €1 δισ, όπως και στην πρώτη περίπτωση.
Τόσο ο κ. Καζάκης, όσο και ο κ. Χαλβατζής διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και καταγγέλουν ότι η περίφημη και πολυπόθητη 6η δόση δεν χρειάζεται, γιατί απλούστατα “πηγαίνει στις Τράπεζες σε τόκους και τοκοχρεολύσια”. Κατά δε τη διάρκεια του έτους πάνε πολλά στις Τράπεζες για χρεολύσια. Το ό,τι τα δανείστηκε το κράτος μέσα στο ίδιο έτος και τα “ανακυκλώνει” δίκην ζογκλέρ που πετάει τα μπαλάκια στον αέρα για να τα φέρει βόλτα με τις συντάξεις, τους μισθούς, τα σχολεία, τα νοσοκομεία επειδή ακριβώς η αχρείαστη 6η δόση δεν καταβλήθηκε στα μέσα Σεπτεμβρίου είναι ασήμαντη λεπτομέρεια. Το ότι, σ’ αυτή την κυκλοφορία χρήματος αυτό που μετράει είναι το τι πραγματικά μένει ως “καθαρό χρέος” είναι αδιάφορο. Όπως ακριβώς ο γιος μου όταν ήταν πέντε χρονών: τα λεφτά τα παίρνει ο μπαμπάς από το μηχάνημα της τράπεζας και δεν υπάρχει από πίσω ένας λογαριασμός που πιστώνεται και χρεώνεται. Η διαφορά είναι ότι ο γιος μου στα 23 του πια ξέρει να κάνει κουμάντο στα λεφτά του. Αναρωτιέμαι, οι επαναστάτες κκ. Καζάκης και Χαλβατζής πότε θα μάθουν αυτό που ένα παιδί μαθαίνει στα δέκα ή δώδεκα; Ανάγνωση του υπολοίπου »
Τι κοινό έχουν ο Χάρυ Κλυνν, ο Φαήλος Κρανιδιώτης και ο Φώτης Κουβέλης; Και οι τρεις προτρέπουν το Σαμαρά να μη βάλει την υπογραφή του στους “αποικιοκράτες” Ευρωπαίους.
Όταν σχηματίστηκε η ΔΗΜΑΡ ομολογούμε ότι και εμείς οι ίδιοι θεωρήσαμε πως κάτι καινούριο γεννιέται στο χώρο της Αριστεράς, μακριά από τους καιροσκοπισμούς και την ανούσιο λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Ενάμιση χρόνο μετά πλανηθήκαμε πλάνην οικτρά αφού βλέπουμε το κόμμα του Φώτη Κουβέλη να λειτουργεί ως δεκανίκι του Σαμαρά.
Κατά αρχάς, από τούδε και στο εξής η ΔΗΜΑΡ θα αναφέρεται ως το κόμμα του Φώτη Κουβέλη καθώς έχουμε την αίσθηση ότι είναι προσωποπαγές, ακολουθεί τις επιταγές του αρχηγού και ενώ διαθέτει αξιόλογα στελέχη περισσότερο ικανά και από τον ίδιο τους τον αρχηγό, μονίμως αυτά βρίσκονται παραγκωνισμένα και αγνοούνται επιδεικτικά. Πρώτη λοιπόν αποτυχία του κόμματος του Φ. Κουβέλη: η αδυναμία αποφυγής ενός αρχηγοκεντρικού μοντέλου παρά τις όποιες διακηρύξεις-διαθέσεις για το αντίθετο.
Η άνοδος στις δημοσκοπήσεις ενός μικρού κόμματος που πριν από ένα χρόνο τα ίδια τα μέλη του δεν πίστευαν στην είσοδο του στη Βουλή “φούσκωσε” φαίνεται και τα μυαλά τους και δε δίστασαν να επιδοθούν σε τακτικισμούς και σε καιροσκοπικές ενέργειες (κάτι που θανάσιμα υποτίθεται μισούσαν) με αποτέλεσμα να δεχτούν στις τάξεις τους ακραιφνείς αυριανιστές και παραπεταμένους από το ΠΑΣΟΚ που μυρίστηκαν βουλευτικά αξιώματα.
Με γλυκανάλατες, εκλεπτυσμένες εκφράσεις το κόμμα του Φ. Κουβέλη παρουσίαζε μια εικόνα θολή αρχικά, θέλοντας όμως να εκμεταλλευτεί τη δυσαρέσκεια του κόσμου, περισσότερο ξεκάθαρη (αντιμνημονιακή, κατά της κυβέρνησης Παπαδήμου) με την πάροδο του χρόνου. Φυσικά τα πρώτα οφέλη ήταν γεγονός. Στις δημοσκοπήσεις αυξάνονταν τα ποσοστά του κόμματος τονώνοντας την πεποίθηση ότι η γραμμή που ακολουθούν είναι η σωστή. Βλέπετε η δίψα για τη βραχυπρόθεσμη επιτυχία δεν αφήνει χρόνο και καθαρή σκέψη για την ανάπτυξη και τη δημιουργία ενός στέρεου-σοβαρού πολιτικού λόγου. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Γράφει ο Βασίλης Βαμβακάς. Αναδημοσίευση από Τα Νέα (11/11/2011).
Το έντονο τετραήμερο μεταξύ 26 και 29 Οκτωβρίου αποτέλεσε την αρχή του τέλους μιας ολόκληρης ιστορικής περιόδου. Μία σειρά ιδεοληπτικών ή τακτικών σφαλμάτων καθόρισαν τις ραγδαίες εξελίξεις. Το πολυαναμενόμενο κούρεμα του ελληνικού χρέους εύσχημα παρερμηνεύθηκε από ένα μεγάλο μέρος των πολιτικών δυνάμεων και των ΜΜΕ ως νέο ενδεχόμενο κούρεμα των μισθών και των συντάξεων, δίνοντας αφορμή για νέα βίαια επεισόδια στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου απέναντι σε βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η απάντηση του Γ. Παπανδρέου σε αυτό το έκρυθμο κλίμα ήταν η εξαγγελία του δημοψηφίσματος που από τη μια, στο εσωτερικό της χώρας, έδινε νέα διάσταση στις μέχρι τότε τοποθετήσεις των άλλων κομμάτων απέναντι στη νέα δανειακή σύμβαση, ενώ από την άλλη έσπαγε οριστικά τους δεσμούς εμπιστοσύνης με τους ευρωπαίους εταίρους. Η εικόνα των δεκάδων ελλήνων και ξένων δημοσιογράφων την Κυριακή το βράδυ να μαζεύουν έξω από το Προεδρικό Μέγαρο τα σκισμένα χαρτιά με την ανακοίνωση της συμφωνίας μεταξύ Παπανδρέου και Σαμαρά για μεταβατική κυβέρνηση σκιαγραφεί με τον καλύτερο τρόπο την κορύφωση ενός εθνικού αλλά και παγκόσμιου δράματος, που ουσιαστικά εκτυλίσσεται εδώ και δύο χρόνια.
Πολλοί σηματοδοτούν ήδη τις τελευταίες 15 ημέρες ως το οριστικό τέλος της μεταπολιτευτικής περιόδου, ενώ δεν λείπουν οι καυστικές και απαξιωτικές εκφράσεις για τη δυνατότητα της εγχώριας πολιτικής ελίτ να διαχειριστεί την κατάσταση. Είναι γεγονός ότι αυτή η εξέλιξη δρομολογήθηκε όχι με συντεταγμένο και συνειδητό τρόπο αλλά σπασμωδικά, ασχεδίαστα, τραγελαφικά. Το πολιτικό σύστημα επιχείρησε να διαχειριστεί μια πρωτόγνωρη συνθήκη, η οποία φανέρωσε στο έπακρο τις ενδογενείς του ανεπάρκειες, τις αρχαϊκές του αδράνειες και κρατικιστικές εμμονές. Είναι σχετικά πρόσφατος ο ανεξήγητος τρόπος με τον οποίο ναυάγησε το καλοκαίρι η προσπάθεια συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μέσα σε έναν κυκεώνα διαρροών και επικοινωνιακών ελιγμών. Λίγους μήνες αργότερα και κάτω από την πολύπλευρη πίεση (εξωτερικός παράγων, κοινωνική πίεση, οργανωμένη πολιτική βία, μιντιακές απαιτήσεις) που δέχτηκε, ο δικομματισμός έδειξε το τελευταίο αντανακλαστικό επικοινωνίας με το περιβάλλον του: την επιλογή της συνεννόησης πάνω στη δανειακή συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου και την επιλογή πρωθυπουργού που οι κομματικοί συσχετισμοί και οι αρχηγικές στρατηγικές απέτρεπαν μέχρι την τελευταία στιγμή. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα κι ευτυχώς οι δυο πολιτικοί αρχηγοί ήρθαν στα σύγκαλά τους και επιτέλους συμφώνησαν στο νέο πρωθυπουργό.
Ο Λουκάς Παπαδήμος έφερε αισιοδοξία και ήδη αντιμετωπίζεται σα μεσσίας, καθώς ως γνωστό οι Έλληνες έχουν καλή σχέση με την υπερβολή. Η ανάγκη όμως για το νέο, η απέχθεια για το κομματικό σύστημα, η απουσία σε θέσεις εξουσίας ανθρώπων που περισσότερο πράττουν παρά μπουρδολογούν, δικαιολογεί και τη μεσσιανικού τύπου πρόσληψη της επιλογής του νέου Πρωθυπουργού.
Οι παλινωδίες που βιώσαμε τις τελευταίες μέρες κατέδειξαν ενδεχομένως τις αντιστάσεις του κομματικού συστήματος να παραδεχτεί ό,τι είναι εθισμένο να κάνει τόσα χρόνια: να μιλάει εξ όνόματος του λαού χωρίς όμως να έχει ιδέα για τις πραγματικές ανάγκες του και να προσπαθεί να συντηρηθεί με δήθεν “φιλολαϊκές” πολιτικές.
Αν θέλετε, ένα από τα θετικά της κρίσης είναι ότι όταν το κομματικό σύστημα κλήθηκε να πάρει δραστικές λύσεις φάνηκε γυμνό και αδύναμο να λειτουργήσει άμεσα, αλλά και εγκλωβισμένο σ’ ένα πολιτικό λόγο που τόσο καλά είχε χρησιμοποιθεί παλιότερες δεκαετίες.
Οι επικλήσεις, λοιπόν, στον πατριωτισμό των Ελλήνων και στην περηφάνια τους από μόνες τους δεν πείθουν χωρίς να έχει εκπονηθεί ένα αξιόλογο πλάνο για την έξοδο από την κρίση και χωρίς τη βούληση να εφαρμοστεί αυτό το πλάνο. Ο κόσμος το έχει καταλάβει και όταν οι Ευρωπαίοι μας τράβηξαν το αυτάκι, μας απείλησαν με οικονομική απομόνωση και ενδεχόμενη έξοδο από το ευρώ αντέδρασε. Όταν άρχισαν να ακούγονται ονόμα ευρύτερης αποδοχής με ευρωπαϊκές περγαμηνές, δεν είδαμε τον κοσμο να κατεβαίνει στο Σύνταγμα, στις πλατείες, στους δρόμους και στις γειτονιές. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Η συναίνεση και η συνεργασία που είχε ζητήσει ο ΓΑΠ από τον Σαμαρά έγινε πραγματικότητα εγκαινιάζοντας σε συμβολικό επίπεδο μια νέα εκκίνηση στην πολιτική ζωή του τόπου: τα κόμματα μπορούν να συγκλίνουν και να συνεργαστούν προκειμένου να πετύχουν τις καλύτερες δυνατές και με ευρύτερη αποδοχή λύσεις για τη χώρα.
Σε συμβολικό όμως πάντα επίπεδο! Γιατί στην πράξη άλλα βλέπουμε. Ήδη έχουν ξαμολυθεί στα τηλεπαράθυρα βουλευτές και των δύο “μεγάλων” κομμάτων και έχουν αρχίσει να αλληλοσπαράζονται. Είμαστε δυστυχώς έρμαιοι των μικροπολιτικών συμφερόντων έτσι όπως αυτά εκφράζονται από τους εκλεγμένους του λαού.
Ο Σαμαράς θέλει μικρή εκπροσώπηση στη νέα κυβέρνηση (πού να παίζει τώρα με τη φωτιά) και το ΠΑΣΟΚ το αντίθετο (ευκαιρία να “κάψουν” την αντιπολιτευτική του ρητορεία).
Και οι δύο “ηγέτες” που καλούνται να συνεργαστούν φαίνονται να μην πιστεύουν ότι μπορούν να πετύχουν κάτι περισσότερο από το να διασώσουν ένα πολιτικό μάλλον κομματικό σύστημα που καταρρέει, ένα κομματικό σύστημα που ενδιαφέρεται για την συντήρησή του και είναι εγκλωβισμένο στην αυτοαναφορικότητά του.
Αλήθεια οι δύο γκαφατζήδες “ηγέτες” έχουν κατανοήσει ότι οι πολίτες αναζητούν τις δέουσες λύσεις που θα αντιμετωπίσουν την κρίση, που θα δώσουν ελπίδα και αισιοδοξία; Έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι πολίτες έχουν κουραστεί από τη μονότονη και μικροκομματική ρητορεία; Ανάγνωση του υπολοίπου »
Γράφει η Ελίνα Τζανουδάκη. Το κείμενο έχει δημοσιευτεί στο τεύχος Νοεμβρίου στο περιοδικό “The Book’s Journal“.
Μπείτε στην ουσία των γεγονότων. Ενημερωθείτε για όσα σημαντικά συμβαίνουν στην Ελλάδα και τον κόσμο, με αξιοπιστία και εγκυρότητα. Από την πιο ισχυρή δημοσιογραφική ομάδα. Με προσήλωση και σεβασμό στις αξίες της ενημέρωσης.
Εδώ και δυο χρόνια βλέπω τηλεόραση χωρίς τηλεκοντρόλ. Στις 8, την ώρα των ειδήσεων βάζω Μέγκα και παρακολουθώ ολόκληρο το δελτίο χωρίς ζάπινγκ. Νομίζω ότι το κάνω περισσότερο από συνήθεια και λιγότερο για ενημέρωση. Σε καμία περίπτωση δεν περιμένω το δελτίο για να ενημερωθώ, ούτε αισθάνομαι παρακολουθώντας το ότι «μπαίνω στην ουσία των γεγονότων» όπως με καλεί να κάνω το διαφημιστικό κείμενο του δελτίου. Αν μπαίνω κάπου είναι στα ντεσού των γεγονότων: ποιος υπουργός βρίσκεται σε κόντρα με ποιον, τι κρύβεται πίσω από την αναβολή του ταξιδιού του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, θα παραιτηθεί ο Ρομπόπουλος, θα ψηφίσει η Βάσω Παπανδρέου το νομοσχέδιο, γιατί ο Ροντούλης είπε «γομάρια» τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και πάει λέγοντας. Το κουτσομπολιό της πολιτικής στο προσκήνιο και ο ουσιαστικός και νηφάλιος διάλογος στο περιθώριο.
Αφορμή για το κείμενο αυτό στάθηκε η συζήτηση στις 13/10/2011 μεταξύ των δημοσιογράφων και του καλεσμένου υπουργού Εσωτερικών Χάρη Καστανίδη για το ζήτημα της αποκομιδής των σκουπιδιών. Ο διάλογος ξεκίνησε με τη διαπίστωση της παρουσιάστριας Όλγας Τρέμη ότι τα σκουπίδια μάς έχουν πνίξει, ότι ο κόσμος έχει απηυδήσει και ότι πρέπει επιτέλους κάτι να γίνει γιατί υπάρχει θέμα δημόσιας υγείας. Ο Καστανίδης απάντησε ότι το πρόβλημα θα λυθεί με την ανάθεση της αποκομιδής των σκουπιδιών σε ιδιωτικές εταιρείες. Ποιό ήταν το σχόλιο της Τρέμη; «Α, οι εργαζόμενοι δηλαδή θα χάσουν την δουλειά τους. Αυτό μας λέτε;»
Χωρίς να θέλω να υπερασπιστώ τον Καστανίδη, αναρωτιέμαι αν υπάρχει απάντηση που θα ικανοποιούσε τους δημοσιογράφους του Μέγκα. Στον δικό τους κόσμο ο σκύλος είναι εσαεί χορτάτος και η πίτα πάντα ολόκληρη. Υπάρχει δηλαδή μια μαγική λύση που αν εφαρμοστεί και τα σκουπίδια θα μαζευτούν από ιδιωτικές εταιρείες και οι υπάλληλοι του Δήμου θα μπορούν να απεργούν χωρίς συνέπειες. Με τον ίδιο μαγικό τρόπο θα γίνουν όλες οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ανώδυνα και χωρίς συγκρούσεις, θα ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα χωρίς να θιγεί κανείς – και γενικά καλύτερα πλούσιος και υγιής παρά φτωχός και άρρωστος. Γιατί όχι εδώ που τα λέμε; Η κοινωνική ευαισθησία στην τηλεόραση, στο προσκήνιο γενικώς, είναι –ανέκαθεν ήταν– τζάμπα. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Γράφει ο Βασίλης Βαμβακάς. Αναδημοσίευση από τα Νέα (31/10).
Ο διαγωνισμός εθνικοπατριωτικής έξαρσης που ξέσπασε από την εποχή της ψήφισης του Μνημονίου και της επιτήρησης από την τρόικα βρήκε κατάλληλο έδαφος να κλιμακωθεί στον θεσμό με τους πιο ολοκληρωτικούς και συντηρητικούς συμβολισμούς: τη μαθητική και στρατιωτική παρέλαση. Το ποιος δικαιούται να κρατά την ελληνική σημαία ή το ποιος εκφράζει γνήσια το «όχι» έχει μια σύντομη αλλά ενδιαφέρουσα ιστορία. Δεν είναι μακριά το 2002 όταν, με αποκορύφωμα την περίπτωση του Οδυσσέα Τσενάι στη Νέα Μηχανιώνα, το «δίκαιο του αίματος» απαγόρευε στους αριστούχους μαθητές μεταναστευτικής προέλευσης να γίνουν σημαιοφόροι. Εκτοτε οι παρελάσεις έχασαν το ρατσιστικό τους διακύβευμα και εντάχθηκαν σταδιακά στον αστερισμό των αντιιμπεριαλιστικών και συνδικαλιστικών διαδηλώσεων. Η παρέλαση ουσιαστικά έγινε μέρος των χιλιάδων μικρών ή μεγάλων πορειών διαμαρτυρίας που ετησίως δημιουργούν τις προϋποθέσεις εικονικής ή πραγματικής σύγκρουσης περί πίστεως, πατρίδος και συντεχνιακών συμφερόντων (πού να φανταζόταν ο Μεταξάς ότι ο καταναγκαστικός χαρακτήρας των εργατικών παρελάσεων την Πρωτομαγιά επί του καθεστώτος του θα έχει «εθελοντικό» χαρακτήρα τον 21ο αιώνα…). Ανάγνωση του υπολοίπου »
Στις 14 και 15 Οκτωβρίου 2011 πραγματοποιήθηκε στο London Business School συνάντηση με θέμα την ελληνική κρίση. Οι προτάσεις που παρουσιάζονται περιληπτικά παρακάτω απηχούν τις απόψεις των Μ. Ιακωβίδη (Sir Donald Gordon Chair, Καινοτομίας και Επιχειρηματικότητας, London Business School), Δ. Βαγιανού (London School of Economics and Political Science), Richard Portes (Καθηγητής Οικονομικών London Business School Πρόεδρος, CEPR)
Αξιοσημείωτες είναι οι εισηγήσεις για κατάργηση των ΔΟΥ και για άμεση δημιουργία Μόνιμων Υφυπουργών. Οι θέσεις τους δίνουν μια καλή αφορμή για συζήτηση και προβληματισμό, είτε συμφωνούμε, είτε όχι.
Ευχαριστούμε τον κύριο Μ. Ιακωβίδη που μας έστειλε το κείμενο των προτάσεων.
Περίληψη
Η Ελλάδα βρίσκεται στη κόψη του ξυραφιού, αντιμέτωπη με μια αδύναμη δημόσια διοίκηση, φιλόδοξους στόχους για μείωση του ελλείματος και συρρίκνωση των μακροοικονομικών μεγεθών. Θεωρούμε ότι μια δέσμη νέων προτεραιοτήτων για την Τρόικα, την ελληνική κυβέρνηση αλλά και τις πολιτικές δυνάμεις θα μπορούσε να βοηθήσει στην άμεση αντιμετώπιση της κρίση και την μεσοπρόθεσμη ανάπτυξη, με τα ακόλουθα:
Προτείνουμε τη δημιουργία ανεξάρτητων αρχών με ξεκάθαρες αρμοδιότητες, που θα αξιολογούνται με βάση δείκτες παραγωγικότητας (Βασικούς Δείκτες Απόδοσης, ΒΔΑ). Οι σημαντικότερες από αυτές είναι: Αρχή Βεβαίωσης και Είσπραξης Φόρων, η Αρχή Μεταρρυθμίσεων; η Αρχή Δημόσιας Υγείας και η Αρχή Πάταξης της Διαφθοράς. Οι ανεξάρτητες αρχές θα λογοδοτούν στη Βουλή των Ελλήνων και θα ενημερώνουν τους δανειστές και την κυβέρνηση.
Ταυτόχρονα οι δανειστές και η Ελλάδα θα επικεντρωθούν στον εξορθολογισμό της δημόσιαςδιοίκησης, με ευρεία χρήση νέων ψηφιακών υποδομών, και στην ενσωμάτωση των ΒΔΑ στη διαδικασία κατανομής των πόρων εντός της δημόσιας διοίκησης. Πρέπει να προβλεφθεί η απόλυση των δημοσίων υπαλλήλων που εμφανίζουν μειωμένη απόδοση. Για να βελτιωθούν οι οργανωτικές ικανότητες και να εξασφαλιστεί η συνέχεια της διοίκησης, προτείνουμε την άμεση δημιουργία θέσεων Μόνιμων Υφυπουργών.
Η φοροδιαφυγή όπως και η μη καταβολή τελωνειακών δασμών πρέπει να αντιμετωπιστεί με δραστικά μέτρα. Οι υφιστάμενες δομές δεν είναι λειτουργικές, πρέπει να καταργηθούν οι ΔΟΥ και να δημιουργηθούν νέες υπηρεσίες. Διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, όπως ευέλικτες προμήθειες μέσω διαδικτύου, η αναδιάρθρωση του συστήματος απονομής δικαιοσύνης και οι συμβάσεις απασχόλησης με κριτήριο την απόδοση, είναι επίσης απαραίτητες. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Το σχόλιο του έτερου φελέκιου (Φίλιππου) στο facebook με τη μεγάλη του επιτυχία δίνει αφορμή σε σκέψεις για ξετύλιγμα. Παραθέτουμε αρχικά το σχόλιο:
“Aυτή η απώλεια εθνικής κυριαρχίας, για την οποία ολοφύρονται πολλοί, ώχου και δε με νοιάζει. Τόσα χρόνια με “δώσ’τα όλα”, με “δεν κάνει για τίποτα, βάλ’τον κάπου”, με υπερεξοπλισμούς και υποβρύχια, με μίζες και Siemens, με greek statistics και οδηγούς τρένων με χιλιάδες ευρώ το μήνα κάποιοι αισθάνονταν εθνικά υπερήφανοι προφανώς. Σιγά μην κλάψω κιόλας, που αντί να κάνουν κουμάντο οι Τσοχατζόπουλοι και οι Στυλιανίδηδες, θα κάνει ο Τόμσεν κι ο Ράιχενμπαχ.“
Η φημολογούμενη εγκατάσταση τεχνοκρατών από την Τρόικα στα Υπουργεία για την καλύτερη δυνατή εφαρμογή των μέτρων εγείρει ερωτήματα για την απώλεια ή μη της εθνικής κυριαρχίας. Να ξεκαθαρίσουμε ότι πραγματικά δεν έχουμε κανένα πρόβλημα αν η κυβέρνηση τούτη χρησιμοποιήσει τεχνοκράτες συμβούλους, προκειμένου να τρέξουν τα μέτρα μπας και κάποια στιγμή βγούμε από τη δίνη της κρίσης. Προσωπικά, λοιπόν, καμία κάψα δεν έχουμε για τον κάθε Τσοχατζόπουλο και Στυλιανίδη και πιθανόν οι Τόμσεν και Ράιχενμπαχ να είναι περισσότερο αποτελεσματικοί. Η μεγάλη διαφορά ανάμεσά τους είναι ότι οι μεν εκλέχτηκαν, ενώ οι δε διορίστηκαν. Θα πρέπει να κρίνουμε τις επιλογές των πρώτων και να αποφασίσουμε μέσα από τις δημοκρατικές διαδικασίες για το αν αξίζουν να μας κυβερνούν. Οι δεύτεροι δεν μπορεί και ούτε πρέπει να έχουν καμία αποφασιστική δύναμη καθώς δεν έχουν αναδειχθεί από την ετυμηγορία του εκλογικού σώματος.
Προς διευκρίνιση, πιστεύουμε ότι η κυβέρνηση μέχρι τώρα διατηρεί την νομιμοποίησή της, εφόσον θεωρούμε ότι τις κυβερνήσεις τις εκλέγουμε για τέσσερα χρόνια και καλούνται να αντιμετωπίσουν ό,τι προκύψει στο ενδιάμεσο. Επίσης, θεωρούμε υπόλογη την κυβέρνηση για τη μη εφαρμογή των μέτρων και ότι αν όντως η τρόικα είχε κυριολεκτικά αναλάβει τα ηνία της χώρας μπορεί και το όλο ζήτημα να είχε τακτοποιηθεί (τότε όμως πρόκειται για άλλη κουβέντα). Ωσόσο, δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο και η τύχη της χώρας βρίσκεται στα χέρια του Γεώργιου Παπανδρέου, του Βενιζέλου, του Λοβέρδου κλπ. Σε κάθε περίπτωση βέβαια, η νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση μπορεί να έχει ως συμβούλους οποιονδήποτε θέλει. Όπως είναι γνωστό κάθε υπουργός έχει καμιά δεκαριά. Ενδεχομένως μάλιστα, η εξωτερική τεχνογνωσία και πειθαρχία να αποδειχτεί σωτήρια. Όμως οι αποφάσεις, ο τελευταίος λόγος πρέπει να ανήκει στην κυβέρνηση. Αν τεθεί σε εφαρμογή το σενάριο ελέγχου και λήψης αποφάσεων από τους εμπειρογνώμονες της Τρόικας, τότε τίθεται και το θέμα της νομιμότητας της κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Κι ενώ αυτήν την ώρα που γράφεται το κείμενο συνεχίζεται στη Βουλή η συζήτηση για το πολυνομοσχέδιο, θρηνούμε ένα ακόμα θύμα από τα επεισόδια που συνέβησαν λίγες ώρες πριν στο Σύνταγμα.
Για το Κ.Κ.Ε μπορεί να είναι ένας ακόμα αγωνιστής που έχασε τη ζωή του αλλά ως γνωστόν “ένας στο χώμα, χιλιάδες στον αγώνα”. Για το ΣΥΡΙΖΑ θα θεωρείται θύμα της ανεξέλεγκτης βίας των αστυνομικών. Για τους αναρχοφασίστες παράπλευρη απώλεια.
Για μένα είναι μια αθώα ζωή που χάθηκε άδικα γιατί σήμερα ζούμε την πλήρη νομιμοποίηση της άκρατης βίας. Το Κ.Κ.Ε. ήδη αυτόκλητα “διαφεντεύει” το δημόσιο χώρο με το πρόσχημα του αγώνα για τα δικαιώματα των εργατών. Κλείνει λιμάνια, δρόμους, αρχαιολογικούς χώρους, τη βουλή και τα μέλη του βροντοφωνάζουν ανερυθρίαστα ότι θα χυθεί αίμα.
Οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ προπηλακίζουν κόσμο, συμμετέχουν σε παντός είδους καταλήψεις και τσιρίζουν ότι θα χυθεί αίμα.
Οι αναρχοφασίστες, πιστοί στις απόψεις τους εδώ και χρόνια έχουν δώσει το παράδειγμα για το πώς μπορεί να χυθεί αίμα.
Οι ταξιτζήδες δεν έχουν σταματήσει εδώ και μήνες να απειλούν ότι θα χυθεί αίμα. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Τελικά, ολοένα και περισσότεροι συμπολίτες μας πείθονται για την αναπόφευκτη καταστροφή της Ελλάδας. Η ευκολία με την οποία διαδίδονται και υιοθετούνται ως αλήθειες ανυπόστατες φήμες για ασιτία παιδιών και μεγαλόστομα λόγια για πείνα της Κατοχής κ.ο.κ, καταδεικνύει την κυριαρχία της υπερβολής και του συναισθήματος απέναντι στη λογική.
Γράφει στο protagon σ’ ένα εξαιρετικό κείμενο ο Ν. Ζαχαριάδης: “[..] θεωρούμε αποδεκτό μόνο εκείνον που λέει αυτό που θέλουμε να ακούσουμε. Που τροφοδοτεί το «νιώθω» που ήδη υπάρχει αντί για το «ξέρω». Κάπως έτσι είναι η περίφημη δικτατορία του συναισθήματος. Το οποίο συναίσθημα, για χρόνια, αποτέλεσε τον πιο ύπουλο μοχλό χειραγώγησης. Και η επίκλησή του είναι επίσης για αιώνες, υπεύθυνη για τις μεγαλύτερες κτηνωδίες [...]“.
Δυστυχώς κάτι τέτοιο συμβαίνει σήμερα. Έχω την αίσθηση ότι ο κόσμος “διψάει” για μια καταστροφή, για ένα μεγάλο δράμα, προσδοκά ιστορικές στιγμές και θέλει σε φαντασιακό πάντα επίπεδο να αποτελέσει κομμάτι σ’ αυτές. Η επίκληση στο συναίσθημα βοηθάει και ενισχύει την ταύτιση με τον αληθινά πεινασμένο, τον άστεγο, τον κατατρεγμένο. Ξαφνικά μέσα σε λίγο καιρό συζητάμε για συνθήκες πείνας και εξαθλίωσης, βάζουμε τα παιδάκια μας να κρατούν πλακάτ με ηρωϊκά συνθήματα, αν μάλιστα χιονίσει φέτος το χειμώνα δε θα ντραπούν κάποιοι να μιλήσουν για το βαρύ χειμώνα του 1941-42. Δε θέλουμε λοιπόν να θυμόμαστε τη στιγμή του New Deal, τη στιγμή υπογραφής της ιδρυτικής συνθήκης της ΕΟΚ, ή οποιαδήποτε στιγμή που βρέθηκε μια “κάποια λύσις”. Προτιμούμε να θυμόμαστε τις κρίσεις του παρελθόντος, να ταυτιζόμαστε με την πείνα του 1941.
Και έτσι στήνεται το σκηνικό που κυριαρχεί το συναίσθημα και υποχωρούν η ψυχραιμία και τα λογικά επιχειρήματα. Ανάγνωση του υπολοίπου »
(Το κείμενο έχει δημοσιευτεί σε περιοδικό για αυτοκίνητα και μας το έστειλε ο καλός μας φίλος Αχιλλέας. Μπορείτε να το βρείτε κι εδώ)
«Αδελφέ, θα ήθελα να έχω ένα κανόνι στην οροφή και να ανατινάζω όλους όσους έχουν πολυτελή αυτοκίνητα», είπε ο προσηνής ταξιτζής. Λίγο νωρίτερα είχε κλείσει το κινητό, στο οποίο μιλούσε άνευ μπλουτούθ, με το ρομαντικό χαιρετισμό «Ζήτω το Έθνος». Το κεφαλαίο «Ε» το βάζω εγώ, έτσι φαντάζομαι το ονειρεύεται. Κι ας μη συνάδει με τις προσταγές τις γραμματικής. Όλα όσα σιχαίνομαι κάθονται δίπλα μου, κρατάνε τιμόνι, βρωμάνε τσιγάρο και μιλάνε.
Πόσο εύκολη είναι η γενίκευση! Πόσο αθωωτικό είναι για τα κρίματά μας να τοποθετούμε τους «άλλους» σε κάποια ομάδα και να τους λιθοβολούμε. Ακόμα και την κρίση ο Έλληνας τη βιώνει με το δικό του τρόπο που, κατά κανόνα, περιλαμβάνει όχι καλοπέραση όπως επιτάσσει το ρητό, αλλά γκρίνια, ξενοφοβία, εθνικισμό και μεταφορά ευθυνών. Μέσα στο ζόρισμα που όλοι μας περνάμε, μέσα από τις –απόλυτα πραγματικές– δυσκολίες και τη μοναξιά που νιώθουμε πλέον στα δύσκολα, μοιάζει να μην μπορούμε να δούμε καμία αχτίδα φωτός, καμία δημιουργική διέξοδο, κανένα θετικό πρόσημο για τις πράξεις μας.
Πρώτη φορά στη ζωή μου συναντώ τόσο πολύ αχταρμά, τόσο συχνό ρατσισμό, τόσο εύκολες υποχωρήσεις. Κι όπως ετούτη η σελίδα έγραφε τον προηγούμενο μήνα, τόσα νεύρα και μυρουθκιά μπαρουτιού. Αυτό που με προβληματίζει είναι πως όλα αυτά τα βλέπω από ανθρώπους που δεν το περίμενα. Ανθρώπους έξυπνους, ανθρώπους κοντινούς. Και να σου ο ένας μου λέει ότι θέλει να τραβήξει τα λεφτά του από την τράπεζα, να σου ο άλλος λέει ότι θα ψηφίσει τους χρυσαυγίτες, αφού «το πράγμα στην Αθήνα δεν πάει άλλο». Είναι φανερό ότι καθένας ψάχνει από κάπου να πιαστεί… Αυτό το καταλαβαίνω. Είναι μια περίοδος που δεν έχεις από πού να πιαστείς. Μια στιγμή ζοφερής μοναξιάς που κανένας λαός δεν αξίζει να ζήσει, αλλά και που εμείς οι ίδιοι δεν κάναμε τίποτα για να αποφύγουμε. Και δεν κάνουμε και τίποτα για να διορθώσουμε. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Το ξέραμε εξαρχής ότι δεν υπάρχει ιδιαίτερα καλό σενάριο. Yπήρχε πάντως το λιγότερο κακό και τα χειρότερα. Αν το πρώτο επαληθευόταν, ένα ίχνος μικρής ελπίδας θα αχνοφαινόταν και λογικά θα τελειώναμε αργά ή γρόγορα με νατιβιστές, εθνοπαθείς, σταλινικούς και συνωμοσιολάγνους. Φευ.Τα χειρότερα έπονται και δυστυχώς, όπως γίνεται πάντα σ’αυτές τις περιπτώσεις, ο οικονομικός μαρασμός δεν έρχεται μόνος του. Πάμε πίσω ολοταχώς, όπως έλεγε ο “μακαριστός”, αλλά με προοπτική κατάρρευσης.
Με την ευθύνη (και) μιας ανεπαρκέστατης κυβέρνησης, η κουρεμένη χώρα θα αντιμετωπίζεται ως εξαίρεση και όχι ως αναπόσπαστο μέλος της κακοφτιαγμένης Ευρωζώνης. Θα βρεθεί σύντομα και στο κατώφλι της δραχμής, για να δικαιωθούν οι Κουρήδες, οι Καζάκηδες και οι Παφίληδες. Η βεβαιότητα της ραγδαίας πτώσης του βιοτικού επιπέδου, η ακμή των άκρων, η κατίσχυση του ανορθολογισμού, ο κίνδυνος της κοινωνικής διάλυσης είναι εδώ, έτοιμη να εκφραστεί, κι ας είναι η κάλπη απρόβλεπτη. Όσα κόμματα αρθρώνουν λόγο δογματικό, λαϊκίστικο και παρωχημένο φαίνεται να δικαιώνονται. Τα υπόλοιπα ζορίζονται άσχημα. Σ’αυτή τη χώρα αυτοί που διαδηλώνουν κατά της βίας είναι λιγότεροι απ’όσοι κάνουν εκδήλωση μνήμης για τον Λάμπρο Φούντα. Αυτοί που ζητούν περικοπή κονδυλίων της Εκκλησίας είναι λιγότεροι απ’όσους θρηνούν για την ΕΡΤ που (δεν) θα κλείσει). Η συνάντηση που πραγματοποιήθηκε για την εκλογή του Μπουτάρη και του ολίγιστου Καμίνη είναι ανέφικτο να επαναληφθεί στην κεντρική πολιτική σκηνή. Σύντομα είναι πιθανό να χρεοκοπήσουμε κανονικά, είναι πιθανόν Ανάγνωση του υπολοίπου »
Με το άγχος της έκτης δόσης προσπάθουμε όσοι ακόμα έχουμε λίγο μυαλό να πορευτούμε στη ζωή μας, απλήρωτοι, με μειωμένους μισθούς, άνεργοι ή ακόμη κι όσοι πληρωνόμαστε μεν αλλά οι σύνθηκες εργασίας έχουν γίνει ανυπόφορες.
Παλεύουμε για να αντέξουμε τα αγωνιστικά καλέσματα για δεύτερο ΕΑΜ, τις επικλήσεις στα θεία, τον εθνικό φανατισμό, τα μεταφυσικά σενάρια για πετρέλαιο, χρυσό για τον παντοκράτορα Σόρος, την εβραϊκή συνομωσία.
Δεν ξέρω αν είμαστε λίγοι. Ενδεχομένως. Όμως τριγύρω μου αρχίζω να βλέπω συμπολίτες μου που δεν ψαρώνουν με τη μαγκιά του Σαμαρά, που αγνοούν επιδεικτικά την παρελθοντολαγνεία του Τσίπρα, που βαρέθηκαν την Παπαρήγα, που αγανακτούν με την ολιγωρία και την αδυναμία του Παπανδρέου.
Είναι άτομα που έχουν πληγεί από την κρίση (πολύ περισσότερο από κάποιους μαχαλόμαγκες) αλλά θέλουν πραγματικά ν’ αλλάξει ο,τιδήποτε μας οδήγησε στην σημερινή μας κατάντια.
Βγάζουν φλύκταινες με το πελατειακό σύστημα, θέλουν πολιτικούς να δουλεύουν με σχέδιο και σοβαρές προτάσεις, επιδιώκουν όχι να ανακτήσουν (γιατί ποτέ δε την είχαν πριν) αλλά να αποκτήσουν επιτέλους εμπιστοσύνη στο κράτος.
Μιλούν για πλήρη διαφάνεια, για αξιοκρατία, για καταναλωτική συνείδηση και το σημαντικότερο ενδιαφέρονται για τον άλλον, το διπλανό τους, το συνάδελφό τους, το γείτονα τους. Θέλουν να συνεργαστούν μαζί του και όχι να κοιτάξουν μόνο την πάρτη τους. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Γράφει ο Στράτος Σαφιολέας. Το κείμενο αναρτήθηκε στο facebook και αναδημοσιεύεται μετά από άδεια του συγγραφέα.
Επειδή διαβάζω διάφορα σχόλια για την ληστεία στην οποία ήμουν μάρτυρας, σήμερα μεσημέρι, στο σούπερ-μάρκετ ΑΒ στον παράδρομο της Εθνικής Αθηνών-Λαμίας, θέλω να πώ δύο κουβέντες:
Η ληστεία, όπως είπα, έγινε μέρα μεσημέρι Σαββάτου, όταν δηλαδή το σουπερμάρκετ ήταν γεμάτο με ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ και ΠΑΙΔΙΑ.
Επειδή ο ληστής που φώναξε ληστεία ήταν στα πέντε μέτρα δεξιά μου, κρατώντας το καλάσνικοφ, σας λέω ότι δεν είναι όπως τις ταινίες. Παρακαλώ τα μέλη των ειδικών δυνάμεων και της ελίτ ομάδας της αστυνομίας να σταματήσουν να διαβάζουν εδώ. Για τους υπόλοιπους σας πληροφορώ ότι δεν είναι σαν τις ταινίες. Είναι ένα πραγματικό όπλο με πραγματικές σφαίρες και πραγματική πιθανότητα να φας μια από αυτές.
Ή να φάει μια το παιδί σου. Ή η μάνα σου. Ή ο σύντροφός σου. Οπότε δεν υπάρχει τίποτα το αστείο εδώ.
Κάποιοι διάβασαν “Εκάλη” και αισθάνθηκαν κάποιου τύπου δικαίωση. Λυπάμαι πολύ για μια τόσο επιπόλαιη και χαζή αντίδραση. Εξηγώ:
1-Η ληστεία θεωρείται έγκλημα στη κοινωνία μας. Τελεία. Δεν δικαιώνει τίποτα. Δεν ισοφαρίζει τίποτα. Δεν έχει δημοκρατική νομιμοποίηση. Συχνά καταλήγει δε πολύ άσχημα. Δυστυχώς πια και στην Ελλάδα έχουμε νεκρούς από ληστείες.
2-Για όσους δεν το ξέρουν, το σούπερ μάρκετ στην “Εκάλη” δεν είναι ανάμεσα στις βίλλες, αλλά πλάι στην Εθνική και εξυπηρετεί εκτός από την Εκάλη τη Νέας Ερυθραίας, την Κάτω Κηφισσιά, τον Άγιο Στέφανο, την Δροσιά, τις Αδάμες και το Κρυονέρι. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Τη χρονιά ‘90-‘91 πήγαινα τρίτη Λυκείου στο 6ο Λύκειο Καλλιθέας. Μια μέρα, είκοσι λεπτά πριν το κουδούνι, έρχεται μια φίλη Κνίτισσα, με διακόπτει από το μπάσκετ, μου ανακοινώνει ότι θα κάνουμε κατάληψη και μου ζητάει να γράψω 10 αιτήματα για να τα παραδώσω στους καθηγητές. Στην ερώτησή μου «τι να λένε;», πήρα την απάντηση «εσύ τα γράφεις ωραία, κάνε γρήγορα». Έκατσα σε μια γωνιά και ολοκλήρωσα εντός χρονοδιαγράμματος έναν πρόχειρο κατάλογο. Όταν τον τελείωσα ένιωσα αποκαμωμένος από την υπερπροσπάθεια. Είχα δώσει ρεσιτάλ νεφελώδους εφηβικής οργής με καθωσπρεπίστικες εκφράσεις, ούτε στα χειρότερα ποιήματά μου (και το γνώριζα). Ως ο θεωρητικός πια της κατάληψης, βρέθηκα στην πρώτη γραμμή. Από τη μεριά των υποκινητών ήταν καλό να έχουν για βιτρίνα κάποιον που διάβαζε (ολόκληρα) βιβλία και περνούσε για σχετικά καλός μαθητής. Από τη μεριά μου, δεν ήθελα να κατηγορηθώ πως ήμουν μειωμένης αγωνιστικότητας (άσε που ήταν καλή ευκαιρία να ανεβάσω τη δημοφιλία μου η οποία είχαν πάρει την κατιούσα και έβαινε προς επίπεδο «freak»). Έτσι, ήμουν εγώ που διάβασα το κείμενο φωναχτά στην συγκέντρωση -πολύ φοβάμαι ότι μπορεί να σήκωσα και την γροθιά μου- και στη συνέχεια το παρέδωσα στην Διεύθυνση ζητώντας από το Σύλλογο να αποχωρήσει από το χώρο του σχολείου. Προς μεγάλη μου έκπληξη, ανακούφιση και απογοήτευση ταυτόχρονα, δεν επέδειξε την παραμικρή αντίσταση.
