Ο δεκάλογος του καλού εθνικιστή

Ιδού ένα παλιό άρθρο του κ. Γιατρομανωλάκη που είχα κρατήσει και το ανακάλυψα χτες το βράδυ. Μεζεδάκι για τη βραδινή σας έξοδο. Από το Βήμα (9/3/2008).

ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ Ή ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ;

Οι λέξεις «εθνικισμός» και «εθνικιστής» εμφανίζονται στην ελληνική γλώσσα στα μέσα του 19ου αι. ως μεταφραστικά δάνεια για να περιγράψουν μια νέα κατάσταση πραγμάτων. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ερμηνεία των όρων από παλαιότερα λεξικά. Εθνικισμός είναι «η αποκλειστική προσήλωσις εις τα εθνικά ιδεώδη με τάσεις εδαφικής επεκτάσεως του Εθνους εις βάρος άλλων Εθνών», ενώ «εθνικιστής» είναι «ο εμφορούμενος υπό των αρχών του εθνικισμού». Δεν είναι βέβαιο αν οι παλαιοί εθνικιστές ήταν προσηλωμένοι αποκλειστικά στην εδαφική επέκταση του Εθνους. Το βέβαιο είναι πως καθώς σήμερα πολλά έχουν αλλάξει, οι τωρινοί εθνικιστές πρέπει να είναι προσηλωμένοι σε περισσότερα ιδεώδη προκειμένου να υπηρετήσουν το Εθνος. Παρακάτω θα προσπαθήσουμε να καταγράψουμε κάποιες βασικές ιδιότητες που πρέπει να διαθέτει ένας μοντέρνος εθνικιστής προκειμένου να είναι άξιος του ονόματός του.

Ο “ηθικός και ακέραιος (τελεία και παύλα!)” και το “αστέρι του βορρά”: μα τι ακούμε πια!

“Κανείς δεν απαιτεί από ένα πολιτικό να είναι τέλειος. Απαιτεί να είναι ακέραιος. [...] Ηθικός και ακέραιος. Τελεία και παύλα!”. Ποιος λέτε ότι τα  διατράνωσε όλα αυτά και κατόπιν αποθεώθηκε . Μα… ο Αντώνης Σαμαράς, βέβαια, σήμερα στο συνέδριο. Ο Σαμαράς, ο οποίος όλο και ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις και μάλιστα σε μία εμφανίζεται νικητής (μπρρ…)! Συγχωρήστε μας την εμμονή, αλλά πραγματικά, δεν μας αφήνει να αγιάσουμε ο Μεσσήνιος. Για χάρη του, αφήνουμε κατά μέρος την επιστροφή της ηθικής, ή μαλλον της κενόλογης “ηθικοποίησης” της πολιτικής, αντί για την οποιαδήποτε πολιτική θέση. Η αυτιστική ελληνική δεξιά δεν κατάλαβε τίποτα από την κατάντια του “σεμνά και ταπεινά” και την εκκωφαντική αποδοκιμασία της μπαϊρακταροποιημένης (μη πολιτικής). Επίσης,  προσπερνάμε τον αιώνιο Ψωμιάδη, ο οποίος φώναζε, λίγο πριν βουρκώσει,  απευθυνόμενος στον Καραμανλή:

Παναγιώτης Ψωμιάδης: Τι θέλει;

του Κώστα Γιαννακίδη (από το protagon.gr)

Η τελευταία εικόνα που έχω, εκ του σύνεγγυς, από τον Παναγιώτη Ψωμιάδη σχηματίστηκε ένα καλοκαιρινό βράδυ στη Φούρκα, στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής. Τον Αύγουστο η Χαλκιδική έχει περισσότερους Σαλονικιούς από την ίδια τη Θεσσαλονίκη, συνεπώς ήταν λογικό και ο νομάρχης να κάνει τα μπάνια του παρέα με τους ψηφοφόρους.

Κώστας ο Τραμπούκος

Μαντέψτε ποιος έγραψε το παρακάτω άρθρο και διαβάστε την απάντηση στο τέλος του κειμένου.

“Τον Καραμανλή τον μικρό , είχα καταλάβει εδώ και καιρό γιατί τον αγάπησε η ελληνική κοινωνία σε τέτοιο βαθμό. Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, οικογενειάρχης, καλοφαγάς, πληθωρικός στις χειρονομίες του, τεμπελάκος αλλά καταφερτζής, μετρίων δυνατοτήτων, αλλά καλή καρδιά…

Η επιστροφή του Μεσσήνιου (σκέφτεστε τίποτα χειρότερο;)

Δυσκολεύομαι ακόμη να πιστέψω ότι στη Ν.Δ. συζητούν σοβαρά την περίπτωση να εκλέξουν πρόεδρο τον Αντώνη Σαμαρά (τον -εκτός των άλλων- χειρότερο υπουργό της μεταπολίτευσης με βάση την ψηφοφορία μας). Και να θέλει κανείς να ξεχάσει το ολέθριο παρελθόν του, δεν μπορεί να αγνοήσει όσα  τερατώδη εκστομίζει. Τα λόγια του Μεσσήνιου αποτελούν ακαταμάχητο συνδυασμό επένδυσης στην πολιτική λήθη και στη συλλογική ελαφρότητα από τη μία, και επίκλησης στα πιο συντηρητικά και εθνικιστικά αντανακλαστικά της Ν.Δ,  από την άλλη. Πριν σταχυολογούμε αποσπάσματα από την ομιλία του αναρωτιόμαστε: όταν ο ανθός της ΟΝΝΕΔ (η επόμενη γενιά από αυτή που ρέκαζε το “αλήτη, προδότη”) αλαλάζει αποθεώνοντας διαρκώς το Σαμαρά, όπως χθες στο Μπάντμιντον το εννοεί; Αν όχι,

Τα στερεότυπα για τους μετανάστες δεν έχουν λόγο ύπαρξης

Από την Ελευθεροτυπία (3/11).

“[...] Η Τζένι Κλούγκμαν, διευθύντρια του γραφείου Ανθρώπινης Ανάπτυξης στο Αναπτυξιακό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών και υπεύθυνη της φετινής έκδοσης, μιλά στην «Ε» λίγο πριν παρουσιάσει τα συμπεράσματα της σχεδόν 200σέλιδης έκθεσης στο τρίτο Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη.

«Τα οφέλη της μετανάστευσης είναι πολυεπίπεδα καθώς ενισχύει την ανάπτυξη όχι μόνο στις χώρες φιλοξενίας, αλλά και καταγωγής, ενώ και οι εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι, που μετακινούνται, επωφελούνται με πολλούς τρόπους» μας λέει η κ. Κλούγκμαν και παραθέτει τα ευρήματα της έκθεσης που ανασκευάζουν μερικές παρανοήσεις:

Η πολυπόθητη ιθαγένεια (και η αναμενόμενη αντίδραση της βαθιάς δεξιάς)

Επιτέλους το ζήτημα της παροχής ιθαγένειας στη δεύτερη γενιά μεταναστών φαίνεται να παίρνει το δρόμο του. Ο πρωθυπουργός δεσμεύτηκε(και) χτες για την υλοποίηση της προεκλογικής του υπόσχεσης, όπως διαβάζουμε στον ημερήσιο τύπο («Εχουμε παραμελήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια εκατομμυρίων μεταναστών στην οδύσσειά τους», παραδέχτηκε χθες ο πρωθυπουργός ανοίγοντας τις εργασίες του τρίτου παγκόσμιου φόρουμ για τη μετανάστευση και την ανάπτυξη και δεσμεύτηκε για τον σεβασμό των δικαιωμάτων τους αλλά και της συμμετοχής τους στην πολιτική ζωή της χώρας μέσα από την απόκτηση ιθαγένειας, κυρίως για τη «δεύτερη γενιά», τα παιδιά των μεταναστών, διαβάζουμε στην Ελευθεροτυπία). Ωστόσο, πριν προλάβουμε να αναστενάξουμε ανακουφισμένοι, για τη διαφαινόμενη λύση ενός προβλήματος που χρόνιζε, να σου πετιέται η αιώνια  λαϊκίστικη, ξενοφοβική, κινδυνολόγος, συνομωσιολαγνική ελληνική δεξιά. Διαβάζουμε (φρίττοντας) λοιπόν τα εξής εκπληκτικά στον σημερινό Αδέσμευτο του Ρίζου:

Στον κόσμο «του ωραίου, του μεγάλου, του αληθινού»

Του Ανδρέα Παππά (από την Αthens Voice)

Για να ελαφρύνω λίγο και το κλίμα  αξίζει τον κόπο, νομίζω, μια ματιά στον ευγενή όσο και ευκλεή χώρο του αθλητισμού, ή αυτού που τελοσπάντων εμφανίζεται και «καταναλώνεται» ως αθλητισμός στη χώρα μας. Δεν αναφέρομαι εδώ στις «παράγκες» και στα στημένα παιχνίδια, στις κάθε είδους κομπίνες και στους κάθε είδους επιτήδειους που ενδημούν στον ιδιαίτερα λαοφιλή, και γι’ αυτό ιδιαίτερα προσοδοφόρο (με ποικίλους τρόπους, άμεσους ή έμμεσους), χώρο του ποδοσφαίρου. Αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά πράγματα, κατά κόρον σχολιασμένα.Αυτό που κυρίως συνιστά πρόκληση είναι, κατά τη γνώμη μου, όσα συμβαίνουν εδώ και καμιά τριανταριά χρόνια γύρω από το κύκλωμα ολυμπιονίκες, ολυμπιακά μετάλλια, πρωταθλητισμός, πρωταθλητές/τριες.Το πρόσφατο δημοσίευμα που ήρθε να μου τα θυμίσει όλα αυτά αφορούσε την «ολυμπιονίκη» Φανή Χαλκιά, η οποία, αν και τιμωρημένη από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή με αποκλεισμό έως το 2010 γιατί πιάστηκε ντοπαρισμένη, παρέδωσε την «ιερή» (τρομάρα μας!) φλόγα στους Καναδούς για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του Βανκούβερ.

Η παγκόσμια κληρονομιά του Κλωντ Λεβί Στρος

Ο Κλωντ Λεβί Στρος, ο πατέρας σύγχρονης ανθρωπολογίας, πέθανε στις 30 Οκτωβρίου σε ηλικία 100 ετών. Ο Στρουκτουραλισμός –η αναζήτηση για «παγκόσμιους δομικούς κανόνες» που διέπουν τις κοινωνίες– έγινε η ταμπέλα για τη δική του σχολή σκέψης, η οποία επηρέασε βαθιά όχι μόνο την ανθρωπολογία και την εθνολογία, αλλά και τη φιλοσοφία, την γλωσσολογία και την ψυχανάλυση. Σύμφωνα με τη γαλλική εφημερίδα Libération η μεγαλύτερη προσφορά του ήταν ότι αρνήθηκε κατηγορηματικά κάθε υπόνοια ανωτερότητας ενός πολιτισμού έναντι κάποιου άλλου. Ίσως ήταν ο τελευταίος γάλλος διανοούμενος που άφησε παγκόσμια κληρονομιά. (Από την ιστοσελίδα του presseurope).

Από την Παγανή στο υποδειγματικό Κέντρο Υποδοχής Προσφύγων

Από τη συνέντευξη τύπου του Ευ. Βενιζέλου:

“Επίσης με την ευκαιρία της συνάντησής μας να σας ανακοινώσω ότι συνεργαζόμαστε στενά με το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη για τα ζητήματα της μετανάστευσης και στο πλαίσιο αυτό έχω συνεννοηθεί με το Γενικό Επιτελείο Στρατού ώστε να κάνουμε μια χειρονομία η οποία έχει πολύ ουσιαστικό περιεχόμενο, να παραχωρήσουμε για χρήση στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και στις αρχές τις τοπικές της Λέσβου, την έκταση που ζητούσαν στον Ουτζά, προκειμένου να διαμορφωθεί η υποδομή για ένα υποδειγματικό Κέντρο Υποδοχής Προσφύγων.”

Η κληρονομιά του Δημήτρη Σιούφα

Ο Δημήτρης Σιούφας αποφάσισε να κοσμήσει με τη μορφή του τους τοίχους το κοινοβουλίου! Ο λαμπρός πολιτικός ανήρ, πoυ συνέδεσε την κοινοβουλευτική του προεδρία με το πρόωρο κλείσιμο της Βουλής,  με τους μαζικούς διορισμούς κοντινών του προσώπων τη δωδεκάτη ώρα, αλλά και με και τις χειρότερες μέρες της πολύπαθης βιβλιοθήκης, η οποία παρέμεινε για μήνες κλειστη εξαιτίας του ντου βουλευτών του ΛΑΟΣ στην αίθουσα με τους φωριαμούς μικροταινιών το φθινόπωρο του 2007. Λογικό δεν ήταν να θέλει να μείνει εσαεί στους τοίχους του κοινοβουλίου; Σαν να βλέπουμε μια μικρογραφία της νεοδημοκρατικής πενταετίας. Άλλη μια υποψηφιότητα για το bottom-5 των υπουργών, λοιπόν.

Αντιγράφουμε από τη στήλη του Πάσχου Μανδραβέλη:

Η ζωή μου όλη τέσσερις οθόνες

Μπορεί να ακούγεται εξωπραγματικό, αλλά δεν είναι. Μπορεί να μοιάζει με “τραβηγμένο” σενάριο από ταινία επιστημονικής φαντασίας, αλλά έχουμε να κάνουμε με την πραγματικότητα: Ο ελεύθερος χρόνος και η ενέργεια των παιδιών από  τα 12 ως και τα 18, αλλά και πολλών ενηλίκων μοιράζεται ανάμεσα σε τέσσερις οθόνες: Του κινητού, του mp3, της τηλεόρασης και του υπολογιστή.

Οι ομολογουμένως εξαντλητικές τα τελευταία χρόνια υποχρεώσεις των παιδιών, απαιτούν τόσο μεγάλα αποθέματα χρόνου και ενέργειας από αυτά,  ώστε τελικά στον ανύπαρκτο ελεύθερο χρόνο τους φτάνουν να ζητούν παρηγοριά και  καταφύγιο σε ό,τι φαντάζει σύγχρονα μαγικό. Ένα βολικό καταφύγιο, στο οποίο δεν απαιτείται σκέψη, κρίση, πνευματική διαύγεια, φαντασία, μιας κι όλα αυτά είναι δεδομένο ότι έχουν δολοφονηθεί εκ προοιμίου, στο βωμό των υποχρεώσεων των μικρών. Ένα καταφύγιο λαμπερό, μαγευτικό, αυτοματοποιημένο που τους γοητεύει και τους προκαλέι δέος απέναντι στο μεγαλείο της τεχνολογικής εξέλιξης, χωρίς βέβαια τα παιδιά να μπορούν να αντιληφθούν την παγίδα που ελοχεύει. Ας δούμε λοιπόν τη “λειτουργικότητα” της καθεμιάς από τις τέσσερις αυτές οθόνες.

Οι τρομοκράτες αναπαράγουν το ίδιο το σύστημα…

Διάβαζα την προκύρηξη του “Πυρήνα Ατάκτων” (έβαλαν εκρηκτικό μηχανισμό στο εμπορικό κέντρο της Κηφισιάς) και για άλλη μια φορά ήρθα αντιμέτωπος με την ιδεολογική κενότητα όλων αυτών των “αγωνιστών” κατά της αδικίας. Όλες αυτές οι τρομοκρατικές επιθέσεις καταδεικνύουν τόσο τη χρεοκοπία των κυβερνήσεων της χώρας όσο και την αδυναμία των προοδευτικών δυνάμεων, του εργατικού κινήματος και όποιων άλλων συλλογικοτήτων να ξεφύγουν από την αδράνειά τους και προσφέρουν πειστικές και υλοποιήσιμες διεξόδους.

“Είμαι Λενινιστής”

Αναδημοσίευση από το TVXS.

Ο Σλάβοϊ Ζίζεκ για την πολιτική θεωρία και πράξη

“Είμαι Λενινιστής. Ο Λένιν δεν φοβόταν να λερώσει τα χέρια του. Αν μπορείς να πάρεις εξουσία, τότε άδραξε την». Ο στοχαστής Σλάβοϊ Ζίζεκ εξηγεί στον Jonathan Derbyshire του New Statesman γιατί απορρίπτει την επικρατούσα πολιτική θεωρία, γιατί υποστηρίζει τον Μπαράκ Ομπάμα και γιατί χρειαζόμαστε τον Μαρξ περισσότερο από ποτέ.

Έχει ονομαστεί «διανοούμενος σταρ της ροκ», «ο Έλβις της πολιτιστικής θεωρίας», και «ο αδεφλός Μαρξ» (The Marx Brother).

Το εν Χριστώ σχολείο και λοιπά δεινά!

Δύο χαρακτηριστικές εικόνες -εκτός των άλλων- έχουν εντυπωθεί στο μυαλό μου από τα χρόνια του δημοτικού˙ αυτή του Χριστού, πάνω από την έδρα και οι μεγάλες αφίσες με τους ήρωες της Επανάστασης. Οι τελευταίες δεν κοσμούσαν όλες τις αίθουσες αλλά την εικόνα του Χριστού δεν μπορούσαμε να την αποφύγουμε με τίποτα. Δεν ξέρω αν εσείς είχατε την ίδια, αλλά εγώ ποτέ δε θα ξεχάσω τον φόβο που μου προκαλούσε η συγκεκριμένη εικόνα.

Τι θα κάνατε ωρέ παιδιά χωρίς το “Κολωνάκι”;

Έκαναν πάλι το καθήκον τους τα παιδιά των Εξαρχείων και κατάφεραν να εξευτελίσουν άλλον ένα φορέα της εξουσίας, όπως αυτός εκφράζεται στο πρόσωπο της Σώτης Τριανταφύλλου. Της πέταξαν αυγά, τη φοβέρισαν να μην ξαναπατήσει στην περιοχή  και την “παρότρυναν” να παρουσιάζει τα βιβλία της στο Κολωνάκι διότι προφανώς, ανήκει στη “συμβιβασμένη ελίτ” αυτού του τόπου.

Θα σπεύσουν βέβαια, την Πέμπτη με περισσή αγωνία να πάρουν τη δωρεάν-”καπιταλιστική” Athens Voice για να αισθανθούν ανείπωτη ικανοποίηση, όταν πιθανόν θα διαβάσουν το θύμα-συγγραφέα να αναλύει για άλλη μια φορά τα κομπλεξικά τους σύνδρομα.

O εμπνευστής της Σρεμπρένιτσα (και πάλαι ποτέ αγαπημένος των ελλήνων πολιτικών) στο εδώλιο

Δικάζεται στη Χάγη ο Ράντοβαν Κάρατζιτς. Ο ιθύνων νους της μεγαλύτερης σφαγής σε ευρωπαϊκό έδαφος μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που διοργανώνονταν εκδηλώσεις και συναυλίες προς τιμήν του στην Αθήνα (στήριζε, βλέπετε, τους “σέρβους αδερφούς” ενάντια στο “μουσουλμανικού τόξου”), από τότε που έλληνες στρατιώτες πήγαιναν εθελοντές στην πρώην Γιουγκοσλαβία “για την ορθοδοξία” κάνοντας πράγματα και θαύματα, από τότε που κάθε έλληνας δημοσιογράφος που σεβόταν τον εαυό του έπρεπε να πάρει εντελώς καλοπροαίρετα συνέντευξη  από τον Κάρατζιτς, τον Μλάντις, τον Αρκαν, τον μακαρίτη Μιλόσεβιτς (φυσικά) και διάφορους ακόμα εξαιρετικούς κυρίους, αγνοώντας τελείως την άλλη πλευρά. Κανείς από τους έλληνες πολιτικούς και τους δημοσιογράφους δεν έχει βγει να πει ανοιχτά πως έσφαλε το καλοκαίρι του 1995, όταν ο όλος ο κόσμος άρχιζε να ασχολείται με τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα, και αυτοί μιλούσαν για προβοκάτσια των δυτικών και στέκονταν στο πλευρό του “ποιητή’” Κάρατζιτς. Δυστυχώς στην περίπτωση του εμφυλίου της πρώην Γιουγκοσλαβίας δεν ισχύει το “περασμένα ξεχασμένα”…

Παραθέτουμε στοιχεία για τη δίκη (Από τη στήλη του Τάκη Μίχα στην χθεσινή Ελευθεροτυπία)

Μια δίκη, επτά ερωτήματα

Η εν Ελλάδι (αν)ισότητα των φύλων: άλλη μια “τιμητική” θέση.

