O μαραμένος «Βυσσινόκηπος» του Νίκου Καραθάνου

bussinokipos

της Ντίνας Τσιάγκα

Προ ολίγων ημερών παρακολούθησα τον «Βυσσινόκηπο» του μεγάλου Ρώσου γιατρού στη Στέγη σε σκηνοθεσία του Νίκου Καραθάνου. Δεν ήξερα αν θέλω να το σχολιάσω δημόσια, αμέσως τουλάχιστον, καθώς το θέατρο είναι κι αυτό μια τέχνη που χρειάζεται χρόνο για να αφομοιωθεί μέσα μας. Δεδομένου όμως ότι όλες αυτές τις μέρες διαβάζω διθυράμβους για την παράσταση, αποφάσισα να γκρινιάξω πάλι λίγο.
Τον Καραθάνο τον αγαπώ πολύ ως ηθοποιό, τον απολαμβάνω και τον χαίρομαι πάνω στη σκηνή για την ενέργεια, το σφρίγος και το ταλέντο του, που πάντα γεμίζουν τη σκηνή. Τον θεωρώ όμως επίσης και εξαιρετικά ενδιαφέροντα σκηνοθέτη. Ως εκ τούτου, περίμενα με περιέργεια και ανυπομονησία την παράσταση αυτή. Απογοητεύτηκα, για άλλη μια φορά.
Δεν πρόκειται να αναλύσω την παράσταση σκηνή σκηνή. Θα σταθώ κυρίως σε ένα στοιχείο της, το οποίο θεωρώ αντιπροσωπευτικό του καιρού μας στον τόπο αυτό: την ευκολία. Αυτό είναι το χαρακτηριστικότερο στοιχείο που μου άφησε εμένα η δουλειά αυτή. Δεν με ενοχλεί καθόλου η μη κειμενοκεντρική προσέγγιση ενός τέτοιου έργου (ακόμη κι αν το κείμενο είναι τόσο καθαρό και μεστό), δεν με ξενίζει η όποια ερμηνεία του Τσέχωφ όσο αποδομιστική κι αν είναι, δεν με πειράζουν οι μεταμοντέρνες προσθήκες όσο ακραίες κι αν είναι.
Συνέχεια ανάγνωσης

Είκοσι αγαπημένα βιβλία που διάβασα στις κόρες μου μέχρι να πάνε δημοτικό

Πολλοί στενοί φίλοι βρίσκονται στη φάση γεννητούρια, τα παιδιά τους είναι ενός έτους, βρέφη μερικών μηνών ή ημερών, άλλοι περιμένουν να γεννήσουν μέσα στον επόμενο καιρό. Το καλύτερο δώρο που θα μπορούσα να τους κάνω είναι κάτι που ξέρω καλά, τόσο λόγω προσωπικού ενδιαφέροντος όσο και γιατί το έχω υποβάλει σε αλλεπάλληλα «κρας-τεστ» στο σπίτι και στο σχολείο.

Πέρασα πολλές ώρες σε βιβλιοπωλεία και βιβλιοθήκες να ξεφυλλίζω παιδικά βιβλία, ψάχνοντας κρυμμένους θησαυρούς. Όπως συμβαίνει και στη λογοτεχνία για ενήλικες, κυκλοφορεί άπειρη σαβούρα. Στην περίπτωση της λογοτεχνίας για παιδιά,  υπάρχει διδακτισμός, σοβαροφάνεια, εικονογράφηση με φτηνά προγράμματα, στερεοτυπικές έμφυλες απεικονίσεις. Κείμενα που ντρέπομαι να διαβάσω από το πόσο κακογραμμένα είναι, από την ιδέα που προβάλλουν για την παιδικότητα. Ανία και θυμός για την κακαισθησία τους.

Σαν εξερευνητής στο τροπικό δάσος έκοβα με το σπαθί μου την άγρια βλάστηση προκειμένου να ανοίξω δρόμο και να φτάσω στο ξέφωτο (εικόνα δανεισμένη από τον «Κάπτεν Μόργκαν» που διάβαζα παιδί στο «Μπλεκ») όπου με περίμενε επιτέλους ένα παιδικό βιβλίο που να σέβεται τη νοημοσύνη και την ευαισθησία μικρών και μεγάλων, που να βρίσκω ότι είναι αξιόλογη λογοτεχνία, με τα κριτήρια που έχω ως ενήλικος αναγνώστης.

Έτσι, επηρεασμένος από το πρόσφατο κρούσμα λιστομανίας του Χαράλαμπου Γιαννακόπουλου και από μια ιδέα/προτροπή της Ρένας Χόπλαρου, θα παρουσιάσω κάτω από αυτό το εισαγωγικό σχόλιο 20 αγαπημένα βιβλία που διάβασα στις κόρες μου, από τη γέννησή τους μέχρι να πάνε πρώτη δημοτικού. Πολλά από αυτά τα βιβλία τα έχω χρησιμοποιήσει και σε μικρές τάξεις στο σχολείο αλλά και σε εργαστήρια θεατρικού παιχνιδιού.

Ελπίζω η λίστα αυτή να φανεί χρήσιμη σε γονείς αλλά και σε άλλους εμπλεκόμενους (π.χ. όταν κάποιος θέλει να πάρει δώρο σε παιδί και δεν ξέρει τι – ένα πακέτο με κάποια από αυτά τα βιβλία είναι μια δοκιμασμένη λύση). Τέλος, μπορείτε, εάν θέλετε, να αφήσετε ένα σχόλιο με τις δικές σας προτάσεις. Με ενδιαφέρει πολύ  να τις διαβάσω, και είμαι σίγουρος ότι θα φανούν χρήσιμες, τόσο σε εμένα όσο και σε άλλους.

20. P. Bright και J. Chapman : «Όταν οι αρκούδες πήγαν για ύπνο τη νύχτα της φοβερής και τρομερής καταιγίδας» Κόκκινη Κλωστή Δεμένη, 2008

Ήδη από τον τίτλο ξεκινά ο γλυκά περιπαικτικός τόνος που επικρατεί στο βιβλίο. Έξω στο δάσος γίνεται χαλασμός αλλά μέσα στην αρκουδοφωλιά είναι όλα ζεστά και ήρεμα. Ο φόβος όμως και οι κακές σκέψεις που ξυπνάει η καταιγίδα βρίσκουν τον τρόπο να τρυπώσουν. Πρώτα το μικρό αρκουδάκι θα έρθει στο κρεβάτι των γονιών του για ασφάλεια, ύστερα το μεσαίο, μετά το μεγάλο… Ο ορθολογιστής μπαμπάς επιμένει ότι “δεν υπάρχουν τέρατα” αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να χάσει τον ύπνο του από το πηγαινέλα (ενώ οι φοβισμένοι, αφού μπουν κάτω από τη γονεϊκή κουβέρτα κοιμούνται, μαζί με τη μαμά, του καλού καιρού). Οι βεβαιότητες του πατέρα θα κλονιστούν όταν κλείσουν τα φώτα και ένα απροσδιόριστο πλάσμα τους χτυπήσει την πόρτα… Ιδανικό για δραματοποίηση σε νηπιαγωγείο και δημοτικό, η σκηνή που τα παιδιά σκαρφαλώνουν και στριμώχνονται στο φτιαγμένο από τρία θρανία κρεβάτι είναι πάντα μεγάλο πανηγύρι, και πάει έτσι μέχρι τέλους.

20 Αρκουδος

19. Geoffroy De Pennart:  Ο άλλος Παπαδόπουλος, 2008 Συνέχεια ανάγνωσης

Εκλογές-Καμίνης (και πάλι)

Εικόνα

του Βασίλη Βαμβακά

Πριν τέσσερα χρόνια η υπόθεση Καμίνη ήταν μια μεγάλη πρόκληση για όλους όσους πίστευαν ότι η Αθήνα και τα προβλήματά της είναι μια μικρογραφία της Ελλάδας και όλων των τραγικών που έχουν συμβεί τα προηγούμενα χρόνια. Η στράτευση πολλών ετερόκλιτων προσώπων, κομμάτων και ομάδων γύρω από τον Γιώργο Καμίνη ήταν ένα πρωτόγνωρο πείραμα που στέφτηκε με αναπάντεχη επιτυχία. Ανάμεσα σε όλους αυτούς στρατεύτηκα κι εγώ απολύτως, μέχρι που κατέβηκα υποψήφιος (!!!)- αν και την περισσότερη ώρα την έβγαζα στο στρατηγείο του μελλοντικού δημάρχου.

Την εμπειρία μου για όλη εκείνη τη συνθήκη την έχω ήδη καταθέσει εν θερμώ, πριν την τελευταία και κρίσιμη Κυριακή, η οποία αποτέλεσε για μένα αλλά νομίζω και για όλους τους εμπλεκόμενους μια από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές που έχουμε ζήσει στο σύγχρονο δημόσιο βίο. Ήταν προφανές από τότε ότι πολλά έχουν αλλάξει και κυρίως η επιθυμία του κόσμου, του «λαού» για κάτι διαφορετικό, έξω από τα στερεότυπα της ανέξοδης επαναστατικότητας και τους βαθέως συντηρητισμού. Η εμπλοκή μου με την υπόθεση Καμίνη κράτησε ένα χρόνο αφού μετέπειτα διορίστηκα Θεσσαλονίκη και δεν μπορούσα πια να παρακολουθώ από κοντά τα πράγματα.

Πρόλαβα όμως να δω και να καταλάβω το πόσο δύσκολο ήταν για τον νεοεκλεγέντα Δήμαρχο όχι απλώς να μαζέψει τα ασυμμάζευτα του παλιού καθεστώτος αλλά και να ισορροπήσει ανάμεσα σε εντελώς διαφορετικές πολιτικές γραμμές μέσα στον ίδιο του το συνδυασμό (αν θυμάστε το 2010 ελάχιστοι σοβαροί υποψήφιοι είχαν στρατευθεί στο πλευρό του). Όπως αποδεικνύεται περίτρανα σήμερα ο Καμίνης του 2010 είχε καταφέρει να συγκεράσει όλη την τρέλα τις μνημονιακής και αντιμνημονιακής αντιπαράθεσης. Αυτή τη στιγμή, πάρα πολλοί άμεσα εμπλεκόμενοι στο ψηφοδέλτιο και στην καμπάνια Καμίνη είναι με το ΣΥΡΙΖΑ ανοιχτά και ξάστερα ή έχουν κατέβει στις εκλογές με άλλες παρατάξεις. Συνέχεια ανάγνωσης

Τελικές, ρηχές, σκέψεις για τις εκλογές

  1. Παρά την πόλωση και την τάση που διαμορφωνόταν, χάρη στο ξεπέρασμα της φάσης της οργής, ο μικροδιπολισμός δεν απογειώθηκε. Ακόμα και το 30άρι μοιάζει όνειρο. Καλό αυτό.
  2. Στο φτωχό μου μυαλό, και σε αντίθεση με ό,τι συζητείται, οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, που θα οδηγήσουν σε κλειστές πενταετείς θητείες, με συγκεκριμένες αρμοδιότητες, είναι απείρως σημαντικότερες από τις Ευρωεκλογές. Στους δήμους και στις περιφέρειες τα δίπολα, τα πρόσωπα και τα διακυβεύματα είναι σημαντικότερα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πειραιάς, Βόλος λ.χ.).
  3. Αν δεν δούμε κάτι ακραίο ή εντυπωσιακό, δεν θεωρώ τις Ευρωεκλογές προθάλαμο για τίποτα δραματικό. Εκτός αν μιλάμε με όρους απόλυτου εξαιρετισμού. Δεν βλέπω τον Ολάντ και τον Κάμερον έτοιμους να αποσυρθούν, επειδή δεν πάνε καλά. ΟΚ, δεν βρισκόμαστε στο 1999, αλλά κάθε εκλογική μάχη έχει την αυτονομία της, πολλώ μάλλον όταν συμπίπτει και με δύο άλλες εκλογές και όταν το χρώμα του χάρτη θα μοιάζει ανεξιχνίαστο.
  4. Μιλάμε πολύ για την πρωτιά και τη διαφορά, και δεν συζητούμε για τα ποσοστά. Δεν βρισκόμαστε στο 2004. Άλλο πρώτος με 40κάτι, άλλο με 30κάτι, άλλο με 20κάτι. Όποιος νομίζει ότι με 20κάτι μπορεί να καβαλάει καλάμια ή να μιλάει για αλλαγές καθεστώτος θα το βρει μπροστά του.
  5. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ, κόντρα στον μεταπολιτευτικό κανόνα, προδομένος από την ιδεολογική αφετηρία, τον μανιχαϊσμό και τα στελέχη του, δεν μοιάζει, παρά το πιεστικό κλίμα, να ανεβάζει τα ποσοστά του. Ούτε όμως να τα χάνει. Σε κεντρικό επίπεδο, γιατί σε τοπικό παίζει γερά να μην πάρει ούτε έναν μεγάλο δήμο ή περιφέρεια. Η Ν.Δ. μοιάζει αποσυσπειρωμένη, πληρώνοντας αναμενόμενες συνέπειες της προ 2012 ρητορικής της, την στελεχιακή της ένδεια, τον μπαλτακισμό και τις ατυχείς επιλογές σε δήμους και ευρωψηφοδέλτιο (χειρότερες δεν γίνονταν). Αν γίνει κάτι ανατρεπτικό, δεν θα’ναι σε καμία περίπτωση από την εκτίναξη του ενός, όσο από την πτώση του άλλου.
  6. Για τον τρίτο πόλο με πονάει και δεν μπορώ να εκφραστώ. Όταν ξεπεράσει άδικα βάρη που οι άλλοι δύο του χρεώνουν, μάλλον άδικα, προσωπικές στρατηγικές, ρετρό διαμάχες, ρεβανσισμούς, καιροσκοπικές μεταγραφές και λοιπά δεινά, όταν διδαχθεί από τα μηνύματα των δημοτικών και περιφερειακών, ξαναμιλάμε, ίσως
  7. Για τους κοντά ένα εκατομμύριο συνειδητοποιημένους φασίστες ψηφοφόρους, πλέον μόνο αποστροφή, καθόλου κατανόηση. Και άλλοι είναι οργισμένοι και εκδικητικοί, και εντός και εκτός συνόρων. Αυτοί είδαν τα πάντα, ξέρουν τα πάντα. Ελπίζω η δικαιοσύνη να ξετυλίξει όλο το κουβάρι.
  8. Αν πάμε σε αποσταθεροποίηση, δεν θα πάμε από οργή, αλλά από χαλαρό αίτημα για ανανέωση, μικροπολιτικές, χρεοκοπικές στρατηγικές και υποτίμηση των όποιων συνεπειών. Δεν θα πάμε μαζικά, ούτε τοπικά, αλλά κεντρικά και βουβά. Αλλά αυτή τη φορά θα’μαστε μόνο στην ήπειρο. Και την ύβρη του κακομαθημένου εξαιρετισμού που οδηγεί σε μαξιμαλισμούς και ακυβερνησία, κάποια στιγμή θα την πληρώσουμε. Με νέμεση.

Φυλακισμένοι στην αντεκδίκηση

Ο Ιλία Καρέλι και το σωφρονιστικό σύστημα που διαψεύδει το όνομά του

του Βασίλη Βαμβακά (αναδημοσίευση από τα  Νέα)

Το εξώφυλλο της λαϊκής εφημερίδας, ειδικής στη δραματοποίηση ειδήσεων «σεξ και αίματος», γράφει στις 26/3/2014: «ΤΡΟΜΟΣ στις φυλακές. Αλβανός βαρυποινίτης έκοψε την καρωτίδα 46χρονου δεσμοφύλακα (πατέρα δύο παιδιών) στο Μαλανδρίνο». Ο τίτλος αυτός ακολουθείται από τη φωτογραφία ενός αιματοβαμμένου μαχαιριού και δυο χέρια να κρέμονται απειλητικά από τα κάγκελα της φυλακής. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ένα πράγματι δυσεξήγητο έγκλημα βρίσκει όλες του τις γνωστές εξηγήσεις υπεραπλούστευσης, εντυπωσιοθηρίας, στιγματισμού. Βέβαια, στη συνέχεια η διαφαινόμενη δολοφονία του φυλακισμένου -δολοφόνου θα περάσει από το συγκεκριμένο ταμπλόιντ στα ψιλά του εξωφύλλου του με τη λέξη «σοκ» και την αποσαφήνιση «Αλβανοί κρατούμενοι στα… κάγκελα».

Η εικονογραφία του εγκλήματος στα ελληνικά MME αποτελεί μιας πρώτης τάξης πηγή κατανόησης των στερεοτύπων που επένδυσαν το «νόμιμο» και το «παράνομο» στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Το έγκλημα και η πολιτική, συνδεδεμένα στο παρελθόν στην αντικομμουνιστική λογική του μετεμφυλιακού κράτους, παρέμειναν έτσι και στην περίοδο της Μεταπολίτευσης, αλλά εντελώς αντεστραμμένα. Η ηρωοποίηση συγκεκριμένων θυτών μέσα από τα σχήματα είτε της πολιτικής δίωξης -καταπίεσης είτε της εικόνας του ρωμαλέου και ατιθάσευτου «Ρομπέν των δασών» υπήρξε συχνή και ενίοτε έτυχε καλλιτεχνικής δικαίωσης. Από την περίπτωση του Κοεμτζή μέχρι αυτή του Ρωχάμη, ο εγκληματίας γίνεται εύκολα πολιτικοκοινωνικός θρύλος. Η αντίληψη ότι η καταπιεστική μετεμφυλιακή συνθήκη διατηρείται και μετά το 1974 διαμορφώνει άλλωστε ένα πνεύμα ανοχής των τρομοκρατικών εγκλημάτων επί μακρόν. Ταυτόχρονα, ο ραγδαίος εκδυτικισμός της ελληνικής κοινωνίας και το πέρασμά της σε σύγχρονες μορφές παρανομίας θα διαμεσολαβηθεί από τον διάχυτο φόβο του αντιαμερικανισμού ότι οι ελληνικές πόλεις «γίνανε Σικάγο».

Από τη δεκαετία του 1990 και ύστερα, και παρά το περιστασιακό ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για αποτρόπαια εγκλήματα (π.χ. Δουρής, Σεχίδης κ.ά.), θα συστηματοποιηθεί η διασύνδεση της κοινωνικής επικινδυνότητας με την εξωτερική εισβολή. Οι μετανάστες και ιδίως αυτοί της Αλβανίας σπέρνουν τον πανικό μιας οπισθοχώρησης της ελληνικής κοινωνίας σε αισθητικές και κοινωνικές πρακτικές του παρελθόντος: φτώχεια, χειρωνακτική εργασία, μετανάστευση. Ο νεορατσισμός θα εμπεδωθεί σταδιακά μέσα από την ταύτιση της μετανάστευσης με την εγκληματικότητα και θα πατήσει πάνω σε θεωρίες συνωμοσίας για τις επιβουλές της αλβανικής «μαφίας» απέναντι στην Ελλάδα. Η πολιτική δικαιολόγηση του εγκλήματος «εσωτερικού» ατονεί και δίνει τη θέση της στην πολιτισμική δαιμονοποίηση του εγκλήματος «εξωτερικού». Η αναγωγή της «εισαγόμενης» εγκληματικότητας σε ερμηνεία όλων των μεγάλων δεινών γίνεται συστηματική. Πρόσφατη είναι σχετική δήλωση του Πρωθυπουργού Αντ. Σαμαρά: «Εχουμε τόσους ανέργους όσο και παράνομους μετανάστες, φτάνει πια».

Σήμερα εθνικισμός και υπερπολιτικοποίηση ως σχήματα ερμηνείας του εγκλήματος έρχονται συχνά σε ώσμωση. Σύμφωνα με πρόσφατη δήλωση του Αλ. Τσίπρα το τελευταίο πολυνομοσχέδιο του Μνημονίου είναι «έγκλημα» (προφανώς των ξένων συμφερόντων και των εγχώριων υπηρετών τους). Η σύγχυση μεταξύ τού πότε μιλάμε για ποινική και ποτέ για πολιτική ευθύνη απασχολεί επί χρόνια τις δημόσιες αντιπαραθέσεις, με αποτέλεσμα τη λαϊκή αγανάκτηση και το αίτημα αυτοδικίας μέσα από λιντσαρίσματα και εικονικές κρεμάλες για τους πολιτικούς. Η δυναμική απάντηση άλλωστε στα εγκλήματα των μεταναστών και των «προδοτών» πολιτικών είναι που έδωσαν απρόσμενα ποσοστά στη Χρυσή Αυγή και όπλισαν τα δολοφονικά τάγματα εφόδου της σε πρακτικές εθνοκάθαρσης απέναντι σε εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς. Τραγική ειρωνεία; Στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής, εγκληματική και κομματική οργάνωση γίνονται ένα, η υπερπολιτικοποίηση συγχέεται με τον πιο βάρβαρο ρατσισμό. Και να που έρχεται η διπλή δολοφονία του «βαρυποινίτη» Ιλία Καρέλι και του σωφρονιστικού υπαλλήλου για να καταδείξει την ανεπάρκεια όλων των δημοφιλών σχημάτων εξήγησης του εγκλήματος, τόσο των δικαιωτικών (πολιτικών) όσο και των στιγματιστικών (εθνικιστικών). Με εξαίρεση τους κατ’ επάγγελμα ανώνυμους διασπορείς του φυλετικού μίσους που διαπρέπουν στο Διαδίκτυο, ο δημοσιογραφικός λόγος μένει αμήχανος μπροστά στο συγκεκριμένο περιστατικό που δεν έχει ξεκάθαρο θύτη και θύμα. Αυτό το συμβάν που το σωφρονιστικό σύστημα διαψεύδει το όνομά του και το κράτος δικαίου μαρτυρά την αναπηρία του δείχνει ότι η Ελλάδα απέχει πολύ από το να γίνει μια κοινωνία επιτήρησης, ελέγχου και πειθαρχικής αυτορρύθμισης όπως οι θιασώτες της θεωρίας του Μεγάλου Αδελφού φοβούνται. Η κοινωνία της φυλακής υπενθύμισε με τον πιο τραγικό τρόπο ότι δεν είναι καθόλου μακριά από τη κοινωνία της τυφλής αγανάκτησης και της κρυφής αντεκδίκησης που την περιβάλλει.

Ο Βασίλης Βαμβακάς είναι λέκτορας στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ.

(Αυθαίρετα) σχόλια σε μια (αυθαίρετη) λίστα

artworks-000032732087-03z6kf-t500x500-1-1της Ντίνας Τσιάγκα

Τα πολιτικά μου σχόλια στο fb είναι φειδωλά και μετρημένα (όταν γίνονται). Ωστόσο, από χθες που διάβασα διαδικτυακά τη λίστα με τα αγαπημένα τραγούδια του υποψήφιου δημάρχου Αθηναίων του ΣΥΡΙΖΑ Γαβριήλ Σακελλαρίδη συγκρατούμαι μετά βίας να μην σχολιάσω (τελικά δεν άντεξα).

Τι μας είπε λοιπόν χθες ο “άνθρωπος” Γαβριήλ Σακελλαρίδης; Ή τουλάχιστον τι διάβασα εγώ μέσα από αυτή τη λίστα (για αυθαιρεσία, πάντως, οι φίλοι του κυρίου Σακελλαρίδη δεν μπορούν να με κατηγορήσουν).

1. Ότι η μουσική, οι στίχοι και οι δημιουργοί τους (ανεξάρτητα από το είδος, την εποχή και την καταγωγή τους) επιτελούν ένα και μοναδικό έργο (κυρίως εν αγνοία τους) στο μυαλό του Gabriel: στηρίζουν τους κοινωνικούς αγώνες της αριστεράς, υπενθυμίζουν παντού, πάντα και στους πάντες την ηθική της ανωτερότητα και φυσικά καταγγέλλουν διαρκώς την αναλγησία της μνημονιακής κυβέρνησης και της φασιστικής τρόικας. (Είμαι σχεδόν βέβαιη ότι ο Χατζιδάκις όταν συνέθετε το “Όταν έρχονται τα σύννεφα”, είχε στο μυαλό του το κλείσιμο της ΕΡΤ, με την οποία θα ήταν και πιθανότατα πολύ ενθουσιασμένος. Ή ότι οι Clash, γράφοντας το London calling, έσκυβαν προβληματισμένοι πάνω από τις παρτιτούρες του για το brain drain της Ελλάδας εν έτει 2014 εξαιτίας, βεβαίως, του μνημονίου.) Το θέμα, φυσικά, δεν είναι το πώς αντιλαμβάνεται κανείς ένα τραγούδι και πώς το κρατάει στη μνήμη και τη σκέψη του. Οι βιωμένες μνήμες και οι προσωπικές εμπειρίες ακόμη και οι αισθήσεις και τα γεγονότα που έχουν συμμετάσχει κάθε φορά στην ακρόαση και την καταγραφή ενός τραγουδιού στον σκληρό μας δίσκο είναι οπωσδήποτε και δικαιωματικά πράγματα απολύτως δικά μας, υποκειμενικά και άρα αυθαίρετα – όσο και όπως θέλουμε. Στην περίπτωση του κυρίου Σακελλαρίδη, ωστόσο, δεν είναι η υποκειμενική αφήγηση καθαυτή που με έκανε να κλωτσήσω. Μάλλον το αντίθετο. Είναι το γεγονός ότι είναι κάτι παραπάνω από εξόφθαλμο πως ο υποψήφιος δήμαρχος στανικά πασχίζει να συνδέσει τα ασύνδετα με έναν τρόπο που φωνάζει από μακρυά ότι δεν είναι βιωματικός, προκειμένου να μας αποδείξει ότι τελικά όλα και πάντα στρατεύονται, όπως πρέπει, στον αγώνα του κινήματος. Όλα νοηματοδοτούνται μέσα από αυτό και μόνο. Και φυσικά ούτε λόγος για μια προσωπική ανάμνηση, μια ασήμαντη λεπτομέρεια της δικής του ατομικότητας μέσα στη λίστα. Αδιανόητα πράγματα! Να συνδέονται τα τραγούδια με δικές μας στιγμές, έρωτες, φίλους και προσωπικά (έστω και ανόητα νεανικά) αδιέξοδα! Ατομικά όμως! Άπαπα! Με τίποτα! Συνέχεια ανάγνωσης

Η εθνικιστική προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ στο Κυπριακό: μαζί με τον Καμμένο και τον Φ. Κρανιδιώτη, σε διάσταση με την κυπριακή Αριστερά

Image Του Γιώργου Στόγια

Άραγε η επιλογή Καρυπίδη ήταν απλώς ένα ατύχημα ή η πρόωρη ένδειξη του προσώπου μιας «αναγκαίας» αριστεροδέξιας σύγκλισης προκειμένου να εξασφαλιστεί η πολιτική ηγεμονία; 

Μόλις τελείωσα την ακρόαση της συνέντευξης στον ρ/σ «Στο Κόκκινο 105,5» του Κώστα Ήσυχου (μέλους της πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και  υπεύθυνου για την εξωτερική πολιτική και την άμυνα), για τις εξελίξεις στην Κύπρο, και είμαι έξαλλος.

Συνωμοσιολογία, εθνικισμός με αντιιμπεριαλιστικό μανδύα, καταστροφολογία, προπαγάνδα και μαξιμαλισμός.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσω του εκπροσώπου του, δε σεβάστηκε το μεγάλο αριστερό κόμμα της Κύπρου, το ΑΚΕΛ, που αυτές τις ημέρες, με δηλώσεις του Γ.Γ. του, του πρώην υποψηφίου ΠτΔ, αλλά και σημαντικών στελεχών του, έχει αποδυθεί σε μια πολιτικά θαρραλέα προσπάθεια να υπερβεί τις τεράστιες διαφορές που το χωρίζουν με τη Δεξιά και να στηρίξουν μαζί τον Πρόεδρο Αναστασιάδη στις δύσκολες διαπραγματεύσεις.

Δεν νοιάστηκε για τους χιλιάδες Κύπριους δημοκράτες, και από τις δύο κοινότητες, που εδώ και τέσερις δεκαετίες αγωνίζονται για την επανένωση του τόπου με καθεστώς διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, οι οποίοι έχουν υποστεί διωγμούς και προπηλακισμούς από τους εκατέρωθεν εμπόρους «πατριωτισμού».

Εκεί κατέληξε το πάλαι ποτέ πιο προοδευτικό κομμάτι της ελληνικής Αριστεράς:
Να θωπεύει προκαταλήψεις για να προκαλέσει αντανακλαστική συναίνεση από ένα ετερόκλητο κοινό.

Καλώ ανοιχτά τα μέλη και τους υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ (και γνωρίζω ότι είναι αρκετοί) που αντιλαμβάνονται το ολέθριο λάθος μιας οριστικής εθνικιστικής στροφής του, κατά το πρότυπο του «πατριωτικού ΠΑΣΟΚ», να αντιδράσουν . Δεν είναι τυχαίο ότι μέχρι σήμερα πολλοί υπέρμαχοι και ακτιβιστές της λύσης περιμένουνε την αρθρογραφία στην «Αυγή»  και στην «Εποχή» για να διαβάσουνε μια κριτική φωνή σχετικά με τους κοινούς τόπους περί Κυπριακού. Ας ακουστούν δυνατά αυτές οι αντιρρήσεις, ακόμη κι αν αντιβαίνουν στο πνεύμα που κυριαρχεί στην Κουμουνδούρου.

Το Κυπριακό δεν είναι ένα δευτερεύον, ανεξάρτητο προς τις βασικές προτεραιότητες ζήτημα. Αντίθετα, συνδέεται με τα ελληνο-τουρκικά, τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, τη γεωστρατηγική θέση της χώρας στη διεθνή σκακιέρα, την κοσμοαντίληψη των Ελλήνων για την εκτός χώρας πραγματικότητα (αλλιώς σκέφτεται κάποιος υπό όρους «προαιώνιων εχθρών» και αλλιώς με εμπεδωμένο το αίσθημα ότι ζει σε μια περιοχή όπου επικρατεί η ειρήνη, η σταθερότητα και η συνεργασία). Συνέχεια ανάγνωσης