Μόνο ένας καθηγητής ήρθε και με έπιασε παράμερα κρατώντας στο χέρι του το πόνημά μου. «Τι μαλακίες είναι αυτές, ρε Στόγια;» με ρώτησε. Ήταν ο καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας που μας είχε συνηθίσει στο μάθημα σε εκρήξεις θυμού και ειρωνείας αλλά αρκετοί τον εκτιμούσαμε γιατί προσπαθούσε με αλλεπάλληλα shock treatment να μας μεταφέρει μια ιδέα του τι θα είχαμε να αντιμετωπίσουμε όταν σύντομα θα αφήναμε οριστικά πίσω μας την πόρτα του σχολείου, ένας εντέλει ευπρόσδεκτος ρεαλισμός μέσα στην εκτός τόπου και χρόνου επικρατούσα φιλολογίζουσα ρητορική *. Το συνήθως λαμπερό περιπαιχτικό βλέμμα του ήταν έμπλεο περιφρόνησης. Δεν έκατσε να ακούσει τα ψελλίσματά μου βγάζοντάς με έτσι από τη δύσκολη θέση να θέλω να με καταπιεί η γη και αυτή να μην ανοίγει. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Παντού ακούγονται πια φωνές πολιτών που επιδεικτικά τονίζουν την ανάγκη για μετανάστευση, για καλύτερους όρους ζωής στην αλλοδαπή κλπ.
Κι όμως εγώ δε θέλω να αφήσω τη ζωή που έχτισα στην πόλη μου. Θέλω να παλέψω για να αλλάξει ό,τι μέχρι τώρα είναι στραβό, να δώσω τη μάχη, να μην εγκαταλείψω. Εννοείται βέβαια ότι αν δεν μπορώ να επιβιώσω, να βγάζω τα προς το ζειν δεν το ‘χω σε τίποτα να μεταναστεύσω.
Αλλά πραγματικά δε θέλω καθόλου να στερηθώ τη βόλτα μου με τα πόδια στο κέντρο της Αθήνας, την ευκολία να συναντηθώ με τους φίλους μου, το καφενείο της γειτονιάς μου, το θερινό σινεμά.
Δε θέλω να εγκαταλείψω αμαχητί ό,τι έφτιαξα τόσα χρόνια και δε με τρομάζει η απειλή της ανεργίας. Θα κάνω οποιαδήποτε δουλειά, αν χρειαστεί, προκειμένου να στηρίξω τη ζωή που έχω επιλέξει. Κι αν δεν τα καταφέρω το “Ελ. Βενιζέλος” δεν απέχει μακριά.
Ίσως δεν έχουμε συνηθίσει τους φίλους μας σε τέτοιου είδους κείμενα, πιο “προσωπικά”. Αλλά φτάνει πια με τη μαυρίλα. Στο χέρι μας είναι να βάλουμε εμείς τους όρους της ζωής μας και να παλέψουμε γι’ αυτούς. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Γράφει ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος. Το κείμενο αναρτήθηκε στο facebook και το αναδημοσιεύουμε μετά από άδεια του συγγραφέα.
Η ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης είναι ένα ιδιαίτερα σημαντικό κείμενο. Η σημασία του έγκειται στο ότι ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας δεν περιορίστηκε σε μια ομιλία οικονομικού περιεχόμενου αλλά ταυτόχρονα διατύπωσε θέσεις και απόψεις που αποσαφηνίζουν πολλά από τα ιδεολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά του κόμματος, έτσι όπως τα αντιλαμβάνεται και τα εφαρμόζει, ή θα τα εφαρμόσει, ο αρχηγός του[1].
Αυτό δίνει τη δυνατότητα για μια ανάλυση του περιεχομένου των ιδεολογικών θέσεων που διατυπώθηκαν και, κατά συνέπεια, για την κατάταξη του κόμματος αυτού σε μια από τις γνωστές κομματικές οικογένειες που δραστηριοποιούνται στις φιλελεύθερες δυτικές δημοκρατίες. Όπως θα αναλυθεί στη συνέχεια, εκείνο που προκαλεί εντύπωση είναι ότι, ενώ το στοιχείο του λαϊκισμού παραμένει ισχυρό, ένα νέο στοιχείο εμφανίζεται με ιδιαίτερη ένταση και επιμονή. Πρόκειται για την ιδεολογία του νατιβισμού, που για πρώτη φορά αποκτά περίοπτη θέση στον ιδεολογικό λόγο της Νέας Δημοκρατίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε ένα σύνολο 38 δημοσιογραφικών ερωτήσεων στη συνέντευξη τύπου του Αντώνη Σαμαρά, ούτε μία δεν αφορούσε στα θέματα που αναλύονται στο κείμενο που ακολουθεί[2].
Ο νατιβισμός (nativism), είναι ένας συνδυασμός ξενοφοβίας και εθνικισμού, τον οποίο, ο Cas Mudde, διαπρεπής μελετητής του πολιτικού εξτρεμισμού στις δυτικές δημοκρατίες ορίζει ως εξής: «Νατιβισμός είναι η ιδεολογία που υποστηρίζει ότι τα κράτη θα έπρεπε να κατοικούνται αποκλειστικά από μέλη της αυτόχθονης ομάδας («του έθνους») και ότι τα μη αυτόχθονα στοιχεία (πρόσωπα και ιδέες) απειλούν θεμελιωδώς την ομοιογένεια του έθνους-κράτους»[3].
Να διευκρινίσουμε εισαγωγικά ότι ο όρος νατιβισμός είναι νεολογισμός στα ελληνικά, τουλάχιστον για τις πολιτικές επιστήμες. Έχει χρησιμοποιηθεί σε άλλους επιστημονικούς κλάδους, όπως η ανθρωπολογία, η εκπαίδευση, η ιστορία, η γλωσσολογία, η φιλοσοφία και η ψυχολογία, με αρκετά διαφορετικό περιεχόμενο σε αρκετές περιπτώσεις. Προτιμήθηκε από άλλους όρους, όπως «αυτοχθονισμός» ή «εθνοκεντρισμός», δεδομένου ότι και οι δύο δεν περιγράφουν πλήρως την έκταση του φαινομένου. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Όσο δεν επιτυγχάνεται συμφωνημένη λύση στο Κυπριακό, προβλήματα σαν αυτό που προέκυψε με τις έρευνες για φυσικό αέριο στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, είναι αναπόφευκτα. Για την ώρα, λίγες είναι οι φωνές σε Κύπρο και Ελλάδα που επισημαίνουν τους πιθανούς κινδύνους που εγκυμονεί η υπόθεση. Ειδικά στην Κύπρο, πίσω από τη σεμνότυφη επίσημη ρητορική , επικρατεί ένας αφελής ενθουσιασμός τόσο για τα προβλεπόμενα οικονομικά οφέλη όσο – και αυτό είναι το πιο εξωφρενικό – για μια νίκη γοήτρου (τους την φέραμε των Τούρκων τούτη τη φορά!). Φαντάζομαι ότι κάπως έτσι θα ήταν το κλίμα και το ’63 μετά τα 13 σημεία του Μακαρίου και το ’74 μετά το πραξικόπημα, μαεστρικές για πολλούς τότε διπλωματικές και πολιτικές κινήσεις, με τα γνωστά μετέπειτα ολέθρια αποτελέσματα.
Πέρα από τις βαθυστόχαστες γεωπολιτικές αναλύσεις που διαβάζω με δυσθυμία ημισχετικού (από μικρός δεν μου άρεσε το Stratego, εκεί που τα άλλα αγόρια τρελαινόντουσαν), έχω νομίζω αρκετό νου για να καταλαβαίνω πως Τουρκία και Ισραήλ «παίζουν» σε άλλη κατηγορία. Σε αυτήν, η στρατιωτική απειλή και δράση, αποτελούν επιλογές ανάμεσα σε άλλες μεθόδους της εξωτερικής τους πολιτικής. Αντίθετα, η Κυπριακή Δημοκρατία, με νομικίστικη λογική, εργαλειοποιεί αποφάσεις διεθνών οργανισμών και ψάχνει το δίκιο της σαν ο κόσμος όλος να ήταν ένα ελληνοκυπριακό δικαστήριο. Η παρούσα κυβέρνηση Χριστόφια, με την υποτιθέμενη στήριξη από τη Ρωσία και με την αφόρητη πίεση που νιώθει στο εσωτερικό μετά το έγκλημα στο Μαρί, είναι «σαν έτοιμη από καιρό» για κινήσεις πανικού που μπορούν να της εγγυηθούν μια ηρωική έξοδο με τη μικρότερη κομματική ζημιά (και τη μεγαλύτερη εθνική).
Τι θα μπορούσε να είχε γίνει για να μην φτάναμε στο επαπειλούμενο αδιέξοδο; Ό,τι απορρίπτουν μετά βδελυγμίας οι μαξιμαλιστές όλων των αποχρώσεων: Ένας πολιτικός συμβιβασμός. Και αφού είναι πια πολύ αργά για ένα γενικό σχέδιο λύσης (μια προοπτική που θάφτηκε και από πάνω τσιμεντώθηκε από όλες τις πολιτικές δυνάμεις σε Κύπρο και Ελλάδα πλην ΔΗΣΥ, ΕΔΗ και ΠΑΣΟΚ αντίστοιχα), θα μπορούσε να είχε βρεθεί μια φόρμουλα για το επί μέρους αυτό ζήτημα. Συγκεκριμένα, από την αρχή των ενεργειών για την διερεύνηση του υποθαλάσσιου πλούτου, θα έπρεπε να είχε κληθεί μια αντιπροσωπεία από την τουρκοκυπριακή κοινότητα για να συμμετέχει σε όλες τις αποφάσεις και τις διαπραγματεύσεις. Επίσης, να είχε ανοιχτεί ένα ταμείο το οποίο θα προορίζονταν για την κατάθεση σε αυτό μέρους των καθαρών κερδών σε ποσοστό γύρω στα 20%. Υποθέτω ότι υπάρχουν πολλές πολιτικές και τεχνικές δυσκολίες που θα έπρεπε να ξεπεραστούν. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Απολύεται κόσμος στον 902, στάση πληρωμών στο “Κόκκινο”. Δύο σταθμοί που αποτελούν τη φωνή της αριστεράς ακολουθούν πλήρως της επιταγές της “καπιταλιστικής” κρίσης και υιοθετούν τη σκληρή στάση της εργοδοσίας, την οποία καταγγέλουν. Βέβαια, μέχρι τώρα χρησιμοποιούσαν τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς και ευτυχώς δηλαδή, γιατί ακόμα θα ζούσαμε στην εποχή της ΥΕΝΕΔ.
Δεν εφάρμοσαν όμως για τις επιχειρήσεις τους αυτά που διατυμπανίζουν κάθε λίγο και λιγάκι στη Βουλή και στις πορείες. Φαίνεται ότι η “μπολσεβικοποίηση”, η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας σε όλα τα μέσα παραγωγής μένουν στα λόγια και ουχί στην ίδια την καθημερινότητα, στην ίδια την πράξη. Μάλιστα, σύμφωνα με την καταγγελία των ίδιων των εργαζομένων του 902, οι αγκιτάτορες του Περισσού προσπάθησαν να διασπάσουν το προσωπικό με τακτικές χαφιεδισμού.
Σύντροφοι, δεν αρκεί μόνο να καταγγέλετε την κρίση, τους “κακούς” Ευρωπαίους κλπ. Εφαρμόστε επιτέλους στην πράξη αυτά που για τόσα χρόνια παλεύετε, προστατέψτε τα εργασιακά δικαιώματα, εξασφάλιστε τις ιδανικές μισθολογικές συνθήκες και μην προδίδετε τους οπαδούς σας. Με ποια διάθεση θα δείξουν την ανυπακοή, πού θα βρουν δύναμη για τη μεγάλη ανατροπή; Ανάγνωση του υπολοίπου »
“H γενιά της Αντίστασης είναι μια γενιά που δεν θα τελειώσει ποτέ.” έγραφε η “Αυγή” στις 30/08/2011.
Ο θάνατος του Λεωνίδα Κύρκου, ενός ανθρώπου με πλούσια διαδρομή, φέρνει στην επιφάνεια μία σύγχρονη τάση: την τάση μυθοποίησης του παρελθόντος και μάλιστα μίας συγκεκριμένης περιόδου του παρελθόντος, αυτής της Κατοχής, της Αντίστασης, του Πολέμου και του Εμφυλίου Πολέμου. Με έκανε να αναρωτιέμαι, εμένα μία ιστορικό που ασχολείται μ’ αυτήν την περίφημη δεκαετία του 1940 και για την οποία θα μπορούσα να συζητάω επ’ άπειρον: μήπως μας έχουν πείσει για το πόσο αξιοζήλευτη υπήρξε αυτή η εποχή; Γιατί κατά τη γνώμη μου δεν είναι καθόλου: πείνα, πόλεμος, αντίποινα, φόβοι, κακουχίες, διώξεις συνθέτουν κραυγαλαία φρικιαστικές συνθήκες και όχι μια ελκυστική ζωή.
Η πληθώρα των επιστημονικών μελετών που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια μαρτυρούν ακριβώς αυτή την κατάσταση. Μέσα από αυτό το πρίσμα γιατί είναι θετικό ότι η γενιά της Αντίστασης είναι μία γενιά που δεν θα τελειώσει ποτέ; Ευτυχώς σήμερα, όσο δύσκολη κι αν είναι η κατάσταση, δεν έχει τα χαρακτηριστικά της δεκαετίας του ’40. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Γύρισε λοιπόν ο κόσμος από τις καλοκαιρινές διακοπές και μαζί του οι πορείες, οι απεργίες, τα φλογερά κηρύγματα, το άγχος για την επόμενη δόση, οι σκέψεις για την επισφάλεια της εργασίας, εν ολίγοις όλα αυτά τα κομμάτια που συνθέτουν το παζλ μιας χώρας που βρίσκεται σε ανασφάλεια και στα όρια της μαζικής κατάθλιψης.
Αφορμή για το σημερινό κείμενο υπήρξαν δύο βιντεάκια που έχουν να κάνουν: το πρώτο με την “ευφάνταστη” συνθηματολογία της ΠΑΣΠ, “ΠΑΣΠ ιδέα, πεθαίνει τελευταία!” στην ομιλία του πρωθυπουργού, το δεύτερο με τον πύρινο αντικομμουνιστικό λόγο (καλά αυτό το ξέραμε) του μητροπολίτη Κονίτσης Ανδρέα με στην ομιλία του για τη νίκη του κυβερνητικού στρατού στο Γράμμο. Εκτός των άλλων ο γενειοφόρος Ανδρέας ζητωκραυγάζει, μαζί και οι πιστοί, για τα γιαούρτια που ρίχνουν οι αγανακτισμένοι στους πολιτικούς. Μάλιστα δεν τα ευλογεί ως εκπρόσωπος του θεού αλλά ως υμνητής των ηρώων που έχυσαν το αίμα τους για σώσουν τη χώρα από τον κομμουνιστοσυμμοριτισμό.
Και τα δύο βιντεάκια φανερώνουν με τρόπο τραγικό την ανυπαρξία μια νέας πολιτικής σκέψης, την απουσία νέων ιδεών. Καταδεικνύουν την αδυναμία απαγκίστρωσης από νοοτροπίες και ιδεολογίες που μας οδήγησαν στην σημερινή κατάντια και συνεχίζουν να προσελκύουν ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού εν απουσία ενός διαφορετικού τρόπου σκέψης.
Βλέπουμε λοιπόν, φαινόμενα νεολαίων να ανάγουν μια κομματική πανεπιστημιακή παράταξη σε “ιδέα” νομιμοποιώντας συλλογικά τη διαπλοκή, τους φοιτητοπάτερες, τους επαγγελματίες φοιτητές κλπ. Τα ίδια άλλωστε δεν είδαμε και στις κινητοποιήσεις για παράδειγμα των ταξιτζήδων; Ο κίτρινος ταλιμπανισμός, ο σταυροφορικός φανατισμός που έθετε τον ίδιο τον κλάδο σε “ιδέα” επέτρεψε την εκδήλωση βίαιων συμπεριφορών καθώς έδωσε τη νομιμοποιητική βάση να χύσει κάποιος το αίμα του για να παλέψει για τις ιδέες του. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Μία από τις πιο σημαντικές φοβίες του νεοέλληνα είναι η προσπάθεια (απ’ όπου κι αν προέρχεται) εφαρμογής των κανόνων. Η προσπάθεια δηλαδή να τηρηθούν οι κανόνες προκειμένου να προσδώσουν στην καθημερινή μας ζωή το απαραίτητο πλαίσιο της αρμονικής και εύρυθμης συμβίωσης. Μέχρι να εκδηλωθεί η κρίση συνυπήρχαμε γιατί η παραβίαση των κανόνων αποτελούσε αυτή καθ’ αυτή τον κανόνα και άρα ήταν κοινώς αποδεκτή ως εγγενές στοιχείο της ζωής μας. Βέβαια μας κόστισε κάτι παραπάνω και ιδού τ’ αποτελέσματα.
Βρισκόμαστε λοιπόν, σημέρα στην χειρότερη μεταπολιτευτική κρίση και καλούμαστε να διάγουμε το βίο μας μ’ ένα τρόπο που δε μας πολυαρέσει. Φυσικά για να την αντιμετωπίσουμε ακολουθούμε τη γνωστή συνταγή: παραβαίνουμε τους κανόνες χωρίς να υπολογίζουμε το κόστος για το διπλανό μας, μόνο που τώρα ο διπλανός μας δε ζει στις επίπλαστες “χρυσές” προηγούμενες δεκαετίες.
Κλείνουμε τα λιμάνια και εμποδίζουμε τους τουρίστες να κατεβαίνουν από τα πλοία. Κάνουμε πορείες μέρα παρά μέρα καταστρέφοντας οποιαδήτε (αν μπορεί να υπάρξει) εμπορική ανάπτυξη. Δεν πληρώνουμε εισιτήρια στο μετρό στερώντας σημαντικά έσοδα σε μια υπηρεσία που βοηθάει τα χαμηλόμισθα στρώματα. Τα παραδείγματα είναι ατελείωτα.
Ακόμα όμως και στην καθημερινή μας συμπεριφορά, σε δραστηριότητες που δεν έχουν άμεση συνάρτηση με θέματα οικονομίας, η τήρηση κανόνων είναι γραμμένη στα παλαιότερα των υποδημάτων μας. Καθόμαστε αριστερά στις κυλιόμενες, παρκάρουμε στις μπάρες για τα ΑΜΕΑ, προσπαθούμε να κλέψουμε τη σειρά του μπροστινού μας κ.ο.κ. αποδεικνύοντας ότι “νόμος είναι το δίκιο το δικό μου”. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Βρίσκω πολύ σπαστικό όλοι να κάνουν σαν τρελοί για ένα συγκρότημα και εγώ να μην έχω προσέξει την ύπαρξή του. Έτσι, μετά από την επίδειξη ενός στοιχειώδους σνομπισμού, έψαξα στο διαδίκτυο για πληροφορίες. Ως γνήσιος απόγονος ενός προυστικού Ζυλιέν των πρώτων τόμων, με το που διάβασα με ποιες ιερές αγελάδες του διεθνούς underground έχουν συνεργαστεί, κίνησα γη και ουρανό να βρω εισιτήριο, μην τύχει και μείνω απ’ έξω. Τελικά, με 12 ευρώ βρέθηκα εντός της Pub Narnia, και πριν προλάβουν να με πιάσουν πάλι οι καχυποψίες μου – από τα ηχεία έπαιζε όλο το Legend του Marley – εμφανίστηκαν οι BaBa Zula και τα σάρωσαν όλα.
Για όσους τους ξέρετε ή τους έχετε δει ζωντανά – έχουν επισκεφτεί αρκετές φορές την Ελλάδα – οι περιγραφές του dub oriental ήχου τους και της psychebelly αισθητικής τους είναι περιττές και μοιραία κατώτερες από τη ζωντανή εμπειρία. Για τους υπόλοιπους, μια βόλτα εδώ και εδώ θα σας δώσει μια πρώτη ιδέα. Κατηγορήστε με αν θέλετε ότι εξωτικοποιώ τις εντυπώσεις μου αλλά, όπως και να έχει, σας μεταφέρω μερικά στιγμιότυπα από τη συναυλία που με έκαναν να καραγουστάρω:
Όπως αναδεικνυόταν με μεγάλα γράμματα στην αφίσα και με ιδιαίτερη θέρμη στη σκηνή, μαζί με τους BaBa Zula έπαιζε ο Περικλής Τσουκαλάς, γνωστός μας, μεταξύ άλλων, από την πολύχρονη συμμετοχή του στους Χαΐνηδες (ο άνθρωπος είχε βρει την υγειά του παρά τα έξτρα κιλάκια του που με ξεκόμπλαραν για τη δική μου μπάκα. Ρόκαρε με το ούτι του και κουνούσε το μακρύκωμο κρανίο του σαν έφηβος που πρωτοανακάλυψε τους Led Zeppelin). Όταν ο frontman του γκρουπ, ο Murat Ertel, τον παρουσίασε στο κατά πλειοψηφία τουρκοκυπριακό κοινό, σχολίασε στα αγγλικά ότι «the duty of the artist is to erase borders». Αν σας ακούγεται ναΐβ, αναρωτηθείτε ποιο ελληνικό σχήμα θα τολμούσε να φέρει μαζί του έναν Τούρκο μουσικό για να το συνοδεύσει σε μια εμφάνιση του στις περιοχές που ελέγχονται από την Κυπριακή Δημοκρατία.
Σε άλλο σημείο ο Murat Ertel αναφέρθηκε στο πολιτικό όραμα ενός διαφορετικού τέλους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπου Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, Ιουδαϊστές και άλλοι, θα ζούσαν μαζί, δίχως κάποια ομάδα να κυριαρχεί στις υπόλοιπες. Ανεξάρτητα πάλι από ενστάσεις περί απλοϊκότητας, θέλει μεγάλα κότσια να πηγαίνεις ενάντια στα θέσφατα της «εθνικής ομοψυχίας». Οι σύγχρονοι Τούρκοι, περισσότερο ακόμη κι από τους Έλληνες, δεν φημίζονται για τον φιλο-εβραϊσμό τους.
Τέλος, όλοι χόρευαν. Λυκειόπαιδα, φρικονίδια, κυριλέ γκόμενες, πενηντάρηδες διανοούμενοι και άλλοι του πολύγλωσσου επαναπροσεγγιστικού κυπριακού κλαν, ακόμη και «δύσκολοι που πλένουν μόνο με Essex», όπως η αφεντιά μου. Δεν είδα κανέναν να βιντεοσκοπεί με το κινητό του για να «σώσει» τη συγκίνηση που δεν ένιωσε. Είδα πρόσωπα αναψοκοκκινισμένα από τη χαρά της μουσικής και το δέος του θορύβου. Ανάγνωση του υπολοίπου »
“Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία, η χούντα δεν τελείωσε το ’73″ είναι ένα από τα συνθήματα που κυριάρχησε στις κινητοποιήσεις των αγανακτισμένων και καταδεικνύει αφ’ ενός την έλλειψη φαντασίας και νέων ιδεών και αφ’ ετέρου τις φαντασιώσεις μέχρι σημείου ονείρωξης της “γενιάς του Πολυτεχνείου” αλλά και των νεότερων να ξαναζήσουν μια νέα εξέγερση του Πολυτεχνείου, ενδεχομένως κι ένα νέο γαλλικό Μάη.
Πολιτικοί και διανοούμενοι που εξαργύρωσαν στην μεταπολιτευτική Ελλάδα τη συμμετοχή τους στον αντιδικτατορικό αγώνα, γαλούχησαν τις μετέπειτα γενιές με αισθήματα κατωτερότητας και μειονεξίας καθώς αυτές δεν μπόρεσαν να ζήσουν το “υψηλόν” του αγώνα τους. Αγκυλωμένοι σε θεωρητικά σχήματα που συνέθεταν μια πρωτοποριακή σκέψη πριν σαράντα χρόνια, αδυνατούν σήμερα να προσαρμοστούν στις νέες κοινωνικές και οικονομικές πραγματικότητες και απαξιούν κάθε προσπάθεια αλλαγής του κατεστημένου, αν δε γίνει με τους φαντασιακούς όρους που θέτουν. Παρεπιπτόντως το “κατεστημένο” που θέλουν να ανατρέψουν τόσα χρόνια -και εδώ βρίσκεται το παράδοξο του πράγματος- τους φέρθηκε με προνομιακούς όρους. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Καθώς οι ταξιτζήδες προσανατολίζονται στην αναστολή της απεργίας τους, καλό θα ήταν όσοι χρησιμοποιούν ταξί να γνωρίζουν τις υποχρεώσεις των οδηγών αλλά και τις δικές τους:
“Τα Ε.Δ.Χ., αυτοκίνητα, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, εκτελούν μεταφορές προσώπων (επιβατών) με τις αποσκευές που τους συνοδεύουν. Κάθε Ε.Δ.Χ. αυτοκίνητο έχει έδρα Δήμο ή Κοινότητα ή και ευρύτερη περιοχή, που νόμιμα καθορίζεται, εντός της οποίας υποχρεούται να παρέχει εξυπηρέτηση, χωρίς επιλογή επιβατών. Μέσα στα όρια της έδρας του Ε.Χ.Δ. αυτοκίνητου (περιμετρική ζώνη), εφαρμόζεται μονή ταρίφα, σύμφωνα με την κάθε φορά ισχύουσα τομιλογιακή πολιτική, ενώ εκτός αυτή διπλή ταρίφα.
Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ
Έχοντας υπόψη:
1. Τις διατάξεις της παρ. 3 του άρθρου 8 του Ν. 2801/2000 (ΦΕΚ 46Α) “Ρυθμίσεις Θεμάτων αρμοδιότητας του Υπουργείου Μεταφορών και Επικοινωνιών και άλλες διατάξεις”.
2. Τις διατάξεις του Ν. 1437/84 (ΦΕΚ 59Α) “Ρύθμιση θεμάτων επιβατηγών αυτοκινήτων δημόσιας χρήσης και άλλες διατάξεις”.
3. Τις διατάξεις των Π.Δ. 243/87 και 244/87 (ΦΕΚ 104 Α) περί κανονισμών λειτουργίας Ε.Δ.Χ. αυτοκινήτων.
4. Το γεγονός ότι από τις διατάξεις της απόφασης αυτής δεν προκαλείται δαπάνη εις βάρος του Κρατικού Προϋπολογισμού, αποφασίζουμε: Εκδίδουμε τον “Χάρτη Υποχρεώσεων προς τον Καταναλωτή (Χ.Υ.Κ.)” ΤΩΝ Οδηγών Ε.Δ.Χ. αυτοκινήτων (ταξί – αγοραίων), ως εξής:
Άρθρο 1ο
Έργο Ε.Δ.Χ. αυτοκίνητων
Τα Ε.Δ.Χ., αυτοκίνητα, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, εκτελούν μεταφορές προσώπων (επιβατών) με τις αποσκευές που τους συνοδεύουν.
Κάθε Ε.Δ.Χ. αυτοκίνητο έχει έδρα Δήμο ή Κοινότητα ή και ευρύτερη περιοχή, που νόμιμα καθορίζεται, εντός της οποίας υποχρεούται να παρέχει εξυπηρέτηση, χωρίς επιλογή επιβατών.
Μέσα στα όρια της έδρας του Ε.Χ.Δ. αυτοκίνητου (περιμετρική ζώνη), εφαρμόζεται μονή ταρίφα, σύμφωνα με την κάθε φορά ισχύουσα τομιλογιακή πολιτική, ενώ εκτός αυτή διπλή ταρίφα. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά στην ανάγκη για τη δημιουργία ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου αφήνοντας πίσω τις δεκαετίες που γέννησαν και εξέθρεψαν τις καταστρεπτικές παθογένειες που βιώνουμε σήμερα. Ο ευδαιμονισμός της σπατάλης, της διαφθοράς, του διαπλοκής, της κενολογίας που με επιμέλεια “νομιμοποίησε” κυρίως η “γενιά του Πολυτεχνείου” είναι ανάγκη να αποδομηθούν στις συνειδήσεις των πολιτών.