Άλλη μια τιμητική θέση για την Ελλάδα, αυτή τη φορά  η 86η στους 134 στο θέμα της ισότητας των φύλων (σύμφωνα με έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ).  Αφότου φλερτάραμε με την πρωτιά σε εξοπλισμούς, παχυσαρκία, αυτοκινητικά και κάπνισμα, αφού εδραιωθήκαμε στην τελευταία θέση της Ε.Ε. όσον αφορά κονδύλια για την εκπαίδευση και την έρευνα, να που βρήκαμε τώρα κι άλλον έναν τομέα στον οποίο διαπρέπουμε…

(Από τα Νέα της προηγούμενης Πέμπτης)

Η ΙΣΛΑΝΔΙΑ και τρεις σκανδιναβικές χώρες είναι πρώτες στο θέμα της ισότητας των φύλων, σύμφωνα με έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Η Ελλάδα βρίσκεται φέτος στην 86η θέση μεταξύ 134 χωρών, το ανησυχητικό όμως είναι ότι έχει κατρακυλήσει 17 θέσεις μέσα στα τελευταία 3 χρόνια, καθώς το 2006 είχε καταταχθεί 69η. Ο κατάλογος του μη κερδοσκοπικού οργανισμού που έχει έδρα την Ελβετία καταρτίζεται λαμβάνοντας υπόψη πόσο περιορισμένες είναι οι διακρίσεις λόγω φύλου βάσει της οικονομικής συμμετοχής, της μόρφωσης, της υγείας και της ενασχόλησης με την πολιτική. Η Ισλανδία, η οικονομία της οποίας κατέρρευσε λόγω της παγκόσμιας κρίσης, ανέβηκε από την τέταρτη θέση πέρσι στην πρώτη και την ακολουθούν η Φινλανδία, η Νορβηγία, η Σουηδία και η Νέα Ζηλανδία.

“Κι ύστερα ήρθες και μ’ έλυσες”: Σχολιάζοντας τις προκηρύξεις της νέας γενιάς τρομοκρατών.

Του Γιάγκου Μπουρανέλου

Διαβάζοντας τις προκηρύξεις της «νέας γενιάς τρομοκρατών» δεν εντυπωσιάζεται κανείς μόνο από το έκδηλο κοινωνικό μίσος αλλά και από τον πολιτικό αναλφαβητισμό των αυτοαποκαλούμενων «ανταρτών πόλης». Το φαινόμενο, βέβαια, δεν είναι καινούργιο. Οι τρομοκρατικές προκηρύξεις έβριθαν πάντα από στερεότυπα. Ήταν γραμμένες έτσι ώστε να «χωρέσουν» ένα κόσμο ερμηνευμένο με την ευκολία και την εργαλειακότητα των «μανιχαϊστικών» σχημάτων: οι καλοί και οι κακοί, οι πάνω και οι κάτω, οι συμβιβασμένοι και οι ασυμβίβαστοι. Ο κόσμος, οι κοινωνικές σχέσεις, οι ιδεολογικές συγκρούσεις, όλο αυτό το πολύπλοκο δίκτυο σχέσεων που ορίζει την πολιτική συρρικνώνονταν σε μια απλοϊκή ανάγνωση που οδηγούσε στην λυτρωτική έλευση των επαναστατικών πρωτοποριών και στην επιλογή της βίας. Ως εδώ, τα πράγματα είναι γνωστά ∙ μονότονα μοτίβα μιας ιστορίας που επαναλαμβανόταν ως φάρσα, ανεξάρτητα αν η κοινωνία είχε ώριμα αποφασίσει πως, στη δική της σύνθετη και συχνά αντιφατική «πλοκή», δεν είχαν καμία θέση πια οι γραφικοί εκδικητές που μιλούσαν εξ ονόματός της. Τον τελευταίο καιρό, ωστόσο, ένα νέο στοιχείο έχει προστεθεί στο διακηρυκτικό λόγο και στο ύφος των τρομοκρατικών προκηρύξεων. Δίπλα στην κοινοτυπία έχει αναπτυχθεί η λαϊκιστική ημιμάθεια, που, εγκλωβισμένη στην άγνοιά της, επιχειρεί να ερμηνεύσει το «τίποτε» δια του «μηδενός». Παραθέτω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα, από την προκήρυξη της «Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς-Φράξιας Μηδενιστών», μετά την έκρηξη βόμβας έξω από την πολυκατοικία που διαμένει η Μαριέτα Γιαννάκου :

Αριστερή σκέψη και δεξιά ψήφος;

Του Kevin Featherstone*. Αναδημοσίευση από την Καθημερινή (1/11).

Aπό την Αθήνα, το μέλλον της κεντροαριστεράς φαίνεται αρκετά ελπιδοφόρο. Ο Γιώργος Παπανδρέου κατάφερε να πραγματοποιήσει ολική επαναφορά και να θριαμβεύσει στις πρόσφατες εκλογές: πριν από μόλις δύο χρόνια εθεωρείτο χαμένος από χέρι. Σήμερα, ηγείται μίας από τις πιο ισχυρές κοινοβουλευτικά κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης. Απέναντί του βρίσκεται ένα αντίπαλο κόμμα υπό διάλυση. Oποιος εκ των Αντώνη Σαμαρά ή Ντόρας Μπακογιάννη και να κερδίσει τη μάχη για την ηγεσία του, είναι πολύ πιθανό ότι θα αποξενώσει τους ψηφοφόρους του ηττημένου. Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται σε αναζήτηση ταυτότητας και σκοπού.

Ο μεγάλος Αδερφός και τα αδερφάκια του

Μία εξωφρενική ιδέα μπαίνει σε εφαρμογή τον επόμενο μήνα στη Βρετανία. Η χώρα με τις 4.200.000 CCTV κάμερες (1 για κάθε 14 κατοίκους) καλεί τους πολίτες της να αναλάβουν την παρακολούθηση και τον εντοπισμό ύποπτων εγκληματικών συμπεριφορών. Η διαδικτυακή πατέντα ονομάζεται Internet Eyes και επιτρέπει σε επιχειρηματίες, ιδιοκτήτες καταστημάτων, την δημοτική αστυνομία και άλλες κρατικές υπηρεσίες να συμμετάσχουν δίνοντας στο κοινό πρόσβαση στις ιδιωτικές κάμερες παρακολούθησης. Οι αρχές θεωρούν ότι μόνο μία στις χίλιες κάμερες αποδίδουν στην πρόληψη και πως με αυτόν τον τρόπο χιλιάδες πολίτες θα συνεισφέρουν στην καταπολέμηση του εγκλήματος. Τον Νοέμβριο ξεκινά η εφαρμογή της ιδέας στην Βρετανία και από τον επόμενο χρόνο θα επεκταθεί στον υπόλοιπο κόσμο.

O νεοδημοκράτης

Παραθέτουμε το χθεσινό ερεθιστικό άρθρο του Α. Πανταζόπουλου στην Ελευθεροτυπία

Τα νεοδημοκρατικής προέλευσης σχόλια, που επικρίνουν μετεκλογικά την κυβερνητική πορεία του Κ. Καραμανλή, είναι εξόχως αποκαλυπτικά. Αυτό που ζούμε, με την κρίση ηγεσίας στη Νέα Δημοκρατία, είναι οι σπασμοί μιας ψυχής που βυθίστηκε αιφνιδίως στο σκοτάδι. Ανεξάρτητα από τους λόγους που ώθησαν τον Καραμανλή στην επιλογή των πρόωρων εκλογών, οι μετεκλογικές αντιδράσεις δίνουν την ποιότητα ενός πολιτικού προσωπικού, το οποίο, σε ένα μεγάλο μέρος του, γυρίζει θυμικά σελίδα για να απεμπλακεί της ευθύνης απώλειας μιας παλαιοκομματικής εξουσίας. Η εξουσιαστική σκόπευση είναι η μόνη οπτική του. Γι’ αυτό και η καραμανλική επίκληση του εθνικού συμφέροντος για την επίσπευση των εκλογών αντιμετωπίστηκε εργαλειακά, μικρόψυχα, γι’ αυτό απελευθέρωσε τέτοιο μετεκλογικό θυμό, υπαγορευμένο από το δέος του εξουσιαστικού κενού.

