ΔΗΜΑΡ Όταν οι «αριστερές φοβίες» οδηγούν στις συμπληγάδες..

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Αντίλογος.

Ο χρόνος πλέον πιέζει ασφυκτικά. Οι συσκέψεις, οι απόψεις, οι αναλύσεις συνεχίζονται.Τα «εργασιακά», θέμα που δεν θα υπήρχε αν δεν το κινούσε η ΔΗΜΑΡ, βρίσκονται στο επίκεντρο των συζητήσεων όχι μεταξύ του κυβερνητικού σχηματισμού με την τρόικα αλλά βασικά εντός των τειχών.

Η πρώτη εύλογη ερώτηση – που έχει εκφραστεί ήδη και από πολλές πλευρές- είναι το αν μόνο τα εργασιακά αποτελούν την κόκκινη γραμμή στον κυκεώνα των μέτρων. Κάτι που προκαλεί ατέρμονες συζητήσεις μιας και είναι τόσα πολλά τα μέτρα που θίγουν τις ασθενείς και όχι μόνο πληθυσμιακές ομάδες, που θα μπορούσε το καθένα από αυτά να αποτελέσει την κόκκινη γραμμή για ένα αριστερό κόμμα.

Η δεύτερη ερώτηση είναι αν αποτελεί συμβολική επιλογή μιας και το ζήτημα των εργασιακών ανέκαθεν αποτελούσε θέμα ιδιαίτερης ευαισθησίας για την «αριστερά που σέβεται τον εαυτό της». Το ποσοστό των ανέργων αποτελεί πλέον τη μεγαλύτερη κοινωνική πληγή και δεν θα ήθελε να ταυτιστεί τουλάχιστον σε αυτό τον τομέα ως αριστερά με τα άλλα κόμματα της συγκυβέρνησης.

Η τρίτη και μάλλον πιο κοντά στην πραγματικότητα είναι το αν πρόκειται για μια σπασμωδική αντίδραση υπό το φόβο της συρρίκνωσης της μπροστά στην πολεμική που δέχεται εξ αριστερών της, αν θεωρήσουμε πως την αριστερά σήμερα εκπροσωπεί ο Σύριζα. Μια επίδειξη αριστεροφροσύνης απέναντι σε έναν δογματικά αριστερό κόσμο που νιώθει πως κινδυνεύει όχι μόνο να απολέσει αλλά να βρει και απέναντι της. Μόνο που αυτό έχει μάλλον ήδη γίνει..

Η απόφαση της ΔΗΜΑΡ να συμμετάσχει ή να στηρίξει στη σημερινή κατάσταση την κυβέρνηση Σαμαρά ήταν μια γενναία πράξη ευθύνης για ένα αριστερό κόμμα στην Ελλάδα, παρ ότι μάλλον αυτονόητη για ένα κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως ευρωπαϊκό. Κι αν για το Πασοκ η μη συμμετοχή του θα σήμαινε αυτομάτως τη διάλυση του (ενα κόμμα που ψήφισε το πρώτο μνημόνιο και που ο σημερινός του αρχηγός διαπραγματευτικέ ως υπουργός οικονομικών, δεν θα μπορούσε να μείνει εκτός και να ταχθεί στο αντιμνημονιακό μέτωπο) για τη ΔΗΜΑΡ η συμμετοχή της σήμαινε αυτομάτως δύο πράγματα.

1. Το διαχωρισμό της με τα λεγόμενο αντιμνημονιακό μέτωπο ή τουλάχιστον με τα χαρακτηριστικά του όπως αυτά εκφράζονται από το ΣΥΡΙΖΑ

2. Την εδραίωση της στο χώρο της κεντροαριστεράς χωρίς παλινωδίες κάτι που όμως παράλληλα σημαίνει απώλεια ψήφων προς τη μη μετριοπαθή αριστερά -στην παρούσα φάση τουλάχιστον- και αλίευση σε ένα χώρο που καταλάμβανε το Πασόκ και ίσως ένα κομμάτι που εκφραζόταν αναλόγως την περίσταση και μέσω του Πασοκ και μέσω της ΝΔ.

Από τη μέχρι πρόσφατα στάση της ΔΗΜΑΡ φαίνονταν πως η ηγεσία της έχει επιλέξει αυτό το δρόμο με πλήρη επίγνωση παρ ότι ήταν εμφανές πως εκ των έσω πλέον «ανακάλυψε» μια πολύ δυσκολότερη κατάσταση από εκείνη που περίμενε. Τόσο σε επίπεδο πραγματικότητας της ελληνικής οικονομίας, όσο και του ανύπαρκτου διαπραγματευτικού ελεύθερου πεδίου.

Όλο αυτό το διάστημα όμως έχασε πολύτιμο χρόνο και την ευκαιρία να προτάξει μια διαφορετική πλατφόρμα από αυτή της εξ ανάγκης συναίνεσης που συστηματικά προέβαλε. Συνέχεια

Χρυσή Αυγή: Τα ανθρωπωνύμια των βουλευτών της

Γράφει ο Δημήτρης Φύσσας.

Αναδημοσίευση από την Athens Voice

Στην ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής διαβάζουμε:

«Πιστεύω ότι το κράτος, το Λαϊκό κράτος είναι η πολιτική οργάνωση του Έθνους και πως το Έθνος υπάρχει αφ’ εαυτού χωρίς ν’ αποτελεί εφεύρεση. Είναι αυτόματο πνευματικό γεγονός που ξεπηδά από την ύπαρξη του Λαού, είναι μία αντικειμενική πραγματικότητα που εδράζεται στην ύπαρξη του Λαού. Άσχετα αν συνειδητοποιούν σε έκταση και βάθος την ύπαρξή του τα μέλη του Λαού, το Έθνος είναι το ύψιστο πνευματικό γεγονός. Ο Λαός γεννιέται μέσα από τα φύλα, τους τύπους μιας Φυλής και η ύπαρξή του γεννά το Έθνος ως ανώτερη πνευματική της εκδήλωση (ηθική, πολιτιστική, θρησκευτική».

Δε θέλω να μείνω εδώ, δεν έχω σκοπό να κάνω πολεμική στις αντιφάσεις, τα αυταπόδεικτα στοιχεία και το μπέρδεμα των εννοιών στην παράγραφο. Πολύ εύκολα θα μπορούσα να επιχειρηματολογήσω ότι το κράτος δεν είναι η πολιτική οργάνωση του έθνους (υπάρχουν πολυεθνικά κράτη, υπάρχουν και έθνη δίχως δικό τους κράτος, υπάρχουν και κοινωνίες που δεν έχουν καν έθνος ή κράτος ή τίποτα από τα δύο)∙ ότι το έθνος δεν είναι ούτε «αυτόματο», ούτε βέβαια «το ύψιστο πνευματικό γεγονός» (δεν είναι καν «γεγονός», με την κυρίως έννοια του όρου)∙ ότι ο λαός δεν «γεννιέται μέσα από τα φύλα ή τους τύπους μια φυλής (ας σκεφτούμε λίγο τι ήταν ο οθωμανικός λαός)∙ ότι τα έθνη δεν έχουν ενιαία πολιτιστική (π.χ. η ίδια γλώσσα μπορείνα είναι πολυεθνική, το ίδιο έθνος μπορεί να είναι πολυγλωσσικό), ούτε θρησκευτική (ένα έθνος θαυμάσια μπορεί να είναι πολυθρησκευτικό, μια θρησκεία θαυμάσια μπορεί να είναι πολυεθνική) έκφραση∙ ότι οι άνθρωποι ανακατεύονται φυλετικά / πολιτισμικά / κοινωνικά∙ ότι «καθαρές» φυλές δεν υπάρχουν, ότι όλοι μας είμαστε πανσπερμία∙ ότι, τέλος, ο μόνος πραγματικός και κάθετος διαχωρισμός των ανθρώπων είναι οι ομάδες αίματος: οι άνθρωποι αλληλοαιμοδοτούνται με βάση αυτές τις ομάδες, ανεξάρτητα από φυλή, χρώμα, έθνος, γλώσσα κλπ, κλπ.

Δε θέλω λοιπόν να σχολιάσω αντιφάσεις τέτοιες, που θα μπορούσε να τις επισημάνει αμέσως ένας απόφοιτος Πολιτικών Επιστημών, Κοινωνικής Ανθρωπολογίας ή Γλωσσολογίας. Προτιμώ να πάρω σα δεδομένες τις γνώμες της Χρυσής Αυγής και να τις εφαρμόσω στο πιο προφανές πεδίο εφαρμογής.

Αν δεχτούμε λοιπόν ότι το ελληνικό έθνος υπάρχει από πάντα, είναι φυλετικά αμιγές κι ότι από πάντα χρησιμοποιεί την ελληνική γλώσσα, τότε κατ΄ ανάγκην οι καθαρότεροι εκπρόσωποί του, οι ίδιοι οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής, θα έπρεπε να έχουν ελληνοπρεπή ονοματεπώνυμα. Για να δούμε αν συμβαίνει αυτό, έκανα μια μικρή, ερασιτεχνική ετυμολογική έρευνα (δεν είμαι γλωσσολόγος και ιδίως ονοματικός), στα ανθρωπωνύμια των βουλευτών της που εκλέχτηκαν το Μάιο και τον Ιούνιο. Ιδού:

Αλεξόπουλος Χρυσοβαλάντης: επώνυμο με ελληνική ρίζα, μικρό όνομα όνομα με πρώτο συνθετικό μάλλον σημιτικό, δεύτερο είτε αρχαιοελληνικό είτε λατινικό

Αρβανίτης Μιχαήλ: επώνυμο αλβανικό εθνικό, μικρό όνομα εβραϊκό

Βουλδής Ιωάννης: δεν μπόρεσα να βρω την προέλευση του επωνύμου, πάντως ελληνική ρίζα βουλδ / μπουλντ δεν υπάρχει∙ μικρό όνομα με εβραϊκή ρίζα

Γερμενής Γεώργιος: επώνυμο σίγουρα από μη ελληνική ρίζα, ίσως από τη λ. γιαρμάς ή γερμάς (με τούρκικη ρίζα) ∙ μικρό όνομα ελληνικό

Γκλέτσος Απόστολος:
 επώνυμο σίγουρα όχι ελληνικό (δεν υπάρχει ελληνική ρίζα από γκ, κι ακόμα λιγότερο από γκλ)∙ μικρό όνομα ελληνικό, αλλά με τη νοηματική επίδραση του χριστιανισμού

Γρέγος Αντώνιος: επώνυμο ιταλικό (= ΒΑ άνεμος), μικρό όνομα λατινικό Συνέχεια

«Μεταξύ ουτοπίας και κενού»

Γράφει ο Νίκος Ζαρταμόπουλος. Αναδημοσίευση από το Books’ Journal (Ιούλιος 2012).

Ολόκληρο το μυθιστόρημα Εαρινό Εξάμηνο για ελεύθερο «κατέβασμα»: εδώ.

Το τόλμημα της ηλεκτρονικής αυτοέκδοσης δεν είναι το μόνο που ανέλαβε ο Γιώργος Στόγιας με το πρώτο του μυθιστόρημα, το «Εαρινό εξάμηνο». Τόλμημα μπορεί να θεωρηθεί και το ότι προσφέρει εξ αρχής στον αναγνώστη στοιχεία όπως η πολυπρόσωπη «διανομή» του βιβλίου (που περιλαμβάνει ακόμη και τα ανώνυμα πρόσωπα που εμφανίζονται σε αυτό σαν σκιές), ή το ότι στον ιστότοπο της δημοσίευσης κερνάει τους επισκέπτες το σάουντρακ της υπόθεσης.  Σπάνια θα δει κανείς έναν συγγραφέα να προσφέρει με τέτοια «άγνοια κινδύνου» τους βασικούς κώδικες ανάγνωσής του βιβλίου του (στην περίπτωσή μας το θέατρο και τη ροκ μουσική, ή μάλλον την επιθυμία για ένα «ροκ θέατρο»), σπάνια ομολογείται έτσι έμπρακτα το πάθος για αλληλεπίδραση και διάλογο με τον αναγνώστη που κινεί τη συγγραφή. Η σολιψιστική αρχή ότι το «αληθινό βιβλίο» γράφεται καταρχήν για να μη διαβαστεί κατατρύχει από τον καιρό του Βαλερύ τον κόσμο της λογοτεχνίας πολύ περισσότερο απ’ όσο συνήθως ομολογείται, κι αυτό αντανακλάται στην αυτοσυγκράτηση που επιδεικνύουν οι συγγραφείς στις χειρονομίες προς τον αναγνώστη ακόμη κι όταν η ανάγκη τους για τέτοιες χειρονομίες είναι έκδηλη. Εδώ ο αναγνώστης προσκαλείται ανοιχτά, χωρίς προσποιητή αδιαφορία, να συμμετάσχει στο «πάρτι». Η ίδια η πλοκή τού επιβάλλεται όπως η μουσική από στέρεο που παίζει τέρμα: δεν μπορεί να αγνοηθεί, είτε αρέσει είτε ενοχλεί.

Όσον αφορά το περιεχόμενο, έχω την αίσθηση ότι ο Γιώργος Στόγιας έγραψε μια ιστορία ριζικής και ολοσχερούς αποξένωσης, μια ιστορία που (σκόπιμα ή μη) λειτουργεί αντιστικτικά τόσο προς το φόντο της επαρχιακής φοιτητούπολης του Ρεθύμνου (στοιχείο του δικού του προσωπικού φαντασιακού) όσο και προς τον ίδιο τον τίτλο της: «Εαρινό εξάμηνο», τεχνικός πανεπιστημιακός όρος, συνδεδεμένος με πρωταρχικές αναπαραστάσεις που παραπέμπουν σε μέρες νεανικής ξεγνοιασιάς, σε μετεφηβικές αγωνίες και ελπίδες και φυσικά στην «άνοιξη».

Ο προβολέας της αφήγησης πέφτει στην Ντίνα, δευτεροετή φοιτήτρια και μαθητευομένη -όχι πλέον των τακουνιών που θα ‘λεγε ο Σκαρίμπας, αλλά των «ταυτοτήτων»… Με αφετηρία την καταστατική αποξένωσή της (που ωστόσο δεν είναι απογαλακτισμός) από τον πατέρα της Αντώνη, παρακολουθούμε –όπως και όλοι σχεδόν οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος- τη φρενήρη πορεία της Ντίνας κατά τη διάρκεια του εξαμήνου. Φαινομενικά είναι μια πορεία από άντρα σε άντρα, από τον ένα κύκλο ενδιαφερόντων στον άλλο κι από ταυτότητα σε ταυτότητα. Κάποιος θα έλεγε ότι η ηρωίδα απλώς προβάρει στον καθρέφτη του δοκιμαστηρίου της φιλαρέσκειάς της τις διάφορες ταυτότητες, τα πάθη, τα γούστα, τις ιδέες, τις πιθανές και απίθανες στρατεύσεις. Δοκιμάζει, απορρίπτει και προχωρεί στα επόμενα. Προσωπικά διακρίνω ότι η πορεία της Ντίνας δεν είναι ακριβώς «πορεία», αλλά ένα είδος «φρενήρους ακινησίας», όπου η μοναδική κίνηση είναι το διαρκές «ταυτοτικό στριπτίζ». Η ηρωίδα, αν και φύση που δυσανασχετεί με το βάρος των εξωτερικών ταυτοτήτων και αρνείται να βολευτεί σε μια δάνεια «αντρική» ταυτότητα, δεν καταφέρνει από την άλλη -ούτε κατά μίμηση- να γίνει μια femme fatale, ή ένα «être en fuite» (ένα ον σε διαρκή φυγή) όπως ίσως ονειρεύεται. Στέκει ουσιαστικά ακίνητη στο επίκεντρο του μετεφηβικού της σύμπαντος και περιβεβλημένη –παραφορτωμένη μάλιστα- από πλήθος επάλληλων ταυτοτήτων που προβάλλονται επάνω της από τους άλλους (ή έτσι πιστεύει). Πριν προλάβει καλά-καλά να τις εγκολπωθεί, τις ξεφορτώνεται μία προς μία, ξεφλουδίζει τον εαυτό της σαν κρεμμύδι, με νευρικότητα και βία, αναζητώντας ίσως τον πυρήνα της. Συνέχεια

Τα οικονομικά του μικρού παιδιού

Γράφει ο Γιώργος Προκοπάκης. Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Μη μαδάς τη μαργαρίτα.

Αφορμή για το σημείωμα η «ειδησεογραφική» κάλυψη συγκέντρωσης του κ. Καζάκη στη Ν. Ιωνία υπό την αιγίδα του Δημάρχου παρακαλώ, αλλά και η …απίθανη επιχειρηματολογία του κ. Χαλβατζή στις Ανατροπές στις 21/11. Παρόμοια ανευθυνολογία και λαϊκισμός στην πορεία προς την ικανοποίηση του επαναστατικού ονείρου της επιστροφής στη δράχμή ή τη μνά.

Το κράτος έχει πρόβλημα και αναγκάζεται να δανεισθεί την πρωτοχρονιά €1 δισ. Μπορεί να το κάνει με δύο τρόπους:

1. Δανείζεται €1 δισ για 30 χρόνια με επιτόκιο 5%. Στις 31 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου θα έχει καταβάλει €50 εκατ σε τόκους και λογιστικά το χρέος του θα είναι € δισ μεγαλύτερο από ό,τι ένα χρόνο πριν.

2. Δανείζεται € δισ για 3 μήνες με επιτόκιο 5% και κάθε τρεις μήνες ξαναδανείζεται €1 δισ και λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο μετά τον νέο δανεισμό εξωφλεί το προηγούμενο δάνειο. Στις 31 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου θα έχει καταβάλει €50 εκατ σε τόκους και λογιστικά το χρέος του θα είναι € δισ μεγαλύτερο από ό,τι ένα χρόνο πριν.

Η δεύτερη περίπτωση είναι αυτό που λέμε «βραχυχρόνιος δανεισμός», τα έντοκα γραμμάτια του δημοσίου 13 εβδομάδων. Ας ξεχάσουμε το γεγονός ότι στη δεύτερη περίπτωση το επιτόκιο που θα έπαιρνε από τους δανειστές θα ήταν οπωσδήποτε μικρότερο της πρώτης. Το αποτέλεσμα των δύο τρόπων δανεισμού είναι το ίδιο. Η μόνη διαφορά είναι ότι στη δεύτερη περίπτωση «δανείστηκε» €4 δισ από τις Τράπεζες και επέστρεψε € 3 δισ, δηλαδή καθαρό €1 δισ, όπως και στην πρώτη περίπτωση.

Τόσο ο κ. Καζάκης, όσο και ο κ. Χαλβατζής διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και καταγγέλουν ότι η περίφημη και πολυπόθητη 6η δόση δεν χρειάζεται, γιατί απλούστατα «πηγαίνει στις Τράπεζες σε τόκους και τοκοχρεολύσια». Κατά δε τη διάρκεια του έτους πάνε πολλά στις Τράπεζες για χρεολύσια. Το ό,τι τα δανείστηκε το κράτος μέσα στο ίδιο έτος και τα «ανακυκλώνει» δίκην ζογκλέρ που πετάει τα μπαλάκια στον αέρα για να τα φέρει βόλτα με τις συντάξεις, τους μισθούς, τα σχολεία, τα νοσοκομεία επειδή ακριβώς η αχρείαστη 6η δόση δεν καταβλήθηκε στα μέσα Σεπτεμβρίου είναι ασήμαντη λεπτομέρεια. Το ότι, σ’ αυτή την κυκλοφορία χρήματος αυτό που μετράει είναι το τι πραγματικά μένει ως «καθαρό χρέος» είναι αδιάφορο. Όπως ακριβώς ο γιος μου όταν ήταν πέντε χρονών: τα λεφτά τα παίρνει ο μπαμπάς από το μηχάνημα της τράπεζας και δεν υπάρχει από πίσω ένας λογαριασμός που πιστώνεται και χρεώνεται. Η διαφορά είναι ότι ο γιος μου στα 23 του πια ξέρει να κάνει κουμάντο στα λεφτά του. Αναρωτιέμαι, οι επαναστάτες κκ. Καζάκης και Χαλβατζής πότε θα μάθουν αυτό που ένα παιδί μαθαίνει στα δέκα ή δώδεκα; Συνέχεια

Ο Ακροδεξιός Νατιβισμός του Αντώνη Σαμαρά

Γράφει ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος. Το κείμενο αναρτήθηκε στο facebook και το αναδημοσιεύουμε μετά από άδεια του συγγραφέα.

Η ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης είναι ένα ιδιαίτερα σημαντικό κείμενο. Η σημασία του έγκειται στο ότι ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας δεν περιορίστηκε σε μια ομιλία οικονομικού περιεχόμενου αλλά ταυτόχρονα διατύπωσε θέσεις και απόψεις που αποσαφηνίζουν πολλά από τα ιδεολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά του κόμματος, έτσι όπως τα αντιλαμβάνεται και τα εφαρμόζει, ή θα τα εφαρμόσει, ο αρχηγός του[1].

Αυτό δίνει τη δυνατότητα για μια ανάλυση του περιεχομένου των ιδεολογικών θέσεων που διατυπώθηκαν και, κατά συνέπεια, για την κατάταξη του κόμματος αυτού σε μια από τις γνωστές κομματικές οικογένειες που δραστηριοποιούνται στις φιλελεύθερες δυτικές δημοκρατίες. Όπως θα αναλυθεί στη συνέχεια, εκείνο που προκαλεί εντύπωση είναι ότι, ενώ το στοιχείο του λαϊκισμού παραμένει ισχυρό, ένα νέο στοιχείο εμφανίζεται με ιδιαίτερη ένταση και επιμονή. Πρόκειται για την ιδεολογία του νατιβισμού, που για πρώτη φορά αποκτά περίοπτη θέση στον ιδεολογικό λόγο της Νέας Δημοκρατίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε ένα σύνολο 38 δημοσιογραφικών ερωτήσεων στη συνέντευξη τύπου του Αντώνη Σαμαρά, ούτε μία δεν αφορούσε στα θέματα που αναλύονται στο κείμενο που ακολουθεί[2].

Ο νατιβισμός (nativism), είναι ένας συνδυασμός ξενοφοβίας και εθνικισμού, τον οποίο, ο Cas Mudde, διαπρεπής μελετητής του πολιτικού εξτρεμισμού στις δυτικές δημοκρατίες ορίζει ως εξής: «Νατιβισμός είναι η ιδεολογία που υποστηρίζει ότι τα κράτη θα έπρεπε να κατοικούνται αποκλειστικά από μέλη της αυτόχθονης ομάδας («του έθνους») και ότι τα μη αυτόχθονα στοιχεία (πρόσωπα και ιδέες) απειλούν θεμελιωδώς την ομοιογένεια του έθνους-κράτους»[3].

Να διευκρινίσουμε εισαγωγικά ότι ο όρος νατιβισμός είναι νεολογισμός στα ελληνικά, τουλάχιστον για τις πολιτικές επιστήμες. Έχει χρησιμοποιηθεί σε άλλους επιστημονικούς κλάδους, όπως η ανθρωπολογία, η εκπαίδευση, η ιστορία, η γλωσσολογία, η φιλοσοφία και η ψυχολογία, με αρκετά διαφορετικό περιεχόμενο σε αρκετές περιπτώσεις. Προτιμήθηκε από άλλους όρους, όπως «αυτοχθονισμός» ή «εθνοκεντρισμός», δεδομένου ότι και οι δύο δεν περιγράφουν πλήρως την έκταση του φαινομένου. Συνέχεια

Οι υποχρεώσεις των οδηγών ταξί και των επιβατών

Καθώς οι ταξιτζήδες προσανατολίζονται στην αναστολή της απεργίας τους, καλό θα ήταν όσοι χρησιμοποιούν ταξί να γνωρίζουν τις υποχρεώσεις των οδηγών αλλά και τις δικές τους:

«Τα Ε.Δ.Χ., αυτοκίνητα, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, εκτελούν μεταφορές προσώπων (επιβατών) με τις αποσκευές που τους συνοδεύουν. Κάθε Ε.Δ.Χ. αυτοκίνητο έχει έδρα Δήμο ή Κοινότητα ή και ευρύτερη περιοχή, που νόμιμα καθορίζεται, εντός της οποίας υποχρεούται να παρέχει εξυπηρέτηση, χωρίς επιλογή επιβατών. Μέσα στα όρια της έδρας του Ε.Χ.Δ. αυτοκίνητου (περιμετρική ζώνη), εφαρμόζεται μονή ταρίφα, σύμφωνα με την κάθε φορά ισχύουσα τομιλογιακή πολιτική, ενώ εκτός αυτή διπλή ταρίφα.

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ
Έχοντας υπόψη:

1. Τις διατάξεις της παρ. 3 του άρθρου 8 του Ν. 2801/2000 (ΦΕΚ 46Α) «Ρυθμίσεις Θεμάτων αρμοδιότητας του Υπουργείου Μεταφορών και Επικοινωνιών και άλλες διατάξεις».
2. Τις διατάξεις του Ν. 1437/84 (ΦΕΚ 59Α) «Ρύθμιση θεμάτων επιβατηγών αυτοκινήτων δημόσιας χρήσης και άλλες διατάξεις».
3. Τις διατάξεις των Π.Δ. 243/87 και 244/87 (ΦΕΚ 104 Α) περί κανονισμών λειτουργίας Ε.Δ.Χ. αυτοκινήτων.
4. Το γεγονός ότι από τις διατάξεις της απόφασης αυτής δεν προκαλείται δαπάνη εις βάρος του Κρατικού Προϋπολογισμού, αποφασίζουμε: Εκδίδουμε τον «Χάρτη Υποχρεώσεων προς τον Καταναλωτή (Χ.Υ.Κ.)» ΤΩΝ Οδηγών Ε.Δ.Χ. αυτοκινήτων (ταξί – αγοραίων), ως εξής:

Άρθρο 1ο
Έργο Ε.Δ.Χ. αυτοκίνητων
Τα Ε.Δ.Χ., αυτοκίνητα, σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, εκτελούν μεταφορές προσώπων (επιβατών) με τις αποσκευές που τους συνοδεύουν.
Κάθε Ε.Δ.Χ. αυτοκίνητο έχει έδρα Δήμο ή Κοινότητα ή και ευρύτερη περιοχή, που νόμιμα καθορίζεται, εντός της οποίας υποχρεούται να παρέχει εξυπηρέτηση, χωρίς επιλογή επιβατών.
Μέσα στα όρια της έδρας του Ε.Χ.Δ. αυτοκίνητου (περιμετρική ζώνη), εφαρμόζεται μονή ταρίφα, σύμφωνα με την κάθε φορά ισχύουσα τομιλογιακή πολιτική, ενώ εκτός αυτή διπλή ταρίφα. Συνέχεια

Καταγγελίες για πρωτοφανείς παρανομίες από αστυνομικούς

Αναδημοσίευση από τον E-Lawyer.

Τα γεγονότα που καταγγέλλονται εις βάρος αστυνομικών από χθες το μεσημέρι είναι πέραν κάθε φαντασίας: εκτός από απρόκλητες επιθέσεις σε πολίτες, υπάρχουν και καταγγελίες ακόμα και για εν ψυχρώ κλοπές αντικειμένων μεγάλης αξίας (λ.χ. κοσμήματα, συσκευές) από πολίτες κατά τη διάρκεια ερευνών.

Δεν θα πρέπει να μείνει κανένα στέλεχος της αστυνομίας ατιμώρητο για τέτοιες παραβιάσεις. Ας μην περιμένουμε φυσικά από τις άχρηστες πολιτικές ηγεσίες να αναλάβουν κάποιο ρόλο: οι πολίτες πρέπει να αυτενεργήσουν και να χρησιμοποιήσουν τα δικαιώματα που παρέχει ο νόμος. Τα θύματα κλοπών και άλλων παράνομων πράξεων θα πρέπει να καταθέτουν αμέσως αναφορές στο Τμήμα Εσωτερικών Υποθέσεων της Αστυνομίας (βλ. εδώ), αλλά και μηνύσεις – εγκλήσεις (στα αστυνομικά τμήματα που έγινε το αδίκημα ή στις υπηρεσίες της Εισαγγελίας με τη συνδρομή δικηγόρου).

Επειδή οι αστυνομικοί καλύπτονται πίσω από την ανωνυμία που ενδεχομένως να αποτελέσει κι ένα λόγο για τους εισαγγελείς να θέσουν τις υποθέσεις στο αρχείο, οι καταγγελίες θα πρέπει να συνοδεύονται από ακριβή μνεία της ώρας και τόπου που έγινε το αδίκημα καθώς και της ομάδας στην οποία υπάγεται ο αστυνομικός (λ.χ. ΜΑΤ). Στη συνέχεια, ο καταγγέλλων θα πρέπει να υποβάλλει αίτηση για χορήγηση αναλυτικής κατάστασης των αστυνομικών που ήταν σε υπηρεσία κατά την ως άνω ώρα και τόπο, με διαβίβαση και φωτογραφιών τους προκειμένου να αναγνωρίσει το πρόσωπο του αστυνομικού – δράστη. Κανονικά αυτό θα έπρεπε να είναι έργο του διενεργούντος την προανακριτική έρευνα ή την διοικητική εξέταση, αλλά ας μην περιμένουμε πλέον τέτοια ετοιμότητα από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς κι ας διεκδικήσει κάθε πολίτης μόνος του το δικαίωμα στην ολοκληρωμένη έρευνα (που κατοχυρώνεται και από το Σύνταγμα στα άρθρα 10 παρ. 3 και 16 παρ. 1). Τα εν λόγω έγγραφα με τα στοιχεία των αστυνομικών πρέπει να χορηγούνται από το αρμόδιο αστυνομικό τμήμα εντός 20 ημερών το αργότερο (άρθρο 5 Ν.2690/1999), ενώ σε περίπτωση άρνησης του αστυνομικού τμήματος ή σιωπηρής απόρριψης της αίτησης θα πρέπει να ζητείται εισαγγελική παραγγελία επίδειξης εγγράφων, αναφορά στον Συνήγορο του Πολίτη και προσφυγή στην Επιτροπή Αποζημιώσεων του άρθρου 5 του Ν.1943/1991 του Υπουργείου Εσωτερικών. Συνέχεια

«Μόνο σκατά φυτρώνουνε στον τόπο αυτό τον άγονο»

Καθώς λοιπόν, ο Στρος Καν ανέφερε εμφαντικά ότι είμαστε βουτηγμένοι στα σκατά θεωρούμε ότι το παρακάτω ποιήμα του Γεώργιου Σουρή ταιριάζει γάντι με τις δηλώσεις του. Απολαύστε το!

ΜΥΡΩΜΕΝΟΙ ΣΤΙΧΟΙ

Τίποτε δεν απόμεινε στον κόσμο πια για μένα,
όλα βρωμούν τριγύρω μου και φαίνονται χεσμένα.
Όλα σκατά γενήκανε και ο δικός μου κώλος
σκατά εγίνηκε κι αυτός, σκατά ο κόσμος όλος.

Μόνο σκατά φυτρώνουνε στον τόπο αυτό τον άγονο
κι όλοι χεσμένοι είμαστε, σκατάδες στο τετράγωνο.
Μας έρχεται κάθε σκατάς, θαρρούμε πως σωθήκαμε,
μα μόλις φύγει βλέπομε πως αποσκατωθήκαμε.

Σκατά βρωμάει τούτος δω, σκατά βρωμά κι εκείνος,
σκατά βρωμάει το σκατό, σκατά βρωμά κι ο κρίνος.
Σκατά κι εγώ, μες στα σκατά, και με χαρτί χεσμένο
ό,τι κι αν γράψω σαν σκατό προβάλλει σκατωμένο.

Σκατά τα πάντα θεωρώ και χωρίς πια να απορώ,
σκατά μασώ, σκατά ρουφώ, σκατά πάω να χέσω,
απ’ τα σκατά θα σηκωθώ και στα σκατά θα πέσω.

Όταν πεθάνω χέστε με, τα κόλλυβά μου φάτε
Και πάλι ξαναχέστε με και πάλι ξαναφάτε,
μα απ’ τα γέλια τα πολλά κοντεύω ν’ αρρωστήσω
και δεν μπορώ να κρατηθώ, μου φεύγουν από πίσω.

Σκατά ο μεν, σκατά ο δε, σκατά ο κόσμος όλος
κι απ’ το πολύ το χέσιμο μου πόνεσε ο κώλος!

Γιατί δεν απήργησαν οι 20 πανεπιστημιακοί

«Στις 23 Φεβρουαρίου πλήθος συνδικάτων καλούν τα μέλη τους να απεργήσουν για να απαλλαγούμε από το μνημόνιο και να γυρίσουμε την παλιά καλή προ ΔΝΤ εποχή. Η ΠΟΣΔΕΠ μας ζητά επίσης να κινητοποιηθούμε για την υπεράσπιση του (ήδη ελαττωμένου λόγω περικοπών) μισθού μας αλλά και για δίκαια ασφαλώς αιτήματα όπως ο διορισμός των εκλεγμένων μελών ΔΕΠ και την μη εφαρμογή του κανόνα 5:1 στα Πανεπιστήμια. Δεν θα συμμετάσχουμε σε αυτή την κινητοποίηση παρότι μας έχουν θίξει οικονομικά τα μέτρα, παρότι οι μισθοί μας είναι από τους μικρότερους στην Ευρώπη και παρότι τα αιτήματα της ΠΟΣΔΕΠ δεν μπορούν να θεωρηθούν συντεχνιακά.

Η απόφασή μας αυτή βασίζεται στην άποψή μας ότι την ώρα της κρίσης δεν μπορούμε να λέμε «η κρίση δεν αφορά εμένα, ας πληρώσουν οι άλλοι» ούτε μπορούμε να κρατάμε όμηρο την κοινωνία απαιτώντας να πληρώσουν τον μισθό μας οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι που δεν μπορούν να πιέσουν κανέναν και που βρίσκονται στην χειρότερη θέση από όλους. Η απόφασή μας βασίζεται επίσης στην πεποίθηση ότι από την κρίση θα βγούμε με περισσότερη και καλύτερη δουλειά, και όχι με συνεχείς και αδιέξοδες κινητοποιήσεις, με περισσότερη αλληλεγγύη και όχι με συντεχνιακούς εκβιασμούς για υπεράσπιση προνομίων. Μετά από μακρά περίοδο σπουδών και μετά από δεκαετίες προσφοράς στην Παιδεία και την Έρευνα βλέπουμε ότι οι μισθοί μας είναι λιγότερο από το μισό του «πλαφόν» που ορίστηκε για τις ΔΕΚΟ και για το οποίο οι εκεί εργαζόμενοι απεργούν. Για λόγους αξιοπρέπειας δεν μπορούμε να απεργήσουμε την ίδια μέρα με αυτούς και με κοινά αιτήματα. Για να μην υπάρξει παρεξήγηση, η μη συμμετοχή μας στην απεργία δεν θα δεχθούμε να έχει θετικό για μας οικονομικό αντίκρισμα. Συνέχεια

Σερ-βίροντας κοινοτοπίες. Ο στοχαστής των τριών ηπείρων και των είκοσι πέντε πανεπιστημίων

Του Ανδρέα Παππά.

Από την Athens Review of Books που μόλις κυκλοφόρησε. (Μη μασήσετε από την έκταση. Διαβάστε το ολόκληρο, έστω διαγωνίως).

Βασίλειος Μαρκεζίνης, Μια νέα εξωτερική πολιτική για την Ελλάδα. Στα πλαίσια της βαθμιαίας ανεξαρτητοποίησης της Ευρώπης από τις ΗΠΑ, εκδ. Λιβάνη, Αθήνα 2010, σελ. 525.

Εν πρώτοις, τρεις αναγκαίες διευκρινίσεις, προς άρσιν κάθε πιθανής παρεξηγήσεως, αλλά και κάθε καχυποψίας ως προς τους σκοπούς και τους στόχους του κειμένου που ακολουθεί.

α) Δεν έχω την πρόθεση, ούτε και τα προσόντα, να κρίνω τις επιδόσεις και την αξία του Βασίλειου Μαρκεζίνη (στο εξής, Β. Μ.) ως νομικού. Προφανώς, δεν θα υπήρξαν ευκαταφρόνητες, εξού –μεταξύ άλλων– και ο τίτλος του Sir.

β) Δεν ασπάζομαι σε καμιά περίπτωση τη θεωρία της οικογενειακής ευθύνης. Με άλλα λόγια, η κριτική μου σε όσα γράφει ο Β.Μ. δεν έχει επηρεαστεί έστω και στο ελάχιστο από τον βίο και την πολιτεία του πατέρα του. Μπορεί ο Σπύρος Μαρκεζίνης να ήταν αυτός που ήταν, να έκαμε τις επιλογές που έκαμε (κυρίως κατά την τελευταία περίοδο της πολιτικής σταδιοδρομίας του), αλλά αυτό δεν νοείται και δεν επιτρέπεται να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο κρίνει και αντιμετωπίζει κανείς τις δραστηριότητες και τις απόψεις του υιού Μαρκεζίνη.

γ) Δεν πρόκειται να μπω (ποτέ δεν το έχω κάμει) σ’ ένα παιχνίδι δίκης προθέσεων. Ό,τι και αν έχει κάποιος στην πίσω μεριά του μυαλού του, όσες και όποιες φιλοδοξίες και αν τρέφει, σε όσους και όποιους δημόσιους ρόλους και αν φαντάζεται τον εαυτό του, είναι δικό του ζήτημα, ίσως και εκείνων που τον στηρίζουν και τον προωθούν. Σε ό,τι με αφορά, κρίνω μόνο όσα περιέχονται στο βιβλίο και όσα έχουν πέσει στην αντίληψή μου.

Ως προς το ελληνικό παρελθόν του Β.Μ., λίγα πράγματα θα μπορούσε να θυμηθεί κανείς. Προσωπικά, ως παιδί, άκουγα να γίνεται λόγος για κάποιον γιο του Μαρκεζίνη, very promising, όπως θα λέγαμε σήμερα. Επίσης, τον θυμάμαι αμυδρά ως βοηθό (ή μήπως υφηγητή;) σε ηλικία μόλις 23-24 ετών, κατά τον πρώτο χρόνο της φοίτησής μου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, το χουντοεθνοσωτήριο έτος 1967. Ωστόσο, ήδη από το 1968, αν δεν με απατά η μνήμη μου, τα εν Ελλάδι ίχνη του Β.Μ. «χάνονται». Μαθεύτηκε τότε (ακούσαμε, μάλλον) ότι έφυγε για την Αγγλία, με σκοπό να συνεχίσει εκεί τη νομική σταδιοδρομία του. Κατά τα επόμενα χρόνια, το πολύ να άκουσα μία ή δύο φορές να μιλούν γι’ αυτόν, πάντοτε ωστόσο σε σχέση με την καριέρα του ως νομικού, η οποία, όπως φαίνεται, εξελισσόταν «κατά τα προβλεπόμενα» και κατά τις προσδοκίες του.

Ακολούθησαν περίπου 35 χρόνια απουσίας και σιωπής. Προφανώς, όλα αυτά τα χρόνια ο άνθρωπος θα είχε τις απόψεις του, ίσως και τις ανησυχίες του. Αλίμονο. Απλώς, να, ούτε ποτέ ανακατεύτηκε με τα «ελληνικά πράγματα», ούτε ποτέ εκφράστηκε ή παρενέβη δημοσίως αναφορικά με όσα συνέβαιναν στην Ελλάδα. Ίσως υπερβολικά απασχολημένος με την καριέρα του σε αγγλικά (κυρίως) πανεπιστήμια, πιθανότατα απορροφημένος από ακανθώδη ζητήματα συγκριτικού δικαίου, ο B.M. έριξε μαύρη (πολιτική) πέτρα πίσω του.

Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν, ενώ τόσα και τόσα συνέβαιναν στην Ελλάδα, ο Β.Μ. έδρεπε επιστημονικές δάφνες, τη μία μετά την άλλη. Θα μου πείτε. Γιατί, Συνέχεια

Ο Σπίθας και το Παιδί Φάντασμα την εποχή του Μνημονίου

Η πολιτική δραστηριοποίηση Μίκη Θεοδωράκη και Βασιλείου Μαρκεζίνη

του ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΑΡΡΑ

Μέχρι πρόσφατα γνωρίζαμε ότι ο Μίκης Θεοδωράκης είχε στενή σχέση με έναν μόνο «σερ», τον χαρισματικό «σερ Μπιθί» του λαϊκού πενταγράμμου, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Εδώ και μήνες παρατηρούμε τη σύγκλιση του παλαίμαχου μουσικού με έναν πραγματικό «σερ», έναν Ελληνα δηλαδή που έχει λάβει τον τίτλο αυτό για τις υπηρεσίες του προς τη βασίλισσα Ελισάβετ, τον Βασίλειο Μαρκεζίνη.

Και αν ο Θεοδωράκης δεν έλειψε ποτέ από την ελληνική πολιτική επικαιρότητα τα τελευταία 50 χρόνια, ο Μαρκεζίνης κάνει σήμερα τα πρώτα του βήματα, αλλά με ρυθμούς καταιγιστικούς. Αν δεν υπήρχε η Μαριάννα Βαρδινογιάννη που με τις παντοειδείς κοινωνικές δραστηριότητές της μονοπωλεί σχεδόν καθημερινά το τελευταίο δεκάλεπτο των ειδήσεων στα μεγάλα κανάλια, ασφαλώς πρωταγωνιστής στο ίδιο τηλεοπτικό χρόνο θα αναδεικνυόταν ο Βασίλειος Μαρκεζίνης. Ο κ. Μαρκεζίνης δεν είναι βέβαια τυχαίος άνθρωπος. Νομικός και ακαδημαϊκός με αναγνωρισμένη ευρυμάθεια και διεθνή καριέρα, αποφάσισε σχετικά πρόσφατα να στρέψει το ενδιαφέρον του στην πολιτική ζωή της Ελλάδας και με συνεχείς παρεμβάσεις (βιβλία και συνεντεύξεις) να προτείνει λύσεις για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Το εντυπωσιακό γεγονός είναι ότι όλο το φάσμα των μέσων ενημέρωσης δείχνει ενδιαφέρον για τις προτάσεις του (Mega, Star, ANT1, Βήμα, Εθνος, Ελεύθερος Τύπος, Ελευθεροτυπία, Παρόν, κλπ), όσο κι αν από πρώτη ματιά οι σκέψεις του αποκλίνουν από την πολιτική γραμμή που υποστηρίζει το καθένα απ’ αυτά. Συνέχεια

Οι Σεφ του κοινωνικού στιγματισμού

Αναδημοσίευση από το αντίφωνο.

Τον δρόμο της δικαιοσύνης πήρε η υπόθεση του υποψήφιου παίκτη που κατήγγειλε ότι αποκλείστηκε από το τηλεπαιχνίδι MasterChef (Μέγκα) επειδή βρέθηκε θετικός στον ιό του HIV AIDS.

Σύμφωνα με την καταγελία, οι υποψήφιοι υποβλήθηκαν ομαδικά σε ιατρικές εξετάσεις σε ιδιωτική κλινική χωρίς να γνωρίζουν το ακριβές περιεχόμενο αυτών των εξετάσεων (και πάντως, μοιάζει αδικαιολόγητη η συμπερίληψη της εξέτασης HIV στα προκαταρκτικά τεστ παιχτών τηλεπαιχνιδιού). Λίγο μετά, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, η κλινική έκρινε σκόπιμο να παραδώσει τα αποτελέσματα των ιατρικών εξετάσεων στην εταιρία παραγωγής. Έτσι, ο συγκεκριμένος παίχτης ενημερώθηκε ότι είναι οροθετικός όχι από κάποιον γιατρό της κλινικής αλλά από τους υπεύθυνους της τηλεοπτικής παραγωγής!

Αυτό όμως δεν είναι το μόνο καταγγελλόμενο ατόπημα. Στον παίχτη τέθηκε ρητά το δίλημμα εάν θα αποχωρήσει ή θα παραμείνει σε “απομόνωση”, δηλαδή σε ξεχωριστό δωμάτιο και με ξεχωριστή τουαλέτα, με ταυτόχρονη γνωστοποίηση της οροθετικότητάς του στους υπόλοιπους παράγοντες του τηλεπαιχνιδιού. Αν αληθεύουν οι καταγγελίες αυτές, η κλινική παραβίασε κάθε έννοια ιατρικού απόρρητου και η εταιρία παραγωγής μετέτρεψε σε ριάλιτι την ίδια τη ζωή και την αξιοπρέπεια του παίχτη.

Όπως επισημαίνει ο Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδας «Θετική Φωνή», στον οποίο απευθύνθηκε ο παίχτης, σύμφωνα με τις συστάσεις του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας των Ηνωμένων Εθνών η εξέταση για HIV για οποιαδήποτε εργασία ή άλλες δραστηριότητες είναι παράνομη και καταχρηστική. Επιπλέον, σύμφωνα με οδηγίες της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας αλλά και κείμενες Ελληνικές διατάξεις και πρακτικές, επιβάλλεται η ρητή παραγγελία της εξέτασης από τον εξεταζόμενο και η συναίνεσή του πριν από την εξέταση για HIV. Σε περίπτωση θετικού αποτελέσματος, η ανακοίνωση πρέπει να γίνεται μόνο στον εξεταζόμενο και με απόλυτη εμπιστευτικότητα. Υπό το φως όλων αυτών, θα έχει πολύ ενδιαφέρον να εξηγήσουν η κλινική και η εταιρία παραγωγής τους χειρισμούς τους. Συνέχεια

Η χορωδία των «εθνοανησυχούντων»

Του Ανδρέα Παππά

Η οικονομία και τα οικονομικά προβλήματα τραβούσαν πάντοτε  και τραβούν κατεξοχήν την προσοχή των πολιτών. Είναι γνωστό ότι ποτέ στην Ελλάδα οι εκλογές δεν κρίθηκαν από τα λεγόμενα εθνικά θέματα, όπως γνωστό είναι και ότι οι εφημερίδες έχαναν παλαιότερα το 20-25% των φύλλων τους όταν είχαν πρώτο θέμα το Κυπριακό. Για τους ίδιους λίγο-πολύ λόγους, η τηλεόραση ήδη από τα άγρια χαράματα έχει (όπως το έχει…) κύριο θέμα της τους μισθούς και τις συντάξεις, τα επιτόκια και τα spreads κ.ο.κ. Σήμερα μάλιστα, με δεδομένη την οικονομική κρίση που γνωρίζει η χώρα αλλά και η ευρωζώνη, τα οικονομικά τείνουν ακόμα περισσότερο να μονοπωλούν το ενδιαφέρον των πολιτών.

Παρ’ όλα αυτά, τις τελευταίες εβδομάδες όλο και πιο συχνά πέφτουν στην αντίληψή μου δημοσιεύματα που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αναφέρονται σε επικείμενες εξελίξεις στα «εθνικά θέματα», και ειδικότερα στα ελληνοτουρκικά. Πρόκειται για δημοσιεύματα που άλλοτε έχουν τη μορφή «πληροφοριών», άλλοτε σχολίων και επισημάνσεων, και άλλοτε «ανησυχιών» ή/και προειδοποιήσεων.
Όσο για τους (υπο)γράφοντες, Συνέχεια

Έκκληση Αθηναίων πολιτών για στήριξη του συνδυασμού «Δικαίωμα στην Πόλη» του Γιώργου Καμίνη.

Την Κυριακή, οι Αθηναίοι πολίτες, καλούμαστε στις κάλπες για να εκλέξουμε τη νέα δημοτική μας αρχή. Την προηγούμενη Κυριακή στον καθένα από μας δόθηκε η δυνατότητα να ψηφίσει τους συνδυασμούς της προτίμησής του. Τώρα πρέπει να αποφασίσουμε μεταξύ των δύο επιλογών, αλλά και των διλημμάτων που μας τίθενται, μετά τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου.

Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο:

– γνωρίζουμε πως η ψήφος μας θα επιβραβεύσει ή θα αποδοκιμάσει τη δημοτική αρχή της απραξίας και την πολιτική που οδήγησε στην υποβάθμιση και την παρακμή την πόλη.

-ανησυχούμε έντονα για την παρουσία της νεοναζιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή», για πρώτη φορά, στο νέο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με μία πιθανή επανεκλογή του Νικήτα Κακλαμάνη ως Δημάρχου -ο οποίος έχει σοβαρότατες ευθύνες για την έξαρση της βίας και της εγκληματικότητας- είναι δυνατόν να μετατρέψει το Δήμο της Αθήνας σε ορμητήριο φανατισμού και μισαλλοδοξίας . Συνέχεια

H δημοκρατική ευκαιρία Καμίνη

Του Παναγή Παναγιωτόπουλου (από τα σημερινά Νέα)

Η αθηναϊκή κρίση είναι το οµοίωµα της ελληνικής κρίσης: ενσωµατώνει τη µακροσκοπική παθολογία της µεταπολεµικής αστικοποίησης και τον τεµπέλικο κυνισµό µιας δηµοτικής αρχής που αφίσταται κάθε έννοιας κοινού καλού. Ο,τι ακριβώς συνέβη διαχρονικάαφενός µε τον δικοµµατισµό, αφετέρου µετον νεοκαραµανλισµό καιτην ανίερη ανοχή σε αυτόν. Χρόνιες παθολογίες που επεκτάθηκαν από ένα πλέγµα εξουσίας το οποίο φροντίζει αποκλειστικά τον στενό εαυτό του.

Σε αυτήν την υπέρβαση του στενού εαυτού καλούν πλέον η έκτακτη κατάσταση της πόλης αλλά και η παρακµή των µεταπολιτευτικών βεβαιοτήτων. Μέσα από αυτά προέκυψε και η δυνατότητα Καµίνη. Μια σπάνια δηµοκρατική ευκαιρία υπέρβασης παλαιών τρόπων αναπαραγωγής της ταυτότητάς µας. Ενα αυθεντικό περιθώριο ώστε ο καθένας να προβεί σε µια µικρή αλλά τόσο καίρια µετακίνηση από πάγιες γραµµές ισχύος – από ρηχά, όπως αποδείχθηκε, χαρακώµατα ασφαλείας, από καθιερωµένα συστήµατα συναισθηµατικής προστασίας. Μια δυνατότητα απεµπλοκής από τον µικρό κύκλο της ήσυχης ιδιοτέλειας, είτε αυτή εκφραζόταν µε τον νεοφιλελεύθερο αναχωρητισµό στα ενδότερα είτε µέσα από συλλογικότητες, φθαρµένες και υπονοµευµένες από τις προσωπικές καριερίστικες φιλοδοξίες. Συνέχεια

Η χαμένη τετραετία

Του Σταύρου Διοσκουρίδη. Αναδημοσίευση από τη Lifo.

Πώς και γιατί ο Δήμος της Αθήνας έχασε το μεγάλο στοίχημα της μεταολυμπιακής περιόδου λειτουργώντας επί μια τετραετία ως ένα μικρό Δημόσιο, εξυπηρετώντας «ημετέρους» και συμμετέχοντας ενεργά στην παρακμή αυτού που ονομάζουμε «ιστορικό κέντρο» της πόλης.

Τον Σεπτέμβριο του 2004 οι Αθηναίοι χαμογελούσαν με νόημα. Η επιτυχία των Ολυμπιακών Αγώνων και το βερνίκι που μύριζε ακόμα από τα έργα τούς έδινε την εντύπωση πως αυτή η πόλη θα γίνει επιτέλους βιώσιμη. Οι προοπτικές, επίσης, δεν μπορούσαν να είναι καλύτερες. Μόνο και μόνο η Διπλή Ανάπλαση (Πάρκο στην Αλεξάνδρας, ανασυγκρότηση του Ελαιώνα) ήταν ένα από τα έργα που πραγματικά θα άλλαζαν τους ρυθμούς της πόλης. Σήμερα, έξι χρόνια μετά, οι Αθηναίοι μπορούν να χαρακτηριστούν ως οι πιο δυστυχισμένοι κάτοικοι της Ευρώπης. Άλλωστε, η Αθήνα, σύμφωνα με διεθνείς μετρήσεις, είναι μέσα στις τρεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που παρουσιάζουν έντονα στοιχεία γκετοποίησης. Το ερώτημα που ανακύπτει είναι πώς ένας από τους πιο «πλούσιους» δήμους της Ευρώπης κατάφερε να κάνει τόσο λίγα για την πόλη του. Πώς από το 1 δισ. ετήσιου προϋπολογισμού πήγαν σε δημόσια έργα μόνο 23 εκατ. ευρώ μόνο το έτος 2009; Η απάντηση βρίσκεται στα έργα και τις ημέρες του Νικήτα Κακλαμάνη στον Δήμο Αθηναίων και στην προσπάθειά του να κάνει τον μεγαλύτερο δήμο της χώρας το δικό του, μικρό, προτεκτοράτο. Συνέχεια

Δυναμική Αριστερά

Του Λεωνίδα Καραδήμου.

Προσωπικά ουδέποτε ανήκα στο χώρο της Αριστεράς, ως εκ τούτου δε θα ήμουν ο κατάλληλος να αναλύσω και να αντικρούσω το κατά πόσον η νέα κίνηση των μέχρι πρότινος Ανανεωτικών του Συνασπισμού πληροί τα κριτήρια των οπαδών του Λένιν, του Μάο, του Τρότσκι ή όποιου άλλου θεωρείται ως μετά θάνατον πρωτοπόρος στα χνάρια του οποίου θα όφειλαν να βαδίσουν όσοι αποσκοπούν στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Θα έλεγα πως προς το παρόν δεν έχει και σημασία, καθώς παρά τις κραυγές δεν πρόκειται στις προσεχείς εκλογές να ψηφίσω υπέρ ή κατά του Μνημονίου και ως εκ τούτου δε με αφορά και τόσο η άποψη ενός υποψηφίου για τα γκουλάγκ όσο για τα σκουπίδια, ούτε για το αν είναι εφικτό να αποχωρήσει η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ σε σχέση  με το αν η Αθήνα μπορεί να αποκτήσει περισσότερο πράσινο.

Μπορεί να είμαι κοντόφθαλμος, ή μπορεί πολύ απλά να μην αναγνωρίζω πως η ψήφος δεν έχει σκοπό να στείλει ένα μήνυμα, πιστεύοντας πως σκοπός της είναι εκείνος που αναφέρεται στο Σύνταγμα, δηλαδή η διαμόρφωση πλειοψηφίας και μειοψηφίας για τη νομή της εξουσίας, εν προκειμένω της τοπικής. Δε θα ψήφιζα, με άλλα λόγια, με κριτήρια επικοινωνιακά ώστε να φανεί το κατά πόσον μου είναι ευχάριστο το ότι αυξήθηκαν οι φόροι μου ή μειώθηκε η σύνταξη της γιαγιάς μου, θα ψήφιζα με κριτήρια πολιτικά. Συνέχεια

Ρελάνς ΣΥΡΙΖΑ με υποψηφιότητα-έκπληξη στην Αθήνα!

Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη.

Με μια υποψηφιότητα που θα ταράξει τα νερά ετοιμάζεται να απαντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην Αθήνα, στα τρανταχτά γέλια που ακολούθησαν την δημοσιοποίηση της πρόθεσης να κατεβάσει για υποψήφιο δήμαρχο τον κιθαρωδό των Κνιτών Διονύση Τσακνή και τα ακόμα πιο τρανταχτά που διαδέχτηκαν την είδηση ότι ο αξόφλητος τραγουδοποιός μετά το μέλλον γύρισε την πλάτη και στον Αλέξη. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, μετά τις απανωτές χυλόπιτες και μπροστά στον κίνδυνο να αναγκαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ να υποστηρίξει σε Δήμο και Περιφέρεια το ακτύπητο δίδυμο των υποψηφίων Αννας Φιλίνη και Γρηγόρη Ψαριανού (κίνηση που εμπεριείχε το ισχυρό ρίσκο να μην δεχτούν ούτε αυτοί, αφού το ΔΗΑΡΙ τους κατέβασε για μπλόφα με δύο εφτάρια για να στηρίξει μετά τον ενωτικό υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ), ο επικεφαλής της Κ.Ο. του σχηματισμού κ. Αλ. Τσίπρας, ζήτησε να του βρούν επειγόντως μια ενωτική υποψηφιότητα που να μπορεί να συσπειρώσει τον χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά να διεμβολήσει και αυτόν της σοσιαλδημοκρατίας, του κέντρου, της λαϊκής δεξιάς, των προοδευτικών φιλελεύθερων, των φωτισμένων συντηρητικών, των χεβιμεταλάδων, των θαμώνων των ρεμπετάδικων, των ιδιοκτητών περιπτέρων, των προσφάτως αποχωρήσαντων από την αδελφότητα »Ζωή» και γενικότερα όσων αντιστέκονται στο Μνημόνιο και την Τρόικα -πλην των αντιεξουσιαστών που καταδικάζουν τη βία, τους οποίους έχει κατοχυρώσει ήδη ο Μπαρμπα-Αλέκος Αλαβάνος ως μπραντ νέιμ στη γενική γραμματεία Εμπορίου, προλαβαίνοντας στο τσακ το Νώντα Σκυφτούλη, ο οποίος προσέεγιζε κουτσαίνοντας γοργά τη σχετική υπηρεσία. Συνέχεια

Κίνητρο για διαφθορά τα υψηλά πρόστιμα για το κάπνισμα…

Του Βασίλη Βενιζέλου

Πρόστιμα το ύψος των οποίων δημιουργεί όλες τις προϋποθέσεις για τη συγκρότηση εστιών διαφθοράς στους ελεγκτικούς μηχανισμούς, ιδιαίτερα στη δημοτική αστυνομία και το λιμενικό σώμα, περιλαμβάνουν οι ρυθμίσεις με τις οποίες απαγορεύεται από την 1η Σεπτεμβρίου 2010 το κάπνισμα σε όλους τους κλειστούς δημοσίους χώρους. Οι σχετικές ρυθμίσεις περιλαμβάνονται στο πολυνομοσχέδιο για το ΕΣΥ και την Πρόνοια, το οποίο έδωσε την Πέμπτη 1η Ιουλίου στη δημοσιότητα η υπουργός Υγείας. Συνέχεια

H κρίση απειλεί την ψυχική υγεία

Αναδημοσιεύουμε κείμενο του φίλου Βασίλη Βενιζέλου από την Αυγή της Κυριακής, το οποίο ρίχνει φως σε μια σκοτεινή πτυχή της οικονομικής κρίσης, την επίδρασή της στην ψυχική υγεία. Εκτός από (ή παράλληλα με) τη δυσπραγία,  καραδοκούν λοιπόν αγχώδεις και οι καταθλιπτικές διαταραχές;

«Μεγάλη σύγχυση έχει δημιουργήσει η έγκυρη και έγκαιρη προειδοποίηση του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), σύμφωνα με την οποία η βαθιά οικονομική κρίση, που πλήττει τον πλανήτη και τη χώρα μας, αναμένεται να οδηγήσει τόσο σε έξαρση τον επιπολασμό των ψυχικών διαταραχών όσο και σε οικονομική δυσπραγία τον τομέα της Ψυχικής Υγείας κατά προτεραιότητα, λόγω των κυβερνητικών προγραμμάτων περικοπών και λιτότητας.

Στη χώρα μας έχει ήδη ανοίξει η συζήτηση περί αυξημένης ή μη προσέλευσης των πολιτών σε ψυχιάτρους και ψυχιατρικά νοσοκομεία. Όμως, τα σχετικά στοιχεία, με τα οποία επιχειρείται να τεκμηριωθούν οι διάφορες θέσεις, αμφισβητούνται εκατέρωθεν και η εικόνα για τη διαμορφούμενη κατάσταση παραμένει συγκεχυμένη.

Ίσως έχει ιδιαίτερη αξία η επισήμανση του γενικού γραμματέα της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (ΕΨΕ) Δημήτρη Αναγνωστόπουλου στην «Αυγή της Κυριακής»: Συνέχεια

Ο λεβέντης απ’ το Μόναχο

Του Ανδρέα Παππά,

από τη σημερινή Αthens Voice

O Άκης Τσοχατζόπουλος ήταν ένας απλός φοιτητής στο Μόναχο κατά τη δεκαετία του 1960-70. «Τίποτα το special, το καταπληκτικό», που έλεγε και ο Κηλαηδόνης. Στη Γερμανία συνδέθηκε με το ΠΑΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, τον οποίο και ακολούθησε το 1974 στην Ελλάδα.  Ως στέλεχος του ΠΑΣΟΚ πια, ο Άκης είχε γρήγορη εξέλιξη, όντας ήδη από το 1974 μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου. Η ανέλιξη αυτή του Άκη, όπως και αρκετών άλλων, βασίστηκε στην προσήλωσή του στα κομματικά καθήκοντα και κυρίως στη συμμόρφωσή του με τα κελεύσματα του αρχηγού. Εξού και τα γνωστά ανέκδοτα («Τι ώρα είναι, Άκη; Ό,τι ώρα θέλεις, πρόεδρε», κ.λπ.). Διευκρίνιση/πληροφορία για την ιστορία τόσο του ΠΑΣΟΚ, όσο και του ίδιου του Άκη. Ήδη το 1975, λίγους μόλις μήνες μετά την ίδρυσή του, το ΠΑΣΟΚ είχε φροντίσει να διαγραφούν ή να απομακρυνθούν ουκ ολίγα από τα πιο αξιόλογα ιδρυτικά στελέχη του (Σάκης Καράγιωργας, Αστέρης Στάγκος, Κώστας Μανωλκίδης, Νίκος Κωνσταντόπουλος, Γεράσιμος Νοταράς, Στέλιος Νέστωρ κ.ά.), τα οποία ανησυχούσαν και διαμαρτύρονταν για την έλλειψη δημοκρατικών διαδικασιών. Mε αυτά και με άλλα πολλά, άνοιξε ο δρόμος για την ουσιαστικά ανεξέλεγκτη εξουσία του Ανδρέα Παπανδρέου στο ΠΑΣΟΚ, όπως άνοιξε και ο δρόμος για να εδραιωθούν στην κορυφή της κομματικής ιεραρχίας στελέχη που κύριο προσόν τους ήταν η εργατικότητα, αλλά και η αφοσίωσή τους στον «αρχηγό». Έτσι κάπως, όταν το 1981 το ΠΑΣΟΚ ήρθε στην εξουσία, στελέχη όπως ο Άκης βρέθηκαν να ασκούν όχι πια μόνο υψηλά κομματικά αλλά και κυβερνητικά καθήκοντα.

Η συνέχεια είναι λίγο-πολύ γνωστή: Συνέχεια

Η κρίση του πολιτικού μας συστήματος

Πολύ περίεργοι είστε φίλοι μας! Ούτε ένα πρωταπριλιάτικο αστειάκι δεν μπορούμε να κάνουμε;

Μεγαλύτερη προσοχή για τα παιδιά από το Αφγανιστάν

Με αφορμή την επερχόμενη Ημέρα του Πρόσφυγα στις 20 Ιουνίου αναδημοσιεύουμε το Δελτίο Τύπου της Ύπατης Αρμοστείας που αφορά τους ασυνόδευτους ανηλίκους από το Αφγανιστάν.

«Γενεύη, Δευτέρα 14 Ιουνίου 2010

Ύπατη Αρμοστεία: μεγαλύτερη προσοχή για τα παιδιά από το Αφγανιστάν

Όλο και περισσότερα παιδιά από το Αφγανιστάν ξεκινούν το δύσκολο και επικίνδυνο ταξίδι προς την Ευρώπη, χωρίς τους γονείς τους και  εκτεθειμένα σε κινδύνους και παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σύμφωνα με νέα έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Η έκθεση περιλαμβάνει συστάσεις προς τις κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης και της κυβέρνησης του Αφγανιστάν, σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης του πολύπλοκου αυτού ζητήματος.

Περισσότερα από 5.900 παιδιά από το Αφγανιστάν, κυρίως αγόρια, αναζήτησαν άσυλο πέρυσι στην Ευρώπη, σε σύγκριση με 3.380 παιδιά το 2008. Πέρυσι, το 45 τοις εκατό των αιτήσεων ασύλου από ασυνόδευτους ανηλίκους υπεβλήθησαν από νεαρούς Αφγανούς. Το ποσοστό αυτό είναι σχεδόν τριπλάσιο σε σύγκριση με τους Σομαλούς, τη δεύτερη μεγαλύτερη ομάδα. Η Ύπατη Αρμοστεία πιστεύει ότι υπάρχουν ακόμη περισσότεροι ανήλικοι Αφγανοί που δεν κάνουν αίτηση ασύλου.

Στην έρευνά της, η Ύπατη Αρμοστεία εξετάζει τις αιτίες για τη φυγή των παιδιών, τα δρομολόγια που ακολουθούν και την υποδοχή τους στις χώρες άφιξης. Το συμπέρασμα είναι ότι ενώ μερικά παιδιά ξεκινούν λίγο-πολύ κατευθείαν από το Αφγανιστάν, άλλα έχουν ζήσει για χρόνια στο Ιράν ή το Πακιστάν. Συνέχεια

Ένα διαζύγιο που άργησε πολύ

Του Ανδρέα Παππά (από την Athens Voice της 9ης Ιουνίου)

Όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν είχε ακόμη ανακοινωθεί επίσημα η απόφαση της Ανανεωτικής Πτέρυγας να αποχωρήσει από τον Συνασπισμό. Ωστόσο, όλοι γνωρίζουν/ουμε ότι πρόκειται για οριστικό διαζύγιο που έρχεται να επισφραγίσει, και μάλιστα με αρκετή καθυστέρηση, την αδυναμία συμβίωσης κάτω από την ίδια πολιτική στέγη. Φωνές όπως αυτές του Λεωνίδα Κύρκου, άλλωστε, είχαν επισημάνει από καιρό, σε όλους τους τόνους και με κάθε ευκαιρία, ότι η συμπόρευση με τις «συνιστώσες» του ΣΥΡΙΖΑ δεν πήγαινε άλλο, και επομένως, στο μέτρο που η πλειοψηφία του ΣΥΝ θα επέμενε σε αυτή, η ρήξη στους κόλπους του κόμματος θα ήταν αναπόφευκτη.
Στον ΣΥΝ, λοιπόν, θα μείνουν στο εξής μόνο το Αριστερό Ρεύμα και άλλοι κομμουνιστογενείς, περιστοιχισμένοι (μέσω ΣΥΡΙΖΑ) από κάθε λογής γκρουπούσκουλα και αριστεριστές: νεομαοϊκούς, αναβαπτισμένους τροτσκιστές, κατάλοιπα του ΔΗΚΚΙ, αγαθούς γέροντες που εδώ και καμιά σαρανταριά χρόνια ονειρεύονται «κινήματα» και «ενότητες», αντισυστημικούς και καταγγελτιστές, «κινηματικούς» και γενικώς διαμαρτυρόμενους, αντιευρωπαϊστές και οργισμένους Βαλκάνιους που μιλάνε για «κυβέρνηση γερμανοτσολιάδων»!

Αυτοί όλοι θα έχουν να αντιμετωπίσουν όχι μόνο τον εαυτό τους, που προβλέπω ότι όλο και περισσότερο θα βουλιάζει στα αδιέξοδα της αυτοεπιβεβαίωσης και της καταγγελίας του «συστήματος» γενικώς, αλλά και τον ανταγωνισμό του πρώην ηγέτη τους, Αλέκου Αλαβάνου, ο οποίος έχει βάλει πλώρη για μεγάλους στόχους: ούτε λίγο, ούτε πολύ, ετοιμάζει το νέο ΕΑΜ (ουάου!). Ως προς αυτό το «νέο ΕΑΜ», άλλωστε, ανάλογη ήταν και η πρόσφατη αρθρογραφία και επιχειρηματολογία μιας άλλης προσωπικότητας της «αντισυστημικής» αριστεράς: του γνωστού κωμικού Γιώργου Πάντζα, στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ και εκ των υπαρχηγών του αντισυστημικού (;) Τσοβόλα.

Δύσκολο, πάντως, προβλέπεται το μέλλον γι’ αυτούς που θα μείνουν στον ΣΥΝ, Συνέχεια

ΕΚΕΜΕΛ: Θαμμένοι στη μετάφραση (το editorial της Athens Review of Books)

Το τελευταίο τεύχος της  αγαπημένης ARB είναι -ως συνήθως- απολαυστικό και αξιανάγνωστο από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα: περιλαμβάνει εκτός των άλλων ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κριτικό οδοιπορικό της Άννας Δαμιανίδη στην Αθήνα του Σάουμπερτ και του Κλεάνθη, την εμβριθή παρουσίαση του πολύ καλού βιβλίου του Ντανιέλ Κοέν «Μια ανησυχητική εισαγωγή στην οικονομία» από τον Μιχαήλ Ζουμπουλάκη,  οξεία κριτική του Στάθη Ν. Καλύβα στο βιβλίο περί βίας  του Ζίζεκ και πολλά ακόμη ερεθιστικά κείμενα. Αναζητήστε τη σε ψαγμένα περίπτερα, είναι ό, τι καλύτερο υπάρχει! Εμείς, στο κλίμα των ημερών, και κλείνοντας  προσώρας έναν κύκλο, αναδημοσιεύουμε το διαφωτιστικότατο editorial της ARB, με θέμα  το ΕΚΕΜΕΛ. Αφού στην «Καθημερινή» ακούγεται μόνο η μία πλευρά,  πάλι καλά που δημοσιεύονται τέτοια κείμενα που ρίχνουν φως στο τι ακριβώς κάνει το ΕΚΕΒΙ και τι το ΕΚΕΜΕΛ. Αξίζει να διαβαστεί.

ΕΚΕΜΕΛ: ΘΑΜΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Αν στα τέλη του προηγούμενου Απριλίου επέλεγε κάποιος να πάει στην 7η Έκθεση Βιβλίου της Θεσσαλονίκης, που διοργανώνεται σε περίπτερα της ΔΕΘ από το Εθνικό Κέντρο του Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), θα ξαφνιαζόταν, και όχι ευχάριστα. Κι αυτό διότι η μία από τις πρώτες εικόνες που θα αντίκριζε θύμιζε περισσότερο μεσημεριανάδικο της φτηνής ιδιωτικής τηλεόρασης παρά χώρο συντελεστών και καταναλωτών βιβλίων. Τι συνέβαινε ακριβώς; Σε ένα σκηνικό με κουζίνες, τηγάνια, κατσαρόλια και  (όχι καπνισμένα) τσουκάλια, κυρίες με μεγάλες κουτάλες σοτάριζαν κρεμμύδια, πρόσθεταν κάρι και, γενικώς επιδείκνυαν τις ικανότητες τους στο μαγείρεμα, επεξηγώντας τις μεθόδους τους και διαφημίζοντας βιβλία με συνταγές μαγειρικής. Μια πολυέξοδη γιορτή έκθεσης και προώθησης του βιβλίου είχε παραδοθεί στις τηλεοπτικές μαγείρισσες.

Ήταν άραγε η μαγειρική ο τρόπος προσέλκυσης νέων αναγνωστών στο σημαντικότερο προϊόν γνώσης και ψυχαγωγίας που είναι το βιβλίο; Περιμένει κανείς πως η προσέλκυση και η μύηση στην ανάγνωση μπορεί να γίνει με τέτοια κακόγουστα θεάματα; Αναρωτήθηκε κανείς από τα στελέχη του αν, όντως, στόχος του ΕΚΕΒΙ είναι να επενδύει σε τόσο ξένα προς τη φύση της ανάγνωσης σόου, μάλιστα σε μια εποχή πολύπλευρης κρίσης; Και να σκεφτεί κανείς ότι εάν η τιμώμενη χώρα στην έκθεση δεν ήταν η Κίνα (τα κεφάλαια της οποίας προσδοκά με λαχτάρα η ελληνική πολιτεία) με δυσκολία θα εκταμιεύονταν χρήματα για τη διοργάνωση, καθόσον ήδη η χώρα είχε μπει τελεσίδικα στη δίνη της διαρθρωτικής οικονομικής κρίσης, μια από τις άμεσες συνέπειες της οποίας θα έπρεπε να είναι η μείωση της κρατικής σπατάλης για γιορτές, που ναι μεν μπορεί να τις απολαμβάνουν οι εκπρόσωποι των συντεχνιών του βιβλίου αλλά στην πραγματικότητα είναι άνευ πρακτικού αντικρίσματος.

Λίγες εβδομάδες μετά από εκείνη τη γιορτή ήρθε η ώρα του λογαριασμού: Συνέχεια

Ο μπαρμπα Μήτσος κι η μαντάμ Σουσού

H Bίβιαν Ευθυμιοπούλου γράφει για τον μπαρμπα-Μήτσο, τις μεταφράσεις και τις vanitates.

(Aναδημοσίευση εμπλουτισμένης μορφής του κειμένου της στην ARB, που έχει σηκωθεί στο ιστολόγιό της   http://bspinoza.wordpress.com. Όσοι θέλετε σχολιάστε εκεί.)

Τελικά υπάρχει κάτι ακόμα δυσκολότερο κι από αυτήν ακόμα τη μείωση του εισοδήματος που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε: το γεγονός ότι για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία μας συνειδητοποιήσαμε την ανάγκη του να διαχειριστούμε ορθολογιστικά την καθημερινότητά μας, να πάρουμε ένα χαρτί και ένα μολύβι και να δούμε πώς θα περάσουμε με τα λίγα που έχουμε ως κοινωνία γιατί από αυτό το σημείο ξεκινάει η συζήτηση: από τη στιγμή που αναγκαζόμαστε να περικόψουμε τα βασικά, ποια από τα λιγότερο βασικά θα κρατήσουμε;

Με την έννοια αυτή, το ζήτημα που προέκυψε με το ΕΚΕΜΕΛ και το ΕΚΕΒΙ μας δίνει τη δυνατότητα να αναλογιστούμε και να συζητήσουμε πάνω στο ωφέλιμο των πολιτιστικών αγαθών. Δεν χρησιμοποιώ τη λέξη ωφέλιμο τυχαία. Πάνω στην έννοια του ωφέλιμου εδράζεται η σύγχρονη φιλελεύθερη αντίληψη, μια αντίληψη που εγώ προσωπικά, ασπάζομαι. Πόσο ωφέλιμο λοιπόν είναι για τους πολίτες να συντηρούν το ΕΚΕΜΕΛ και μάλιστα σε μια περιοδο κρίσης όταν από τις υπηρεσίες που αυτό προσφέρει, φαινεται να ωφελούνται πρωτίστως οι ιδιώτες εκδότες; Γιατί να μην αναλάβουν εκείνοι το κόστος της συντήρησής του; Το ερώτημα είναι εύλογο, τουλάχιστον για μένα. Ας το αναλύσουμε λίγο, λοιπόν. Συνέχεια

Η διευθύντρια του ΕΚΕΜΕΛ απαντά στον Τάκη Θεοδωρόπουλο

Αξίζει να διαβαστεί αυτό το δελτίο τύπου που από αύριο θα φιλοξενείται και στον Τύπο. Δίνει επαρκείς απαντήσεις, νομίζουμε, σε αρκετούς -νεοφιλευθερίζοντες και μη- ανησυχούντες για τη λειτουργικότητα του ΕΚΕΜΕΛ με τον ιλιγγιώδη προϋπολογισμό των 100.000 ευρώ το χρόνο.  Γράφει λοιπόν η Ελένη Ζέρβα, διευθύντρια του ΕΚΕΜΕΛ:

«Διάβασα τις δηλώσεις και τις επιστολές του κυρίου Τάκη Θεοδωρόπουλου σχετικά με τους λόγους που οδήγησαν το ΕΚΕΒΙ να «αναστείλει», όπως λέει, την επιχορήγησή του προς το ΕΚΕΜΕΛ. Επειδή συμφωνώ με τον κ. Θεοδωρόπουλο ότι η αλήθεια και η αποκατάστασή της είναι «αγαθό πολύτιμο στους δύσκολους καιρούς μας», θα ήθελα να σχολιάσω τα βασικά σημεία της επιχειρηματολογίας του.
Ένα από τα επιχειρήματα του κ. Θεοδωρόπουλου είναι ότι το ΕΚΕΜΕΛ δεν προωθεί την αντίστροφη μετάφραση και την προβολή της ελληνικής λογοτεχνίας στο εξωτερικό. Από την ίδρυσή του μέχρι το 2008 το ΕΚΕΜΕΛ διέθετε τμήμα διετούς φοίτησης μετάφρασης προς τα γαλλικά. Από το 2005 μέχρι σήμερα λειτουργεί στους κόλπους του τμήμα διετούς φοίτησης μετάφρασης προς τα αγγλικά. Παράλληλα, το ΕΚΕΜΕΛ οργανώνει και φιλοξενεί στο «Σπίτι της Λογοτεχνίας», στην Πάρο, σεμινάρια μετάφρασης από τα ελληνικά προς τα αγγλικά (σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Princeton), προς τα ισπανικά (σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Mάλαγας), προς τα ιταλικά (σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Sapienza της Ρώμης), προς τα γαλλικά (σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Inalco του Παρισιού), προς τα βουλγαρικά (σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Σόφιας), προς τα γερμανικά (σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Μονάχου και το Πανεπιστήμιο του Μάιντς). Επίσης, από το 2006 φιλοξενεί την ετήσια συνάντηση Αμερικανών και Ελλήνων ποιητών και τα αντίστοιχα μεταφραστικά εργαστήρια ποίησης.
Σε ό,τι αφορά την προβολή της ελληνικής λογοτεχνίας στο εξωτερικό, το ΕΚΕΜΕΛ από το 2007 παρουσιάζει σε ξένους εκδότες μεταφρασμένα αποσπάσματα έργων της ελληνικής πεζογραφίας, τόσο στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου της Θεσσαλονίκης, όσο και μέσω του ηλεκτρονικού περιοδικού «Απηλιώτης». Ο ίδιος ο κ. Θεοδωρόπουλος είναι μεταξύ των συγγραφέων που αποσπάσματα βιβλίων τους μεταφράστηκαν από το ΕΚΕΜΕΛ και προωθήθηκαν στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Θεσσαλονίκης 2008 (μεταφράσεις στα γερμανικά και τα ισπανικά αποσπασμάτων από το μυθιστόρημά του Το αριστερό χέρι της Αφροδίτης).
Όσον αφορά τη μείωση των εγγραφών στα μαθήματα του ΕΚΕΜΕΛ, Συνέχεια

Ένα σχεδιάγραμμα της ελληνικής οικονομικής κρίσης

Του Γιώργου Σταθάκη. Αναδημοσίευση από τα Κυριακάτικα Ενθέματα.

Τα αίτια του δημοσιονομικού προβλήματος προκύπτουν από μερικά βασικά δεδομένα που φωτίζουν, ίσως με απόλυτη διαύγεια, το πρόβλημα.

Πρώτον, το χρέος είναι δημιούργημα της δεκαετίας του 1980. Το 1980 το χρέος ήταν μόλις 20% του ΑΕΠ, το 1990 ήταν 80% και το 1993 ήταν 120%. Έκτοτε περιστρέφεται γύρω στο 100-120% του ΑΕΠ.

Δεύτερον, το χρέος προέκυψε από την επέκταση του κράτους στην οικονομία. Οι δημόσιες δαπάνες επεκτάθηκαν τότε από το 25% στο 40% του ΑΕΠ και λίγο αργότερα έφθασαν στο 45%, στο οποίο και μονιμοποιήθηκαν μέχρι σήμερα. Η επέκταση του κράτους έγινε για «καλό σκοπό», καθώς αφορούσε πρωτίστως την επέκταση των κοινωνικών δαπανών: της υγείας, της παιδείας και των συντάξεων. Επιπρόσθετα στη δεκαετία του 1980 το κράτος ανέλαβε τη διαχείριση του προβλήματος της «αποβιομηχάνισης» και των «προβληματικών».

Τρίτον, η αύξηση των δημόσιων εσόδων υστερούσε πάντα των δαπανών. Για την ακρίβεια, ο ελληνικός προϋπολογισμός είναι ελλειμματικός για τριάντα συνεχή χρόνια, με διακυμάνσεις από -5 (1999) έως -16% (1990), κατά μέσο όρο γύρω στο -7% του ΑΕΠ. Το γεγονός ότι το χρέος δεν είναι ακόμα μεγαλύτερο οφείλεται στις περιόδους χαμηλών επιτοκίων.Συνεπώς, το βασικό ερώτημα είναι γιατί τα έσοδα υστερούν πάντοτε των δαπανών, γιατί τελικά δεν σταθεροποιήθηκαν και αυτά στο 45% του ΑΕΠ, αλλά γύρω στο 35-40% του ΑΕΠ. Η απάντηση είναι απλή. Τα φορολογικά έσοδα προέρχονται από φόρους κατανάλωσης κατά τα δύο τρίτα και από άμεσους φόρους των μισθωτών στρωμάτων. Φόρους δεν πληρώνουν οι επιχειρήσεις, μεγάλες και μικρές, και τα ελεύθερα επαγγέλματα, επιστημονικά και μη. Καθώς το 20-30% των πιο ευκατάστατων στρωμάτων που ελέγχουν το 50% του ΑΕΠ δεν πληρώνουν φόρους, είναι αδύνατο να αυξηθούν τα έσοδα στο επιθυμητό ή το αναγκαίο επίπεδο. Συνέχεια

Το πάρτι τελείωσε, η Αριστερά (συνεχίζει να) χορεύει

Του Ανδρέα Παππά από την Athens Voice

Δεν είναι «κακόν πράγμα» τα πάρτι. Αρκεί να μη γίνονται με δανεικά, και μάλιστα επί χρόνια. Ούτε να χορεύει κανείς είναι κακό. Ίσα, ίσα. Ούτε και η Αριστερά είναι καταρχήν και εξ ορισμού «κακόν πράγμα». Μάλιστα, αν τα κόμματά της ήταν πράγματι αριστερά, και όχι μίζεροι μηχανισμοί που απλώς αναπαράγουν τον εαυτό τους και τη γραφειοκρατία τους, θα μπορούσαν ίσως να αποτελούν δύναμη προόδου και χειραφέτησης της κοινωνίας. Αναγκαία διευκρίνιση: τον όρο Αριστερά τον χρησιμοποιώ με τη δημοσιογραφική κυρίως εκδοχή του, για να αναφερθώ δηλαδή στην παραδοσιακή λεγόμενη Αριστερά, ή αλλιώς στα δύο κομμουνιστικά κόμματα της χώρας, το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Κατά τα άλλα, βέβαια, η Αριστερά είναι (ευτυχώς) κάτι πολύ πιο ευρύ, ζωντανό και ενδιαφέρον από το άθροισμα των δυνάμεων της Παπαρήγα και του Τσίπρα.

Συνέχεια

«Κάτω η θεοκρατία»

Παρότι οι συνθήκες έμοιαζαν πιο ώριμες από ποτέ και ήταν η πρώτα φορά που και η πλειοψηφία του κόσμου συναινούσε, παρότι η σημερινή δύσκολη συγκυρία έδινε  την ευκαρία να συζητηθεί όχι μόνο η φορολόγηση, αλλά και η ουσιαστική απογραφή της εκκλησιαστικής περιουσίας, η κυβέρνηση ήδη υπαναχώρησε σημαντικά.

Η (ολοένα και πιο μεγάλη) ομάδα «Υπογράψτε να φορολογηθεί η Εκκλησία» ( www.petitiononline.com/taxchu ) διοργάνωσε τη δεύτερη πορεία διαμαρτυρίας την Κυριακή το μεσημέρι, μπροστά στη μητρόπολη. Κυρίαρχο σύνθημα…»Κάτω η θεοκρατία».  Παράλληλα διανεμήθηκε  το παρακάτω κείμενο, το οποίο αναδημοσιεύουμε

«Σήμερα η Ελλάδα συγκλονίζεται από την μεγαλύτερη δημοσιονομική κρίση που έχει γνωρίσει σε καιρό ειρήνης.

Την ώρα αυτή η πνευματική ηγεσία της Εκκλησίας περιχαρακώνεται γύρω από τη διατήρηση των κεκτημένων της, ασκώντας ασφυκτική πολιτική πίεση προς όλες τις κοινοβουλευτικές παρατάξεις.

Την ώρα αυτή η κυβέρνηση υπαναχωρεί από τις εξαγγελίες της για συμμετοχή όλων, ανάλογα με τις δυνάμεις τους, στην αντιμετώπιση της κρίσης:

  • Υλοποιεί όλες σχεδόν τις εξαγγελθείσες περικοπές και τα τεκμήρια για τους ιδιώτες,
  • Ο φόρος επί των εισοδημάτων της Εκκλησίας από ακίνητα, εξαγγέλθηκε 20% και κατέληξε στο νομοσχέδιο ουσιαστικά σε 10%.
  • Ο φόρος δωρεάς ακινήτων στην Εκκλησία εξαγγέλθηκε 5% και κατέληξε 0,5%.
  • Ο φόρος δωρεάς χρημάτων στην Εκκλησία εξαγγέλθηκε 10% και κατέληξε 0,5%.

ΟΜΩΣ
Συνέχεια

Αμοιρολόητος

Του Γιάννη Παπαθεοδώρου  (από την Αυγή της Μ. Παρασκευής)

Αμοιρολόητος

«πού έδυ σου το κάλλος…»

Η μέρα δικαιωματικά ανήκει στους νεκρούς ∙ στο πένθος και στο θρήνο. Περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη μέρα του χρόνου, η Μεγάλη Παρασκευή φέρνει στο νου τα δεκάδες μοιρολόγια που γράφτηκαν και τραγουδήθηκαν για το θάνατο αγαπημένων προσώπων. Τι γίνεται όμως με εκείνους που χάθηκαν χωρίς να τους κλάψει κανείς ; Τι γίνεται με όσους φύγανε αμοιρολόητοι, χωρίς να αφήσουνε πίσω τους ούτε το ξόδι του επιτάφιου ; Τι γίνεται με όσους πεθαίνουν απότομα έχοντας ζήσει μια παράνομη ζωή ως «λαθρομετανάστες» ;

Ο πρόσφατος «τυχαίος» θάνατος του δεκαπεντάχρονου Αφγανού, Χαμί Νατζάφι, έφερε στο προσκήνιο όχι μόνο το δράμα της μετανάστευσης αλλά και τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά της νέας τρομοκρατίας. Ένα παιδί που ξέφυγε από τις βόμβες της Καμπούλ δολοφονήθηκε στα Πατήσια, μπροστά στα μάτια της μητέρας του και της αδελφής του, προσπαθώντας να βρει τροφή. Ένας έφηβος πέθανε, επειδή κάποιοι αγανακτισμένοι ρατσιστές ή κάποιοι παρανοϊκοί «επαναστάτες» αποφάσισαν να στήσουν μια παγίδα θανάτου μέσα στο κέντρο της πόλης. «Αυτοί που σκότωσαν τον Χαμί δεν δολοφόνησαν απλώς το γιο μου», δήλωνε με θλίψη ο πατέρας που κρυβόταν κι αυτός επειδή δεν είχε χαρτιά. «Στο πρόσωπό του σκότωσαν τα εκατομμύρια των προσφύγων που ξεριζωθήκαμε για να βρούμε αλλού μια καλύτερη ζωή». Συνέχεια

To… φανερό σχολειό έφερε τον ξεσηκωμό

Με αφορμή τη σημερινή επέτειο, αναδημοσιεύουμε το εξαιρετικό κείμενο του Μ. Πιμπλή από τα Νέα της Δευτέρας στο οποίο δύο διαπρεπείς επιστήμονες, ο Αλέξης Πολίτης και ο Βασίλης Παναγιωτόπουλος ανατρέπουν κληρικαλιστικούς μύθους για την τουρκοκρατία και τον ξεσηκωμό του 1821:

Το ελληνικό σχολειό επί Τουρκοκρατίας όχι μόνο δεν ήταν κρυφό αλλά και οδήγησε, μέσω του εκσυγχρονισμού του, στην Επανάσταση του ΄21, υποστηρίζουν ιστορικοί που αναλύουν στα «ΝΕΑ» παρανοήσεις και πραγματικότητες του Αγώνα της Ανεξαρτησίας «Τα ελληνικά διδάσκονταν ελεύθερα επί Τουρκοκρατίας ήδη από τον 14ο αιώνα, οπότε οι Τούρκοι άρχισαν να ελέγχουν περιοχές με χριστιανικούς πληθυσμούς», λέει στα «ΝΕΑ» ο Αλέξης Πολίτης, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης στον Τομέα Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας. Άρα δεν υπήρχε «κρυφό σχολειό», αλλά… φανερό.

«Οι Τούρκοι, έχοντας οι ίδιοι ένα γραπτό ιερό κείμενο, το Κοράνι, ήξεραν καλά ότι χωρίς ιερά βιβλία δεν υπάρχει χριστιανική εκκλησία. Και γνωρίζουμε ότι αναγνώριζαν τον χριστιανισμό, όπως και τον εβραϊσμό ως θρησκεία κατώτερη μεν της μουσουλμανικής, αλλά νόμιμη. Άδεια απαιτείτο μόνο για την ανέγερση καινούργιων ναών και αυτό, μάλλον, για λόγους φορολόγησης. Δεν ξέρουμε περίπτωση που να μη δόθηκε αυτή η άδεια. Αυτά πρακτικά σημαίνουν ότι δεν υπήρχε χωριό από τα βάθη της Ασίας έως τα Βαλκάνια, στο οποίο να μη βρίσκεται έστω ένας εγγράμματος άνθρωπος, ο παπάς, που να μπορεί να διαβάσει το Ευαγγέλιο και τα βιβλία της θείας λειτουργίας», υποστηρίζει ο Αλέξης Πολίτης. Συνέχεια

Η δικαίωση της Στέλλας Πρωτονοταρίου

Να και ένα ευχάριστο γεγονός: η Στέλλα Πρωτονοταρίου επέστρεψε ως Διευθύντρια στο σχολείο της μετά από δυόμισι χρόνια απουσίας. Διαβάστε τις ανακοινώσεις των δασκάλων και του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων.

Ανακοίνωση των δασκάλων που εργάστηκαν και εργάζονται στο 132ο Δημοτικό Σχολείο της Αθήνας

Συνάδελφοι/συναδέλφισσες  και φίλοι

Πριν λίγες μέρες στις 18/2/2010 η Στέλλα Πρωτονοταρίου, ύστερα από την πανηγυρική αθώωσή της στο Δικαστήριο, επέστρεψε ως Διευθύντρια στο 132ο Δημοτικό Σχολείο μετά από δυόμισι χρόνια απουσίας.  Για μας είναι πρώτα απ’ όλα μια στιγμή ιδιαίτερης φόρτισης αλλά και δικαίωσης. Δικαίωσης της δουλειάς που έγινε στο σχολείο μας από το 2000 έως το 2007, δικαίωσης και του αγώνα που χρειάστηκε να δώσουμε τα τελευταία χρόνια για να υπερασπίσουμε τη δουλειά αυτή. Συνέχεια

Μετανάστευση, ιδιότητα του πολίτη και εκπαίδευση

Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2010, 11.00 π.μ.,
Αίθουσα Λόγου – Στοά Βιβλίου (Πεσμαζόγλου 5 & Σταδίου)

Η μετανάστευση είναι ένα φαινόμενο που διαμόρφωσε τη φυσιογνωμία και την ιστορία των λαών, από τα προϊστορικά χρόνια έως σήμερα. Kάθε μεταναστευτικό κύμα έχει τη δική του φυσιογνωμία, θέτει τα δικά του προβλήματα και ζητάει καινούργιες απαντήσεις. Η σύγχρονη μετανάστευση,  που συμπληρώνει 20 χρόνια  στην Ελλάδα, ξάφνιασε την ελληνική κοινωνία και προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Οι πρώτοι που την αντιμετώπισαν ήταν οι εκπαιδευτικοί. Δάσκαλοι και καθηγητές βρέθηκαν σε πολύγλωσσες τάξεις με μαθητές που προέρχονταν από ποικίλες πολιτισμικές παραδόσεις. Είχαν να κάνουν με παιδιά που είχαν αποτυπωμένα πάνω στο πρόσωπό τους  τα τραύματα από τον τόπο που άφησαν, από το πέρασμά τους στον τόπο μας, από τις αντιδράσεις –πολλές φορές ακραίες- των συμπολιτών μας. Την πλούσια εμπειρία τους, που αποτελεί και η ίδια μια ιστορική παρακαταθήκη για την Ελλάδα, πολύ λίγο την γνωρίζουμε. Συνέχεια

Greece in free fall

Συνέχεια

«[…] τα παιδιά δεν «ανήκουν» στο κράτος αλλά δεν «ανήκουν» ούτε στους γονείς»

Μια ενδιαφέρουσα άποψη για την «κατ’ οίκον διδασκαλία» (homeschooling). Γράφει ο Κωστής Παπαϊωάννου. Αναδημοσίευση από το αντίφωνο.

Απλά μαθήματα οικιακής θρησκοληψίας

Η είδηση ξαφνιάζει. Οι ΗΠΑ χορήγησαν πολιτικό άσυλο σε οικογένεια Γερμανών! Διώκονταν στη χώρα τους επειδή δεν έστελναν τα παιδιά στο σχολείο λόγω του «αντιχριστιανικού» προγράμματος. Σύμφωνα με το δικηγόρο τους, ο τρόπος με τον οποίο η Γερμανία μεταχειρίζεται τους κατ’ οίκον μαθητές αποτελεί παραβίαση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και υπαινίχθηκε ότι η ομοιομορφία που επιβάλλει με τον τρόπο αυτόν θυμίζει τρομαχτικά το παρελθόν της (!). Συνέχεια

Ο νέος ατομισμός

Αναδημοσίευση από τη στήλη Διαστάσεις του Μιχάλη Μητσού.

Οι δύο μεγάλες σχολές σκέψης του εικοστού αιώνα ήταν ο φιλελευθερισμός και ο μαρξισμός. Αλλά τώρα έχουμε περάσει σε ένα νέο στάδιο, η κοινωνική πραγματικότητα έχει αλλάξει.

Τα δύο αυτά ρεύματα, λέει ο Γάλλος κοινωνιολόγος Αλαίν Τουραίν σε συνέντευξή του στην Ελ Παΐς, αποτελούσαν δύο τρόπους αντίληψης του συστήματος, δύο αντιπάλους με αρκετά κοινά σημεία όπως η πίστη στον εκβιομηχανισμό και η ιδέα της προόδου. Ο εκβιομηχανισμός δεν βρίσκεται όμως πια στο κέντρο της κοινωνίας. Ταυτοχρόνως, έχουμε περάσει από το κοινωνικό στο πολιτιστικό, όπως ακριβώς κατά τον 19ο αιώνα είχαμε περάσει από το πολιτικό στο κοινωνικό. Τα μεγάλα προβλήματα της σημερινής εποχής είναι τα δικαιώματα των γυναικών, η πολιτιστική διαφορετικότητα, η οικολογία. Συνέχεια

Οι μετανάστες ως «της γης οι κολασμένοι»: σκόρπιες σκέψεις για το νομοσχέδιο της ιθαγένειας

Του Βασίλη Ν. Ρόγγα

«Αφού η δημοκρατία συνεπάγεται εξ ορισμού σχετικά υψηλά επίπεδα καθολικότητας, ισονομίας, διαβούλευσης και προστασίας, προϋποθέτει ανυπερθέτως και την ιδιότητα του πολίτη» Charles Tilly, 1999

Έχω ακούσει αρκετές απόψεις τις τελευταίες μέρες για τους μετανάστες και το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια. Δεν χρειάζεται να υπεισέλθω στις εσώτερες λεπτομέρειες και του ίδιου του νομοσχεδίου που είναι άτολμο και περιλαμβάνει στις ρυθμίσεις του μικρό αριθμό μεταναστών σε σχέση με το σύνολο. Έχει το χουζούρι του όμως να παρακολουθεί κανείς κόμματα, εντεταλμένους δημοσιολόγους, think tanks και πολίτες, δηλαδή συντεταγμένες πολιτικές και «ελεύθερα» σκεπτόμενα υποκείμενα, να είναι είτε υπέρ είτε κατά του νομοσχεδίου, με διαβαθμισμένα επιχειρήματα και από τις δυο πλευρές. Και το καλύτερο απ’όλα: η λαϊκίστικη ακροδεξιά ρητορεία ξαναπιάνει το νήμα της συκοφάντησης και του ψεύδους σα να μην πέρασε μια μέρα από το θάνατο του Υπουργού Προπαγάνδας της ναζιστικής Γερμανίας. Συνέχεια

Ποιος είναι ο Έλληνας σήμερα;

Αναδημοσίευση από το «E» της Ελευθεροτυπίας (24/1). Το συγκεκριμένο άρθρο παραπέμπει στο Φελέκι αλλά και στην ομάδα μας «Έλληνας γίνεσαι, δεν γεννιέσαι» που αυτή τη στιγμή αριθμεί πάνω από 8.500 μέλη.

Από την Αφροδίτη Πολίτη

«Η ιστορία της ελληνικής ιθαγένειας δεν είναι απλώς αναπόσπαστο τμήμα της πολιτικής ιστορίας ενός κράτους. Είναι η ίδια η ζωντανή της συνείδηση: Μια ιστορία αδιάκοπων διεκδικήσεων. Είναι δέσμια των περιπετειών του πολυτάραχου βίου της ελληνικής πολιτικής ιστορίας, από τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους ώς τις μέρες μας, αλλά και υπόλογος στους συστατικούς μύθους του ελληνικού έθνους». Συνέχεια

Οι ανακοινώσεις των γονέων και των δασκάλων για την πανηγυρική αθώωση της Στέλλας Πρωτονοταρίου

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ ΤΟΥ 132
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΑΘΩΩΣΗ ΤΗΣ  ΣΤΕΛΛΑΣ  ΠΡΩΤΟΝΟΤΑΡΙΟΥ

«…….Να απαλλαχθούν οι διωκόμενες εκπαιδευτικοί από τις κατηγορίες.
Να δικαιωθούν  η κα  Πρωτονοταρίου και οι δάσκαλοι του 132 για  τις επιλογές τους.
Να δοθεί ένα ηχηρό  μήνυμα απόρριψης του σκοταδισμού και της ξενοφοβίας, ένα αισιόδοξο μήνυμα για την παιδεία και την κοινωνία του αύριο….»

Συνέχεια

Πένθος, μελαγχολία και «εθνική συνείδηση», ή, περί κρυφομεταναστών

Μια ενδιαφέρουσα ψυχαναλυτική προσέγγιση για όσους εναντιώνονται στην ιθαγένεια των μεταναστών. Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο radical desire.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έζησα σπουδάζοντας για περίπου πεντέμιση χρόνια, πρόσεξα ένα παράξενο φαινόμενο στις σχέσεις μου με τους ελληνοαμερικανούς μετανάστες: Μιλούσαν διαρκώς με μεγάλη θέρμη για ζητήματα έθνους, εθνικής ταυτότητας, εθνικής ιστορίας, εθνικών κινδύνων και εθνικής αλλοίωσης, αλλά είχαν μηδενική επαφή με την Ελλάδα, για την οποία σε άλλες στιγμές έλεγαν τα χειρότερα δυνατά πράγματα. Εγώ από την άλλη σπανιότατα έβλεπα τον λόγο να ασχοληθώ με τέτοιου είδους ερωτήματα, αλλά στην Ελλάδα επέστρεφα κάθε χρόνο και καθόμουν όσο το δυνατό περισσότερο. Συνέχεια

ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΧΑΝΙΩΝ (ΙΑΝ. 2010)

Η ηλιθιότητα είναι φυσικά ανίκητη, υπάρχει παντού και όχι μόνο στο χώρο των ακροδεξιών. Ο κος Γιώργος Κατσανεβάκης, νομάρχης Χανίων και στηριζόμενος από το χώρο του ΣΥΝ, είχε αντιταχθεί σθεναρά όταν γινόταν η προσπάθεια επαναλειτουργίας της συναγωγής (διαβάστε το σχετικό άρθρο εδώ). Τέλος πάντων. Όσοι θέλετε να στηρίξετε το ψήφισμα που συντάχθηκε στη Συνάντηση Κοινωνικής Ιστορίας για την Δεκαετία του 1940, μπορείτε να υπογράψετε εδώ. Ακολουθεί το κείμενο του Ψηφίσματος: Συνέχεια

Μια ζωή από ματαιώσεις

Mια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, συναφής με τη θεματολογία των τελευταίων ημερών, δημοσιευμένη στο ιστολόγιο της φίλης Αφροδίτης Αλ Σάλεχ.

Είναι όλοι αυτοί Έλληνες; Είναι.

Ριχάρδος ή Κώστας; Ριχάρδος, αλλά μικρό με φώναζαν Κώστα, έτσι, για ευκολία.

Μητέρα από τις Σεϋχέλλες και πατέρας από Γκάνα. Γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν στη Βηρυτό, όπου η μητέρα πήγε ως οικονομικός μετανάστης και ο πατέρας με τη ναυτιλιακή εταιρεία όπου δούλευε. Εκεί, κάπου στα 1975, όταν ξεσπά ο εμφύλιος πόλεμος στον Λίβανο και η Βηρυτός διαιρείται κατά μήκος της μουσουλμανικής και χριστιανικής γραμμής, η εταιρεία του πατέρα μεταφέρεται στην Ελλάδα και οι γονείς του Ριχάρδου ακολουθούν. Λίγους μήνες μετά, γεννιέται και ο Ριχάρδος ή Κώστας. Συνέχεια

Σενάρια ρατσιστικής φαντασίας

Ρατσιστικές ιστοριούλες από την Κύπρο. Γράφει η Ρένα Χόπλαρου. Αναδημοσίευση από τον Πολίτη (17/1).

Σενάριο 1: Χιούμορ;
Τόπος: Γραφείο διδασκόντων
Χρόνος: Μια συνηθισμένη μέρα πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων
Στο γραφείο μέσα είναι πέντε άτομα. Η δασκάλα της Α1, η Σοφία, γράφει κάτι στον υπολογιστή. Η Μαρία, η δασκάλα της Στ1΄, βοηθάει τη Νεϊφέ, μια μαθήτρια τσιγγάνικης καταγωγής να διορθώσει την έκθεσή της, η βοηθός διευθύντρια κ. Κατερίνα κοιτάει κάτι στο βιβλίο μαθηματικών της Ε΄ τάξης. Η Όλγα, η δασκάλα της τρίτης, παλεύει να βάλει ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο στη βάση του. Την ησυχία σπάει η είσοδος του δασκάλου της Στ2, του κεφάτου Σπύρου, που μπαίνει φουριόζος στο γραφείο για φωτοτυπίες. Συνέχεια

Ένας διάλογος που πρέπει να συνεχιστεί

Αναδημοσιέυση από την Αυγή

Του Φίλιππου Παππά και του Γιάννη Παπαθεοδώρου

Τις τελευταίες εβδομάδες και με αφορμή την πρόσφατη νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης για την «Πολιτική συμμετοχή ομογενών και αλλοδαπών υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν νόμιμα και μακροχρόνια στην Ελλάδα, αναπτύχθηκε ένας έντονος, συγκρουσιακός αλλά και γόνιμος διάλογος σε γνωστό ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης (Facebook).

Το πραγματικά ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της διαδικασίας ήταν η πολυπληθής συμμετοχή ενός κόσμου, που ανεξάρτητα από τις πολιτικές του πεποιθήσεις, εξέφρασε αυθόρμητα τη βούλησή του για τη νομοθετική ρύθμιση και τη δημοκρατική κατοχύρωση της ισονομίας και ισοπολιτείας των αλλοδαπών συμπολιτών μας. Ιδιαίτερα σημαντική για τη διάδοση της πρωτοβουλίας αλλά και διαφωτιστική για ειδικότερα ζητήματα της ιθαγένειας και των δικαιωμάτων ήταν η συμβολή μεταναστών και Ελλήνων του εξωτερικού. Συνέχεια

Απάντηση ΕΕΔΑ στους ακροδεξιούς

Ο πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου Δημήτρης Χριστόπουλος μίλησε στο TVXS για τις επιθέσεις που δέχεται η Ένωση από ακροδεξιούς κύκλους. «Δηλώνει υπερήφανος που μέρος των προτάσεων του φορέα του υιοθετήθηκε από την κυβέρνηση ενώ εμφανίζεται απογοητευμένος για την αλλαγή στάσης από τον Αντώνη Σαμαρά και την ουσιαστική προσχώρησή του στις θέσεις του ΛΑΟΣ. Συνέχεια

Σχολείο και εθνική ταυτότητα

Διαβάστε το απόσπασμα από τη συνέντευξη της Θάλειας Δραγώνα σχετικά με το εθνοκεντρικό σχολείο και το συλλογικό έργο «Τι είν’ η πατρίδα μας;». Από την κυριακάτικη Αυγή.

[…] * Πώς “εκφράζεται” το εθνοκεντρικό σχολείο;

Είναι σχολείο του απομονωτισμού, εμποδίζει τη συνύπαρξη των διαφορών κάθε είδους, και όχι μόνο τη συνύπαρξη με μαθητές αλλόγλωσσους ή/και αλλόθρησκους και με καταγωγή από άλλες χώρες, αλλά όλες τις ετερότητες από το φύλο έως την αναπηρία. Είναι σχολείο σε όλα δογματικό. Δηλαδή, μεταδίδει μια στατική και για πάντα δεδομένη «αλήθεια» και εξετάζει στη συνέχεια τους μαθητές αν την έμαθαν, πράγμα τελείως αντίθετο με την εξοικείωση του τι είναι επιστημονική γνώση, που βρίσκεται σε συνεχή κίνηση και αλλαγή. Συνέχεια

Mετανάστες: «συνταγματικό τόξο» για την Ελλάδα

Συνεχίζοντας τις αναφορές στο πολύπαθο ζήτημα της παροχής ιθαγένειας, παραθέτουμε ένα κατατοπιστικότατο άρθρο του Νικου Κ. Αλιβιζατου (Από τη σημερινή Καθημερινή)

«Σε λιγότερο από έξι χρόνια, η Γερμανία κατέστρεψε τις ηθικές δομές του δυτικού κόσμου, διαπράττοντας εγκλήματα που κανένας δεν μπορούσε να διανοηθεί· όσο για τους νικητές, μετέτρεψαν σε στάχτη τα μνημεία ενός χιλιόχρονου γερμανικού πολιτισμού. (…) Τα ανωτέρω δύο τραύματα εξηγούν γιατί οι αναμνήσεις του τελευταίου πολέμου είναι τόσο επώδυνες (…)».
ΧΑΝΑ ΑΡΕΝΤ (1950)

Με το ανωτέρω απόσπασμα από συνέντευξη της μεγάλης Αμερικανίδας φιλοσόφου κλείνει το πρώτο κεφάλαιο της «Ιστορίας της Ευρώπης και του κόσμου από το 1945», που συνέγραψαν από κοινού Γάλλοι και Γερμανοί εκπαιδευτικοί για τη Γ΄ τάξη του λυκείου των σχολείων τους (εκδ. Klett & Nathan, 2006, σ. 15). Ξεκινώντας από αυτό τo χωρίο, οι μαθητές των δύο χωρών – «προαιώνιων εχθρών» στην Ευρώπη μέχρι πρότινος- καλούνται σήμερα να απαντήσουν στο ερώτημα: «Ποια ήταν η ιδιαιτερότητα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου;». Το βιβλίο αυτό μού το θύμισαν δύο περιστατικά ακραίας πολιτικής συμπεριφοράς της πρόσφατης επικαιρότητάς μας: από τη μια, η οξύτατη επίθεση που δέχθηκε η καθηγήτρια Θάλεια Δραγώνα, μετά τον διορισμό της ως ειδικής γραμματέως στο υπουργείο Παιδείας. Και, από την άλλη, οι αντιδράσεις που προκάλεσε το νομοσχέδιο, που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Εσωτερικών, για την πολιτογράφηση και τα δικαιώματα των μεταναστών. Συνέχεια

Ιθαγένεια, ο θρίαμβος του αυτονόητου

Του Κωστή Παπαϊωάννου από το blog αντίφωνο

Αποτελεί ιστορική τομή η συζήτηση περί ιθαγένειας στο υπουργικό συμβούλιο και στη Βουλή. Ο τρόπος που η κυβέρνηση ανοίγει αυτό το θέμα – ταμπού και η πρώτη αντίδραση ολόκληρης σχεδόν της αντιπολίτευσης δείχνουν νηφαλιότητα και διάθεση για σοβαρή πολιτική συζήτηση. Διαφάνηκε μάλιστα ήδη μια διαφορετική προσέγγιση της ίδιας της έννοιας της ιθαγένειας. Συνέχεια

Ανυπολόγιστοι υπολογισμοί και η άγνωστη μεταβλητή

του Ευγένιου Τριβιζά (από το «Οι Δραπέτες της σκακιέρας») σελ. 102-103. «Διά την αντιγραφήν» ο διαδικτυακός μας φίλος Κώστας Καρπαδάκης.

Όπως είναι γνωστό, ο πρωταθλητής του σκακιού Garry Kasparov ηττήθηκε από έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Προτού αποφασίσει την κάθε του κίνηση, ο νικηφόρος υπολογιστής ήταν σε θέση μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα να προβλέπει και να προϋπολογίζει ένα τεράστιο αριθμό άμεσων και μελλοντικών κινήσεων.

Παραμονές του αγώνα, σε μια τηλεοπτική συζήτηση κορυφαίοι βρετανοί σκακιστές ισχυρίζονταν ότι δεν ήταν εύκολο για ένα μηχάνημα να κερδίσει έναν ιδιοφυή πρωταθλητή. Συνέχεια