Οι πολιτικοί που ενδιαφέρθηκαν και συνεχίζουν να ενδιαφέρονται περισσότερο για τη μακροημέρευσή τους παρά για την ευημερία της χώρας, για την πάταξη της φοροδιαφυγής, για την αναβάθμιση της Παδείας και της Υγείας, κλπ. δεν έχουν καμία θέση στο πολιτικό περιβάλλον.
Αυτή τη στιγμή χρειαζόμαστε τολμηρούς, με νέες ιδέες, χωρίς να ζουν σε μια φαντασίωση, ανθρώπους που θα θέσουν τις βάσεις για μια επανεκκίνηση της χώρας˙ ανθρώπους που θα κατανοήσουν ότι η κρατική πολιτική δε μπορεί να υπερασπίζεται τα συμφέροντα της κάθε είδους συντεχνίας, δε μπορεί να ελέγχεται από ομάδες που εμφορούνται από τις αρχές του ατομικού συμφέροντος, της κομματικής και πελατειακής διαπλοκής.
Αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να κατανοήσουν ότι τα αγαθά της ελεύθερης πρόσβασης στη γνώση, της ελεύθερης μετακίνησης και συνεύρεσης, της ελεύθερης έκφρασης της γνώμης, του διαλόγου και του αντίλογου δεν αποτελούν προνόμια κάποιων που έχουν αυτοανακηρυχθεί εκπρόσωποι των αδικημένων και καταλαμβάνουν πλατείες, δρόμους, λιμάνια, αίθουσες πανεπιστημίων κ.ο.κ. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Η βασική μου θέση σε αυτό το κείμενο είναι ότι το “fuck the government” που φώναζε ο Roger Waters στις πρόσφατες συναυλίες του στην Αθήνα και προκαλούσε πανηγύρια στο κοινό ήταν γνήσια παπανδρεϊκά λαϊκιστικό. Λυπάμαι αν θα στεναχωρήσω σεπτούς παλαιοροκάδες (οι υπόλοιποι είναι αρκετά χοντρόπετσοι ώστε να ανεμίζουν τις φωτεινές οθόνες των κινητών τους σε ένα ομοίωμα μυσταγωγίας, δε θα τους αγγίξουν οι λεπτολογίες μου).
Ομολογώ καταρχάς ότι δεν πήγα στη συναυλία του Waters, όπως και παλιότερα δεν είχα πάει στους Rolling Stones και τους U2 όταν είχαν παίξει στην Αθήνα. Για να εξηγηθώ, το πρόβλημά μου δεν είναι με τα μαζικά events (θα έβλεπα ευχαρίστως την Beyonce ή την Kylie αν το εισιτήριο έκανε δέκα ευρώ και βρισκόμουν κοντά στην είσοδο) αλλά με τους δεινόσαυρους. Επίσης, είμαι της λογικής να αποφεύγω τραγουδιστές και γκρουπ που δεν είναι καλλιτεχνικά ενεργοί, δηλαδή δεν έχουν βγάλει δίσκο της προκοπής τα τελευταία δέκα χρόνια. Έτσι, στη συνέχεια, δεν προτίθεμαι να σχολιάσω το συγκεκριμένο live –που σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες ήταν επαγγελματικά αρτιότατο- αλλά να παραθέσω μερικές σκέψεις για το THE WALL και τις χρήσεις του, τριάντα δύο χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του.
Θα αναρωτηθείτε πιθανόν: Ποιο είναι το πρόβλημά σου ρε Στόγια; Ο κόσμος πήγε, έδωσε τον οβολό του, παρακολούθησε ένα τρομερό show, άκουσε τα τραγούδια που έχει υπεραγαπήσει και έφυγε ευχαριστημένος. Σε τελική ανάλυση, περί ορέξεως κολοκυθόπιτες.
Μπορεί να είναι κι έτσι, όμως εγώ θα γίνω λίγο ψείρας.
Με το πέρασμα των χρόνων, το The Wall, από ροκ όπερα για την απομόνωση του καλλιτέχνη από την πραγματικότητα μετατράπηκε σε εύκαιρο soundtrack για πάσα «προοδευτική» πολιτική ρητορεία. Το πιθανότερο είναι ότι ο Waters δεν ευθύνεται πρωτογενώς για αυτή την μετατροπή. Αυτή μάλλον πρέπει να πιστωθεί στην «ανοικτότητα» της βασικής μεταφοράς, στο γενικότερο πολιτικό και πολιτισμικό κλίμα της δεκαετίας του ’80, και φυσικά στην εμπορική επιτυχία του διπλού δίσκου και της ταινίας που τον συνόδευσε. Δεν υπάρχει αμφιβολία όμως ότι ο Waters συνέναισε σε αυτή τη μετατροπή και ,από ένα σημείο και πέρα, την προέβαλλε ως το βασικό περιεχόμενο της δημόσιας παρουσίας του. Με τον τρόπο αυτό κατάφερε να κρατήσει τους προβολείς πάνω του, σε χρόνια που η καθεαυτή δισκογραφική παραγωγή του δεν δικαιολογούσε ανάλογη έκθεση. Η κορυφαία στιγμή αυτής της «διάχυσης» της ερμηνείας αποτελεί η σύλληψη εκ μέρους του Waters μιας συναυλίας στο ενωμένο Βερολίνο, ιδέα που πραγματοποιήθηκε οκτώ μήνες μετά την πτώση του Τείχους. Δεν υποστηρίζω ότι η επιλογή αυτή ακολουθήθηκε για βιοποριστικούς λόγους ( δίχως και αυτή ο παράγοντας να είναι αμελητέος) αλλά σημειώνω τη διάσταση μεταξύ της θεματολογίας του πρωτότυπου υλικού και της μετέπειτα αντικαπιταλιστικής, αντιμιλιταριστικής και ειδικότερα αντι-ισραηλινής ερμηνείας του. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Πλούσια η πολιτική επικαιρότητα αλλά θα σταθώ σε τρία δημοσιεύματα που καταδεικνύουν -κατά τη γνώμη μου- τα συστατικά στοιχεία της πολιτικής σκέψης του νεοέλληνα. Αν θεωρούμε λοιπόν ότι μέσα από την οικονομική κρίση θα αναπτυχθούν πολιτικοί συσχετισμοί που εκφέρουν ένα νέο πολιτικό λόγο βασισμένο σε αξιακά πρότυπα διαφορετικά από το χρωκοπημένο παρελθόν μας, ζούμε μάλλον σ’ άλλο σύμπαν.
Θα αναφέρω αρχικά τη διαρροή στο Βήμα των συζητήσεων της πρώτης επί Βενιζέλου συνάντησης της Διυπουργικής Επιτροπής και ιδιαίτερα στην τρομερής έμπνευσης δήλωση του Χρυσοχοΐδη: “Με βλάκες και προτεστάντες δεν τα βγάζουμε πέρα”. Ο Χρυσοχοΐδης δεν είπε τίποτα παράξενο ή διαφορετικό από τους αρχετυπικούς φραπαιδαράδες με τη ζορμπάδικη αυταρέσκεια, όπως χιουμοριστικά σχολίασαν φίλοι μας στο facebook. Το σύνδρομο του έξυπνου, ορθόδοξου Έλληνα που αντιστέκεται στον αέναο αγώνα των ξένων για χειραγώγηση του αδούλωτου ελληνικού πνεύματος ενυπάρχει τελικά σε ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και ενεργοποιείται σε στιγμές κρίσης προκειμένου να προσφέρει μεταφυσικές λύσεις. Η αντίληψη περί νοητικής ανωτερότητας διατρέχει ολόκληρη τη ζωή μας, από τη στιγμή που θα πατήσουμε το πόδι μας στο σχολείο. Ο Έλληνας, που προσαρμόζεται εύκολα, ο πολυμήχανος με βοηθό τον ορθόδοξο Θεό, τονίζεται στα σχολικά βιβλία αλλά και σε εκφράσεις της λαϊκής τέχνης (βλ. Καραγκιόζη). Πορευόμασταν λοιπόν και θα συνεχίσουμε κατά πως φαίνεται να πορευόμαστε με την ίδια αντίληψη, τα ίδια θεωρητικά εργαλεία καθώς είναι πιο οικεία στο σώμα των μελλοντικών ψηφοφόρων.
Σε άμεση συνάρτηση με τη δήλωση του Χρυσοχοΐδη είναι η επιλογή του μεσσήνιου πολιτικού, αρχηγού της αντιπολίτευσης στα πλαίσια της ριζικής ανανέωσης του κόμματος να τοποθετήσει ως υποψήφιο στη Β’ Πειραιά τον πρόεδρο του Δικτύου 21, Φαήλου Κρανιδιώτη (δείτε εδώ). Ο Σαμαράς βλέπει ότι ο λόγος περί “εθνικής φανέλας”, το “μάγκικο” και “ανδρίκιο” στυλ έχουν πέραση στον κόσμο και δίνει την ευκαιρία στον εκλεκτό του που δε μασάει τα λόγια του (“ντιντήδες” τρέμετε!), τον “υπερπατριώτη” να διεκδικήσει μια θέση στη Βουλή. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Γράφει ο Γιώργος Στόγιας.
Από το διάλογο που αναπτύχθηκε εδώ, μου μένει η συνήθης πικρή γεύση της ασυνεννοησίας. Παρά την εκτεταμένη ανταλλαγή επιχειρημάτων και τις πάμπολλες κοινές πολιτιστικές αναφορές, υπάρχει ένα χάσμα ανάμεσα στις θέσεις μας και η όποια απόπειρα εξαγωγής κάποιας συναίνεσης πέφτει μέσα του.
Έχω την εντύπωση ότι οι διαφωνίες μας, όπως αποτυπώθηκαν στα εκατέρωθεν σχόλια, δεν αφορούν μόνο τα δύο πρόσωπα που τοποθετήθηκαν σε μια σειρά θεμάτων, αλλά επαναλαμβάνουν μοτίβα που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη σχέση δύο διαφορετικών πολιτικών χώρων. Εκεί πιστεύω έγκειται και το όποιο ενδιαφέρον του παρόντος διαλόγου για τρίτους (ιδίως όλους εκείνους που δεν τρώνε ιδιαίτερο ζόρι με τον Μαρμαρινό και το πολιτικό στίγμα του έργου του).
Οι δύο πολιτικοί χώροι στους οποίους αναφέρομαι, είναι από τη μια μεριά η κεντροαριστερά (φιλελεύθερη τάση ΔΗΜ.ΑΡ., εκσυγχρονιστική πτέρυγα ΠΑΣΟΚ) τον οποίο αντιπροσώπευε ο γράφων και από την άλλη μεριά η ένα κομμάτι της εκτός ΚΚΕ αριστεράς (αριστερίστικες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, εξωκοινοβουλευτική αριστερά), τον οποίο – αν δεν σφάλλω πλήρως στις εκτιμήσεις μου- αντιπροσώπευε η κ. Γιαννοπούλου.
Αντιγράφω εδώ τις δύο διαφορετικές βασικές παραδοχές σύμφωνα με τις οποίες μπορούμε να διακρίνουμε που εντάσσεται μία άποψη. Το εργαλείο αυτό συνάντησε τουλάχιστον την αποδοχή εκ μέρους της συνομιλήτριάς μου, οπότε συμπεραίνω πως, μέχρι εδώ, υπάρχει κοινό έδαφος.
Το κριτήριο βρίσκεται στο πώς προσδιορίζουμε την σημερινή πολιτική κατάσταση. Από τη μια όσοι συμφωνούμε ότι ζούμε σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία με σωρεία ιστορικά διαμορφωμένων προβλημάτων μέσα σε συνθήκες παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Από την άλλη όσοι αντιμετωπίζουν τη σημερινή πραγματικότητα της χώρας ως μια Χούντα, μια Κατοχή (ή για άλλους πιο νοσταλγούς μια Τουρκοκρατία) και ως καταπιεζόμενοι νομιμοποιούνται να αντιδράσουν αναλόγως.
Προσωπικά αντιλαμβάνομαι μερικά από τα προβλήματα και τα όρια της δικής μου θέσης, της κεντροαριστερής θεώρησης των πραγμάτων. Μεταξύ άλλων, προσμένει την ποιοτική αναβάθμιση του συστήματος μέσα από εξελίξεις που θα λάβουν χώρα κυρίως εντός αυτού˙ χαρακτηρίζεται αναγκαστικά από μια αθεράπευτη αισιοδοξία και θετικότητα σε συνθήκες που διόλου δεν τις δικαιολογούν˙ δεν έχει ερείσματα στην πολιτική κουλτούρα της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών τα συμφέροντα των οποίων υποτίθεται ότι υποστηρίζει˙ πιστεύει ότι η εσωτερική και διεθνής νομιμότητα δεν είναι εκ προοιμίου ένα κακόγουστο ανέκδοτο, αξίζει να παλεύει κανείς για αυτή μέσα στα πλαίσια κρατικών και υπερκρατικών μηχανισμών ακόμη κι αν οι κυρίαρχοι παίχτες φαίνεται να την έχουν γραμμένη στα παλιά τους τα παπούτσια. Φαντάζομαι ότι πολλοί από τους αναγνώστες θα έχουν και μύρια άλλα να της προσάψουν. Τέλος, αναφέρω τον Γιάννη Βούλγαρη, ως ένα παράδειγμα πολιτικού αναλυτή και στοχαστή που αρθρώνει τον θεωρητικό του λόγο από μία κεντροαριστερή σκοπιά. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Μεγάλη συζήτηση γίνεται για τη συνέχιση του αγώνα των “Αγανακτισμένων” καθώς όπως διαβάζω, δεν υπάρχει πια λόγος για τη διαμονή τους στο Σύνταγμα.
Τα δύο βασικά προτάγματα που κυριάρχησαν στην “πλατεία” ήταν: η απόρριψη του Μνημονίου και η πτώση της κυβέρνησης. Φυσικά στην ατζέντα της συνέλευσης υπήρχαν και άλλα θέματα, αλλά η συνεκτικότητα των “αγανακτισμένων” εδραζόταν πάνω σ’ αυτά τα δύο ζητήματα.
Όμως ούτε η κυβέρνηση έπεσε, ούτε βγήκαμε από το Μνημόνιο. Σε ένα πρώτο επίπεδο λοιπόν, οι στόχοι δεν επιτεύχθηκαν. Επιπλέον η μαζικότητα έχει χαθεί και η κόπωση είναι εμφανής.
Η αποτυχία όμως των “αγανακτισμένων” θεωρώ ότι εκπορεύται από τις εγγενείς αδυναμίες της εν λόγω διαμαρτυρίας και της συνεύρεσης εκατοντάδων ανθρώπων. Από ένα σημείο και μετά η “πλατεία”, στην καθημερινότητα της, εγκλωβίστηκε στην αυτοαναφορικότητα και στη λειτουργία με όρους “κομματικού φετιβάλ” χωρίς όμως να έχει τη δυναμική και την οργάνωση ενός κόμματος. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Αφορμή για τη συγκεκριμένη ανάρτηση στάθηκε το κείμενο του κυρίου Δ.Λ. Ντούμα, Α’ Αντιπροέδρου Ε.ΑΣ.Υ.Α.. Αντιγράφω ορισμένα αποσπάσματα:”[...] ΕΔΩ και ένα μήνα σημειώνεται παντελής απουσία Φυσικής και Πολιτικής Ηγεσίας [...]
[...] ΑΣ μην ξεχνάμε, ότι από τα πρώτα (οικονομικά) θύματα του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου, είμαστε κατά κύριο λόγο εμείς [...]“
Δίχως αμφιβολία πολλοί “αγανακτισμένοι” θα συμφωνούσαν με τον λόγο του κυρίου Ντούμα. Δε λέει τίποτα διαφορετικό από αυτά που ακούμε στις πλατείες. Αντιμνημονιακή επιχειρηματολογία και απαξίωση της πολιτικής. Παράλληλα υπόρρητα δηλώνεται η ανάγκη για ανάληψη της εξουσίας από κάποιο “πεφωτισμένο” άτομο ή ομάδα εν απουσία ικανών πολιτικών προσώπων καθώς η ανασφάλεια της κρίσης έχει οδηγήσει πολλούς από τους συμπολίτες μας να αποζητούν τον από μηχανής θεό που θα τους τραβήξει από την καταστροφική δίνη.
Ενδιαφέρον όμως έχει η συνέχεια του κειμένου, απ’ όπου αντιγράφω το παρακάτω απόσπασμα:
“[...] ΔΗΘΕΝ «κοινωνικοί αγωνιστές», πρεζάκηδες, χαοτικοί, πρόστυχες γυναίκες, ξεπεσμένοι συνδικαλιστές, χούλιγκανς, σκίνχεντς και το κάθε «καρυδιάς καρύδι» ερχόταν και «ξεφόρτωνε» μπροστά στους Συναδέλφους μας. Προφανώς και αυτοί αγνοούσαν ότι καταφέρονταν εναντίον της «Δημοσίας Δυνάμεως».
ΕΝΔΕΚΑΧΡΟΝΑ, τέκνα μεταναστών, που η μόνη Ελληνική λέξη που μπορούσαν να προφέρουν ήταν το «μαλάκα», δεν δίσταζαν να την απευθύνουν εναντίον μας!!! [...]” (Δείτε εδώ ολόκληρο το κείμενο).
Οι αξιολογικές κρίσεις και η ρατσιστική του διάθεση από ένα εκλεγμένο εκπρόσωπο των αστυνομικών δυστυχώς αποδεικνύουν για άλλη μια φορά το μανιχαϊστικό διαχωρισμό των πολιτών σύμφωνα με ιδεολογικά κριτήρια και την αναπαραγωγή στερεοτύπων.
Ο λόγος όμως του κυρίου Ντούμα αποδεικνύει και κάτι άλλο: την έλλειψη πολιτικής σκέψης αλλά και την αδυναμία να κεφαλοποιηθεί πολιτικά η φωνή των “αγανακτισμένων”. Η συστράτευση κάτω από τις μούντζες, το “έξω οι κλέφτες”, το “η χούντα του Δ.Ν.Τ.” δεν αρκεί για όσους καλοβλέπουν την ανάδυση μια νέας πολιτικής πραγματικότητας από τις πλατείες. Οι όποιες συλλογικότητες που δημιουργήθηκαν στην πλατεία στηρίζονται σε σαθρές βάσεις καθώς τελικά δεν καταφέρνουν να αναπτύξουν μια στέρεα ιδεολογική πλατφόρμα που θα ξεπεράσει τις αγκυλώσεις του παρελθόντος. Το αποτέλεσμα είναι η “ασφαλής” χρήση των προταγμάτων που αναφέρονται/σχετίζονται στο/με το εθνικό κράτος.
Ο έλληνας πολίτης φαίνεται φοβισμένος σε ό,τιδήποτε καινούριο μπορεί να ξεπηδήσει από την κρίση. Περιχαρακώνεται στον ιδιωτικό του χώρο, υϊοθετεί τα βολικά επιχειρήματα κάθε συνωμοσιολογίας, προσπαθεί να διασφαλίσει το ατομικό του συμφέρον (ουκ ολίγοι συμπατριώτες μας βγάζουν πια τα λεφτά τους στο εξωτερικό) και παρεπιπτόντως ρίχνει τις μούντζες του για την επίπλαστη ατομική ευμάρεια που έχασε. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Σε σχέση με το άρθρο του Σταύρου Θεοδωράκη για την συνέντευξη του σκηνοθέτη Μιχαήλ Μαρμαρινού στο Βήμα, θέλω να προσθέσω μερικές σκέψεις:
Για εμένα προσωπικά, δεν τίθεται αμφιβολία ότι ο Μαρμαρινός είναι από τους σημαντικότερους Έλληνες σκηνοθέτες της τελευταίας τριακονταετίας. Θεωρώ πολλές από τις παραστάσεις του ενδιαφέρουσες, με κορυφαίες την Μήδεια στο Studio Ιλίσια και τον Άμλετ στο Θησείο. Από την άλλη ήταν υπεύθυνος για πολλές φόλες. Οι χειρότερες κατά τη γνώμη μου δουλειές του, ήταν οι δυο φορές που μας κατέβασε στην Επίδαυρο για την Ηλέκτρα και τις Ικέτιδες.
Η συζήτηση ως τώρα έχει περιστραφεί στο κατά πόσο ένας κρατικά επιχορηγούμενος καλλιτέχνης έχει δικαίωμα να εκφράζει την άποψή του, ακόμη κι αν αυτή κατευθύνεται ενάντια στο σύστημα που τον είχε στα ώπα-ώπα. Επίσης, ένα ζήτημα που επανέρχεται, αφορά την αναγκαιότητα ή μη της οικονομικής στήριξης της «ποιοτικής» δημιουργίας από τα χρήματα των φορολογουμένων.
Αναφορικά με τα παραπάνω, ο κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να επιχειρηματολογεί υπέρ των απόψεών του. Στην προκειμένη περίπτωση όμως μιας δημόσιας προσωπικότητας, όπως είναι ο Μαρμαρινός (τουλάχιστον για τους ενδιαφερόμενους περί πολιτιστικών), είναι λογικό οι απόψεις που υποστηρίζει να κρίνονται μέσα από το πρίσμα της όλης παρουσίας και του έργου του.
Ένα κομμάτι της συνάρτησης του Μαρμαρινού με την κρατική εξουσία, μπορεί να ενταχθεί στο μοτίβο της εξάρτησης του αναγεννησιακού καλλιτέχνη από τον αστό μαικήνα (ή στις γερμανικές αυλές από τον τοπικό πρίγκιπα). Θυμάμαι την έγγραφη ευχαριστία στον Κώστα Λαλιώτη για την βοήθειά του στην ανέγερση του νέου τότε θεάτρου στο Θησείο, την αποδοχή των προσκλήσεων του πρωθυπουργού Σημίτη στις βραδιές όπου υποδεχόταν την «εθνική ομάδα» των καλλιτεχνών και, φυσικά, εκείνο το αμίμητο «ο Κώστας Καραμανλής πρέπει να δει αυτήν την παράσταση» για το ανέβασμα του Πεθαίνω σαν Χώρα του Δημητριάδη.
Η πολιτική διάσταση του αισθητικού στίγματος του Μαρμαρινού είναι ηθελημένα θολή. Ακόμη και στις πιο ευθέως επίκαιρες δουλειές του που έχω παρακολουθήσει, τον Εθνικό Ύμνο και το 2004, το διφορούμενο στοιχείο ήταν κυρίαρχο (με επιτυχές θεατρικό αποτέλεσμα στο πρώτο και λιγότερο, κατά τη γνώμη μου, στο δεύτερο). Ήδη για την παράσταση την εμπνευσμένη από την Ολυμπιάδα και τον εθελοντισμό, είχαν ξεκινήσει οι μουρμούρες από αριστερή σκοπιά πως η προσέγγισή του είναι ουσιαστικά απολιτική. Έτσι, ενώ την περίοδο της «ισχυρής Ελλάδας», ο Μαρμαρινός τόλμησε να φέρει στη σκηνή σύγχρονους πολιτικούς προβληματισμούς, μόλις παρατήρησε ότι κινδύνευε να «παρεξηγηθεί», επιδόθηκε σε μια σειρά κρυπτικών παραστάσεων με σκοτεινότερη την Ακρόπολη. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Μετά από συζητήσεις με φίλους, ανάγνωση άρθρων και διαγώνια μελέτη του πολυσέλιδου νομοσχεδίου, ιδού μια πρώτη ανάρτηση, για ένα τεράστιο θέμα, που θα έχει πολλά επεισόδια και θα σηκώσει αρκετή κουβέντα.
Η υιοθετούμενη μέχρι στιγμής στάση τόσο από τους πρυτάνεις όσο κι απ’το υπουργείο δεν εκπλήσσει. Ούτε οι πρυτάνεις, με ύφος πονεμένο και ανήξερο και επικαλούμενοι ουτοπικά σχήματα είναι ιδιαίτερα πειστικοί.Ούτε πολύ περισσότερο το υπουργείο, με μια επιεικώς προβληματική επικοινωνιακή πολιτική (κι ενώ η ΠΟΣΔΕΠ έχει δείξει πως και υπομονή και το πανεπιστήμιο ανοιχτό θέλει), και με διαρκείς αμφιλογίες (μιλάει για αριστεία ενώ καταργεί υποτροφίες, μιλάει για ανάσχεση της μετανάστευσης ελλήνων φοιτητών ενώ παγώνει τα ΕΣΠΑ) μοιάζουν να διαθέτουν τη δέουσα σοβαρότητα. Από’κει και πέρα διολισθαίνουμε ήδη στην μιντιακή επικίνδυνη στερεοτυπολογία: δεν υπάρχει κανένας λόγος να θρηνούμε για την επικείμενη αλλαγή του νυν πανεπιστημίου (και πολυ περισσότερο για το άσυλο, τις παρατάξεις και τους αιώνιους φοιτητές), αλλά δεν είναι θεμιτό να το κατακεραυνώνουμε συλλήβδην αγνοώντας κρίσιμες παραμέτρους του: τους φοιτητές που αποφοιτώντας διαπρέπουν σε ανταγωνιστικά ξένα πανεπιστήμια, την φιλότιμη και εργατική πλειοψηφία των μελών Δ.Ε.Π, τους άδοξους, ταγμένους στην επιστήμη, συμβασιούχους ή το μισθό του λέκτορα (π.χ.) που είναι το 1/5 του οδηγού του ΗΣΑΠ και μικρότερος κι απ’τον δάσκαλο δημοτικού.
Στα συν του νόμου τώρα:
+ Η συγκέντρωση των παρατάξεων σε ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο και η μείωση της συμμετοχής στις εκλογές πρυτάνεων. Ο κομματικός φοιτητικός πελατειασμός, οι συναλλαγές, οι εκβιασμοί, τα τραπεζάκια, οι καφρίλες, το πατρονάρισμα είναι ό, τι πιο άρρωστο υπάρχει στο πανεπιστήμιο. Αρκετά με την ηγεμονία του τραπεζακίου…
Καθώς σήμερα ξυπνήσαμε με εύθυμη διάθεση το κείμενο του φίλου Γιώργου Στόγια ήρθε και έδεσε. Απολαύστε το.
Αυτή η ιστορία με το ετήσιο φεστιβάλ της ΕΔΟΝ θα αφορούσε αποκλειστικά τον κόσμο της κακής κωμωδίας αν τα χρήματα τα έβαζε το ΑΚΕΛ. Δυστυχώς όμως – αν παρατηρήσετε τους χορηγούς – είναι κατά βάση χρήματα των φορολογουμένων τα οποία δίνονται με τη λογική της ενδυνάμωσης μιας εναλλακτικής πολιτιστικής πρότασης. Το ερώτημά μου είναι αν το εν λόγω φεστιβάλ με τις επιλογές των καλλιτεχνών που φέρνει, προσφέρει οτιδήποτε άλλο πέρα από τη συσπείρωση στο ΑΚΕΛ του ήδη ενταγμένου κομματιού της νεολαίας που του αναλογεί.
Το ζήτημα της αδιάλειπτης μετάκλησης του συμπαθή ως προσωπικότητα αλλά αδιάφορου μουσικά εδώ και είκοσι χρόνια Βασίλη Παπακωνσταντίνου, εμπίπτει πια στην δικαιοδοσία της Ψυχοπαθολογίας για μελέτη. Αν έλειπαν δημοσιογραφικές μπαλαφάρες τύπου «ο αιώνιος έφηβος», η εμμονή των διοργανωτών με τον «Βασίλη» έχει κάτι γραφικό, κάτι συγκινητικά ηλίθιο. Φέτος δεν συμμετέχει ο Διονύσης Τσακνής. Κρίμα, γιατί θα είχαμε να γράψουμε πολλά για τον ανιδιοτελή «αριστερό» καλλιτέχνη που ο ΣΥΡΙΖΑ προωθούσε για την υποψηφιότητα της δημαρχίας της Αθήνας μέχρι που το ΚΚΕ του τράβηξε το αυτί πως αν κατέβαινε δεν θα ξαναέβλεπε συναυλία από το «κόμμα του λαού». Τέλος, μετά την ανανέωση που σηματοδοτούν οι Κατσιμιχαίοι και ο Θάνος Μικρούτσικος, των οποίων η ομολογουμένως μεγάλη προσφορά στο ελληνικό τραγούδι δεν σπάει τα σύνορα των αρχών της δεκαετίας του ’90, ερχόμαστε στο μεγάλο όνομα του φετινού τριημέρου, τον εθνικό αοιδό Γιώργο Νταλάρα! Ανάγνωση του υπολοίπου »
Τα γεγονότα που καταγγέλλονται εις βάρος αστυνομικών από χθες το μεσημέρι είναι πέραν κάθε φαντασίας: εκτός από απρόκλητες επιθέσεις σε πολίτες, υπάρχουν και καταγγελίες ακόμα και για εν ψυχρώ κλοπές αντικειμένων μεγάλης αξίας (λ.χ. κοσμήματα, συσκευές) από πολίτες κατά τη διάρκεια ερευνών.
Δεν θα πρέπει να μείνει κανένα στέλεχος της αστυνομίας ατιμώρητο για τέτοιες παραβιάσεις. Ας μην περιμένουμε φυσικά από τις άχρηστες πολιτικές ηγεσίες να αναλάβουν κάποιο ρόλο: οι πολίτες πρέπει να αυτενεργήσουν και να χρησιμοποιήσουν τα δικαιώματα που παρέχει ο νόμος. Τα θύματα κλοπών και άλλων παράνομων πράξεων θα πρέπει να καταθέτουν αμέσως αναφορές στο Τμήμα Εσωτερικών Υποθέσεων της Αστυνομίας (βλ. εδώ), αλλά και μηνύσεις – εγκλήσεις (στα αστυνομικά τμήματα που έγινε το αδίκημα ή στις υπηρεσίες της Εισαγγελίας με τη συνδρομή δικηγόρου).
Επειδή οι αστυνομικοί καλύπτονται πίσω από την ανωνυμία που ενδεχομένως να αποτελέσει κι ένα λόγο για τους εισαγγελείς να θέσουν τις υποθέσεις στο αρχείο, οι καταγγελίες θα πρέπει να συνοδεύονται από ακριβή μνεία της ώρας και τόπου που έγινε το αδίκημα καθώς και της ομάδας στην οποία υπάγεται ο αστυνομικός (λ.χ. ΜΑΤ). Στη συνέχεια, ο καταγγέλλων θα πρέπει να υποβάλλει αίτηση για χορήγηση αναλυτικής κατάστασης των αστυνομικών που ήταν σε υπηρεσία κατά την ως άνω ώρα και τόπο, με διαβίβαση και φωτογραφιών τους προκειμένου να αναγνωρίσει το πρόσωπο του αστυνομικού – δράστη. Κανονικά αυτό θα έπρεπε να είναι έργο του διενεργούντος την προανακριτική έρευνα ή την διοικητική εξέταση, αλλά ας μην περιμένουμε πλέον τέτοια ετοιμότητα από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς κι ας διεκδικήσει κάθε πολίτης μόνος του το δικαίωμα στην ολοκληρωμένη έρευνα (που κατοχυρώνεται και από το Σύνταγμα στα άρθρα 10 παρ. 3 και 16 παρ. 1). Τα εν λόγω έγγραφα με τα στοιχεία των αστυνομικών πρέπει να χορηγούνται από το αρμόδιο αστυνομικό τμήμα εντός 20 ημερών το αργότερο (άρθρο 5 Ν.2690/1999), ενώ σε περίπτωση άρνησης του αστυνομικού τμήματος ή σιωπηρής απόρριψης της αίτησης θα πρέπει να ζητείται εισαγγελική παραγγελία επίδειξης εγγράφων, αναφορά στον Συνήγορο του Πολίτη και προσφυγή στην Επιτροπή Αποζημιώσεων του άρθρου 5 του Ν.1943/1991 του Υπουργείου Εσωτερικών. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Για άλλη μια φορά η Αστυνομία έδειξε το κακό της πρόσωπο. Εικόνες απείρου κάλλους διαδραματιστήκαν χτες με μπαχαλάκηδες να τα σπάνε ανενόχλητοι, αστυνομικούς να συμπεριφέρονται ως χούλιγκανς, να κάνουν αλόγιστη χρήση χημικών, να χτυπούν αδιακρίτως και να τρομοκρατούν. Δε γνωρίζω αν είχαν πάρει άνωθεν εντολές για μια τέτοια συμπεριφορά ή το μένος των Μ.Α.Τ. και των ΔΕΛΤΑ οφείλεται σε ψυχοπαθολογικούς ή άλλους λόγους, όσων υπηρετούν σ’ αυτά τα σώματα. Αυτό όμως που έγιναν χτες, πρώτη φορά τα βλέπω. Δε θα αναφερθώ στα τεκταινόμενα στην πλατεία Συντάγματος αλλά στις καταδρομικές επιθέσεις των ΔΕΛΤΑ στα στενά του Ψυρρή και πέριξ της Αιόλου.
Μαινόμενοι αστυνομικοί πετούσαν κάτω τις μηχανές και χτυπούσαν όποιον έβλεπαν μπροστά τους και ιδιαίτερα όσους έκαναν το λάθος να πανικοβληθούν και να τρέξουν. Μπροστά στα μάτια μου μια παρέα νεολαίων έφαγε το ξύλο της αρκούδας με την “δέουσα” φρασεολογία. Χημικά έπνιξαν την πλατεία Μοναστηρακίου ενώ ταυτόχρονα οι ΔΕΛΤΑ κατά την επέλασή τους έριχναν χειροβομβίδες κρότου λάμψης, τρομοκρατώντας θαμώνες εστιατορίων και καφετεριών κ.λ.π.
Δε θα ήθελα να συνεχίσω την περιγραφή καθώς το θέαμα ήταν “πνιγηρό” βλέποντας συσσωρευμένη τόση βία από όργανα της τάξης. Ο κύριος Παπουτσής οφείλει να διερευνήσει και να αποδώσει ευθύνες για αυτήν την εικόνα της Αστυνομίας.
Έχουμε γράψει για το ρόλο της Αστυνομίας ουκ ολίγες φορές. Ίσως δε βλάπτει να τα πούμε για άλλη μια φορά. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Γράφει η Ρένα Χόπλαρου. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στον Πολίτη της Κύπρου 29/6/2011.
Στις 23 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε η Σύνοδος Κορυφής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος με κεντρικό θέμα – τι άλλο; – την οικονομική κρίση της Ελλάδας. Τι ειπώθηκε πίσω από τις πόρτες; 17 πρωθυπουργοί και οι κεντροδεξιοί αρχηγοί της αξιωματικής αντιπολίτευσης των χωρών μελών της Ε.Ε προσπαθούσαν να πείσουν τον Αντώνη Σαμαρά να υποστηρίξει τα μέτρα, να ψηφίσει το μεσοπρόσθεσμο, να βοηθήσει με την υπεύθυνη στάση του την καταρρέουσα χώρα του. Τον καλούσαν να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος. Του έφερναν τα παραδείγματα της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, όπου τα κεντροδεξιά κόμματα κέρδισαν τις εκλογές εν μέσω κρίσης επειδή έδειξαν υπεύθυνη στάση και όχι το αντίθετο. Αμ δε! Ο Σαμαράς αμετάπειστος. Εις την κυπριακή «μουσιαμάς», δηλαδή αδιάβροχος! Κανένα επιχείρημα δεν «έπιανε» πάνω του. Κάποια στιγμή στα πολλά, παίρνει η Μέρκελ τον λόγο και του λέει «πες μας επιτέλους ένα – δύο πράγματα που θέλεις να αλλάξεις, να τα αλλάξουμε». Η απάντηση του Σαμαρά: «Μου το ζητάτε τώρα αυτό, που είμαι μπροστά στις δημοσκοπήσεις;» Κόκαλο οι του ΕΛΚ από το αδιανόητο του «επιχειρήματος».
Τον λόγο πήρε ο Νίκος Αναστασιάδης του ΔΗ.ΣΥ. Η παρέμβαση του δεν ήταν απλώς μια παρέμβαση ηγέτη μικρής χώρας με ιστορικούς δεσμούς με την Ελλάδα, αλλά ενός Ευρωπαίου πολιτικού της Κύπρου με ανεξάρτητη άποψη και αίσθηση ευθύνης: «Σου μιλάω ως προσωπικός σου φίλος, αν θες ως ο μεγάλος σου αδελφός. Πρέπει να αρθείς στο ύψος των περιστάσεων! Η χώρα πρέπει να σωθεί, κινδυνεύουμε όλοι από την ελληνική κρίση. Μπορείς δημοσίως να διατηρήσεις τις ενστάσεις σου. Υπερψήφισε διαμαρτυρόμενος!» Οι παρευρισκόμενοι ηγέτες επικροτούν χτυπώντας τα χέρια τους στο τραπέζι. Ανάγνωση του υπολοίπου »
Το 1914 ψηφίζεται ο νόμος “Περί σωματείων” που κατοχύρωνε το δικαίωμα του “συνεταιρίζεσθαι” για τους εργάτες αναγνωρίζοντας τα σωματεία τους.
Το 2011 υπουργός της κυβέρνησης ο κύριος Χρυσοχοΐδης χωρίς αιδώ, αναφέρει ανοιχτά σε δημοσιογραφική τηλεοπτική εκπομπή πόσο τιμητικό είναι για το κόμμα του να ανήκει στους κόλπους του ο αρχισυνδικαλιστής της ΓΕΝΟΠ κύριος Φωτόπουλος.
Να λοιπόν, φίλοι πού έχει καταλήξει ο συνδικαλισμός στη μικρή μας χώρα. Λες και δεν το ξέραμε, θα μου πείτε, αλλά θα ήθελα να κάνω μια μικρή αναδρομή στο συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση αναφερόμενος στην περίπτωση της Γ.Σ.Ε.Ε., έτσι για να θυμηθούμε αυτούς που κόπτονται για το “δίκιο του εργάτη”.
Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.: “Με τον ιστορικό Νόμο 1264 αποκαθίσταται ο ρόλος και η λειτουργία του Συνδικαλιστικού Κινήματος ως ένα από τα βάθρα της Δημοκρατίας. Αναγνωρίζεται το δικαίωμα της απεργίας και εξυγιαίνεται το Συνδικαλιστικό Κίνημα από τον “εργοπατερισμό”.“
Αμ δε, όμως. Αμέσως μετά δημιουργούνται οι κλαδικές του ΠΑ.ΣΟ.Κ και αναλαμβάνουν δράση οι συνδικαλιστές. Αρχίζουν οι αρθρόες προσλήψεις στο Δημόσιο και όπως καταλαβαίνετε, τον πρώτο λόγο έχει η ΠΑΣΚΕ. Το 1985 ιδρύεται και η συνδικαλιστική παράταξη της Ν.Δ. (ΔΑΚΕ) καθώς η δεξιά παράταξη αναδιοργανώνεται και προσπαθεί να περιορίσει τη δράση των πράσινων συνδικαλιστών. Μετά το “Τσοβόλα δως τα όλα” και καθώς η Ε.Ο.Κ. τραβάει το αυτάκι του Αντρέα, εξαγγέλεται πολιτική λιτότητας, κάτι που δεν αρέσει στα στελέχη του συνδικαλιστικού χώρου και η ΠΑΣΚΕ αρχίζει τη διαγραφή στελεχών της. Το 1989 γίνεται το 25ο συνέδριο της ΓΣΕΕ και η ΠΑΣΚΕ εμφανώς αποδυναμωμένη κερδίζει ισχνή πλειοψηφία με δεύτερους σε απόσταση αναπνοής (διαφορά μίας έδρας) το Κ.Κ.Ε. σε συνεργασία με την Ε.ΑΡ. και τρίτη τη ΔΑΚΕ. Το 1989 σηματοδοτείται “το τέλος μια μακράς και ταραγμένης περιόδου για τα συνδικάτα, η οποία δεν έληξε με την πτώση της επτάχρονης δικτατορίας, αλλά χρειάστηκε μια επιπλέον 15ετία για να οδηγηθεί στο δρόμο της ενηλικίωσης, δηλαδή στην απουσία, στο εξής, έκδηλων φαινομένων ελέγχου και παραμβάσεων της κρατικής κυβερνητικής εξουσίας στις λειτουργίες της” (“Η Ελλάδα στη δεκαετία του ’80. Κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό λεξικό, σελ. 93) Ανάγνωση του υπολοίπου »
Κόπτονται τώρα και οι απόστρατοι αξιωματικοί (δεν ξέρω αν είναι μαζί τους κι αυτοί που παίρνουν σύνταξη στα 45) για το καλό του “λαού”. Επικαλούνται λοιπόν, το συμφέρον του ελληνικού λαού και την τήρηση του Συντάγματος προκειμένου να στραφούν εναντίον του Μνημονίου. Λαϊκισμοί άνευ προηγουμένου που όμως έχουν ενδιαφέρον, αν τους συγκρίνουμε με τις διακηρύξεις των συνταγματαρχών, στο διάγγελμα της 22ας Απριλίου 1967. Στα παραθέματα που ακολουθούν, πρώτα θα αναφέρονται οι θέσεις της “Ανεξάρτητης Ένωσης Αποστράτων Ενόπλων Δυνάμεων” έτσι όπως διατυπώνονται στο εξώδικο που έστειλαν στις 17 Ιουνίου 2011 στον ΓΑΠ και μετά οι διακηρύξεις του διαγγέλματος των χουντικών (με πλάγια γράμματα):
1. “[...] Κατά γενική ομολογία, η πολιτική ηγεσία του τόπου μας, τα τελευταία τριάντα πέντε περίπου χρόνια, ασκώντας άφρονα πολιτική, οδήγησε τη χώρα σε μία πλασματική ανάπτυξη, από την οποία επωφελήθηκαν οι συγγενείς και οι φίλοι των πολιτικών προσώπων που άσκησαν εξουσία [...]
[...] Η τακτική αυτή ακολουθήθηκε και στον υπόλοιπο δημόσιο βίο της χώρας, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε σε πρωτοφανή φαινόμενα διαφθοράς, τα οποία η κάθε πλευρά εκμεταλλευόταν ανάλογα, προκειμένου να καταλάβει την εξουσία και να συνεχίσει την καταστροφή της.”
” [...] Η αδίστακτος και αθλία κομματική συναλλαγή, ο εκτραχηλισμός μεγάλης μερίδος του Τύπου, η μεθοδική επίθεσις εναντίον όλων των θεσμών, η διάβρωσίς των, ο εξευτελισμός το Κοινοβουλίου, η κατασυκοφάντησις των πάντων, η παράλυσις της κρατικής μηχανής, η πλήρης έλλειψις κατανοήσεως προς τα φλέγοντα προβλήματα της νεολαίας μας, η κακομεταχείρισις των φοιτητών και σπουδαστών μας, η ηθική κάμψις, η σύγχυσις και η θολότης, η μυστική και φανερά συνεργασία με τους ανατροπείς και τέλος τα συνεχή εμπρηστικά κηρύγματα ασυνειδήτων δημοκόπων κατέστρεψαν την γαλήνην του τόπου, εδημιούργησαν κλίμα αναρχίας και χάους, εκαλλιέργησαν συνθήκας μίσους και διχασμού και μας ωδήγησαν εις το χείλος της εθνικής καταστροφής [...]” Ανάγνωση του υπολοίπου »