H παντοδύναμη τυραννία της ηλιθιότητας: Θα βγάλετε λεφτά χωρίς να σπουδάσετε!

Η επαφή με το ελληνικο τηλεοπτικό τοπίο είναι συχνά οδυνηρή εμπειρία, αλλά και αποκαλυπτική για τα  εκκολαπτόμενα  ήθη μιας ολόκληρης γενιάς.  Η βάσκανος μοίρα με έκανε να ανοίξω την τηλεόρασή μου σήμερα το απόγευμα. Και τι να δω: τη “λαμπερή” Βίκυ Καγιά να λέει με τσαχπίνικο ύφος αυστηρής και στοργικής δασκάλας σε καμιά 20αρια ευειδείς wannabe μοντέλες:  Θα μπορείτε να βγάλετε λεφτά, χωρίς να σπουδάσετεε -και αυτές να την κοιτούν εκστασιασμένες. Το τέλειο πακέτο: πολλά λεφτά, σπουδές καθόλου! Πού να’ξεραν βέβαια οι έρμες πόσο πιο καταπιεστική, δουλική και ανασφαλής μπορεί να γίνει  η ζωή ενός μοντέλου (γιατί δεν γίνονται και όλες top…) σε σχέση με αυτήν μιας φοιτήτριας. Πάντως είναι δεδομένο πως  η τηλεοπτική υπερπραγματικότητα έχει πλέον για τα καλά εισβάλει στην πραγματικότητα: την επηρεάζει, τη διαστρέφει και την κάνει ακόμα πιο απωθητική. Με αφορμή αυτό το θέαμα, θυμήθηκα ένα εξαιρετικό editorial του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου (Η σκύλευση της νιότης) στη Lifo της περασμένης εβδομάδας που αναρωτιόταν “πώς νέα παιδιά, αντί να ζουν,  ψιλοπεθαίνουν στην τηλεόραση, πώς μπορούν να ζουν σε ένα τέτοιο κλίμα χωρίς να τα σπάνε όλα”.

Το παραθέτω:

Εξίσου ωμός με τον Στάλιν

Από τη στήλη Διαστάσεις, του Μιχάλη Μητσού.

Αν τον Λένιν τον είχε διαδεχθεί ο Τρότσκι, και όχι ο Στάλιν, η ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης θα ήταν άραγε διαφορετική; Θα είχαν αποτραπεί οι στημένες δίκες, οι λιμοί και ο τρόμος; Θα είχε εγκαθιδρυθεί ένας «σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο» εξήντα χρόνια πριν από τον Γκορμπατσόφ;

Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο Φιλίας, 30/10/1930

Στις 30 Οκτωβρίου του 1930, ο Βενιζέλος προχώρησε στην υπογραφή του πρώτου, στην ιστορία των δύο χωρών, συμφώνου φιλίας με την Τουρκία. Πιο συγκεκριμένα, υπογράφτηκε στην Άγκυρα, ανάμεσα στον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Ισμέτ Ινονού, τον Τεβφρήκ Ρουσδή και τον υπουργό εξωτερικών Ανδρέα Μιχαλακόπουλο, συνθήκη φιλίας, ουδετερότητας, διαλλαγής και διαιτησίας, που συνοδευόταν και από ένα Πρωτόκολλο περιορισμού των ναυτικών εξοπλισμών, συμβάσεις εγακαταστάσεων προξενικής αρχής και εμπορίου μαζί με την πολιτική συνθήκη φιλίας.

Πρώτος στους σταυρούς, πρώτος στο λαϊκισμό.

Είναι πραγματικά απορίας άξιον το πλάνο του νέου (δημοφιλέστατου) υπουργού εργασίας των 100.000+ σταυρών, να δίνεται σύνταξη στα 50 στις μητέρες “ανήλικων” παιδιών. Και η απορία είναι διπλή: αφορά τόσο το βάρος που θα πέσει στους ώμους ενός υπερχρεωμένου κράτους (άρα και σε συγκεκριμένες κατηγορίες ασφαλισμένων, όπως αυτών του ΤΕΒΕ, λ.χ.),  όσο και την εντελώς αναχρονιστική σύλληψη, ότι μια γυναίκα, με προσδόκιμο ζωής τα 80 χρόνια, θα βγαίνει στη σύνταξη τόσο νωρίς. Αντί να κοιτάξουν τα αρμόδια υπουργεία πώς θα πάρουν βοήθεια π.χ. οι μονογονεϊκές οικογένειες ή τα παιδά των μεταναστών διολισθαίνουν σε μια αναχρονιστική λογική, που παραπέμπει στη δεκαετία του 1980.  Ελπίζουμε, απλώς, ότι η λοβέρδεια πρόταση  αποτελεί απλή πομφόλυγα, δηλωτική μετεκλογικής ελαφρότητας, και τίποτα παραπάνω.

Παραθέτουμε κείμενο της Τέτας Παπαδοπούλου από τη σημερινή Ελευθεροτυπία.

Ο Νίκος και η Έλλη. Φόρος τιμής σε έναν έρωτα

Όταν, πριν από λίγες ημέρες,  έμαθα ότι πέθανε η Έλλη Παππά, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν «Πάει να συναντήσει τον Μπελογιάννη». Οι φίλοι υλιστές που διαβάζουν αυτή τη στιγμή είμαι σίγουρη πως χαμογελούν λίγο ειρωνικά. Κι όμως… δύο πράγματα μου επιτρέπουν να ελπίζω σ’ αυτή τη συνάντηση: πρώτον, ο ιδιότυπος ιρασιοναλισμός που διέπει τη ζωή μου και, δεύτερον, η εφηβική κοριτσίστικη πίστη μου στους πραγματικούς μεγάλους έρωτες.

Ο Μπελογιάννης και η Παππά με γοήτευαν ανέκαθεν ως προσωπικότητες, ως αγωνιστές συνεπείς στις ιδέες τους, θαρραλέοι και έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τα πάντα για να τις υπερασπιστούν.  Ο Νίκος και η Έλλη, όμως, με συγκινούσαν περισσότερο

Η Αριστερά ως όμηρος κάθε «επαναστάτη»

του Τάκη Kαμπύλη (Καθημερινή: 30/10/09)

Η μετάβαση από τους «Αθανάσιους Διάκους» του Αλ. Αλαβάνου στην (έστω και ημιαυτόνομη) «Λωρίδα της Γάζας» του Α. Τσίπρα εκφράζει, αν μη τι άλλο, τη συνέπεια με την οποία η –εκτός ΚΚΕ– Αριστερά στην Ελλάδα βαδίζει μακριά από κάθε σύγχρονη αριστερή αντίληψη. Επιλέγει –είτε με Αλαβάνο είτε με Τσίπρα– συγκεκριμένη ιδεολογική στάση, ένα, γνωστό από το παρελθόν, προϊόν αριστερίστικου ακτιβισμού και σεχταρισμού.

Αριστερά ακούς; Το αίμα κυλάει…και η ακροδεξιά γλείφεται…

Του Γιώργου Πήττα (από το blog Στήλη Άλατος)

Όσο η Αριστερά μένει στις φραστικές καταδίκες υποσκάπτει το πρόσωπό της. Αν κάποιοι θα έπρεπε αυτή τη στιγμή να πρωτοστατήσουν σε μία τεράστια κινητοποίηση των πολιτών κατά της τρομοκρατίας είναι οι δυνάμεις της Αριστεράς από τον Σύριζα μέχρι όλες τις εξωκοινοβουλευτικές ομάδες & κόμματα.

Οι ακραίοι είναι και οι πιο αδύναμοι!

Ο πατέρας του Θανασάκη Πλεύρη δίνει ρεσιτάλ ρατσισμού, ομοφοβίας και άδολου πατριωτισμού. Απορώ που δε λέει να στηθούν οι “κίναιδοι” στο εκτελεστικό απόσπασμα, όπως είχε πει για τους Εβραίους. Όλοι αυτοί που στοχοποιούν οποιονδήποτε και ο,τιδήποτε αντιβαίνει τις ακλόνητες βεβαιότητές τους, είμαι πια πεπεισμένος ότι είναι και οι μεγαλύτεροι θρασύδειλοι, έτοιμοι να πουλήσουν πολύ φτηνά το τομάρι τους, αρκεί να αποκτήσει δύναμη το καταπιεσμένο “εγώ” τους. Η αξιοπρέπεια τούς είναι άγνωστη λέξη, μέση οδός δεν υπάρχει, η διαφορετικότητα θεωρείται αδυναμία γιατί οι ίδιοι είναι αδύναμα ανθρωπάκια. Αρκεί βέβαια, να μην πάρουν την πολυπόθητη εξουσία.

Ψηφίστε τους πέντε χειρότερους υπουργούς που θυμάστε

Το “Φελέκι”, με αφορμή διάφορες κουβέντες, εντός και εκτός ιστολογίου, αποφάσισε να κινηθεί πιο διαδραστικά: προκηρύσσει “κακιστεία” υπουργών, με ανοιχτή ημερομηνία λήξης. Μπείτε, ψηφίστε, επιχειρηματολήστε, συγκρουστείτε, προκειμένου να αναδειχθεί ο χειρότερος των χειρότερων. Θα ακολουθήσουν οι δικές μας προτάσεις, οι οποίες καλό είναι να μην σας προκαταβάλλουν.

Ακόμα ένα γερμανικό μοντέλο…

του Χρήστου Μιχαηλίδη (Ελευθεροτυπία: 26/10/09)

Μια ομάδα πλούσιων Γερμανών επιχειρηματιών, έστειλε ψήφισμα στην καγκελάριο Αγγέλα Μέρκελ, με το οποίο της ζητούν να αυξήσει τη φορολογία των εύπορων πολιτών, ώστε να βοηθηθεί η χώρα τους να βγει γρηγορότερα από την οικονομική κρίση και να γίνει η ζωή ανετότερη για τους πιο φτωχούς.

Τώρα μιλάνε τα Καλάσνικοφ!

Η εγκληματική επίθεση των θρασύδειλων δολοφόνων στο Α.Τ. της Αγίας Παρασκευής καταδεικνύει μια άλλη μορφή τρομοκρατίας που δείγματά της δεν υπάρχουν πουθενά στην Ευρώπη. Μπορεί οι δήθεν αντιεξουσιαστές να την ονομάζουν “αντάρτικο πόλεων” αλλά καμία σχέση δεν έχει με ό,τι γινόταν για παράδειγμα στη Λατινική Αμερική.

Κοιμού εν ειρήνη, Έλλη Παππά

H Έλλη Παππά έφυγε από τη ζωή χθες τα ξημερώματα. Θα κηδευτεί το Σάββατο, όπως της αρμόζει, με πολιτική κηδεία. Στο τρίτο νεκροταφείο,  δίπλα στο σύντροφο της ζωής της, 57 χρόνια μετά την εκτέλεσή του.  Στη συνείδηση του περισσότερου κόσμου η Έλλη Παππά είναι, πάνω απ’όλα, ταυτισμένη με τον Νίκο Μπελογιάννη. Όμως,  εκτός από αγωνίστρια της αντίστασης και εμβληματική φυσιογνωμία της ελληνικής αριστεράς, υπήρξε και πολυσχιδές πνεύμα, κάτι που αποτυπώνεται στα στοχαστικά (αλλά και… γατοφιλικά) της βιβλία, τα οποία συνέγραψε κυρίως στο γέρμα του βίου της. Όπως έλεγε ήθελε να συμβάλει «σε μια κάθαρση της μαρξιστικής σκέψης από τις σταλινικές στρεβλώσεις».

Κάτι για τον κόσμο που ζούμε…

Η γεμάτη ανθρωπιά επιστολή που έστειλε η Μπέσα Σ. στον  Γκαζμέντ Καπλάνι αποκαλύπτει τον τρόπο που βιώνει την καθημερινότητα  ένα παιδί μεταναστών.

Στο κείμενο που ακολουθεί, εκφράζονται οι σκέψεις και οι ανησυχίες μιας μαθήτριας της Β’ Λυκείου που θέλησε να τις μοιραστεί μαζί μας. Την ευχαριστούμε πολύ.

Κάτι για τον κόσμο που ζούμε…

Της Γιώτας Μήτιου.

Δεν γνωρίζω πολλά. Ξέρω αυτά που πρέπει να ξέρω. Όμως ξέρω ότι αυτά που πρέπει να ξέρω πολλές φορές δε μπορώ να τα ξέρω.
Λυπάμαι όταν αντικρύζω αυτόν τον κόσμο.Δε μ’αρέσουν οι λογομαχίες στα παράθυρα της τηλεόρασης ανάμεσα σε πολιτικούς και υποστηρικτές του κάθε κόμματος να τρώγονται για το ποιος είναι καλύτερος. Καλύτερος θα ‘ναι αυτός που θα πραγματοποιήσει όχι τις δικές του υποσχέσεις, αλλά τα όνειρα των πολιτών. Ποιος όμως έχει τα κότσια να το κάνει αυτό; Ουσιαστικά, αυτό το ”θα” που μοιάζει τόσο σίγουρο και αυτό το “πάντα” που μοιάζει τόσο βέβαιο, είναι μη πραγματοποιήσιμα εξ αρχής.

“Ίσως, σκέφτομαι, δεν ανήκω πουθενά”

Από τη στήλη του Γκαζμέντ Καπλάνι, στα Νέα (27/10).

“Αγαπητέ «Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε». Με λένε Μπέσα. Γεννήθηκα στην Αλβανία. Από τριών χρονών ζω στην Ελλάδα. Σπουδάζω στη Φιλοσοφική Αθηνών. Πέρσι πήγα με το πρόγραμμα Εrasmus στη Στοκχόλμη. Οι συμφοιτητές μου ήταν από παντού. Όταν γνωρίσεις ανθρώπους που έρχονται από παντού, είναι αναπόφευκτο το ερώτημα «από πού είσαι;». Απαντούσα «από την Ελλάδα». Έτσι ένιωθα. Έχω ζήσει τέσσερα χρόνια της ζωής μου στην Αλβανία και δεκαεπτά στην Ελλάδα. Σε όσους γνώριζα καλύτερα, τους εξηγούσα πως είμαι από την Ελλάδα αλλά έχω γεννηθεί στην Αλβανία. Μου έκανε εντύπωση ότι στη Στοκχόλμη δεν ένιωθα αυτό το δίλεπτο χτυποκάρδι που νιώθω όταν με ρωτούν «από πού είσαι;» στην Ελλάδα.

Oι αγγλικές εφημερίδες και τα γλυπτά του Παρθενώνα

Το ζήτημα της επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα έχει αναζωπυρωθεί στην Βρετανία - πολύ περισσότερο απ’ ότι στην Ελλάδα – κυρίως με αφορμή την ανέγερση του νέου μουσείου της Ακρόπολης. Χαρακτηριστικά, σε γκάλοπ της Guardian που έγινε σε 130.000 άτομα, το 95% τάχθηκε υπέρ της επιστροφής τους στην Ελλάδα.

Ο Ανατόλ στα έδρανα (άλλο να το ξέρεις, άλλο να το βλέπεις)

Τύχη διόλου αγαθή με έφερε χτες το πρωί στη Βιβλιοθήκη της Βουλής, στο Σύνταγμα.  Περιπλανώμενος στους δαιδαλώδεις διαδρόμους του δεύτερου ορόφου, αναζητώντας απεγνωσμένα τους φωριαμούς με τις μικροταινίες, που διαρκώς αλλάζουν θέση,  μπήκα σε ένα γραφείο που κάτι αμυδρά μου θύμιζε. Φευ, όμως, είχα λαθέψει! Στην αίθουσα δεν με περίμεναν μικροφίλμ, αλλά η αγέρωχη μορφή ενός παλαίμαχου σέντερ μπακ και νυν βουλευτή.  Ερχόμενος σε αναμενόμενη ρήξη με το παρελθόν του,  ήταν ντυμένος με σφιχτό γαλάζιο πουκάμισο και  παντελόνι κουστουμιού. Το πάλαι ποτέ επίλεκτο μέλος της τριανδρίας του φραπέ στο Ρέντη μου έριξε ένα βλοσυρό βλέμμα,  ενώ έδινε εντολές στη γραμματέα του! Αποχώρησα ταραγμένος από το τυχαίο συναπάντημα με έναν από τους 300 της Βουλής. Είναι άλλο να ξέρεις ότι συνέβη και άλλο να βλέπεις μπροστά σου τον Γιώργο Ανατολάκη ως βουλευτή, με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Ωρέ, πού πάμε;

Το όνειρο του Δημοσίου…

Tου Γιωργου Π. Τερζη. Από την Καθημερινή (27/10).

«Ζητούνται πτυχιούχοι ΑΕΙ και ΤΕΙ για θέσεις γραμματειακής υποστήριξης από μεγάλη ελληνική επιχείρηση. Διάρκεια σύμβασης 6 έως 18 μήνες, ανάλογα με τη θέση. Μηνιαίες καθαρές αποδοχές 610 ευρώ. Επιδόματα αδείας και δώρα, όπως επίσης και εισφορές για σύνταξη δεν καταβάλλονται».

Για τους νοσταλγούς της μαζικής πειθαρχίας

Του Γιώργου Στόγια, (δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Κύπρου, Πολίτης, τον Οκτώβριο του 2008).

” [...] Η άποψή μου είναι ότι, με παιδαγωγικά κριτήρια, η προετοιμασία των παρελάσεων δεν έχει κανένα όφελος για τους εμπλεκόμενους στη διαδικασία. Αντίθετα, όπως έδειξε το άρθρο των τριών δασκάλων αλλά και η ελληνική εμπειρία (περιπτώσεις Τσενάι, Βαλσαμή, Ρωμανού) αποτελούν πηγή ποικίλων προβλημάτων.

Αφορμή για το σημείωμά μου αυτό αποτελεί το κείμενο του κ . Χατζηαναστασίου στο Φιλελεύθερο (22/10/08) και ειδικότερα το παρακάτω απόσπασμα: «Όσο για τη «μαζική πειθαρχία» των παρελάσεων, που προκαλεί απέχθεια στους επιστολογράφους εκπαιδευτικούς, έστω δύο φορές το χρόνο, συμβάλλει στη σφυρηλάτηση των δεσμών μεταξύ των μελών της κοινότητας. Σε μία κοινωνία όπου κυριαρχούν η ιδιώτευση και ο ατομισμός, ναι, αγαπητοί δάσκαλοι, έχουμε ανάγκη από κάποιες στιγμές «μαζικής πειθαρχίας», κι αυτό συμβάλλει στη δημιουργία ολόπλευρης προσωπικότητας».

Η εθνική περηφάνια κοστίζει κατιτίς!

Με μια απλή έρευνα στο διαδίκτυο, δείτε πόσα λεφτά χαλάμε για τη στρατιωτική θωράκιση της χώρας μας και πόσα για την πνευματική:

“Το πενταετές εξοπλιστικό πρόγραμμα 1996-2000 είχε κόστος περίπου €11.740.000.000, το κόστος των αγορών όπλων της επόμενης δεκαετίας (2006-2015) φτάνει τα €22.064.110.000. Από αυτά, 11.390.000.000 ευρώ θα δαπανηθούν την πρώτη πενταετία, εκ των οποίων 8.400.000.000 ευρώ αφορούν σε αποπληρωμές παλαιότερων παραγγελιών, ενώ μόνο τα 3.000.000.000 ευρώ θα δαπανηθούν για νέους εξοπλισμούς.”

Παίδες, ένα στ’ αριστερό!

Κάθε χρόνο στο πλαίσιο του εορτασμού για την επέτειο  του Σαράντα σε όλα τα σχολεία της χώρας πραγματοποιούνται οι συνηθισμένες εορταστικές εκηλώσεις: Θεατρικές παραστάσεις, ποιήματα, προβολές, τραγούδια της Βέμπο, μαθαίνουν στους νεότερους και θυμίζουν στους παλιότερους τα όσα συγκολιστικά συνήβησαν στα βουνά της Πίνδου.

“Αλβανικό έπος” ή ελληνοϊταλικός πόλεμος;

Μήπως εκτός από τις παρελάσεις θα πρέπει να καταργηθεί και η συναισθηματικά φορτισμένη φράση “αλβανικό έπος”; Ο ελληνικός στρατός πολέμησε στη γείτονα χώρα τους Ιταλούς, όχι -όπως πολλοί μαθητές νομίζουν αλλά και αρκετοί ενήλικες- και τους Αλβανούς. Όταν οι Έλληνες ξεκινούν την αντεπίθεση ακόμα και μειονότητα των Τσάμηδων, ούτε μπορούσε να προσφέρει κάποια ουσιαστική βοήθεια, ούτε και το επιθυμούσε.

Η πικρή ιστορία της ιθαγένειας

Η (μη) παροχή ιθαγένειας σε μετανάστες δεύτερης γενιάς μοιάζει με αγκάθι στην καρδιά της ευαισθησίας όλων μας. Το ελληνικό κράτος φαίνεται πως ακόμα πίνει νερό στο όνομα του Χέρντερ. Ορίζει την εθνότητα (και την εθνικότητα), με βάση τη φυλή, το αίμα ή δεν ξέρω τι άλλο. Ο γαλλικός διαφωτιστικός κοινοτισμός και η ρενανική σύλληψη που παραλλήλιζε το έθνος (αν δεχτούμε ότι υπάρχει) με διαρκές δημοψήφισμα αφήνουν παγερά αδιάφορο ένα κράτος που στο όνομα αταβιστικών παραδόσεων τακιμιάζει με τον Εφραίμ και υποτάσσεται σε χρυσόβουλα. Η ελληνική πολιτεία, λοιπόν, από τη μία έσπευσε να δώσει δικαίωμα ψήφου στους ομογενείς, που κατά κανόνα όχι μόνο δεν έχουν ουσιαστική επαφή με τα εν Ελλάδι τεκταινόμενα, αλλά εμφορούνται και από τις πλέον στερεοτυπικά συντηρητικές αντιλήψεις·

Μόνο η ελεημοσύνη μπορεί;

Της Ρένας Χόπλαρου, από τον Πολίτη (25/10) της Κύπρου.

Οι δάσκαλοι χρησιμοποιούμε συχνά το βιβλίο «Ο παρδαλός ελέφαντας» για να διδάξουμε στους μαθητές/τριες μας την ανοχή στη διαφορετικότητα. Ο παρδαλός ελέφαντας δεν είναι γκρι σαν όλους τους άλλους της αγέλης του. Είναι πολύχρωμος και νιώθει πολύ άσχημα για αυτό. Εξαιτίας του χρώματός του απομονώνεται. Οι υπόλοιποι γκρι ελέφαντες αποφασίζουν τελικά να κάνουν κάτι για την περίπτωσή του. Μπορεί επειδή τους έσπασε τα νεύρα η κλάψα του, ίσως από ενοχή ή γιατί θέλουν να εξασφαλίσουν μια καλή θέση στον παράδεισο. Αποφασίζουν τελοσπάντων ότι μια μέρα το χρόνο θα βάφονται όλοι με παρδαλά χρώματα για να κάνουν τον παρδαλό ελέφαντα να νιώσει καλύτερα. Έτσι υποτίθεται ότι η «ομοιογενής»  ομάδα των γκρι ελεφάντων κάνει το καθήκον της απέναντι στη «διαφορετικότητα».

H παραβολή του ΣΥΡΙΖΑ

Αντιγράφουμε κομμάτι από το αλληγορικό κείμενο του Γ. Γιαννουλόπουλου στην Ελευθεροτυπία της Παρασκευής. Θαρρούμε πως δίνει αφορμή για γόνιμη συζήτηση.

[...]. Για να χρησιμοποιήσω μια παραβολή: Φανταστείτε κάποιους που θέλουν να πάνε κάπου. Οι περισσότεροι δεν είναι σε θέση να αγοράσουν ούτε το εισιτήριο του ΚΤΕΛ, αλλά ένας απ’ αυτούς διαθέτει ευρύχωρο και αξιόπιστο αυτοκίνητο και τους το προσφέρει για να πάνε όλοι. Κι εκείνοι, επειδή τσόνταραν για τη βενζίνη, ισχυρίζονται ότι δεν είναι επιβάτες αλλά συνιδιοκτήτες του οχήματος. Τα προβλήματα όμως δεν σταματούν εδώ. Στην ουσία, δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε για το πού, ούτε για το πώς θα πάνε. Μερικοί θέλουν βουνό, άλλοι θάλασσα. Μερικοί προτιμούν την άλφα διαδρομή, με στάσεις, άλλοι τη βήτα, του σκοτωμού. Τους βλέπετε ποτέ να φτάνουν ή ακόμα και να ξεκινούν;

Παρέλαση με το ζόρι!

Ο σύλλογος διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονικής δε θέλησε να κατέβει το σχολείο στην παρέλαση. Ευτυχώς, η Θεσσαλονίκη του Ψωμιάδη, του Άνθιμου, του Παπαθεμελή και όλων των παρατρεχάμενων, που την έχουν “πνίξει” με τις εθνιστικές τους κορώνες, δε φοβάται να αρθρώσει και έναν άλλο, διαφορετικό λόγο.

Σιγά βέβαια, μην τους άφηναν έτσι. Αφού “προκλήθηκε” το λαϊκό αίσθημα έπρεπε η ιστορία να τελειώσει εν τη γενέσει της. Και η διαταγή δόθηκε εκ των άνω.

Πώς φαίνεται που ‘σαι Ελληναράς!…

Με τον ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ. Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία (24/10).

ΚΑΥΧΙΕΣΑΙ που ο γιος σου είναι γαμιάς και η κόρη σου παρθένα.

Καυχιέσαι που ήσουν λοκατζής στο Μεγάλο Πεύκο, χλευάζοντας τους πεζικάριους, αλλά βάζεις βύσμα για να πάει ο γιος σου κέντρο στην Κόρινθο και ειδικότητα διαβιβαστής στο Χαϊδάρι. Καμαρώνεις που το χωριό σου θυμίζει λίγο από Ζωνιανά, αλλά γκρινιάζεις ότι η επαρχία απ’ όπου κατάγεσαι, είναι η πιο ριγμένη απ’ όλες.

“Ψυχή βαθιά”, συζήτηση ατελείωτη…

Η “Ψυχή βαθιά”, η νέα ταινία του Π. Βούλγαρη δίνει το  έναυσμα για ένα ακόμη γύρο συζητήσεων περί του Εμφυλίου. Ένας πόλεμος  που δίχασε βαθιά την ελληνική κοινωνία και προκαλεί σήμερα έντονες διαφωνίες καθώς αποτελεί αντικείμενο έρευνας με διαφορετικές κάθε φορά προσεγγίσεις.

Η Σώτη Τριανταφύλλου μιλάει για τα Εξάρχεια

Η σημερινή Ελευθεροτυπία δημοσιεύει τις απόψεις των κατοίκων για την κατάσταση στα Εξάρχεια. Ξεχωρίσαμε τα λόγια της Σώτης Τριανταφύλλου.

“«Ρώτησέ την πόσες απειλές έχει δεχθεί»… «Μα τι έγινε, το πούλησε τελικά το σπίτι της;»…

Με τέτοιας μορφής πληροφορίες -δίκην ερωτημάτων- φροντίζουν να με εξοπλίσουν κάτοικοι των Εξαρχείων μαθαίνοντας ότι πηγαίνω να μιλήσω με τη συγγραφέα Σώτη Τριανταφύλλου. Λίγα μέτρα από την πλατεία Εξαρχείων και ύστερα από ένα σλάλομ ανάμεσα σε κρανοφόρους, μπρατσοφόρους και ασπιδοφόρους των ΜΑΤ μπαίνω στην πολυκατοικία της οδού Στουρνάρη.