(No) sympathy for the sucker

Γράφει ο   Γιώργος Στόγιας

Jagger

Αναδημοσίευση από την «Εφημερίδα των Συντακτών» (01/02/13)

Συνάντηση δυο κάποτε στενών φίλων που βρίσκονται πια σε γάμους και βαφτίσια τρίτων.

«Πάμε έξω για τσιγάρο;»

«Το ‘χω κόψει».

«Πάλι; Στο αυτοκίνητο σού έχω κάτι καλό».

«Θα με καταστρέψεις. Ένα λεπτό».

«Ναι, πάρε άδεια, με την ησυχία σου. Φλούφλη».

(Μετά από λίγο, στο αυτοκίνητο του εργένη).

«Oh, sweet Jesus!»

«Να γυρνάει».

(Όσο περιμένει να έρθει ξανά η σειρά του, ο παντρεμένος ψαχουλεύει τα σι-ντι που είναι πεταμένα στη θήκη του συνοδηγού. Ανακαλύπτει το Exile on Main St. και το βάζει να παίξει).

«Τώρα μάλιστα».

«Θα ‘πρεπε να είχαν διαλυθεί αμέσως μετά από αυτό τον δίσκο, ή, ακόμη καλύτερα, να πέθαινε ο Τζάγκερ».

«Μπα, μόνο με τις γυναίκες έχανε τον έλεγχο -και πάλι, αυτές την πληρώνανε».

«Ήταν τόσο καλός στην εξαπάτηση που για λίγο πίστεψε ότι ήταν μεγάλος καλλιτέχνης».

«Το απέδειξε. Θυμήσου την ερμηνεία του εκείνη τη νύχτα στο Rock’n’roll Circus».

«Οι ανάγκες της εποχής δημιουργούν μια κενή θέση κι όποιος προλάβει κάθεται. Όπως στις μουσικές καρέκλες, χρειάζεται ένας συνδυασμός τύχης και καπατσοσύνης. Μεταφυσικά πάντα μιλώντας, οι baby boomers ήταν μια καταγέλαστη γενιά. Όλα εκείνα τα συνθήματα για τον έρωτα και την επανάσταση και ύστερα ο φρενήρης καταναλωτισμός, τα υπερκέρδη πάνω στα κεφάλια μας και ο Τρίτος Δρόμος. Ο Τζάγκερ ήταν το χρυσό τους μοσχάρι, τίποτα όμως δεν μπορεί να αναστείλει επ’ άπειρον τη δικαιοσύνη των γηρατειών, την αποψίλωση των ψευδαισθήσεων και την τελική κρίση του καπιταλισμού».

«Ευχαριστήθηκαν σεξ πάντως. Εμείς μείναμε με τη μυθολογία στο χέρι».

« Δεν πειράζει, είναι πιο αμλετικό. Έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει τίποτα αυθεντικό από τότε που τα blues πήγαν στις πόλεις».

«Είχα ξεχάσει πόσο ο Τζάγκερ είναι όλα όσα αγαπώ και μισώ στην ιστορία της ροκ. Το θυμήθηκα διαβάζοντας τη βιογραφία του από τον Φίλιπ Νόρμαν. Έχω την αίσθηση πως ο διάλογος που κάνουμε αυτή τη στιγμή αποτελεί μια κάθοδο στο υπόγειο της ανάγνωσής μου… Δυνάμωσέ το! (Τραγουδάει πάνω στο κομμάτι) Don’t move your head, don’t move your hands, don’t move your lips, just shake your hips».

«Σταμάτα να κουνιέσαι έτσι, μη σου σηκωθεί κι έχουμε ντράβαλα. (Παύση) Ενάντια σε τέτοιους καραγκιόζηδες συνέβη η πανκ!»

«Τεχνητή διαίρεση, σαν τις κόντρες μεταξύ Beatles και Stones. Το έδαφος είναι κοινό. Δες στο βιβλίο τις εκλεκτές συγγένειες με τον Γουόρχολ, τον Λου Ριντ, τον Μπόουι, τους προπάτορες της νέας ροκ».

«Με έπρηξες με τη βιογραφία του Τζάγκερ! Έμαθες κάτι καινούργιο από τις 630 σελίδες της;»

«Ο Νόρμαν απευθύνεται στο ευρύ κοινό, όχι σε ψυχάκηδες σαν κι εμάς. Είναι επαγγελματίας συγγραφέας και αφηγείται την ιστορία του αριστοτεχνικά, κρατώντας συνεχώς τις σωστές αποστάσεις, τόσο από τον ήρωά του όσο και από τις επιθυμίες του κοινού του. Φυσικά θα ήθελα να διαβάσω περισσότερα για τη μουσική καθαυτή παρά για φρου φρου και διασημότητες, πρέπει να παραδεχτώ όμως ότι πρόκειται για τον ιδανικό βιογράφο του Τζάγκερ, με την έννοια ότι σε ικανοποιεί όχι όσο θέλεις αλλά μόνο όσο χρειάζεσαι. Ένας ροκ κριτικός θα ήταν αδύνατον να περιγράψει έτσι ολοκληρωμένα τη μεγάλη εικόνα».

«Θέλεις να μου πεις ότι σου άρεσε; Δεν διάβασες στην Books’ Journal τα προβλήματα που επισήμανε η Χίλντα Παπαδημητρίου

«Βεβαίως, κι έχει απόλυτο δίκιο. Τη συμβολή του Κιθ και των υπολοίπων ο Νόρμαν την έχει στο φτύσιμο, ενώ για το χάος στο Άλταμοντ βγάζει τον Τζάγκερ Παναγία. Παρ’ όλ’ αυτά όμως, έπεσα πάνω στο βιβλίο βουλιμικά. Το είχα συνεχώς μαζί μου και το τελείωσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα. Όταν με έπιανε κόκκινο στο φανάρι, προλάβαινα μισή παράγραφο, ενώ στη δουλειά, έπαιρνα το βιβλίο στην κοινή τουαλέτα και καθόμουν μέσα ένα εικοσάλεπτο».

«Εγώ προτιμώ την αυτοβιογραφία του Ρίτσαρντς, παρά τη φλυαρία του».

«Κατά βάθος είναι ουγκ ».

«Ενώ ο Τζάγκερ, επειδή μπήκε στο LSE και ξέρει τον Μπουλγκάκοφ, είναι διανοούμενος! Κι αυτό που λέει ο Νόρμαν ότι κάθε ροκ περφόρμανς γίνεται μοιραία νοητή μέσα από το δικό του πρότυπο είναι εξωφρενικό!»

«Ώστε το διάβασες κι εσύ!»

«Το είδα στο βιβλιοπωλείο και δεν μπορούσα να αντισταθώ».

«Κορόιδο».

«Τελευταία».

«Δεν έχει».

«Ρούφα το».

«Σου είπα ότι οι σόλο δίσκοι του Τζάγκερ δεν είναι τόσο κακοί;»

«Σβήσ’ το και φύγαμε. Σε χαλάει».

Η βιογραφία του Mick Jagger από τον Φίλιπ Νόρμαν σε μετάφραση Σέβης Σπυριδογιαννάκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: