Καμίνης: η αίρεση στην πολιτική και επικοινωνιακή κανονικότητα

Γράφει ο Βασίλης Βαμβακάς.

Η επιστημονική ανάλυση μιας εκλογικής αναμέτρησης που βρίσκεται σε εξέλιξη είναι αδόκιμη. Ειδικά όταν ο αναλυτής φέρει την προκατάληψη της στράτευσής του. Η μαρτυρία όμως σε «ζωντανή σύνδεση» για ένα πολιτικό φαινόμενο που βρίσκεται εν τη γενέσει του μπορεί να είναι χρήσιμη τόσο για τους μελλοντικούς μελετητές όσο και για τους σημερινούς ψηφοφόρους. Θα μπορούσε να αποτελέσει επίσης ιδανικό ρεπορτάζ της ερευνητικής δημοσιογραφίας. Όμως η τελευταία απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά από τον εγχώριο Τύπο οπότε θα ήταν πολυτέλεια να ζητήσουμε να ενεργοποιηθεί για το συγκεκριμένο λόγο.

Το εγχείρημα «Καμίνης», λοιπόν, διεκδικεί να κάνει την έκπληξη στις φετινές δημοτικές εκλογές χωρίς να είναι το επικοινωνιακό γεγονός των συγκεκριμένων εκλογών. Η υποψηφιότητα Καμίνη απειλεί να κάνει την έκπληξη και να στερήσει το Δήμο της Αθήνας από τη συντηρητική παράταξη μετά από τρεις σχεδόν δεκαετίες για καθαρά πολιτικούς λόγους, που δεν έχουν να κάνουν μόνο με την πολυκομματική της στήριξη.  Στο μετακινούμενο, σχεδόν νομαδικό, μέχρι πρότινος στρατηγείο του συνδυασμού «Δικαίωμα στην Πόλη» έχουν συναντηθεί άνθρωποι, ομάδες και ιδεολογικές τάσεις που μέχρι σήμερα με δυσκολία συναντιόνταν στους ίδιους χώρους μέσα στην πόλη: διανοούμενοι, επιστήμονες, καλλιτέχνες, κομματικοί παράγοντες, μπλόγκερς, δημοσιογράφοι,  αναγνώστες των νεανικών free press, θαμώνες στα μπαράκια των Εξαρχείων, μετανάστες, απλά στελέχη τοπικών οργανώσεων, ενεργοί πολίτες σε πρωτοβουλίες της πόλης κα.. Αυτό από μόνο του αποτελεί ένα ξεχωριστό γεγονός στο βαθμό που η συνάντηση αυτή δεν είναι τυχαία αλλά διαπνέεται από το αίσθημα μιας βαθιάς αναγκαιότητας και μιας ελπίδας ότι η Αθήνα μπορεί να ξαναβρεί τον αστικό χαρακτήρα της, να ξανακερδίσει τη δυνατότητα της ανάμειξης κοινωνικών, εθνικών, πολιτισμικών ταυτοτήτων, να θέσει τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα της συμβίωσης κάτω από την ίδια στέγη.

Η αλλαγή στο Δήμο της Αθήνας έχει εμπνεύσει μια πολυσήμαντη συμμετοχή και εθελοντική συνεισφορά δίπλα στις πολιτικές δυνάμεις που στηρίζουν το «Δικαίωμα στην Πόλη». Την ίδια ώρα όμως αυτή η επιθυμία αλλαγής αδυνατεί να μπει στα καλούπια της παραδεδομένης πολιτικής επικοινωνίας και στρατηγικής. Ως ένα βαθμό αδυνατεί να μεταφέρει προς τα «έξω» αυτό που συμβαίνει «μέσα». Αδυναμία πράγματι ή ουσιώδης διαφορά με το παρελθόν; Η έλλειψη πολιτικού επαγγελματισμού, η απουσία των απαραίτητων πόρων για την ανάδειξη ενός υποψηφίου που δεν έχει την κλασσική αναγνωρισιμότητα, η επιλογή να μην υπάρχει ένας συμπαγής  κομματικός μηχανισμός που θα επιβάλει στρατηγικές και γραμμές, όλα αυτά ίσως να αποτελούν την πραγματική διαφορά. Γιατί είναι ακριβώς εκείνα που οι κάτοικοι της πρωτεύουσας –ίσως και της χώρας ολόκληρης- έχουν βιώσει οδυνηρά τα τελευταία χρόνια. Δόγματα στα οποία κανείς δεν πιστεύει, ιδιοτελείς πολιτευτές, εξαρτημένοι οπαδοί, πολύ μαύρο χρήμα που ξεπλένεται, κομματικές μηχανές επικοινωνίας που θολώνουν την πραγματική εμπειρία των ανθρώπων και ασήμαντο πολιτικό έργο για τους πολίτες.

Η αίρεση στην πολιτική και επικοινωνιακή  αυτή σκοτεινή κανονικότητα της μεταπολίτευσης, που τα τελευταία χρόνια έφτασε στο απόγειο της παρακμής της, είναι αυτό που ενσαρκώνει ο Καμίνης και η υποψηφιότητά του. Μια αίρεση  που δεν καταγγέλλει και δεν απορρίπτει ρητορικά την πολιτική εξουσία αλλά συστηματοποιεί μια -συγκεχυμένη και ρευστή ακόμη- επιθυμία εκ νέου πολιτικοποίησης.

Υπό αυτή την έννοια το διακύβευμα των εκλογών της ερχόμενης Κυριακής στην Αθήνα ξεπερνάει τον Δήμο και αγγίζει τον πυρήνα της πολιτικής, του τρόπου που αποφασίζουμε για το πώς θα ζήσουμε. Το ζητούμενο δεν είναι συνεπώς μόνο εάν πλειοψηφούν οι προοδευτικές δυνάμεις που στηρίζουν την υποψηφιότητα του Γιώργου Καμίνη έναντι του μεταμοντέρνου και υπερφίαλου συντηρητισμού. Το μεγάλο ερώτημα είναι εάν θα εκφραστεί στην κάλπη το ξεπέρασμα της πολύπλευρης εγχώριας κρίσης μέσα από νέες συνθέσεις, μέσα από καινούργια (και όχι απλά πρωτόφαντα ή ουτοπικά) μείγματα τοπικής και υπερτοπικής πολιτικής.

Ένα είναι το βέβαιο: αυτή τη φορά το αμφίσημο δικαίωμα στην αποχή που θα μας στερήσει το δικαίωμα στην πόλη και σε μια ρεαλιστική πολιτική αλλαγή δεν θα έχει καμία δικαιολογία.

 

Advertisements

Ένα Σχόλιο

  1. […] εμπειρία μου για όλη εκείνη τη συνθήκη την έχω ήδη καταθέσει εν θερμώ, πριν την τελευταία και κρίσιμη Κυριακή, η […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: