Τα αγαπημένα μου τραγούδια του 2012 από το 10 έως το 1

PIL-1051Του Γιώργου Στόγια

10) Dexys: She’s got a wiggle
(Από τον δίσκο One day I’m going to soar)

Δεν είναι ακόμη νέος και οργισμένος, δεν υπάρχει περίπτωση να εκπληρώσει τις καλλιτεχνικές φιλοδοξίες που είχε στο απόγειο της καριέρας του. Έχουν περάσει όμως τόσα πολλά χρόνια από τότε. Ίσως και ο ίδιος δεν λυπάται πια για τα μοιραία στραβοπατήματα που του κόστισαν τη διάρκεια της παρουσίας του στο ουράνιο μουσικό στερέωμα. Ο Kevin Rowland έχασε όλα του τα κανονάκια και είναι αδύνατον να κερδίσει κάποιο έξτρα γιατί το παιχνίδι του έχει αποσυρθεί. Σαν ένα φάντασμα που για γραφειοκρατικούς λόγους καθυστερεί η μεταφορά του μακριά από τον κόσμο των ζωντανών, επανένωσε (ψαλιδίζοντας το όνομα και τη νοσταλγία) το παλιό του συγκρότημα για έναν δίσκο και λίγες εμφανίσεις.

Η φωνή του, αναγνωρίσιμη ανάμεσα σε χίλιες άλλες, κάποτε σήμα κατατεθέν της ιδιοσυγκρασίας του, ακούγεται σήμερα πριονισμένη από όλες τις πλευρές, αποστερημένη της χαρακτηριστικής της οξύτητας. Το θλιβερό πέρασμα του χρόνου μπορεί να σκοτώσει το ταλέντο, το χιούμορ, την ψυχή. Τελευταία όμως μένει η ερωτική επιθυμία, η φαντασίωση της ιδανικής γυναίκας που θα τραγουδάει γλυκά στο αυτί του ότι τον θέλει. Μέχρι να κλείσει τα μάτια του και να πετάξει.

Καλοκαίρι, τα κορίτσια στο πίσω κάθισμα (γεμάτο άμμους) να θέλουν να ακούσουν ξανά τον Οδυσσεβάχ. Στον γυρισμό όμως από απομακρυσμένες παραλίες, τις έπαιρνε ο ύπνος. Καθώς έπεφτε η νύχτα, στη σιντιέρα γλιστρούσε αυτό:

I love her and in my mind she said
(I’m mad about you)
She’s mad about me.
but it’s only a dream

9) Νούμερο 9
Leonard Cohen: Different Sides
(Από τον δίσκο Old Ideas)

Η ενορχήστρωση είναι διακριτική, η φωνή μοιάζει με ψίθυρο, στο ρεφρέν έρχεται η χορωδία να σπρώξει το τραγούδι, να φτάσει μονότονα στο τέλος του. Ο ακροατής οφείλει να διαβάσει τους στίχους, να διαστείλει το κομμάτι με τη δημιουργικότητά του, μια διαδικασία αργή και απαιτητική, που μπορεί καν να μην ολοκληρωθεί, γιατί υπάρχουν πάρα πολλά διασπαστικά ερεθίσματα.

Μια ελάχιστη, μικρή μέρα πέρασε, μόνο τέτοιες έχω, ο μόνος τρόπος να τη μεγαλώσω θα είναι να μην κοιμηθώ, τότε όμως η επόμενη ημέρα θα είναι νύχτα, δεν ξέρω αν είναι προτιμότερο, ποια ώρα γίνεται η αλλαγή, πότε έρχεται ο κόκκος σοφίας, που θα με κάνει διαφορετικό, καλύτερο, όπως θα ήθελα να είμαι.

Ακόμη και οι άθεοι έχουν ανάγκη ύμνων που να ανοίγουν τις πύλες του εσωτερικού παραδείσου. Μάλιστα, κάθε περίπου οκτώ χρόνια, ο Κοέν κυκλοφορεί μια συλλογή με καινούργιους. To Different sides, ειδικά, ανοίγει και μερικές καταπακτές προς την κόλαση της επιθυμίας, δια παν ενεχόμενο.

You want to live where the suffering is
I want to get out of town
Come on, baby, give me a kiss
Stop writing everything down

Both of us say there are laws to obey
Yeah, but frankly I don’t like your tone
You want to change the way I make love
(But) I want to leave it alone

8) Dan Stuart: Gonna Change
(από τον δίσκο The deliverance of Marlowe Billings)

Αν είχε βγάλει τέτοιο δίσκο φέτος ένα πιο μεγάλο όνομα, βροχή θα πέφτανε τα αστέρια στις κριτικές. Και δώσ’ του αφιερώματα και συνεντεύξεις. Απ’ όλη τη νεοψυχεδελική αμερικάνικη σκηνή της δεκαετίας του ’80 (και με την ευρύτερη έννοια από όσους κοιτούσαν πρώτιστα στα 60s για έμπνευση), μόνο οι R.E.M. έγιναν μεγάλο όνομα. Οι περισσότεροι σήμερα, όσοι επέζησαν, παίζουν μπροστά σε 50-70 άτομα. Οι αγαπημένοι μου ήταν οι Green on Red, μέχρι τέλους.

Αν πριν από δέκα χρόνια, κάποιος μου έλεγε ότι ο Dan Stuart θα κυκλοφορούσε έναν από τους καλύτερους δίσκους του 2012, θα του απαντούσα πως πολύ θα το ήθελα αλλά αυτά τα πράγματα δεν γίνονται. Ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Όταν κάποιος έχει τελειώσει, σωστό θα είναι να κάτσει απέναντι στην τηλεόραση με μια μπίρα να βλέπει το ματς. Το «The Deliverance of Marlowe Billings» αποδεικνύει ότι μέχρι να κλείσει το καπάκι και να πέσει το χώμα, μπορείς πάντα να επιστρέψεις στην ενεργό δράση.

7) Cat Power: Ruin
(Από τον δίσκο Sun)

Η Chan Marshall δεν θα γίνει ποτέ τέλεια. Θα είναι σαν τους ανθρώπους που ξεχωρίζω για μεταφυσικά συγγενείς μου: Άγαρμπη, άστατη, ποτέ να μην ξέρεις πώς θα είναι αύριο. Απογοητεύει εκεί που οι προσδοκίες είναι ψηλές και ενθουσιάζει όταν κανείς δεν το περιμένει. Ανίκανη, με μια ακατανόητη αυτοκαταστροφικότητα, να ολοκληρώσει ένα μεγάλο έργο χωρίς λάθος κινήσεις. Δεν διαθέτει ούτε εκείνη την αυτοπειθαρχία που θα της επέτρεπε να γίνει ένα πολυτελές εξάρτημα της βιομηχανίας του θεάματος.

Άκουσα τόσες πολλές φορές το Sun που έφτασα να συνηθίσω τις αστοχίες, τη ληγμένη ηλεκτρονική ενορχήστρωση, το ανοικονόμητο στοιχείο των συνθέσεων, τους κάποτε απλοϊκούς στίχους. Έγιναν κομμάτι της καθημερινότητάς μου όπως η δική μου αποτυχία να διορθώσω αρχαίες νευρώσεις. Κρατήθηκα από τα τραγούδια της όπως περπατώ σε μια ετοιμόρροπη γέφυρα πάνω από το βάραθρο των αλλεργιών μου.

Μια μέρα μπορεί να καταφέρει να γίνει The greatest. Η μουσική της λέει ότι αυτό ισχύει για όλους. Ή τουλάχιστον, ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να ζήσουμε.

I’ve been to Saudi Arabia, Dhaka, Calcutta
Soweto, Mozambique, Istanbul, Rio, Rome
Argentina, Chile, Mexico, Taiwan, Great Britain
Belfast, to the desert, Spain, Tokio
Some little bitty island in the middle of the Pacific
All the way back home, to my town
To my town
Bitching, complaining when some ṗeople who ain’t got shit to eat
Bitching, moaning, so many people you know they got

What are we doing?
We’re sitting on a ruin

6) Solange: Losing you
(Από το True EP)

Πρέπει να είναι δύσκολη η ζωή για μια r’n’b star (γι’ αυτό δεν έγινα). Τα βίντεο κλιπ τους είναι σαν νεοσυντηρητικά soft πορνό. Η αδελφή της μπορεί να μην είναι τόσο διάσημη όσο ο Χριστός, αλλά σίγουρα χτυπάει στα ίσα κάποιες κατώτερες αγίες. Αντί λοιπόν η Solange να πάει να φάει το κεφάλι της στον λάκκο με τα λιοντάρια, άλλαξε γήπεδο: Εμφάνιση από την εποχή της Diana Ross, ήχος από τον Prince, socializing με την indie σκηνή.

Ακόμη κι αν όλα αυτά είναι ένα καλοστημένο εμπορικό κόλπο στο πλαίσιο (και στον βωμό) ενός δολοφονικού ανταγωνισμού, δεν μπορώ παρά να θαυμάσω τη σύλληψη και την εκτέλεση. Όπως έχει δείξει η ιστορία της μαύρης μουσικής, μόνο οι έξυπνοι και ταλαντούχοι (συγχρόνως) μένουν στο προσκήνιο για πολύ καιρό. Ανεξάρτητα από τι της επιφυλάσσει το μέλλον, η Solange, με την εναλλακτική persona της, γλίτωσε τα εξαντλητικά ρομποτικά χορευτικά, και, με τη φετινή δουλειά της, έκανε μια σοβαρή κίνηση για να κατακτήσει την – από θανάτου Aaliyah και εξαφανίσεως Lauryn Hill – ορφανή θέση Αφροαμερικάνας αγαπημένης τραγουδίστριας στην καρδιά μου. Janelle Monáe, μη με θεωρείς δεδομένο!

Tell me the truth boy, am I losing you for good
We use to kiss all night but now it’s just no use
I don’t know why I fight it, clearly we are through

I knew you waiting for the rest that you can’t get from me
Just chew me good and baby i’ll give you the rest of me
I’m not the one that you should be making your enemy

5) Neneh Cherry & The Thing: Dream Baby Dream
(Από τον δίσκο The Cherry Thing)

Πώς μπορείς να ονειρεύεσαι όταν ο διπλανός σου ζει έναν εφιάλτη; Γιατί να ξοδεύεις ενέργεια για άχρηστα πράγματα όπως ο έρωτας και η τέχνη; Αν δεν είσαι κυνικός, θα πρέπει να είσαι ηλίθιος. Ο πήχης της απελπισίας μπορεί να κατέβει πολύ χαμηλά, κι εσύ οφείλεις να γίνεις ένα με το έδαφος. Να έρπεις, αλλιώς θα είσαι ένοχος αμετροέπειας, ένας καταγέλαστος αιθεροβάμων.

Για έναν μουσικολόγο του μέλλοντος, το Dream Baby Dream μπορεί να θεωρείται κομμάτι της αμερικάνικης λαϊκής παράδοσης, το αντίστοιχο «We shall overcome» της post-Vietnam εποχής, όταν και οι τελευταίες ψευδαισθήσεις για τη «φύση» και την «αποστολή» των Η.Π.Α, εντός και εκτός της χώρας, είχαν διαλυθεί.

Ότι η punk και η avant-jazz μπορούν να συνομιλήσουν θαυμάσια είναι ήδη γνωστό (από τους Lounge Lizards έως τον Terry Edwards και τους The Ex). Η Neneh Cherry, μαζί με τους Σουηδούς The Thing, μεταστοιχειώνουν το θλιμμένο γκροτέσκο της αυθεντικής εκτέλεσης σε ένα ετοιμόρροπο εγκεφαλικό οικοδόμημα. Μένει στον ακροατή να φανταστεί τις λεπτομέρειες της επερχόμενης σύγκρουσης και το τοπίο που θα προκύψει…

dream baby dream
come on baby you gotta keep those dreams burnin’
keep those dreams baby
dream baby dream
dream baby,dream baby,
dream baby, dream baby
forever…

4) Blur: Under the westway
(από το διπλό single Under the westway/ The puritan)

Στην εποχή τους, είχα τους Blur για φτύσιμο. Ως φοιτητής, τους θεωρούσα, όπως και όλη την Brit-pop σκηνή, όχι μόνο απίστευτα κατώτερους από τους ήρωές μου της δεκαετίας του ’80 που άκουγα/λάτρευα στην εφηβεία μου, αλλά και υπεύθυνους για τον παροπλισμό τους. Η ρομαντική προσήλωσή μου στο παρελθόν (ψυχολογικά δηλωτική της δυσκολίας μου να διαχειριστώ την αλλαγή), με έκανε αρχικά να υποτιμήσω εξαιρετικά σχήματα όπως π.χ τους Pulp και τους Pavement.

Ειδικά για τους Blur όμως, η αναθεώρηση συνάντησε μεγαλύτερες αντιστάσεις. Για τα γούστα μου, ο ήχος και το γενικότερο στιλ τους έμοιαζαν υπερβολικά «αγγλικά», με την κακή, στερεοτυπική έννοια (και με φαντασιώσεις συνεχιζόμενης αποικιοκρατίας). Έπρεπε να γνωρίσω τον Damon Albarn μέσα από τις παραγωγές, τις συνεργασίες του, και τους Gorillaz, για να παραδεχτώ το ταλέντο και την δημιουργικότητά του.

Ακόμη και σήμερα, όταν πια έχω διατρέξει πολλές φορές τη δισκογραφία των Blur ανασύροντας κάθε φορά νέα μικρά αριστουργήματα, καταφέρνει να με εκνευρίζει: Κλείνει το υπέροχο Under the Westway αναπέμποντας ένα «αλληλούια» στον γκρίζο ουρανό, έστω κι αν την επόμενο στίχο το επιστρέφει στον (πανταχού παρών και τα πάντα πληρών) personal Jesus.

Bring us the day they switch off the machines
‘Cause men in yellow jackets putting adverts inside my dreams

3) The Flaming Lips (Featuring Erykah Badu): The First Time Ever I Saw Your Face 
(Από τον δίσκο The Flaming Lips and Heady Fwends)

Στο Γυμνάσιο, το αγαπημένο μου συγκρότημα ήταν οι Depeche Mode, στο Λύκειο οι Triffids, στο Πανεπιστήμιο οι Fall. Μετά, πήραν σειρά οι performers: Στο Ναυτικό ο Prince, στη μακρά μετα-φοιτητική φάση ο Nick Cave. Τα πρώτα χρόνια στην εργασία μου, ο αόρατος ηχοποιός: ο Brian Eno.

Λέγοντας αγαπημένο συγκρότημα εννοώ ερωτική σχέση, να περνάω από το δισκάδικο να δω αν ήρθε η καινούργια τους δουλειά, να διαβάζω σχετικά βιβλία, να στοιχειώνουν τη σκέψη μου σε βαθμό παραλογισμού, να συνδέω τη μουσική τους με την εμπειρία μου και με ό,τι δημιουργικό καταπιάνομαι. Κυρίως, να ακούω συνέχεια τα τραγούδια τους, σαν να τα σκάβω για να ανακαλύψω τον χαμένο θησαυρό.

Εδώ και μια δεκαετία, αθροίζοντας όλες τις προηγούμενες τάσεις μου, στη μουσική σκηνή της καρδιάς μου έχουν ανέβει οι punk rockers που επιτέλους πήραν acid, το πιο far-out δημοφιλές group της εποχής μας!

Ελαφρότητα, πειραματική διάθεση, καλλιτεχνική συνέπεια, επαγγελματισμός και υψηλό γούστο σε τρομακτικές ποσότητες. Από τη φετινή χορταστική δουλειά τους, μια επίδειξη στην τέχνη της συνεργασίας με μεγάλα και με ανερχόμενα ονόματα, ανάμεσα από μια σειρά ανεπανάληπτων κομματιών, διάλεξα το First Time Ever I Saw Your Face, φαντάζομαι για τους ίδιους λόγους που οι Lips το κυκλοφόρησαν σε σινγκλ. Είναι «άμεσα προσβάσιμο» λόγω της συναισθηματικής παρακαταθήκης που έχει αφήσει η κλασική ερμηνεία της Roberta Flack και, συγχρόνως, παρέχει μια θαυμάσια ευκαιρία στον Wayne να ανανεώσει τα ανεξάντλητα στιλιστικά παιχνίδια του μεταξύ των περσόνων του: Άγιος/Αμαρτωλός, Καλλιτέχνης/Junkie και Ευυπόληπτος πολίτης/Εγκληματίας.

Φυρί φυρί το πήγαινε για σκάνδαλο, ήδη από τα video του Embryonic! Τελικά, τα κατάφερε, με θύμα την Erykah. Αν η εκτέλεση δεν ήταν τόσο καλή σαν σεξ χωρίς αναστολές και βία, θα ήταν ασυγχώρητος…

The first time ever I kissed your mouth
And felt your heart beat close to mine
Like the trembling heart of a captive bird
That was there at my command.

2) The Band Of Holy Joy: Oh What A Thing This Heart Of Man
(Από τον δίσκο How to kill a butterfly)
ΣΣ: Κυκλοφορίας 2011 αλλά το cd από τον Brown έφτασε τον Ιανουάριο του ’12, και έλιωσε την άνοιξη.

Why can’t things be the way they should?

Οι BOHJ δεν πληρούν καμία από τις «έγκυρες» προϋποθέσεις σύμφωνα με τις οποίες χαρακτηρίζουμε ένα συγκρότημα ως «επιτυχημένο». Κατά την πρώτη τους περίοδο, στη δεκαετία του ’80 πούλησαν λίγους δίσκους, και σήμερα πουλούν, κυρίως μέσω του site τους, ακόμη λιγότερους. Δεν έγιναν ποτέ οι αγαπημένοι των κριτικών (οι οποίοι κακώς τους συνέκριναν με τους Pogues), σε σημείο να είναι διαχρονικά «αόρατοι» για το μεγαλύτερο μέρος του μουσικού τύπου.

Κι όμως, ποιος νοιάζεται γι’ αυτά, σε σχέση με εκείνα που έχουν πραγματικά σημασία;

Ο Johny Brown γερνάει καλύτερα από όλους της γενιάς του, σαν να ζει τη νεότητά του στο τετράγωνο. Έχει φανατικούς λάτρεις του έργου του που παρακολουθούν προσεκτικά τα καλλιτεχνικά του βήματα. Η αγάπη του για αυτό που κάνει έχει ως αποτέλεσμα το υψηλό επίπεδο αισθητικής όλων των εκφάνσεων της δημιουργικότητάς του, της σύνθεσης, της εκτέλεσης, της παραγωγής, του συνοδευτικού booklet, της διανομής, των ζωντανών εμφανίσεων, των ραδιοφωνικών εκπομπών.

Σε πιο προσωπικό επίπεδο, αν είχα συγκρότημα, τέτοια τραγούδια θα ήθελα να γράφω. Η εμπειρία της συναυλίας τους στο Ρόδον, σε ευαίσθητη ηλικία, μπορεί να μου έδωσε περισσότερες ιδέες για το θέατρο που ήθελα να κάνω από δεκάδες παραστάσεις που είχα δει.

Καλή η νοσταλγία, αλλά η ζωή που κυλά είναι προτιμότερη, παρά τις δυσκολίες, τις αδικίες, τις απογοητεύσεις και τα ατυχήματα. Στη δεύτερη περίπτωση, η εξέγερση μπορεί να συμβεί! Η ελευθερία, παρά τις φήμες ότι είναι ήδη φάντασμα, δεν έχει πεθάνει!

And I too,
I must admit
I am never free of the feeling
That fate is somehow stealing
The wise and fragile egg nestled in our foolish heart
It is not easy to find the agreeable circumstances
That gladdens mans souls altogether

I say we strike out now
I say we strike out now
I say we strike out now

You, you divine fool you
You, you, you divine fool

1) Public Image Ltd: One drop
(Από τον δίσκο This is PiL)

Διάλογος δύο στενών φίλων που πάντα ο ένας υποστηρίζει το αντίθετο από τον άλλον:

«Δεν τα φτιάχνουν έτσι όπως παλιά».
«Τα κριτήρια έχουν αλλάξει».
«Θέλω να αποκαταστήσω μια αίσθηση συνέχειας».
«Κάθε εποχή πλέει μόνη της στο διάστημα».
«Αναζητώ το τραγούδι που θα κάνει τους νεκρούς να χορεύουν».
«Η ψυχεδέλεια είναι η καλύτερη θεραπεία για την εγκατάλειψη του ανέφικτου».
«Προτιμώ ν’ ακούω όλη μέρα hip-hop παρά να συνθηκολογήσω με τον ατομικισμό. Τουλάχιστον οι rappers σκοτώνονται για ένα ρεφρέν που να ενώνει».
«Έμαθα ότι σ’ αρέσει το νέο σινγκλ των PIL. Χάνεις; Όλοι ξέρουν πως ο τύπος είναι ένας παρηκμασμένος κλόουν. Και μη μου πεις τι έκανε το 1980. Αρκεί να δεις μια φωτογραφία σου για να καταλάβεις ότι έχουν περάσει χιλιάδες χρόνια από τότε».
«Δεν είναι ο μόνος που κλώτσησε τη Χάρη. Μη φοβάσαι to sing-along, το μέλλον είναι άγραφο».

We come from chaos, you cannot change us
Cannot explain us and that’s what makes us
We are the ageless, we are teenagers
We are the focused out of the hopeless
We are the last chance, we are the last dance

Καλή χρονιά!

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Excellent selection!
    Number 9 is my favorite.
    Καλή Χρονιά!

  2. […] σοβαρά με την ιδέα να μη φτιάξω φέτος την παραδοσιακή λίστα, να αγοράσω μελομακάρονα από το ζαχαροπλαστείο. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: