Το δις εξαμαρτείν…

Μεταξύ Ιουνίου 2011 και Ιουνίου 2012 ένα αδιανόητο μείγμα δυνάμει απόλυτης οικονομικής κατάρρευσης, πολιτικής αστάθειας και σποραδικής αλλά ακραίας κοινωνικής έντασης δημιουργούσε ένα μοναδικό στην Ευρώπη, αδιανόητο, δυστοπικό σκηνικό και παρέλυε τα πάντα, με αποκορύφωμα το διάστημα μεταξύ δημοψηφίσματος-Παπαδήμου και μεταξύ των δύο εκλογών. Έπειτα, λίγο με την εκτόνωση στις κάλπες (και την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση της αγανάκτησης), λίγο με την πικρή συνειδητοποίηση της πραγματικότητας, λίγο με την επιβιωτική προσαρμογή, λίγο με τη διακριτική μεταμέλεια των δανειστών και τη συνέχιση της όποιας προσαρμογής και χάρη στην τρικομματική (έστω με το 4-2-1) είχε δημιουργηθεί μια κάπως ανεκτή κατάσταση.

To grexit φαινόταν να έχει απομακρυνθεί, μαζί με την πολιτική αστάθεια και την κοινωνική έκρηξη. Κάθε εικασία για άτακτη χρεοκοπία, νέες εκλογές ή μαζικές συντεχνιακές συγκεντρώσεις έπεφτε στο κενό -και πάλι καλά. Είχε δοθεί χρόνος για την επόμενη μέρα, για την όποια προσαρμογή των παλαιών κομμάτων και τη δημιουργία νέων, ήταν η πρώτη φορά που δεν έβλεπα την πόλη διαρκώς διαλυμένη και διαρκώς βυθισμένη στην κατάθλιψη, παρά τον ζόφο της κρίσης, δεν ήμασταν διαρκώς πρώτο θέμα στα ξένα Μ.Μ.Ε, φεύγαμε από δίπολα χωρίς μεγάλη σημασία. Έπειτα από καιρό (ανεξαρτήτως πεποιθήσεων) φτιάχναμε διακριτικά πλάνα για το τι θα κάναμε στο κοντινό μέλλον, χωρίς απόλυτο πανικό, γινόμασταν ξανά κάπως λειτουργικοί, προσπαθούσαμε να δημιουργήσουμε, ηρεμούσαμε ελαφρώς, ξαναβρισκόμασταν, συζητούσαμε και κάτι πέρα από το Eurogroup, το κάψιμο της Αθήνας και τις ψηφοφορίες στη Βουλή, και μακριά από επικοινωνιακά success stories, βλέπαμε μπροστά μας κάποια κανονικότητα και προβλεψιμότητα, περιμένοντας με λίγο άγχος και αρκετή αποκτημένη ανθεκτικότητα τους τουρίστες, τα κουρέματα και τα πρωτογενή πλεονάσματα. Συνέχεια

Η αθεράπευτη «χουντοφιλία» του αριστερού ριζοσπαστισμού

avgiΤου Β.Λ.

Έχω σοβαρές υποψίες ότι ένα κομμάτι της αριστεράς ενδόμυχα θα ήθελε να (ξανά)βιώσει τις συνθήκες της επταετίας. Ίσως είναι υπερβολικό αυτό που ισχυρίζομαι αλλά πώς να εξηγήσει κάποιος τους επανειλημμένους παραλληλισμούς του σημερινού καθεστώτος με τη χούντα του Παπαδόπουλου; Ενδεχομένως ένας τίτλος που θα ταίριαζε σ’ αυτήν την αριστερά να είναι «η αθεράπευτη «χουντοφιλία» του αριστερού ριζοσπαστισμού».

Πολλοί λοιπόν, προσπαθούν να συμβολοποιήσουν τον αγώνα τους εναντίον της μνημονιακής κυβέρνησης προκειμένου να αξιοποιήσουν κάθε ικμάδα του εαυτού τους και να δικαιολογήσουν ενέργειες που πριν θα φαίνονταν βαθύτατα αντιδημοκρατικές. Ταυτίζουν έτσι τη σημερινή κυβέρνηση με τη χούντα, ό,τι πιο ανίερο και ποταπό, για να δικαιολογήσουν το «ανώτερο», το «ύψιστο», το «ηθικό» των προθέσεών τους. Μια δικτατορία και μάλιστα τόσο κοντινή χρονικά, είναι ένα εύλογο και αναμενόμενο γεγονός αναφοράς και σύγκρισης.

Κατ’ αρχάς ξυπνάει μνήμες σε όσους τότε συμμετείχαν ενεργά στην ανατροπή της με το ένα ή τον άλλον τρόπο και βλέπουν τώρα, μεσήλικες οι περισσότεροι, ότι δεν πρόκειται να τους ξαναδοθεί άλλη ευκαιρία να κατέβουν στους δρόμους, να σηκώσουν πλακάτ, να ανεμίσουν σημαίες, να συμβάλλουν στη ρήξη ενός καθεστώτος.

Ταυτόχρονα η ηρωϊκή αφήγηση των μετεχόντων στα τότε γεγονότα καλλιεργεί στους νεότερους την ενοχή της μη βίωσης μιας τόσο σημαντικής πολιτικής και κοινωνικής αντίδρασης από την οποία θα απαλλαγούν όταν συμπράξουν στην ανατροπή του «χουντοποιημένου» σημερινού καθεστώτος.

Κάνοντας λοιπόν, αναγωγές στο «μαύρο» παρελθόν της χώρας, η αριστερά (και όχι μόνο) προσπαθεί να οικειοποιηθεί ψηφοφόρους. Συνεχίζει να βολεύεται στις γνωστές συνταγές, που καμπόσα χρόνια πριν μπορούσαν να «πυροδοτήσουν» μαζικές κινητοποιήσεις, τώρα όμως φαντάζουν να είναι εκτός τόπου και χρόνου. Συνέχεια

Και ξαφνικά θυμηθήκαμε τον εθελοντισμό

Του Β.Λ.

Δημιουργήθηκε λοιπόν, γκρουπάκι -που αλλού;- στο facebook όπου καλούνται εθελοντές πολίτες να κάνουν τους επιτηρητές στις πανελλήνιες εξετάσεις εν όψει της απεργίας των καθηγητών. Η κίνηση αυτή προφανώς έχει συμβολικό χαρακτήρα αλλά είναι άστοχη πολιτικά. Δε θα ασχοληθώ με τη συντεχνία των καθηγητών και τη συνήθειά τους να χρησιμοποιούν τις πανελλήνιες με εκβιαστικό τρόπο για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Πιο πολύ με ενδιαφέρει η κίνηση αυτή των πολιτών ως ένα δείγμα στρεβλής θέασης του εθελοντισμού.

Μέχρι να ξεσπάσει η κρίση ο εθελοντισμός ήταν γραμμένος για τους Έλληνες στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Εξαιτίας όμως των δύσκολων συνθηκών που δημιούργησε η κρίση ξεπήδησαν εθελοντικές ομάδες που οργανώθηκαν είτε από ιδιωτικούς φορείς, είτε από απλούς πολίτες και αποφάσισαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες όπου υπήρχε ανάγκη. Κυρίως δραστηριοποιήθηκαν, όπου ο κρατικός μηχανισμός απουσίαζε.

Επειδή όμως τα αντανακλαστικά του κρατικού μηχανισμού είναι ιδιαίτερα αργά στην προστασία των όποιων ευάλωτων ομάδων ο εθελοντισμός έχει αρχίσει όχι να το υποβοηθά αλλά να προσπαθεί να το υποκαταστήσει. «Οργισμένοι» πολίτες από την απραξία και την ανικανότητα της κρατικής μηχανής αναλαμβάνουν δράσεις (όπως αυτή με τους εθελοντές επιτηρητές) περισσότερο για να δώσουν ένα μάθημα για παράδειγμα στους συνδικαλιστές ή για κομματικά οφέλη (όπως κάνει η Χρυσή Αυγή με τις φιλανθρωπίες της) και λιγότερο για να εξυπηρετήσουν τα ιδεώδη του εθελοντισμού.

Ο εθελοντισμός δεν μπορεί και δεν πρέπει να εξυπηρετεί σκοπιμότητες και φυσικά δεν μπορεί να είναι α λα καρτ. Ο ρόλος του -κατ’ εμέ- είναι ενισχυτικός ενός ευνομούμενου κράτους. Ενδεχομένως μάλιστα να δίνει νέες ιδέες και λύσεις σε όσους έχουν μία θεσμική θέση και έχουν τ’ αυτιά και τα μάτια τους ανοιχτά. Συνέχεια

Όχι στην «φιλανθρωπία» των νεοναζί!

no nazisΤου Β.Λ.

Έχει φουντώσει τις τελευταίες ώρες στα social media η συζήτηση για το αν πράττει ορθά ο Δήμαρχος της Αθήνας, ύστερα από την ανακοίνωσή του ότι θα εμποδίσει οποιαδήποτε προσπάθεια της Χρυσής Αυγής να μοιράσει συσσίτιο αύριο στο Σύνταγμα. Άλλοι επικροτούν την πρόθεσή του, κάποιοι θεωρούν ότι κάθε μέτρο απαγόρευσης ενισχύει τη Χ.Α. και είναι εξίσου φασιστικό, άλλοι πάλι πιστεύουν ότι αν είναι να βοηθηθούν πεινασμένοι συνάνθρώποι μας, δε χάθηκε ο κόσμος.

Η δική μου άποψη είναι πάνω-κάτω η εξής:

Η Χ.Α. είναι πολιτικό κόμμα και όχι για παράδειγμα κάποια οργάνωση που ασχολείται με ευάλωτες ομάδες.  Οι τακτικές εντυπωσιασμού με αμέτρητο λαϊκισμό σε δημόσιους-συμβολικούς χώρους, οι πράξεις φιλανθρωπίας που ουδεμία σχέση έχουν με ανθρωπιστική βοήθεια, δεν είναι δυνατόν να γίνονται αποδεκτές από τους πολίτες που προσβλέπουν σε μία ευνομούμενη κοινωνία.

Η Χ.Α.  δεν έχει κανένα σχέδιο δράσης για στήριξη των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού και είναι σαφές ότι με τέτοιες εκδηλώσεις προσπαθεί να στρατολογήσει νέα μέλη, να τα εμποτίσει με ρατσιστικά και νεοναζιστικά ιδεώδη. Οπότε το συσσίτιο αυτό καθ’ αυτό ως πράξη αλληλεγγύης δεν υφίσταται, αντίθετα αποτελεί ένα ακόμα μέσο προπαγάνδας.

Το πρόβλημα της φτώχειας και της εξαθλίωσης δε λύνεται φυσικά με τη σποραδική οργάνωση συσσιτίων κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα. Ο κρατικός μηχανισμός καλείται, σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, να σχεδιάσει ένα μακροπρόθεσμο πλάνο πρόνοιας αυτών που έχουν πληγεί από την κρίση. Και δεν εννοώ να εμφανιστεί ως τον πατερούλη που θα έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Υπάρχουν και φορείς και ειδικοί που θα μπορούσαν να βρουν λύσεις με το μικρότερο δυνατό κόστος.

Θα ήταν λοιπόν, καταστροφικό για τη κοινωνική συνοχή να αδιαφορήσουμε για το δικαίωμά μας στη δημιουργία αποτελεσματικών, σύγχρονων προνοιακών δομών, στην υγεία και στην περίθαλψη. Θα ήταν επικίνδυνο να αφήσουμε αυτό μας το δικαίωμα να το εκμεταλλεύονται ή αν θέλετε να το χρησιμοποιούν οι νεοναζί. Συνέχεια

Η Νδούλα, το Πασοκάκι και η Δημαρούλα στα χρόνια της ανωριμότητας

Του Β.Λ.

Πέρασε τελικά της Νδούλας και άλλαξε τον Διοικητή του ΟΑΕΔ κ. Η. Κικίλια. Τη θέση του παίρνει ο συνδικαλιστής των φαρμακοποιών κ. Θ. Αμπατζόγλου˙ από τα πράσινα στα μπλε εν ολίγοις και το «παιχνίδι» συνεχίζεται. Η ελληνική κοινωνία που μαστίζεται από την ανεργία, που ακούει συνεχώς και αδιαλείπτως ρητορείες περί εξυγίανσης των υπηρεσιών, αξιοκρατίας και αξιολόγησης, που καλείται να σηκώσει τα μανίκια της για δουλειά καθώς η ανάπτυξη έρχεται, βλέπει τους κυβερνώντες να καταστρατηγούν ανερυθρίαστα τις πομπώδεις διακηρύξεις τους. Τα παραδείγματα πολλά και θα μας πιάσει κατάθλιψη, αν αρχίσω να απαριθμώ.

Και διερωτάται ο έχων ακόμα σώας τας φρένας του: γιατί δεν ακολουθήθηκε, έστω η τυπική διαδικασία, που αντιμετωπίζει ο κάθε πολίτης όταν ψάχνει για εργασία. Γιατί δε μαζεύτηκαν βιογραφικά υποψηφίων, γιατί δεν έγινε έστω μια τυπική αξιολόγηση των προσόντων τους κλπ, κλπ. Γιατί σε τέτοιες θέσεις επιμένουν οι κυβερνώντες στη γνωστή συνταγή του πελατειακού συστήματος;

Πασοκάκι και Δημαρούλα αντέδρασαν χλιαρά (από όσο μέχρι τώρα διαβάζω) για την εν λόγω αντικατάσταση. Στις ανακοινώσεις τους δεν τους αφορά η ανάληψη θέσεων από ικανούς, αλλά τους απασχολεί η άκομψη στάση της Νδούλας ή η ανάδειξη της δυσαρέσκειάς τους.

Θα αναρρωτηθεί λοιπόν, ο Έλληνας που έχει δει να μειώνεται ο μισθός του, που είναι μακροχρόνια άνεργος, που… που… μήπως σ’ αυτή τη συγκυβέρνηση υπάρχει συναλλαγή και συνεργασία στη μοιρασιά των θέσεων πάντα με κομματικά κριτήρια; Αξίζει να στηρίξω την προσπάθεια για ανάταση του ελληνικού κράτους που ευαγγελίζονται οι τρεις της συγκυβέρνησης όταν βλέπω καθημερινά το κομματικό κράτος να ευημερεί και να αποτελεί τροχοπέδη στην πολυπόθητη ανάπτυξη; Συνέχεια

Ρήξη, ανατροπή και νέα γενιά

Του Β.Λ.

Σήμερα αμφισβητείται από τη νέα γενιά, περισσότερο από ποτέ, η γενιά της δεκαετίας του ’60 και ’70, όλοι αυτοί που αναδείχτηκαν και ανέλαβαν καίριες θέσεις στη διοίκηση του κράτους ή είχαν την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν στα χρόνια της ευμάρειας τις όποιες ευκαιρίες ώστε να αποτελέσουν τη νέα «αστική» τάξη της χώρας, τους νέους γραφειοκράτες, το νέο υπαλληλικό προσωπικό. Μια τέτοια αμφισβήτηση δεν είναι απαραίτητα κακή, αν φυσικά συνοδεύεται από πολιτικά προτάγματα που θα έδιναν διεξόδους και λύσεις.

Στην Ελλάδα συμβαίνουν δύο τύπου αμφισβητήσεις: από τη μία η αμφισβήτηση που οδηγεί σε βίαιη ρήξη και στη μετακίνηση της νέας γενιάς σε ακραίες ομάδες-πολιτικούς σχηματισμούς (Χρυσή Αυγή, αντιεξουσιαστικές-τρομοκρατικές οργανώσεις). Από την άλλη -και επιτρέψτε μου το αδόκιμο της έκφρασης- μία mainstream αμφισβήτηση- που οδηγεί στην «πολιτικοποιημένη» συμμετοχή σε κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ)˙ κόμματα που ευνοούν την κινηματική δράση αλλά ταυτόχρονα υπόσχονται την ευημερία εποχών που οι ίδιοι οι νέοι έχουν γνωρίσει δια μέσου των γονιών τους. Φυσικά υπάρχουν και οι απολιτίκ νέοι που, αν αποφασίσουν να ψηφίσουν, εύκολα μετακινούνται από το ένα κόμμα στο άλλο αλλά θεωρώ ότι από τη στιγμή που απέχουν από τις εκλογές, δε ρυθμίζουν την διακυβέρνηση της  χώρας.

Βλέπετε λοιπόν, τη χαοτική κατάσταση στην Ελλάδα του 2013. Βιώνουμε το «νέο» που φέρνει η αμφισβήτηση: το νεοναζισμό και την τρομοκρατία, τις απειλές της ίδιας της δημοκρατίας. Βιώνουμε επίσης, όμως και αυτήν την «αμφισβήτηση» που δεν προτάσσει κάτι νέο αλλά επιστρέφει στις παλιές συνταγές: άκρατος, ευκολοχώνευτος λαϊκισμός και αδιάλειπτη καθοδήγηση και χειραγώγηση για την επίτευξη του στόχου (π.χ. κατάργηση του μνημονίου). Συνέχεια

«Δική μας και μόνο»: Οι ακλόνητες αντοχές του εξαιρετισμού.

Του Φ.Π.

H πιθανότατη νίκη του Αναστασιάδη και η δυνάμει νίκη του Μπερσάνι πιστοποιούν, εκτός των άλλων, τις αντοχές του ελληνικού εξαιρετισμού. Χωρίς να αγνοεί κανείς την ευρύτερη ευρωπαϊκή διάσταση της κρίσης, υπάρχουν ασφαλή συμπεράσματα:
1. Δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε απερχόμενους και νυν επικεφαλής κρατών καθαρά με ρετρό ιδεολογικούς όρους («δεξιός» ο Μπερλουσκόνι, «δεξιός» κι ο Μόντι). Η ενοποιητική λογική είναι ολισθηρή, οι προσδοκίες για ενιαία μέτωπα και μονόπαντες τάσεις δεν εκπληρώνονται.
2. ΠΟΥΘΕΝΑ αλλού δεν ενισχύθηκε ιδιαίτερα η αριστερά (όχι η σοσιαλδημοκρατία).
3. ΠΟΥΘΕΝΑ αλλού δεν εμφανίστηκε εξτρεμιστικό νεοναζιστικό κόμμα, πουθενά δεν ενισχύθηκε ουσιαστικά η ακροδεξιά.
4. ΠΟΥΘΕΝΑ αλλού δεν εκλύθηκε τόσος ανορθολογισμός και τόση βία.
Κάθε φορά λοιπόν που θα λέμε «η Ευρώπη στρέφεται αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει η θρυαλλίδα του ξεσηκωμού των ευρωπαϊκών λαών, ή «να τι έκανε το μνημόνιο» όταν αναφερόμαστε στη Χ.Α. και άλλα δεινά, ας έχουμε στο μυαλό μας τον Ραχόι, τον Κοέλιο, τον Αναστασιάδη, τον Μπερσάνι. Ο Τσίπρας, ο Καμμένος και (φευ) ο Μιχαλολιάκος είναι καταδικοί μας. Οι άλλες χώρες δεν ξέρουν τίποτε απ’αυτά. Κάθε είδους άλλοθι ή υπερπροσδοκία βρίσκει πια σε τοίχο.

Ο βούρκος που μας πνίγει, η βία που στάζουν πολλά στόματα και πράξεις, η ρετρό δεξιά, η εμφυλιοπολεμολάγνα ή σταλινιστική αριστερά, η γελοία σύνθεση της Βουλής, οι αντοχές του κρατισμού και των συντεχνιών, η λειτουργία της δικαιοσύνης, το ναζιστικό απόστημα δεν έχουν καμία σχέση με ό,τι γίνεται έξω. Η κρίση υπάρχει και έξω απ’τα σύνορά μας, ιδιαίτερα στο Νότο. Η πολιτική πραγματικότητα, όμως, δεν είναι πουθενά τόσο  ανώμαλη και τοξική

Φτου κι απ’ την αρχή: Έλληνας γίνεσαι, δε γεννιέσαι!

ΙθαγένειαΌταν το 2010 συμμετείχαμε στην προσπάθεια για την ψήφιση του ν. 3838 είχαμε χρησιμοποιήσει ως σύνθημα το «Έλληνας γίνεσαι, δε γεννιέσαι». Σε διάφορες συζητήσεις τότε, πολλοί μας είχαν πει ότι το ορθότερο είναι «Έλληνας και γεννιέσαι και γίνεσαι». Μπορεί να είχαν δίκιο. Επέλεξα όμως στο συγκεκριμένο κείμενο να ξαναβάλω ως τίτλο το συγκεκριμένο σύνθημα ως φόρο τιμής στον αγώνα που δόθηκε.

Και να λοιπόν, πάλι βρισκόμαστε στην αρχή! Το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματικό το νόμο 3838/2010 «Περί ιθαγένειας» ή αλλιώς όπως έχει μείνει γνωστός, το νόμο «Ραγκούση». Αυτό που κάνει ιδιαίτερα εντύπωση είναι ότι η απόφαση του ΣτΕ εδράζεται σε πολιτικές κρίσεις και ουχί νομικές. Έτσι μπορούμε να διακρίνουμε την προσπάθεια των ανώτατων δικαστών να παρουσιαστούν ως «φύλακες» ενός έθνους, όπως το αντιλαμβάνονται οι ίδιοι (ή τουλάχιστον η πλειοψηφία τους). Διαφορετικά δεν εξηγούνται οι θεωρητικοί προβληματισμοί τους περί «γνήσιου δεσμού του αλλοδαπού με το ελληνικό κράτος και την ελληνική κοινωνία τα οποία δεν είναι οργανισμοί ασπόνδυλοι και δημιουργήματα εφήμερα αλλά παριστούν διαχρονική ενότητα με ορισμένο πολιτιστικό υπόβαθρο, κοινότητα με σχετικώς σταθερά ήθη και έθιμα, κοινή γλώσσα με μακρά παράδοση, στοιχεία τα οποία μεταβιβάζονται από γενεά σε γενεά με τη βοήθεια μικρότερων κοινωνικών μονάδων (οικογένεια) και οργανωμένων κρατικών μονάδων (εκπαίδευση).»

Το ΣτΕ λίγο-πολύ προσπαθεί να ορίσει την «ελληνικότητα» με βάση το «δίκαιο του αίματος» (jus sanguinis) και αγνοεί τη δυνατότητα απόκτησης δικαιωμάτων με βάση το «δίκαιο του εδάφους» (jus soli). Αλλά ακόμα κι έτσι το πολιτικό επιχείρημα των δικαστών είναι σαθρό καθώς τα παιδιά δεύτερης γενιάς που μεγαλώνουν στην Ελλάδα de facto δημιουργούν δεσμούς με τη χώρα στην οποία γεννιούνται. Σε άλλο κόσμο ζουν οι δικαστές και δεν το αντιλαμβάνονται;

Και για προχωρήσω τη σκέψη μου: με τα παραπάνω επιχειρήματα το ΣτΕ υπαινίσσεται ότι η χορήγηση της ιθαγένειας με το ν. 3838/2010 γινόταν αυτόματα και δεν λαμβάνονταν υπόψη οι οργανικοί δεσμοί του αλλοδαπού με το ελληνικό κράτος και την ελληνική κοινωνία. Φυσικά και η διαδικασία κτήσης της ιθαγένειας με τον 3838/2010 δεν ήταν αυτόματη και οι προϋποθέσεις της ήταν αρκετά αυστηρές (δε θα αναφερθώ σ΄αυτές για να μην κουράσω, υπάρχει και το διαδίκτυο για σχετική επιβεβαίωση. Αν θέλετε δείτε κι εδώ από τη σχετική συζήτηση για το ν. 3838/2010).

Πάντως το σκεπτικό του ΣτΕ που εκπορεύεται από το «δίκαιο του αίματος» (δεν υιοθετείται, για να μην παρεξηγηθώ) αποτελεί προσβολή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δε θέτει αντικειμενικά κριτήρια για την κτήση της ιθαγένειας, όπως έκανε ο ν. 3838/2010 και ενισχύει ακόμα περισσότερο τον αποκλεισμό ανθρώπων που γεννιούνται από γονείς αλλοδαπούς και μεγαλώνουν στην Ελλάδα σ’ ένα καθεστώς διαρκούς ανασφάλειας. Συνέχεια

Αναλάβετε τις ευθύνες σας απέναντι στους νεοναζί!

Του Β.Λ.

Η εν ψυχρώ δολοφονία του εικοσιεπτάχρονου Πακιστανού Σαχτζάτ Λουκμάν  είναι μια καθαρή ρατσιστική επίθεση από δύο οπαδούς (δεν ξέρουμε ακόμη αν είναι και μέλη) της Χρυσής Αυγής. Τα κίνητρα των δύο ανθρωποειδών εδράζονται στο μίσος τους απέναντι στον άλλον που έχει διαφορετικό χρώμα, διαφορετική θρησκεία, διαφορετική εθνικότητα. Ήθελαν να εφαρμόσουν το γνωστό σύνθημα της παράταξής τους «να ξεβρωμίσει ο τόπος» και μαχαίρωσαν έναν συνάνθρωπό μας που πήγαινε να εργαστεί. Απ’ αυτά που διαβάζω,  ο δολοφονημένος φόρτωνε πορτοκάλια στη λαϊκή για είκοσι ευρώ μεροκάματο, μια δουλειά που οι δολοφόνοι του δεν θα καταδέχονταν να την κάνουν. Και είμαι σίγουρος πως θα ήταν από τους πρώτους που θα φώναζαν ότι «οι ξένοι μάς παίρνουν τις δουλειές».

Δεν μπορούμε πια να κλείνουμε τα μάτια στην πραγματικότητα. Η Χρυσή Αυγή, ακόμα κι αν δεν εξοπλίζει τους οπαδούς της με φονικά όπλα ή δεν τους παρακινεί λεκτικά στις συγκεντρώσεις τους συγκεκριμένα για επιθέσεις σε μετανάστες (που δεν είμαι και τόσο σίγουρος), είναι ο ηθικός αυτουργός για τις ρατσιστικές επιθέσεις καθώς όλη η ρητορεία της στηρίζεται στο μίσος, στην εξαφάνιση της διαφορετικότητας, στην καθαρότητα της φυλής, στο δίκαιο του αίματος.

Έχω κουραστεί πια να βλέπω τους Χρυσαυγίτες να επικαλούνται τους 400.000 ψηφοφόρους τους (που διψούσαν για μπάχαλο και βία) και να μιλούν για σεβασμό στις δημοκρατικές διαδικασίες όταν αυτοί οι ίδιοι είναι οι πρώτοι που τις καταλύουν. Η Δημοκρατία σέβεται τις επιλογές των πολιτών της αλλά και οι ίδιοι οι πολίτες έχουν υποχρεώσεις απέναντί της. Και μία απ’ αυτές είναι να τηρούν του νόμους και όταν δεν το κάνουν, να τιμωρούνται. Η Χρυσή Αυγή και τα στελέχη της παραβιάζουν εδώ και καιρό κάθε ίχνος νομιμότητας, αυτοχρίζονται ως οι εκπρόσωποι απονομής δικαιοσύνης (βλ. Χυτήριο, Αιτωλικό) και παραμένουν ατιμώρητοι. Γιατί λοιπόν, και οι οπαδοί της να μην παρανομούν, να μη σκοτώνουν, αφού βλέπουν ότι έχουν τη δύναμη να το πράξουν; Συνέχεια

Πόσο σίγουροι είμαστε ότι «η δημοκρατία δεν τρομοκρατείται»;

Λοιπόν, θα παλαβώσουμε τελείως σε ετούτη εδώ τη χώρα. Η μεν Νέα Δημοκρατία κατηγορεί το ΣΥΡΙΖΑ ότι υποθάλπει τρομοκράτες, η δε αξιωματική αντιπολίτευση ότι το κόμμα του Σαμαρά έχει σχέσεις με παρακρατικές οργανώσεις. Στα δύο δηλαδή μεγάλα κόμματα, σ’ αυτά που κέρδισαν την πλειοψηφία των ελλήνων πολιτών, θεωρείται δεδομένο ότι και οι μεν και οι δε σχετίζονται με κάποιο τρόπο με δολοφόνους, τρομοκράτες, μαφιόζικα χτυπήματα κλπ.

Η απουσία ενός σοβαρού σχεδίου εξάρθρωσης της τρομοκρατίας προσφέρει απλόχερα και στα δύο κόμματα το έδαφος να «επιχειρηματολογούν», προσπαθώντας να αποκομίσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερα κομματικά οφέλη. Όσο το τοπίο παραμένει θολό, τόσο ο λαϊκισμός και η μπουρδολογία θα θριαμβεύει. Βέβαια, σ’ αυτήν την κυβέρνηση υπάρχουν άλλα δύο κόμματα που δυστυχώς ποιούν την νήσσαν και προτιμούν να μη βγουν στο προσκήνιο και να διεκδικήσουν τ’ αυτονόητα. Και ποια είναι αυτά;

Το κυριότερο είναι η ασφυκτική πίεση που πρέπει να ασκήσουν προς τον υπουργό Δημόσιας Τάξης, κύριο Δένδια, να δείξει την ίδια ζέση -όπως δείχνει με τις καταλήψεις- και στην προσπάθεια εξάρθρωσης του δικτύου τρομοκρατών και εξυγίανσης του σώματος της Αστυνομίας. Έχω κουραστεί να ακούω δακρύβρεχτες δηλώσεις τύπου «η δημοκρατία δε τρομοκρατείται» και μέσα σε λίγες ώρες να σκάνε γκαζάκια εδώ και εκεί.

Φυσικά και η «δημοκρατία τρομοκρατείται» και τότε είναι που ο λύκος χαίρεται˙ στο ρόλο του λύκου η Χρυσή Αυγή. Η δημοκρατία δεν είναι μόνο μία άυλη έννοια. Είναι και οι ίδιοι οι άνθρωποι που γεμίζουν με φόβο όταν κινδυνεύουν να φάνε καμιά σφαίρα στο κεφάλι. Είναι οι άνθρωποι που βλέπουν καθημερινά τη δημοκρατία να καταλύεται γιατί δε λειτουργεί ο κρατικός μηχανισμός για να την προστατέψει. Είναι οι άνθρωποι που σιγά-σιγά αρχίζουν να νομιμοποιούν το «νόμος είναι το δίκιο το δικό μου», να ιδιωτεύουν χωρίς να δίνουν δεκάρα τσακιστή για το κοινό καλό, να επιλέγουν αβίαστα αυτούς που απειλούν ανοιχτά και ξεκάθαρα την ίδια τη δημοκρατία. Συνέχεια

Το κράτος είναι υπόθεση όλων μας

Μπορεί να υπάρχει μια υπέρ-υπέρ συγκρατημένη αισιοδοξία για το μέλλον της χώρας αλλά όσο δε δημιουργείται το πολυδιακηρυγμένο κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας για τους οικονομικά ασθενέστερους, τόσο οι λαϊκισμοί και οι δήθεν φιλολαϊκές παρεμβάσεις της Χρυσής Αυγής θα πληθαίνουν. Αναφέρομαι στη σχετική παρέμβαση που έκαναν βουλευτές του νεοναζιστικού κόμματος στα γραφεία της ΔΕΗ ζητώντας να μειωθούν οι τιμές των διακανονισμών και να αυξηθεί ο χρόνος αποπληρωμής τους για τις ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες.

Οι θέσεις τους για την οικονομία είναι λίγο-πολύ γνωστές και ιδιαίτερα απλοϊκές, με λίγα λόγια: κυρίαρχο, συγκεντρωτικό Κράτος.

Σιγά-σιγά αλλά σταθερά εισβάλλουν, έχοντας πια αποκτήσει και θεσμικό ρόλο, σε υπηρεσίες που αφορούν τους πολίτες-καταναλωτές και διεκδικούν με ακτιβιστικό τρόπο αυτό που σε όλους είναι και λογικό και αυτονόητο: να γίνουν διευκολύνσεις σε όσους δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν. Δε νομίζω να υπάρχει κάποιος ανάμεσά μας που να μην το θέλει αυτό. Η Χρυσή Αυγή βέβαια σταματάει εδώ, δηλαδή στις φωνές και στο πανηγυράκι. Δεν προτείνει τρόπους, λύσεις έτσι ώστε να εξοικονομηθούν τα απαραίτητα χρήματα που θα επιτρέψουν την ευνοϊκή μεταχείριση των οικονομικά ασθενέστερων.

Φωνάζουν για παράδειγμα να πληρώσουν οι κλέφτες, οι φοροφυγάδες κλπ. Ποιος άραγε δεν το θέλει αυτό; Όμως για να γίνει κάτι τέτοιο είναι περισσότερο από απαραίτητο να δημιουργηθεί ένας ευέλικτος και αποτελεσματικός μηχανισμός που θα ελέγχει τη διαφθορά και θα παρεμβαίνει πολύ πριν χαθεί το αίσθημα δικαίου. Είμαστε όμως τόσο, αν θέλετε ώριμοι, ως κοινωνία να δεχτούμε κάτι τέτοιο; Ας έχουμε υπόψη μας ότι σ’ αυτή τη χώρα δε φοροδιαφεύγουν ή γενικά παρανομούν μόνο οι μεγάλοι εισοδηματίες, οι πολιτικοί κ.ο.κ. αλλά και υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες, όπως καθηγητές που κάνουν ιδιαίτερα, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, άνθρωποι του «μόχθου» που έχουν χτίσει αυθαίρετα, ο πολίτης που δε θα πληρώσει το εισητήριο του μετρό. Το γιατί συμβαίνει αυτό είναι μια άλλη κουβέντα που έχει βαθιές προεκτάσεις στο πελατειακό σύστημα των προηγούμενων δεκαετιών και δε θα επιμείνω σ’ αυτό ακολουθώντας τη λογική του «από ‘δω και πέρα τι κάνουμε;».

Στο ερώτημα λοιπόν «από ‘δω και πέρα τι κάνουμε;» θεωρώ ότι μία είναι η απάντηση: αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου. Συνέχεια

Πάρτε μια ξεκάθαρη θέση!

Εξέφρασε ο ΣΥΡΙΖΑ τη συμπάθειά του απέναντι στην επίθεση που δέχτηκε ο Δήμαρχος της Αθήνας Γ. Καμίνης. Απέφυγε όμως να την καταδικάσει απερίφραστα και κατηγορηματικά, καθώς προφανώς μια λεκτική επίθεση είναι λιγότερο οδυνηρή από τις σφαλιάρες που έφαγε ο Στρατούλης. Επιπλέον, για να μπούμε και στην ουσία του προβλήματος ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να διαχειριστεί, ως κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τις αντισυστημικές τάσεις που υπάρχουν στο εσωτερικό του.

Γιατί, αλλιώς είναι ένα κόμμα του 4% που έχει την ευχέρεια και την «πολυτέλεια» να κάνει τα στραβά μάτια ή αν θέλετε, να «αποδέχεται» αντισυστημικές συμπεριφορές στο πλαίσιο της «ριζοσπαστικοποίησης» και αλλιώς ένα κόμμα που διεκδικεί την εξουσία και τη διακυβέρνηση της χώρας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να ισορροπήσει ή τουλάχιστον να συνταιριάξει τη ανάγκη για λειτουργία ως συστημικό κόμμα προκειμένου να κυβερνήσει με τις ήδη υπάρχουσες ροπές προς τον αντισυστημισμό. Κάτι τέτοιο βέβαια είναι αδύνατο να συμβεί καθώς αποδοχή κινηματικών δράσεων του αντιεξουσιαστικού χώρου  δεν προϋποθέτει και την αποδοχή του κοινοβουλευτικού συστήματος ή και της ίδιας της δημοκρατίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του φόβου του ΣΥΡΙΖΑ να συγκρουστεί με «αντισυστημικές» ομάδες είναι η σιγή ιχθύος που τήρησε σε επίθεση που δέχτηκαν νεολαίοι του στα Εξάρχεια. Αναφέρομαι για όσους δε γνωρίζουν, στο πάρτυ που γινόταν στο Στέκι Μεταναστών από αριστερές ομάδες, στις 16/12/2012 και στη δολοφονική επίθεση που εξαπέλυσαν «αναρχικοί» της περιοχής. Εκτός από σχετικές ανακοινώσεις που βγήκαν στο διαδίκτυο από το ίδιο το Στέκι και τις  αριστερές ομάδες, το ίδιο το κόμμα δεν εξέδωσε δελτίο τύπου που να καταγγέλει αυτή την επίθεση όταν πολλάκις στο παρελθόν έχει σπεύσει να καταδικάσει παρόμοια γεγονότα.

Μπορεί να γίνομαι βαρετός, επιφανειακός ή δεν ξέρω τι, αλλά καλή και κακή βία δεν υπάρχει˙ όπως επίσης η βία δεν κάνει διακρίσεις. Μπορεί, από τη μια πλευρά, οι αριστεροί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ να αισθάνονται πιο ανέτα και πιο οικεία στο να διοργανώνουν εκδηλώσεις στα Εξάρχεια ή να συμμετέχουν σε κινηματικές ενέργειες (καταλήψεις σε δημόσιους χώρους), αλλά, από την άλλη, καλό θα ήταν να καταλάβουν ότι αν καταλυθεί η νομιμότητα τα θύματα δε θα είναι μόνο οι μνημονιακοί αντίπαλοι αλλά και οι ίδιοι. Συνέχεια

«Αμεσοδημοκρατική» καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Του Β.Λ.

Διαδόθηκε ιδιαίτερα με τους αγανακτισμένους. Ένα μεγάλο κομμάτι των πολιτών γοητεύτηκε με τη διαδικασία. Πολλοί φαντασιώθηκαν την αρχαία Αθήνα. Αναφέρομαι στην «αμεσοδημοκρατία», την αυτοοργάνωση, τα τοπικά συμβούλια και τη δυναμική που απέκτησαν στις συνειδήσεις των ανθρώπων μετά από τις μαζικές κινητοποιήσεις στο Σύνταγμα.

Όπως όμως αποδεικνύεται, μετά την απόφαση των γονέων στο Χαλάνδρι για αποκλεισμό από την εκπαίδευση των Ρόμα, το δίκιο των πολλών μπορεί να έχει και δυσάρεστα αποτελέσματα. Γιατί ωραία είναι όταν αποφασίζουμε να φτιάξουμε ένα πάρκο στην τσιμεντόχτιστη Αθήνα, καλές είναι και οι καταλήψεις -αμεσοδημοκρατικά – θεάτρων για να απελευθερωθεί η έκφραση, όμως μερικές φορές η εφαρμογή πλειοψηφικών αποφάσεων τοπικών ομάδων φέρνουν τον αποκλεισμό μειονοτήτων και τη διάκριση λόγω χρώματος, φυλής, θρησκείας, πολιτικών πεποιθήσεων κλπ. Και σε μια τέτοια περίπτωση οι υποστηρικτές της «αμεσοδημοκρατίας» στέκονται αμήχανα και δυσκολεύονται να δώσουν απαντήσεις.

Για μένα η απάντηση είναι ξεκάθαρη: σε μια ευνομούμενη πολιτεία ο νόμος είναι αυτός που θα προστατεύσει τον αδύναμο και θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να εφαρμόζεται. Ο νόμος που έχει ψηφιστεί από την εκλεγμένη με δημοκρατικές διαδικασίες Βουλή. Και αγώνας που πρέπει να δίνεται είναι όχι για να δημιουργηθεί ένα άλλο τοπικό συμβούλιο ή τοπική συνέλευση που θα αναιρέσει την απόφαση του αντίπαλου στρατοπέδου, αλλά για να εφαρμοστεί ο νόμος. Αλλιώς οδηγούμαστε σ’ ένα φαύλο κύκλο διαμάχης που τελικά χαμένη θα βγει η ίδια η μειονότητα (στην περίπτωσή μας οι Ρομά) και τα ανθρώπινα δικαιώματα θα πάνε περίπατο.

Δυστυχώς ζούμε πια μια έντονη αμφισβήτηση ως και ανοιχτή καταπάτηση χωρίς κυρώσεις, των νόμων. Κινήσεις πολιτών από το «Δεν πληρώνω» μέχρι και «κίνημα» της Κερατέας προωθούν το νόμο του πλήθους, της μάζας και συμβάλουν στην αποσύνθεση της κοινωνικής συνοχής η οποία εδράζεται και στη τήρηση των νομοθεσίας. Συνέχεια

Το ‘χετε χάσει τελείως;/Have you completely lost your mind?

Ακολουθεί και αγγλική μετάφραση του παρακάτω κειμένου. The following post has been traslated in English.

Έχουμε γίνει μάρτυρες ατέρμονων συζητήσεων στους κόλπους της Αριστεράς για τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής, για την έλλειψη του αισθήματος δικαίου για τους τρόπους που θα το επανακτήσουμε. Κατηγορεί η «σκεπτόμενη» Αριστερά την ανεπάρκειά του πολιτικού μας συστήματος να αντιμετωπίσει τη φοροδιαφυγή, το πελατειακό σύστημα, τι μισθολογικές αδικίες. Και τι κάνει;

Αποφασίζει να πάρει την ευθύνη και να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση συνεργασίας προκειμένου να σώσει τη χώρα. Μέχρι εδώ καλά!

Έρχεται λοιπόν, η κρίσιμη στιγμή να ψηφίσει κάποια μέτρα που αποτελούν μνημονιακές υποχρεώσεις και που κατά τη γνώμη μου θα σηματοδοτούσαν την αλλαγή πλεύσης της «σκεπτόμενης» Αριστεράς στον τρόπο που βλέπει τις συντεχνίες. Το αποτέλεσμα;

Ο πρόεδρος της «σκεπτόμενης» Αριστεράς δεν προσέρχεται καν στη Βουλή, ενδεχομένως γιατί κρατάει μούτρα στο Σαμαρά. Συνέχεια

Η διαπραγμάτευση εμπεριέχει και τη διαφωνία

Μεγάλη αγωνία υπάρχει -όπως διαπιστώνω- για το αν η ΔΗΜΑΡ θα παραμείνει στην κυβέρνηση, καθώς διαφωνεί με τα εργασιακά μέτρα που έθεσε η Τρόϊκα. Διαβάζω πολλά κείμενα ή ακούω σχόλια στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση που προδικάζουν το αποτέλεσμα και παρουσιάζουν ως αναπόφευκτη την έξοδο της ΔΗΜΑΡ. Μάλιστα επιρρίπτονται με τόνο αυστηρό ευθύνες στο κόμμα του Κουβέλη, καθώς θα συντελέσει στη χρεοκοπία της χώρας. Δε θα ασχοληθώ με τα εργασιακά δικαιώματα κι αν καλώς ή κακώς ο Φώτης Κουβέλης βάζει τις διαχωριστικές του γραμμές.

Εκείνο που μ΄ενδιαφέρει είναι η ουσία, κατ’ εμέ, της όλης πρωτόγνωρης μεταπολιτευτικής προσπάθειας να κυβερνηθεί η χώρα με πολιτικές συμμαχίες. Τι σημαίνει συγκυβερνώ; Σημαίνει διαπραγματεύομαι, συνομιλώ, συνεργάζομαι, προσπαθώ να επιτύχω στο μέτρο του εφικτού τους στόχους που έχω θέσει στην πολιτική μου αντζέντα. Αυτό ακριβώς θεωρώ ότι προσπαθεί να κάνει και η ΔΗΜΑΡ, που δε φοβήθηκε την ευθύνη της εξουσίας σε αντίθεση με άλλους «εκπροσώπους» της Αριστεράς που βολεύονται στη μόνιμη και απερίσκεπτη καταγγελία.

Η ΔΗΜΑΡ προεκλογικά είχε θέσει στην πολιτική της αντζέντα την στήριξη των εργασιακών δικαιωμάτων. Είναι παγιά της θέση και θα βρεθεί έκθετη αν δεν προσπαθήσει να περισώσει ό,τι είναι δυνατόν να περισωθεί. Η Ελλάδα εξάλλου δεν μπορεί να πέφτει κάθε φορά αμαχητί στις απαιτήσεις της Τρόικας. Οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι φαίνεται πια να αντιλαμβάνονται και τα δικά τους λάθη αλλά και τις μειωμένες ως ανύπαρκτες αντοχές των ελλήνων εργαζομένων. Φαίνεται επίσης να δείχνουν εμπιστοσύνη στις προσπάθειες της ελληνικής συγκυβέρνησης να προχωρήσει σε αλλαγές στο οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον. Το κλίμα θεωρώ ότι είναι πρόσφορο για τέτοιου είδους διαπραγματεύσεις, όπως αυτές των εργασιακών δικαιωμάτων, που η αλλαγή τους ούτε ανάπτυξη θα φέρουν, ούτε θα τονώσουν την αγορά. Συνέχεια

Ο βούρκος μεγαλώνει

Οι έχοντες γερό στομάχι, ας δουν το βίντεο που ακολουθεί. Νομίζω πως είναι το πρώτο αλλά απόλυτο όριο: ο βούρκος που όζει και μεγαλώνει, ο μαύρος εμετός που εκφράζει ό,τι χειρότερο έχει βγάλει αυτή η χώρα και ο κόσμος όλος πρέπει να βρει απέναντί του το σύνολο της (υπόλοιπης) κοινωνίας. Ας αυτονονομήσουμε απ’οποιαδήποτε συζήτηση για μνημόνια, Τσάβες, καπιταλισμούς, κομμουνισμούς και ό,τι άλλο, την αντίστασή μας απέναντι στην ντροπιαστική ναζιστική κοινοβουλευτική κτηνωδία, με τη διακριτική προστασία. Είναι κάτι σαν έσχατο σημείο (απαραίτητης) συνεννόησης όσων ακόμα πιστεύουμε στη δημοκρατία και στα δικαιώματα. Σαν το consensus που θα ενώσει εν μέρει και πάλι ανθρώπους που (όχι πάντα εντελώς άδικα) τρώγονταν μεταξύ τους, ενώ θέριευε ο Παναγιώταρος και ο κόσμος του. Ως εδώ. Όχι;

Η Μέρκελ έφυγε, η προσπάθεια συνεχίζεται

Στο απόηχο, λοιπόν, της επίσκεψης της Μέρκελ στην Αθήνα κάποια πρώτα σχόλια που θα ήθελα να κάνω είναι τα εξής:

Στο επίπεδο των δηλώσεων, τουλάχιστον on camera, δεν ειπώθηκε τίποτα συγκεκριμένο, όπως ήταν εξάλλου αναμενόμενο. Κανείς άλλωστε δεν περίμενε ότι η Μέρκελ θα εγγυηθεί αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις ή ότι θα δώσει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα εξόδου από την κρίση.

Στο συμβολικό όμως επίπεδο, το κέρδος για τη χώρα που αποφέρει η επίσκεψη της Μέρκελ, θα μπορούσε να είναι σημαντικό, αν θέλει κάποιος να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο.

Κατ’ αρχάς δίνεται το μήνυμα στους Ευρωπαίους ότι η Ελλάδα δεν είναι ο κακός μαθητής και ότι ως τέτοιον πρέπει να της συμπεριφέρονται οι υπόλοιποι εταίροι˙ ότι αξίζει το σεβασμό, ότι δε χρειάζεται να καλείται η ηγεσία της «εις τας Ευρώπας» κάθε λίγο και λιγάκι για να της τραβηχτεί το αυτί και για να της γίνονται υποδείξεις, χωρίς ούτε μία φορά τα τελευταία τρία χρόνια ο/η αρχηγός μιας ισχυρής ευρωπαϊκής δύναμης να μην την έχει επισκεφθεί. Βελτιώνεται επομένως η αξιοπιστία της χώρας γεγονός που ενδεχομένως να προσελκύσει επενδύσεις. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι απομακρύνεται ο κίνδυνος εξόδου από την ευρωζώνη καθώς ουδείς θα ενδιαφερόταν να επενδύσει σε μια χώρα όπου επικρατεί η αβεβαιότητα και ο κίνδυνος απώλειας των επενδυτικών κεφαλαίων.

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι αλλάζει η στάση γενικά της Ευρώπης στην αντιμετώπιση της κρίσης ή ότι δεν είναι προς το συμφέρον της Μέρκελ να καταρρεύσει η Ελλάδα. Φυσικά και η Ευρώπη αλλάζει, φυσικά και οι Γερμανοί θα σκεφτούν αρκετά σοβαρά πριν συμβάλλουν στην έξοδο μιας χώρας από το ευρώ.

Όμως το πιο σημαντικό είναι να κατανοήσουμε εμείς οι ίδιοι ότι αν δε συνεργαστούμε, αν δεν πετάξουμε στον κάλαθο των αχρήστων νοοτροπίες και παθογένειες που βούλιαξαν τη χώρα, σωτηρία δεν υπάρχει. Ένα πρώτο βήμα έχει γίνει με την κυβέρνηση συνεργασίας. Γιατί αν δεχτούμε ότι δείχνουμε τώρα στους εταίρους μας την εικόνα μιας Ελλάδας που αγωνίζεται να ξεφύγει από την ακινησία των προηγούμενων χρόνων, που επιθυμεί να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της, που δεν είναι κράτος-παρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα πρέπει επίσης να αποδεχτούμε ότι μια τέτοια εικόνα δεν οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στον Α. Σαμαρά αλλά στην συμμετοχή και άλλων κομμάτων στην κυβέρνηση. Συνέχεια

Μας φαρμάκωσες γιατρέ μου!

Το Υπουργείο Υγείας προχώρησε στην επέκταση της συνταγογράφησης με βάση τη δραστική ουσία. Καταρτίστηκε μάλιστα από τον ΕΟΦ κατάλογος με τα εμπορικά σκευάσματα που αντιστοιχούν σε δραστικές ουσίες, και στον οποίο προστέθηκαν οι τιμές αναφοράς για κάθε δραστική ανά μορφή και περιεκτικότητα. Ο γιατρός θα συνταγογραφεί τη δραστική ουσία και το αντίστοιχο εμπορικό σκεύασμα. Εφόσον το σκεύασμα που συνταγογραφείται έχει μεγαλύτερη τιμή από την τιμή αναφοράς της κατηγορίας του, ο ασφαλισμένος θα επιβαρύνεται από τη διαφορά λιανικής τιμής του σκευάσματος και της τιμής αναφοράς.

Συγγνώμη τώρα αλλά ποια είναι η λογική του Υπουργείου Υγείας; Θέλει να εξοικονομήσει χρήματα από τον ΕΟΠΥΥ και επιβαρύνει την τσέπη των ασφαλισμένων; Στηρίζει την επέκταση των γενοσήμων ή ουσιαστικά δε θέλει να θίξει την παντοδυναμία των γιατρών, την υπερσυνταγογράφηση και την άσκοπη χρήση φαρμάκων; Από τη στιγμή που δέχεται να υπάρχει και η εμπορική ονομασία μαζί με τη δραστική, δεν ακυρώνει έτσι την έννοια της δραστικής;

Ο γιατρός στην φαρμακόπληκτη Ελλάδα -κακά τα ψέμματα- είναι η απόλυτη αυθεντία. Πείτε μου τώρα ποιος από τους ασθενείς θα τολμήσει να τον αμφισβητήσει και να ζητήσει από τον φαρμακοποιό άλλο σκεύασμα απ’ αυτό που του έχει συνταγογραφηθεί. Προσωπικά, αν ο γιατρός μού συνιστούσε το τάδε συγκεκριμένο φάρμακο γιατί θεωρεί ότι είναι πολύ πιο αποτελεσματικό, θα δίσταζα να επιλέξω κάποιο άλλο και ενδεχομένως να πλήρωνα τη διαφορά. Συνέχεια

Ρίξτε «Το Βήμα» στον κάλαθο των αχρήστων!

Πήγα κι εγώ ν’ αγοράσω Το Βήμα που υποσχόταν σήμερα την τρομερή και φοβερή αποκάλυψη για το πραξικόπημα που δεν έγινε. Φυσικά ο θησαυρός ήταν άνθρακες. Στο ρεπορτάζ του κυρίου Παύλου Παπαδόπουλου πουθενά δεν στοιχειοθετούνται οι προθέσεις των στρατιωτικών να καταλάβουν την εξουσία. Το σχετικό άρθρο βρίθει από αβλαβείς γενικότητες, υποθετικά σενάρια που ενδεχομένως να απεργάζονταν οι τότε κυβερνώντες και αναπαράγει ό,τι είχε ακουστεί το Νοέμβριο του 2011.

Ο δημοσιογράφος «στήνει» την αποκάλυψή του κάνοντας αναφορά σε κάποιες «έγκυρες πηγές που προφανώς γνωρίζουν τις σκέψεις και τις μυστικές συζητήσεις και αποφάσεις του τότε Πρωθυπουργού», σε «μια ορισμένη εκδοχή των γεγονότων, που αποφεύγουν να επιβεβαιώσουν άνθρωποι της τότε εξουσίας», στη «αφήγηση» που «επικρατεί στις αναλύσεις πολλών που βρέθηκαν είτε δίπλα είτε απέναντι από την κυβέρνηση Παπανδρέου», στο κλίμα που επικρατούσε για «πολλούς οπαδούς «εθνικών» και «πατριωτικών» ιδεωδών που εκτιμούν ότι η ένταξη στην ΕΟΚ το 1981 και στην ΟΝΕ το 2000 έβλαψε τα λαϊκά συμφέροντα και προκάλεσε την απώλεια σημαντικού μέρους της εθνικής κυριαρχίας», στις συζητήσεις στο Πεντάγωνο και σ’ αυτά που φέρεται ότι είπε ο Παπανδρέου όταν μετέβη στις Κάννες προκειμένου να δικαιολογήσει την απόφασή του για διενέργεια δημοψηφίσματος.

Εν ολίγοις: Το Βήμα βγήκε σήμερα με πρωτοσέλιδο που στηρίζεται σε εικασίες, συζητήσεις των διαδρόμων («άκουσα το τάδε… μου είπε ο δείνα κλπ.), εκτιμήσεις πολιτικών και στρατιωτικών. Μπούρδες ολκής! Αν ο εν λόγω δημοσιογράφος έχει στοιχεία, ας τα καταθέσει στους αρμόδιους αλλιώς ν’ αλλάξει επάγγελμα. Συνέχεια

Έχει η βία χρώμα;

Του Β.Λ.

Άναψε η συζήτηση για τη «μαύρη» και «κόκκινη» βία με αφορμή το κείμενο του Σ. Κασιμάτη στην Καθημερινή που προκάλεσε ακόμα και την παρέμβαση του εκπροσώπου τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Π. Σκουρλέτη. Προφανώς η παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ έγινε για λόγους εντυπωσιασμού και προσέλκυσης ψηφοφόρων καθώς κανείς δεν έχει χρίσει το ΣΥΡΙΖΑ το μόνο υπερασπιστή των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Υπάρχει πολύς κόσμος που παλεύει για την αξιοπρεπή διαβίωσή του, προασπίζεται τα δικαιώματα των ευάλωτων ομάδων και το κάνει: α) χωρίς τυμπανοκρουσίες, β) πολύ καλύτερα από το ΣΥΡΙΖΑ.

Δικαίωμα επίσης, του καθενός είναι να εκφράζει την άποψή του αλλά και να δέχεται κριτική, να τιμωρείται όταν παραπληροφορεί από τα αρμόδια όργανα αλλά όχι να στοχοποιείται, όταν οι απόψεις του δεν αρέσουν σε κάποιους. Φανταστείτε τι θα γινόταν αν οι έχοντες διαφορετικοί άποψη με το ΣΥΡΙΖΑ, άρχιζαν να κάνουν πολιτικές παρεμβάσεις για το χ δημοσιογράφο στην «Αυγή» ή άλλο «αριστερό» έντυπο που αποκάλεσε την κυβέρνηση δοσίλογη, που θέλει να στηθούν κρεμάλες κλπ.

Αυτό που θέλω να πω ότι με τέτοιες πρακτικές ανοίγουμε (αν δεν έχουμε ήδη ανοίξει) ένα φαύλο κύκλο αέναης αντιπαλότητας που θυμίζει τη «λευκή» και «κόκκινη» τρομοκρατία άλλων εποχών.

Βλέπουμε πια το αποτέλεσμα αυτής της πόλωσης και φαντάζει σχεδόν αδύνατο να εντοπίσουμε τις αιτίες και να βρούμε τη θεραπεία. Καθόμαστε τώρα και ασχολούμαστε με την ποσότητα των μαρμάρων που έσπασαν στο Σύνταγμα, του ανθρώπους που έδειραν οι συνδικαλιστές του Κ.Κ.Ε., τους μετανάστες που πλάκωσαν οι χρυσαυγίτες. Το παιχνίδι όμως, έχει χαθεί εδώ και καιρό. Συνέχεια

Η κληρονομιά της «Πλατείας»

Ευνοήθηκε η Χρυσή Αυγή από τους «Αγανακτισμένους»; Βρήκε πρόσφορο έδαφος και κέρδισε οπαδούς στις διαδηλώσεις, το καλοκαίρι του 2011; Ήδη γίνεται συζήτηση στα social media με σκοπό να βρεθούν απαντήσεις και οι λόγοι για την άνοδο του νεοναζιστικού κόμματος και η πιο πρόσφατη έχει να κάνει με τους «Αγανακτισμένους» και την επιρροή που απέκτησε η Χρυσή Αυγή στις συγκεκριμένες κινητοποιήσεις.

Προφανώς και οι «Αγανακτισμένοι» δεν είναι η κύρια αιτία ανόδου της Χ.Α. Η «Πλατεία» όμως ευνόησε και διοχέτευσε ως ένα βαθμό, σ’ ένα μεγάλο μέρος του κόσμου την ακραία, εθνικιστική ρητορεία.

Τους «Αγανακτισμένους» τους παρακολούθησα εκ του σύνεγγυς από την αρχή της κατάληψης της Πλατείας. Τις πρώτες μέρες υπήρχε η εικόνα της αυθόρμητης κινητοποίησης χιλιάδων πολιτών. Στο επόμενο όμως διάστημα που ακολούθησε, ανέλαβαν οι «επαγγελματίες» της πολιτικής, οι δημαγωγοί και στην πάνω αλλά και στην κάτω Πλατεία. Ομολογουμένως η παρουσία της Χρυσής Αυγής οργανωμένα δεν υπήρχε στο Σύνταγμα. Ούτε επίσης άλλων πολιτικών σχηματισμών (και αναφέρομαι στο χώρο της Αριστεράς) που να φέρουν κάποια διακριτικά. Όμως αυτό μικρή σημασία έχει.

Η Πλατεία, με την ισοπεδωτική λογική της μούντζας, της κρεμάλας, του «να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» εξοικείωσε του πολίτες με την ιδέα της απαξίωσης του δημοκρατικού πολιτεύματος και έκανε περισσότερο αποδεκτή κάθε ακραία, πολλές φορές στα όρια του εξτρεμισμού, αντίληψη περί λειτουργίας ενός αστικού κράτους. Με αυτή την έννοια, ναι, η Χρυσή Αυγή επωφελήθηκε από την ψυχολογία της μάζας που κατέκλυε την Πλατεία και με τις απλές, συνθηματολογικές της διακηρύξεις περί εθνικισμού, αδούλωτου πνεύματος κλπ έγινε ελκυστική στους ψηφοφόρους. Είναι αστείο να μην πιστεύει κάποιος ότι μέλη της δεν περευρίσκονταν εκείνες τις μέρες στο Σύνταγμα. Τέτοιοι χώροι αθρόας προσέλευσης κόσμου είναι κατεξοχήν πεδία στρατολόγησης για τις ακροδεξιές-νεοναζιστικές οργανώσεις. Το ίδιο άραγε δε γίνεται για παράδειγμα και στα γήπεδα; Εκεί έχετε δει ποτέ χρυσαυγίτες να φέρουν με τρόπο διακριτό τα σύμβολά τους;   Συνέχεια

«Εγώ δεν είμαι ρατσιστής αλλά…»

«Εγώ δεν είμαι ρατσιστής… αλλά γεμίσαμε βρε παιδί μου λαθραίους που μας έχουν κατακλέψει!»

«Εγώ δεν είμαι ρατσιστής… αλλά ας πάνε τα πολεμικά σκάφη στο Αιγαίο για να μην τους αφήνουν να μπαίνουν!»

«Εγώ δεν είμαι ρατσιστής… αλλά τι θες να κάνω όταν οι χρυσαυγίτες σπάνε τους πάγκους και ξυλοκοπούν τους ξένους! Έχουμε γίνει ξέφραγο αμπέλι! Βλέπεις να κάνει κάτι η αστυνομία;»

«Εγώ δεν είμαι ρατσιστής… αλλά ώρες-ώρες λέω Χρυσή Αυγή που μας χρειάζεται. Πες μου μπορείς να κυκλοφορήσεις το βράδι στην Ομόνοια;»

«Εγώ δεν είμαι ρατσιστής… αλλά σ’ ένα φίλο μου του άνοιξαν το σπίτι και το σήκωσαν ολόκληρο! Γεμίσαμε από δαύτους!»

Πολλές τέτοιες ατάκες υποθέτω θα έχετε ακούσει στην καθημερινότητά σας από το γείτονα, στη δουλειά σας και ιδιαίτερα από κάποιους «ξερόλες», με κολλημένη τη βελόνα στον Real fm, ταξιτζήδες.

Όταν προσπαθείς να τους μιλήσεις με ψυχραιμία και όσο το δυνατόν ηρεμία, να υπάρξει μια κάποιου είδους επικοινωνία πέφτεις σε τοίχο και μετά αρχίζεις να φουντώνεις. Διαπιστώνεις ότι στο μυαλό τους ότι οι τακτικές  της Χρυσής Αυγής είναι απολύτως θεμιτές και δικαιολογημένες. Γιατί τελικά είναι ρατσιστές και μάλλον ήταν και προ κρίσης.

Ας μη μας πιάνουν οι ευαισθησίες, τύπου ο ελληνικός λαός ανέκαθεν ήταν φιλόξενος, μας πώς καταντήσαμε έτσι, κλπ. Ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας ποτέ δεν ήθελε τους μετανάστες ή για να είμαι ακριβής τους ήθελε, όσο μπορούσε να γεύεται μια αίσθηση ανωτερότητας, εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου, όταν μπορούσε να τους φέρεται όπως ήθελε χωρίς να έχει νομικές κυρώσεις. Απολάμβανε να δουλεύουν οι «κατώτεροι», οι πολίτες β’ διαλογής στα χωράφια του με πενιχρά-μαύρα μεροκάματα. Νοίκιαζε τρύπες σε εξαθλιωμένους και μετακόμιζε σε «καλύτερα» προάστια! Έχτιζε συγκροτήματα πάνω στην αδήλωτη εργασία και κυκλοφορούσε με πολυτελή αυτοκίνητα! Συνέχεια

Πώς τελειώνει το “blame game” για την άνοδο της Χρυσής Αυγής;

Γράφει ο  Γιώργος Στόγιας

Ενώ η Χρυσή Αυγή θριαμβεύει, αριστεροί και μεταρρυθμιστές συνεχίζουν τον μεταξύ τους ακήρυκτο πόλεμο.

Οι αριστεροί (τουλάχιστον το ευθέως αντιμνημονιακό κομμάτι τους) βλέπουν τη νεοναζιστική απειλή ως την τελευταία γραμμή άμυνας της αστικής τάξης (και της δημοκρατίας της), ως την αποκάλυψη των «αληθινών» ιδεολογικών της θεμελίων. Επίσης, εκνευρίζονται σε βαθμό υστερίας με προτάσεις όπως «καταδικάζω τη βία από όπου και αν προέρχεται», «φαιοκόκκινο μέτωπο», και γενικότερα με την αναφορά της «περιόδου της Βαϊμάρης» ως προηγούμενο ιστορικό ανάλογο της εποχής μας.

Οι μεταρρυθμιστές (τουλάχιστον το πιο δεξιό κομμάτι τους, αυτό που στις τελευταίες εκλογές είχε τον «πραγματισμό» να ψηφίσει Σαμαρά) αντιδρούν στο άκουσμα κάθε νέας είδησης σχετικά με τη ΧΑ κατηγορώντας το ΣΥΡΙΖΑ, το πνεύμα της «πλατείας» και της Κερατέας, την απαξίωση της αστυνομίας, ως υπεύθυνους για την ανομία, για το κενό εξουσίας που «έρχονται να καλύψουν» οι νεοναζί. Το «μένος» τους προς την αριστερά θυμίζει μετεμφυλιακό αντικομμουνισμό και αφήνει περιθώριο στην υποψία ότι, επί της ουσίας, κρίνουν τους εκατέρωθεν «ακτιβισμούς» μεροληπτικά, αποδεχόμενοι το «αναπόφευκτο» της ενδυνάμωσης της ΧΑ.

Η διαμάχη αυτή «παίρνει μπάλα» και τους πιο μετριοπαθείς, τους πιο κριτικά σκεπτόμενους και των δύο χώρων. Στη συγκυρία όμως αυτή θα πρέπει  να δούμε ποιος είναι ο πιο επικίνδυνος εχθρός  και ανάλογα να αναπροσαρμόσουμε τις προτεραιότητες και τις συμμαχίες μας. Αυτή τη στιγμή χρειάζεται επιτέλους, για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία να γίνει μια μαζική καταδίκη του φασισμού και της πολιτικής βίας. Ένα εκατομμύριο άνθρωποι στους δρόμους των  πόλεων, πορείες στις  οποίες  θα συμμετέχουν επίσημα τα κόμματα που ασπάζονται τις βασικές αξίες του δημοκρατικού πολιτεύματος. Όσο ουτοπική κι αν φαντάζει ως ιδέα, είναι ανάγκη να πραγματοποιηθεί πριν να είναι πολύ αργά. Συνέχεια

Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα…

Όταν ακούω τέτοιες ιστορίες μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι και λέω άντε να γράψω κάτι στο «Φελέκι» να εκτονωθώ. Δε θα αναφερθώ σε κάτι που δε γνωρίζετε, σε κάτι που στην Ελλάδα αποτελεί την εξαίρεση και ουχί τον κανόνα.

Φίλη άνεργη ταξίδεψε στην Πάρο, έχοντας γνωστούς στο νησί μήπως και βρει καμιά δουλειά ως σερβιτόρα τώρα το καλοκαιράκι. Της πρότειναν λοιπόν να εργαστεί σε καφέ με το αστρονομικό ποσό των 4 ευρώ την ώρα και εννοείται μαύρα.

Αυτό που με βγάζει από τα ρούχα μου είναι ότι χρόνια τώρα στην Ελλάδα υπάρχει ένα άτυπο-άγραφο συμβόλαιο για την εποχιακή δουλειά του σερβιτόρου, που αναφέρει ρητά ότι οι περισσότεροι που θέλουν να δουλέψουν στα νησιά, θα ασκήσουν αδήλωτη και κακοπληρωμένη εργασία. Η «βαριά βιομηχανία» της Ελλάδας που λέγεται τουρισμός και στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στη μικρή και μεσαία επιχείρηση (ταβέρνα, ενοικιαζόμενα δωμάτια κλπ.), δεν μπορεί (ή δεν ξέρει τον τρόπο) να προσφέρει σοβαρές υπηρέσιες στους επισκέπτες των νησιών, καθώς θεωρείται ακόμα ότι τα καταγάλανα νερά, το ούζο και τα ηλιοβασιλέματα είναι από μόνα τους αρκετά. Έτσι, οι ελληνόμαγκες των νησιών (καφετζήδες, εστιάτορες, ιδιοκτήτες bar) προτιμούν να πάρουν κάποιον ανειδίκευτο-άνεργο νέο να τους βγάλει τη δουλειά ενώ  ταυτόχρονα θεωρούν ότι του κάνουν και χάρη καθώς ο νέος θα κάνει τις διακοπές του, και θα βγάλει το χαρτζηλίκι του. Και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Η νοοτροπία της «αρπαχτής» ακόμα ζει και βασιλεύει και μη μου πείτε ότι γι’ αυτό φταίει η τρόικα.

Τώρα με την κρίση βέβαια οι καταναλωτές ξοδεύουν λιγότερα, οι επιχειρηματίες όμως στα νησιά επιδιώκουν να έχουν τα ίδια κέρδη με τα προηγούμενα χρόνια και βέβαια οι πρώτοι που θα την πληρώσουν θα είναι οι εργαζόμενοι και το ημερομίσθίο τους. Αντί λοιπόν οι ιδιοκτήτες της μικρής και μεσαίας επιχείρησης να βελτιώσουν τις υπηρεσίες τους (άψογο service, ποιοτικό φαγητό και όχι ξαναζεσταμένο στο φούρνο μικροκυμάτων, προσιτές τιμές) συνεχίζουν στο ίδιο τροπάρι που έχουν μάθει εδώ και δεκαετίες: Να τ’ αρπάξουν για δυο-τρεις μήνες και να ξύνονται τον υπόλοιπο χρόνο. Αυτή είναι λοιπόν η βαριά βιομηχανία μας: τρεις-τέσσερις μήνες το πολύ δουλειά και μετά αραλίκι. Συνέχεια

Μια απάντηση στο κείμενο «Η κοινωνική αλλαγή ως διακύβευμα» ή αλλιώς η συζήτηση δύο φίλων

Με τον Πασχάλη Νταγτεβερένη είμασταν συμφοιτητές και πολύ καλοί φίλοι στο Ρέθυμνο. Μετά πήρε ο καθένα το δρόμο του, χαθήκαμε, ξαναβρεθήκαμε, συνεχίζουμε να είμαστε φίλοι μόνο που δε βρισκόμαστε για να τα πούμε από κοντά. Με αφορμή λοιπόν το κείμενό του «Η κοινωνική αλλαγή ως διακύβευμα» που δημοσιεύτηκε στην Εποχή (29/7/2012) και αναδημοσιεύτηκε από το tvxs θα ήθελα να κάνω κάποιες παρατηρήσεις και να συζητήσουμε, έστω διαδικτυακά.

Μια πρώτη παρατήρηση έχει να κάνει με τις συνεχείς αναφορές στο κείμενο για «Λέσχη των Ισχυρών» χωρίς αυτή να προσδιορίζεται με αποτελέσμα την αναπαραγωγή της συνωμοσιολογικής σκέψης που αποτελεί δυστυχώς ίδιον γνώρισμα της Αριστεράς. Ποιον συμπεριλαμβάνει η περιβόητη «Λέσχη των Ισχυρών»; Υποθέτω αν μιλήσουμε για την Ε.Ε. σίγουρα ηγεμονικό ρόλο θα έχει η Γερμανία. Ανήκει σ’ αυτήν τη «Λέσχη» για παράδειγμα η Ιταλία; Πριν την κρίση διέθετε (αποδείχτηκε φούσκα τελικά) μια από τις πιο ισχυρές οικονομίες στην Ευρώπη; Ή ένα άλλο ερώτημα; Είναι η Γερμανία τόσο ισχυρή ώστε να βγει αλώβητη και πιθανώς κερδισμένη από μία ενδεχόμενη κατάρρευση της Ελλάδας ή της Ισπανίας; (Το ίδιο ερώτημα ισχύει και για την Αμερική).

Ας αποδεχτούμε ότι ζούμε σε συνθήκες «του πιο βάρβαρου νεοφιλελεύθερου πειραματισμού που γνώρισε ποτέ η ήπειρος (αν όχι ο πλανήτης)«. Ο Πασχάλης θεωρεί ότι η σχέση με την έννοια της «δύναμης» στο πλαίσιο των προεκλογικών διακηρύξεων του ΣΥΡΙΖΑ και των υπολοίπων, εδράζεται στο εξής δίπολο: «α) η δύναμη εντοπίζεται στο ίδιο το σύνολο, για την ακρίβεια, στην ικανότητα των μελών του να οργανώνουν, να μετέχουν αλλά και να διεκδικούν κοινωνικές δομές και θεσμούς που θα λειτουργούν βάσει των αρχών της κοινωνικής αλληλεγγύης, β) η δύναμη εμφανίζεται ως αποκλειστικό προνόμιο των οικονομικά Ισχυρών, με τρόπο που να υπενθυμίζει το ίδιο πάντα, βαθιά ριζωμένο, συντηρητικό ιδεολόγημα: το «χρήμα» στη διαπλοκή του με την κρατική εξουσία αποτελεί την απόλυτη δύναμη, τον «υπέρτατο Θεό», μπροστά στον οποίο οι πολίτες, νοούμενοι ως ανίσχυρα άτομα, οφείλουν δουλοπρεπή υποταγή.»

Με το πρώτο σκέλος θα συμφωνήσω αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα πλην του ΣΥΡΙΖΑ μίλησαν για κοινωνικές δομές και θεσμούς που θα λειτουργούν με βάση τις αρχές της κοινωνικής αλληλεγγύης αλλά πρότειναν μέτρα με τα οποία προφανώς ο Πασχάλης διαφωνεί. Θα ήθελα να αναφέρω μερικά παραδείγμα για να καταδείξω ότι στην Ελλάδα ο καθένας στην εργασία του μπορεί στο παρελθόν να «συν-εργαζόταν για την υλοποίηση ενός συγκεκριμένου έργου, βάσει ενός προσυμφωνημένου σχεδίου επιτέλεσής του» αλλά το προσδωκόμενο αποτέλεσμα αφορούσε στο προσωπικό όφελος.

Κάπως έτσι λοιπόν με τέτοιες «συν-εργασίες» το κράτος εισέπραττε ετησίως από τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων και τον ΦΠΑ 15–20 δισεκατομμύρια ευρώ λιγότερα από όσα θα εισέπραττε με βάση τα επίπεδα φοροδιαφυγής στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν μπορεί βέβαια κανείς να παραγνωρίσει ότι η Ελλάδα πάσχει από δομικές δυσχέρειες, όπως ο υψηλός δείκτης αυτοαπασχόλησης και ο μεγάλος αριθμός πολύ μικρών επιχειρήσεων που φοροδιαφεύγουν αποκρύβοντας έσοδα. Συνέχεια

Γιατί μας κάνει εντύπωση η άνοδος της Χρυσής Αυγής;

Η άνοδος και η καθιέρωση στο πολιτικό μας σύστημα της Χρυσής Αυγής έχει προκαλέσει αμηχανία αλλά και έντονη ανησυχία καθώς ένα αξιοσέβαστο μέρος του εκλογικού σώματος κινήθηκε προς μια ακραία επιλογή.

Έχουν γραφτεί ουκ ολίγα κείμενα που προπαθούν να εξηγήσουν την αύξηση της εκλογικής δύναμης ενός κόμματος που καμπόσα από τα μέλη του διώκονται ποινικά και συμμετέχουν σε ρατσιστικές εκδηλώσεις και πράξεις βίας.

Έχω την αίσθηση ότι η οικονομική κρίση που προβάλλεται ως κύρια αιτία της ανόδου της Χ.Α. δεν αρκεί για να επικαλύψει κι άλλους σοβαρούς λόγους που ευνόησαν την είσοδο της στη Βουλή. Όσο μάλιστα τους αγνοούμε ή τους τους βάζουμε σε δεύτερη μοίρα, τόσο ο ιδεολογικός εξτρεμισμός των νεοναζί θα βρίσκει πρόσφορο έδαφος.

Μία λοιπόν σημαντική παράμετρος -για ν’ ανοίξω το πλάνο- πριν επικεντρωθώ στα καθ’ ημάς είναι η αδυναμία της Ε.Ε. να δημιουργήσει μια στέρεα ευρωπαϊκή ταυτότητα, κοινά αποδεκτή από τα μέλη της με την οποία η πολιτική δέσμευση πρέπει να επικεντρώνεται στους κανόνες, τις αξίες και, εμμέσως, τις διαδικασίες ενός φιλελεύθερου και δημοκρατικού συντάγματος. Δυστυχώς γινόμαστε μάρτυρες της κυριαρχίας του εθνικού-κράτους και τα δείγματα αυτής δεν αφορούν μόνο στις «μικρές» χώρες αλλά και στις πιο «μεγάλες». Οι δεύτερες μάλιστα δε χάνουν την ευκαιρία να κάνουν επίδειξη της δύναμής τους εκφράζοντας για παράδειγμα στο πεδίο της πολιτικής διαχείρισης της κρίσης ένα τιμωρητικό λόγο απέναντι στις απείθαρχες και ανοργάνωτες «αδύνατες» χώρες.

Η απουσία λοιπόν του «ανήκειν» σε μια ευρύτερη, ευρωπαϊκή κοινότητα δίνει άπλετο χώρο στο εθνικό δογματισμό και στην ακραία επιχειρηματολογία είτε προέρχεται από δεξιά, είτε από αριστερά.

Μέσα σ’ αυτό το γενικό πλαίσιο εμπίπτει και η θρηνητική κουλτούρα της αυτοθυματοποίησης των Ελλήνων. Η «ηθικολογική απαισιοδοξία» μπορεί να ενδυναμώθηκε τα τελευταία δύο χρόνια όμως αποτελούσε συστατικό στοιχείο της εθνικής μας ταυτότητας και δείγματά της ανατρέχουν τις προηγούμενες δεκαετίες. Ο εθνοκεντρισμός, η συνωμοσιολογία, ο αντιδυτικισμός (στοιχεία εγγενή και του αριστερού λόγου) συνέβαλαν στη δημιουργία μιας «αμυντικής», κλειστής ελληνικής κοινωνίας που δεν παύει να τονίζει την αδυναμία της ν’ αλλάξει, που ευνοεί το συναίσθημα έναντι του νου, που τελικά προτιμά να βλέπει τον Κασιδιάρη στη Βουλή καθώς ικανοποιεί στο έπακρο το βόλεμα του να είσαι «Έλληνας» με την παραδοσιακή έννοια του όρου: που είναι μακριά από τα προκαθορισμένα κέντρα λήψης των αποφάσεων, που δεν ευθύνεται για τα κακώς κείμενα, που ψάχνει τις αιτίες της κακοδαιμονίας του στον «άλλον». Συνέχεια

Να βγάλει η ΔΗΜΑΡ το φίδι από την τρύπα; Ε, ναι! Γιατί όχι;

Μπορεί σήμερα το ενδιαφέρον όλων να είναι στραμμένο στο ντέρμπι ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ αλλά ο βασικός ρυθμιστός παράγοντας της επόμενης μέρας, το κόμμα που θα συμβάλλει αποφασιστικά στη δημιουργία κυβέρνησης θα είναι η ΔΗΜΑΡ.

Είτε κερδίσει η ΝΔ, είτε ο ΣΥΡΙΖΑ τα κουκιά δε θα φτάνουν και θα χρειάζεται η συνδρομή δεύτερου ή και τρίτου κόμματος. Με όλες τις ενστάσεις απέναντι στο κόμμα του Φ. Κουβέλη (βλ. καταψήφιση PSI) αυτή τη στιγμή η στήριξη της ΔΗΜΑΡ είναι αναγκαία ως ανάσχεση στις ακραίες φωνές της νέας κυβέρνησης που θα σχηματιστεί. Η χώρα μας δε σηκώνει τρίτες εκλογές, ο Κουβέλης το ‘χει δηλώσει κατ’ επανάληψη και επομένως θα επιδιώξει το σχηματισμό κυβέρνησης.

Τα σενάρια είναι απλά δύο: α) συνεργασία με ΝΔ και ενδεχομένως ΠΑΣΟΚ, β) συνεργασία με ΣΥΡΙΖΑ. Και στις δύο περιπτώσεις θεωρώ ότι η ΔΗΜΑΡ πρέπει να συμμετέχει ενεργά στο κυβερνητικό σχήμα αναλαμβάνοντας Υπουργεία, αν θέλει φυσικά να λέγεται Αριστερά της ευθύνης. Είναι ευνόητο ότι θα υπάρξουν όροι για τη συνεργασία στους οποίους πρέπει να δεσμευτούν ακόμα και εγγράφως όλες οι πλευρές. Η ΔΗΜΑΡ οφείλει να μετουσιώσει σε πράξη όλο τον ψύχραιμο λόγο που εξέφρασε προεκλογικά αρνούμενη να κλείσει το μάτι στο λαϊκισμό, στην εύκολη ρητορεία.

Δε θέλω να μπω στη λογική του «γιατί δεν πρέπει να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ και ΠΑΣΟΚ», αλλά να βρω του λόγους για τους οποίους η ΔΗΜΑΡ θα κερδίσει την ψήφο μου.

Κατ’ αρχάς προτιμώ να δω τη ΔΗΜΑΡ τέταρτο κόμμα παρά τη Χρυσή Αυγή.

Εν συνεχεία η ΔΗΜΑΡ πέρα από τη βούλησή της να παραμείνει στην ευρωζώνη και σύμφωνα με την εικόνα της προεκλογικής της εκστρατείας έχει κομίσει στον πολιτικό λόγο, σπάνιο για αριστερό κόμμα, τη λέξη «μεταρρύθμιση». Φαίνεται ότι καταφέρνει να αποδεσμευτεί από τα βαρίδια της ενοχικής αριστεράς που δεν τολμά να θίξει για παράδειγμα το ιερό τέρας που λέγεται Δημόσιο και να επιθυμεί τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για τον εκσυγχρονισμό του. Συνέχεια

«Μένουμε Ευρώπη». Είμαστε σίγουροι ότι το θέλουμε;

Την Κυριακή που μας πέρασε πραγματοποιήθηκε στο Σύνταγμα η εκδήλωση «Μένουμε Ευρώπη» και ειλικρινά ήταν ενδιαφέρουσα η εμπειρία της συμμετοχής μου. Θα σας εξηγήσω το γιατί:

Η εκδήλωση είχε οργανωθεί μέρες πριν στο διαδίκτυο, χωρίς κομματικά «καπελώματα» και είχε διαδοθεί σε σημαντικό βαθμό από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και όχι μόνο. Ξεκινήσαμε λοιπόν με την παρέα και με την ελπίδα ότι θα μαζευτεί ένας σεβαστός αριθμός ανθρώπων. Φυσικά με το που φτάσαμε στο Σύνταγμα η εικόνα ήταν απογοητευτική: μετά βίας 150 νοματαίοι με σημαίες της Ε.Ε. αλλά και των κρατών-μελών της. «Δεν πειράζει» ομολογήσαμε μεταξύ μας και μπήκαμε κι εμείς στο «πλήθος» για να στηρίξουμε τη προσπάθεια.

Τα ωραία όμως ξεκινούν τώρα.

Ακριβώς απέναντί μας σε απόσταση μερικών μέτρων, άρχισε σιγά-σιγά να μαζεύτεται μια ομάδα «αγανακτισμένων» συμπολιτών μας και το πάρτυ ξεκίνησε.

«Καθαρίστε τα παπούτσια της Μέρκελ λιγούρηδες … γλείφτε το σακάτη πουλημένοι … Προδότες της Εκάλης και του Κολωνακίου … Ψοφήστε όλοι ρε! … Βάλτε το ευτώ στον κώλο σας» ήταν μερικές από τις «κόσμιες» εκφράσεις που μας εκσφεδόνιζαν. Μία φίλη άρχισε να τους «τραβάει» με το κινητό της και φυσικά αναγκάστηκε να σταματήσει όταν ένας «κύριος» την απείλησε: «Τι τραβάς καριόλα; Θα ‘ρθω και θα στο βάλω στον κώλο σου!»

Αναρρωτηθήκαμε τι να είχαν ψηφίσει όλοι αυτοί. Κι εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον της ιστορίας. Εκτός λοιπόν από τις εθνικιστικές-πατριωτικές κορώνες που εκστόμιζαν κάποια στιγμή άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα που συνηθίζουν να λένε οι αντιεξουσιαστές-αναρχικοί: Το «Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών» ήταν το αγαπημένο τους καθώς τραγουδήθηκε πολλάκις. Κι όμως οι άνθρωποι αυτοί ήταν ξεκάθαρο ότι δεν είχαν σχέση με τον αναρχικό χώρο. Μάλιστα ο ένας εξ αυτών, φουσκωτός με μουσάκι και κοντό μαλλί μάλλον ήταν ακροδεξιός ή χρυσαυγίτης, καθώς κάποια στιγμή του ξέφυγε κι ένα «παλιοκομμούνι».

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Συνέχεια

Μπουρλότο ή ευρώ;

Βλέπω διάφορους, αρκετούς θα έλεγα, να επιθυμούν την πλήρη χρεωκοπία της χώρας με την ελπίδα της αναγέννησής της μέσα από τις στάχτες. Σε αρκετούς συμπολίτες μας έχει πια παγιωθεί στο μυαλό τους η ιδέα να μπει μπουρλότο γιατί αυτό που ζουν είναι αργός θάνατος καθώς οι φοροεπιδρομές, η μείωση των μισθών, οι υψηλές τιμές καθιστούν τη καθημερινή διαβίωση αβάσταχτη.

Δεν πληρώνουμε, λοιπόν, τους δανειστές μας και ένα ωραίο πρωί γίνεται στάση πληρωμών, καθώς τα ταμεία έχουν στεγνώσει και έχει διακοπεί η εισροή ευρώ στη χώρα μας. Και αρχίζει το ελληνικό κράτος να τυπώνει χαρτί που γίνεται δεκτό για συναλλαγές στο εσωτερικό της χώρας και θα έχει την ονομαστική αξία που καθορίζει η κυβέρνηση.

Δεν είμαι οικονομολόγος, αλλά θα ήθελα να θέσω κάποια απλά, ενδεχομένως αφελή ερωτήματα σε όσους υποστηρίζουν ότι μετά την καταστροφή θα επέλθει η ανάπτυξη.

1) Η Ελλάδα είναι ευλογημένος τόπος -λένε- και μπορεί να είναι αυτάρκης στην αγροτική παραγωγή, να θρέψει του κατοίκους της. Σύμφωνοι. Αλλά με ποιο τρόπο θα καταφέρει μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να εντατικοποιήσει την παραγωγή της έτσι ώστε να σιτιστούν 11.000.000 νοματαίοι εκ των οποίων οι μισοί ζουν στο μεγάλο χωνευτήρι που λέγεται Αθήνα; Διαθέτουμε βαριά βιομηχανία που θα παρέχει τα απαραίτητα μηχανήματα και δεν το γνωρίζω;

2) Μπορούμε -λένε- να αξιοποιήσουμε τα κοιτάσματα πετρελαίου, τα οποία αφθονούν σ’ αυτή την τυχερή χώρα που γεννηθήκαμε. Και πάλι: έχουμε την ανάλογη τεχνική-τεχνολογική υποδομή; Ή περιμένουμε να έρθουν επενδυτές που θα πληρωθούν με κουρέλια;

3) Ας μας απαντήσουν όλοι αυτοί που φλερτάρουν με την ιδέα της ολικής καταστροφής πώς θα μπορέσουν οι ευάλωτες ομάδες να προμηθευτούν τα εισαγόμενα φάρμακα ή πώς θα έχουν τη στοιχειώδη ιατρική περίθαλψη; Συνέχεια

Οι εκλογές δεν είναι δημοψήφισμα

Το τηλεφώνημα της Μέρκελ αναστάτωσε τη χώρα και ακολούθησε μια σειρά δηλώσεων αν πρότεινε κάτι τέτοιο, αν το είπε ακριβώς έτσι, αν το εννοούσε κλπ.

Θεωρώ ότι η παρέμβαση της καγκελαρίου είναι άκαιρη τη δεδομένη χρονική στιγμή και ότι αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο προσλαμβάνει την Ελλάδα, η Γερμανία και ενδεχομένως κι άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

  1. Κατ΄αρχάς δεν έχει γίνει κατανοητή η πόλωση που έχει δημιουργηθεί στο εσωτερικό της χώρας και η ρευστότητα στη διάθεση των ψηφοφόρων που μπορούν ανά πάσα στιγμή να αποφέρουν το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιδιωκόμενο.  Αν δεχτούμε ότι η Μέρκελ ήθελε να «μαζέψει» του έλληνες ψηφοφόρους σ’ ένα φιλομνημονιακό μέτωπο -απαράδεκτη έτσι κι αλλιώς η παρέμβασή της- τότε δεν έχει αντιληφθεί ότι η οργή από τα μέτρα του Μνημονίου δε χειραγωγείται με διλημματικά ερωτήματα.
  2. Οι επικείμενες εκλογές δεν είναι δυνατόν να θεωρηθούν ένα είδος δημοψηφίσματος για έξοδο της χώρας από το ευρώ ή όχι. Τα κόμματα οφείλουν να εξηγήσουν, στο λιγοστό χρόνο που απομένει, με ποιους τρόπους θα επιτευχθεί και ποιες θα είναι οι συνέπειες της επαναδιαπραγμάτευσης, της απαγκίστρωσης, της καταγγελίας της δανειακής σύμβασης κοκ. Είναι απαραίτητο να αναδειχθούν οι τρόποι, οι μεταρρυθμίσεις, οι αλλαγές που προτείνει το κάθε κόμμα για την έξοδο από την κρίση. Θα είναι ολέθριο να πάμε στις εκλογές με το διακύβευμα ευρώ ή όχι.
  3. Έχω την αίσθηση ότι η Μέρκελ δεν έχει καταλάβει τι σημαίνει ΣΥΡΙΖΑ ή όπως θα το γνωρίζει στα αγγλικά radical left party. Και το λέω αυτό γιατί προφανώς ο αντίπαλος της είναι πια το δεύτερο κόμμα του κ. Τσίπρα. Καμία σχέση δεν έχει με τη ριζοσπατικότητα, ούτε είναι ένα ακραίο αριστερίστικο κόμμα. Είναι καθαρά συστημικό κόμμα, που αναλώνεται στο να πετάει δήθεν αριστερίστικες-ριζοσπαστικές κορώνες και την ίδια στιγμή να εναγκαλίζεται και να εγκολπώνεται ό,τι πιο συντηρητικό και αντίθετο στις αλλάγες, στοιχείο της ελληνικής κοινωνίας. Δυστυχώς, παρατηρούμε ότι και η ίδια η Μέρκελ μπαίνει στο ίδιο παιχνίδι, εκσφεδονίζει μανιχαϊστικού τύπου προτάσεις, ηθικολογεί και αδιαφορεί να οικοδομήσει τα πολιτικά εκείνα επιχειρήματα που θα οδηγούσαν την Ε.Ε. σε μια πραγματική, στέρεα πολιτική ένωση. Η Μέρκελ δε φαίνεται να το καταλαβαίνει και εμμονικά προτάσει την αυστηρή λιτότητα χωρίς να προσμετρά την πολιτική αστάθεια. Συνέχεια

Ελλάδα 2015: άσκηση προσομοίωσης

Ελλάδα 2015.

Η δραχή έχει υποτιμηθεί επτά φορές χάνοντας σχεδόν το 97% της αξίας της σε σχέση με το αμερικανικό δολάριο. Τα επίσημα αποθέματα εξαντλήθηκαν και η Εθνική Τράπεζα ρευστοποιεί τα αποθέματά της σε χρυσό και συνάλλαγμα για να στηρίξει τη δραχμή.

Καθώς καλπάζει ο πληθωρισμός η νέα τάξη των νεόπλουτων, αυτών που είχαν καταφέρει να μεταφέρουν τα εισοδήματά τους στο εξωτερικό συγκεντρώνει στα χέρια της το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου και τα φαινόμενα αποθησαυρισμού αναδεικνύουν το κράτος ως τον κύριο χρηματοδότη της ελληνικής οικονομίας. Η αύξηση του κυκλοφορούντος νομίσματος παραμένει η βασική πηγή της οικονομίας.

Η κάθε είδους κερδοσκοπία, η μαύρη αγορά δίνει και παίρνει προς όφελος των νεόπλουτων.

Οι περιορισμοί που επιβλήθηκαν στις εισαγωγές προκειμένου να ισορροπηθεί το εμπορικό ισοζύγιο και να αντιμετωπιστεί ο ξένος ανταγωνισμός οδηγούν σε μια υποτυπώδη εκβιομηχάνιση με υψηλό κοινωνικό κόστος.

Η κρατική διαχείριση τεράστιων ποσών της ξένης βοήθειας από την Κίνα, τη Ρωσία και τη Βενεζουέλα που υπερβαίνουν το 50% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος διευκολύνει την παγίωση τόσο του κράτους όσο και της ανερχόμενης δύναμης των νεόπλουτων.

Στην καθημερινότητά τους οι Έλληνες έχουν στενάξει από τις φακές και τα χόρτα. Το κρέας ζήτημα αν μπαίνει μία φορά το μήνα στο τραπέζι καθώς τα μικρά και τα μεσαία στρώματα έχουν ξεπατωθεί στη δουλειά για ένα κομμάτι ψωμί. Δε συμβαίνει βέβαια κάτι τέτοιο για τους νεόπλουτους που με τα αυτοκίνητά τους, αντικείμενο θαυμασμού από την πιτσιρικαρία, παρκάρουν με άνεση στο Zonar’s και απολαμβάνουν το καφεδάκι τους, κουβεντιάζοντας για την πολιτική και την πολιτιστική κατάσταση.

Τα μικρότερα και μεσαία στρώματα αγωνίζονται να εξασφαλίσουν τις φιάλες με το γκάζι για να μπορέσουν να μαγειρέψουν στο πετρογκάζ και περιμένουν τον παγοπώλη για να αγοράσουν τον πάγο της ημέρας. Συνέχεια

Περί ΔΗΜΑΡ το ανάγνωσμα

Με αφορμή τις διεργασίες που γίνονται για το σχηματισμό κυβέρνησης ή την εκ νέου προσφυγή στις κάλπες, φαίνεται πως η ΔΗΜΑΡ αποτελεί το βασικό παράγοντα στις εξελίξεις. Και εξηγούμαι:

Ο ελληνικός λαός στις εκλογές της 6ης Μαίου εκφράστηκε αντιμνημονιακά και κατέστησε το ΣΥΡΙΖΑ κύριο εκφραστή του αντιμνημονιακού μετώπου. Ως εκ τούτου μία ενδεχόμενη κυβέρνηση χωρίς την παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ δε θα είχε νομιμοποιητική βάση στη συνείδηση του εκλογικού σώματος και θα προκαλούσε μεγαλύτερη πόλωση από την ήδη υπάρχουσα. Η λύση που προτείνει ο Κουβέλης για οικουμενική κυβέρνηση με τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ, με δεδομένη την αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο (πώς θα μπορούσε άλλωστε μετά την καθίζηση που υπέστη) αλλά και την αμηχανία της ΝΔ, βάζει στο κεντρικό κάδρο της πολιτικής τρεις βασικές παραμέτρους:

Α) Η ήττα του δικομματισμού ανέδειξε την ανάγκη για κυβερνήσεις συνεργασίας.

Β) Η Αριστερά καλείται να πάρει πια την ευθύνη της άσκησης της εξουσίας και να ξεβολευτεί από την ασφαλή θέση της μειοψηφούσας αντιπολίτευσης.

Γ) Η όλη συζήτηση αρχίζει να ξεφεύγει από το στείρο δίπολο Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο και να προσανατολίζεται στη συμμετοχή μας στο ευρώ ή όχι, στην ανάγκη για μεταρρυθμίσεις, στην επαναδιαπραγμάτευση των όρων του Μνημονίου, στην ανάπτυξη.

Στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή και στις μέρες που θα ακολουθήσουν η ΔΗΜΑΡ έχει στα χέρια της μια μεγάλη ευκαιρία: να εκφράσει το ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς, που εν απουσία του ΠΑΣΟΚ και με σημάδια πανικού από τις ανερυθρίαστες δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, γοητευμένων από το προσφιλές άθλημα της κωλοτούμπας, δεν βρίσκει τα απαραίτητα εχέγγυα σταθερότητας.

Ο «παπανδρεϊκός» λαϊκισμός του Τσίπρα θα συνεχιστεί μέχρι και τις επόμενες εκλογές (αν φυσικά γίνουν) προς εσωτερική κατανάλωση καθώς στις επαφές του με τους «κουτόφραγκους» ο λόγος του γίνεται πιο στρογγυλεμένος. Συνέχεια

Μαχαλομαγκιές

Ασχέτως τι πιστεύει κανείς για το μνημόνιο, η «εντολή» του λαού δεν ήταν «ξεκάθαρα αντιμνημονιακή». Σαφώς υπήρξε αποδοκιμασία ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και της πολιτικής του μνημονίου (ότι σημαίνει αυτό) αλλά 40% των ψηφοφόρων ψήφισαν υπέρ του μνημονίου και 32% συμπολιτών μας ψήφισαν τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα. Ο κ. Τσίπρας οφείλει να δείξει σεβασμό τουλάχιστον σε αυτούς τους ψηφοφόρους και την επιλογή τους και όχι να απαιτεί δηλώσεις μετάνοιας σαν να βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’50. Ναι, κέρδισε μια μεγάλη εκλογική αναμέτρηση και μια ισχυρή θέση στη Βουλή και στη χώρα, αλλά στην ίδια χώρα που κέρδισε η Χ.Α., στην ίδια χώρα που ένας στους τρεις απαξίωσαν την πολιτική στο σύνολό της. Μην κοροϊδεύετε λοιπόν τον κόσμο με δικαιολογίες τύπου «θέλουν να μας φορτώσουν την καυτή πατάτα». Καλή η αντιπολίτευση εκ του ασφαλούς αλλά εσείς ζητήσατε ψήφο εξουσίας. Κυβερνήστε λοιπόν, ζητήστε ψήφο ανοχής στην εφαρμογή της δικής σας πολιτικής και με στελέχη δικής σας επιλογής (θα σας την δώσουν). Αν δεν θέλετε ή δεν μπορείτε τότε ας πάμε σε εκλογές να τελειώνουμε με αυτόν τον εμπαιγμό. Και κάτι ακόμα. Η πεποίθηση πως αν μας χαρίσουν το χρέος θα εξαφανιστούν τα ελλείμματα δεν είναι σοβαρή πολιτική θέση, είναι άγνοια. Η άποψη πως είμαστε ζωσμένοι με εκρηκτικά και αν γίνει το κακό θα τινάξουμε την υπόλοιπη Ευρώπη στον αέρα δεν είναι εθνικό όραμα. Είναι μαχαλομάγκικη ανοησία.

Τι θα επιλέξουν οι φίλοι του Φελεκίου;

Καθώς περιμένουμε τις αυριανές εκλογές και μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα ψηφίστε στο Φελέκι να δούμε τι θα βγάλουμε.

Η μεταρρυθμιστικός-ανανεωτικός λόγος θα κάνει τη διαφορά

Λίγα 24ωρα πριν τις εκλογές, τις πιο κρίσιμες από τη μεταπολίτευση, πολλοί ψηφοφόροι του λεγόμενου κεντρώου χώρου ή μάλλον καλύτερα ενός χώρου που θέλει να ακούει ψύχραιμες και ρεαλιστικές φωνές, προσπαθούν να αποφασίσουν που θα ρίξουν την ψήφο τους. Είναι οι ψηφοφόροι που δε γοητεύονται από το δίπολο μηνομονιακή-αντιμνημονιακή ψήφος αλλά από την ανάγκη για μεταρρυθμίσεις, απαραίτητες για έξοδο της χώρα από την κρίση.

Δε λείπουν βέβαια τα κόμματα που μιλούν για μεταρρυθμίσεις πέρα από τα δύο «μεγάλα» τα οποία πληρώνουν τη αδιάλειπτη νομή της εξουσίας και τη δεινή κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει. Δε φαίνεται όμως αυτά τα «μικρά» κόμματα να αποκομίζουν σημαντικά εκλογικά οφέλη.

Από την άλλη, το αντιμνημονιακό μέτωπο με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει την προτίμηση του εκλογικού σώματος φέρνοντας σε αμηχανία τις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις. Οι λόγοι είναι πολλοί: ο πατριωτικός-συναισθηματικός λόγος του κ. Τσίπρα, η απόδοση ευθυνών αποκλειστικά και μόνο στον «άλλο», στον ξένο (Τρόικα), η ριζοσπαστικοποίηση των επιχειρημάτων του, το προεκλογικό πυροτέχνημα της ενότητας της Αριστεράς, η σαφής και ξεκάθαρη επιθυμία του να αναλάβει την εξουσία κλπ. ελκύουν τους πολίτες που είναι έτοιμοι να γαντζωθούν σε ο,τιδήποτε ακούγεται απλό, ξεκάθαρο, τιμωρητικό.

Στο σημείο που έχουμε φτάσει οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις (απ’ όπου κι αν προέρχονται) πρέπει να πουν τα πράγματα με τα’ όνομά τους. Δε χρειάζεται να κάνουν εκπτώσεις στο δημόσιο λόγο τους για μικροκομματικούς καιροσκοπισμούς. Είναι σημαντικό να χτίσουν δεσμούς εμπιστοσύνης με τους πολίτες και να τους εξασφαλίσουν το αίσθημα της ελπίδας στη μνημονιακή εποχή που ζούμε. Συνέχεια

Κι εγώ δε θέλω τη Χρυσή Αυγή στη Βουλή αλλά…

Σύγκρυο μας έχει πιάσει με την ενδεχόμενη είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή και μάλιστα με σχετικά υψηλό ποσοστό, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Δυστυχώς όμως η όλη αρθρογραφία και επιχειρηματολογία εναντίον του νεοναζιστικού κόμματος είναι συναισθηματικά φορτισμένη, στα όρια πολλές φορές της υστερίας. Πολύ αμφιβάλλω αν οι περισσότεροι που βγάζουν φλύκταινες με τη Χρυσή Αυγή, έχουν διαβάσει τις θέσεις της, όπως ακριβώς δεν τις έχουν διαβάσει κι αυτοί που θα την ψηφίσουν. Κι αυτό ακριβώς είναι το δυνατό σημείο της Χρυσής Αυγής: η υπερβολική φασαρία που κάνουν τα στελέχη της προβάλλοντας ξεκάθαρα μηνύματα, όπως «να ξεβρωμίσει ο τόπος», «Η Ελλάδα στους Έλληνες» κλπ. Το παιχνίδι της πολιτικής που έχει ως βάση το θυμικό γνωρίζουν να το παίζουν καλά ιδιαίτερα τώρα που οι συμπολίτες μας έχουν χάσει τ’ αυγά και τα πασχάλια.

Τριάντα χρόνια τώρα τα κυβερνώντα κόμματα αλλά και αυτά της αντιπολίτευσης κατάφερναν να χειραγωγούν τις μάζες με λαϊκιστικές μεθόδους, μπόλικο συναίσθημα, ατελείωτες υποσχέσεις. Και βέβαια τα μεν κόμματα της εξουσίας κατάφερναν πολλές φορές να πραγματοποιούν τις υποσχέσεις τους διογκώνοντας το πλατειακό σύστημα, τα δε της αντιπολίτευσης πετύχαιναν τις φιλολαϊκές διακηρύξεις τους και όλα κυλούσαν μέλι-γάλα.

Σήμερα που όλα αυτά έχουν χαθεί φαίνεται επιτέλους ποια είναι η εικόνα του σύγχρονου Έλληνα: που παλεύει να κρατηθεί από τον εθνικισμό χωρίς όμως να θέλει να χάσει την ευρωπαϊκή του ταυτότητα˙ που θέλει να σπουδάσουν τα παιδιά του, όχι για να πετύχουν την προσωπική τους ευτυχία αλλά για να μπουν στο Δημόσιο˙ που εφευρίσκει εξωτερικούς εχθρούς˙ που συνεχίζει να αγοράζει μετά μανίας i-phone και μετά να φωτογραφίζει αντιμνημονιακά συνθήματα στην πλατεία Συντάγματος˙ που καταστρέφει ιστορικά κτίρια, καταλαμβάνει την Ακρόπολη, βγάζει τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο γιατί θεωρεί ότι ο δημόσιος χώρος του ανήκει κλπ.

Με αυτές τις συνθήκες η Χρυσή Αυγή βρίσκει πρόσφορο έδαφος και μάλιστα στις νεαρές ηλικίες. Δε θα ξεχάσω πριν από λίγο καιρό την κουβέντα που είχα με δύο γονείς, όταν έντρομοι μου είπαν ότι τα βλαστάρια τους θα ψηφίσουν Χρυσή Αυγή. Μάλιστα μου επεσήμαναν ότι τα sms δίνουν και παίρνουν μεταξύ των συμμαθητών και συμφοιτητών τους καθώς υπάρχει μια «μηνυματική» συνεννόηση για καθολική στήριξη του νεοναζιστικού κόμματος.

Τι απαντάμε λοιπόν σε όλους αυτούς τους νέους που αποφάσισαν να πάνε στις κάλπες (θετικό από μία άποψη) αλλά θα βγάλουν την επόμενη μέρα στη Βουλή τον Παναγιώταρο; Συνέχεια

«Αν ψηφίσω ΔΗΜΑΡ, θα επιλέξω τον Μάνο Ματσαγγάνη.»

Συζητούσα μ’ ένα φίλο τις προάλλες και τον ρώτησα τι θα ψηφίσει. Μου είπε αυθόρμητα: «Τον Μάνο Ματσαγγάνη». «Δηλαδή ΔΗΜΑΡ» του ανταπάντησα. «Όχι» επέμενε, «τον Μάνο Ματσαγγάνη». Με αφορμή τη σύντομη στιχομυθία άρχισα να σκέφτομαι ότι δεν έχει κι άδικο που επιμένει στο πρόσωπο και όχι στο κόμμα.

Υποθέτω ότι πολλοί είναι αυτοί (ιδιαίτερα από το λεγόμενο «κεντροαριστερό» χώρο) που θα ψηφίσουν την 6η Μαίου κάποιο κόμμα αλλά θα το κάνουν με βαριά καρδιά. Μια κάποια λύσις λοιπόν, είναι να επιλέξουν συγκεκριμένα πρόσωπα κατά προτίμηση νεοεισερχόμενα στην πολιτική, που ήδη εκτιμούν για το λόγο που εκφέρουν. Θεωρώ εξάλλου ότι ήρθε η στιγμή να αποσυρθούν όσοι αντλούσαν δύναμη από τον κομματικό μηχανισμό, αξιοποιούσαν πελατειακά δίκτυα και είχαν καπαρώσει τις βουλευτικές τους καρέκλες.

Ήρθε όμως και η στιγμή να μην αφήσουν και οι ίδιοι η ψηφοφόροι να χαθεί η ψύχραιμη και στηριγμένη σε λογικά επιχειρήματα και όχι άναρθρες κραυγές πολιτική θέση˙ να μη χαθεί ο χώρος του κέντρου. Ήδη ο δημόσιος λόγος έλκεται από τα δύο άκρα και ακούμε απίθανες αρλούμπες μόνο και μόνο γιατί ο κόσμος έχει σιχαθεί τα δύο κόμματα εξουσίας.

Η εμφάνιση της ΔΗΜΑΡ ενώ γέννησε ελπίδες στους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους, σχετικά σύντομα αυτοί άρχισαν να φυλλοροούν και να μουδιάζουν από την αμηχανία. Δε θα ήθελα να αναφερθώ στους λόγους, ήδη το ‘χουν κάνει πολλοί και καλύτερα από μένα. Εντούτοις υπάρχουν υποψήφιοι στα ψηφοδέλτια της που αξίζουν την είσοδο στη Βουλή καθώς εκφράζουν με τρόπο καθαρό, τολμηρό χωρίς φανφάρες και κομματικές κατευθύνσεις τις απόψεις τους. Προσωπικά ξεχωρίζω τον Μάνο Ματσαγγάνη που όσο καιρό τον διαβάζω (πριν ακόμα δηλώσει την υποψηφιότητά του) με δυσκολία βρίσκω σημεία στα οποία μπορώ να διαφωνήσω μαζί του. Για όσους δεν τον γνωρίζουν μια επίσκεψη στο προσωπικό του blog: http://myelectiondiary.blogspot.com/ θα ήταν αρκετά διαφωτιστική. Συνέχεια

«Η ευγενής μας τύφλωση»

«[…] Είναι χαρακτηριστικό ότι από τους 700 «τυφλούς» που αποκαλύφθηκε πέρυσι τον Αύγουστο ότι υπάρχουν στη Ζάκυνθο και έπαιρναν το επίδομα τυφλότητας, μέχρι σήμερα προσήλθαν για έλεγχο στις υγιειονομικές επιτροπές μόνον οι 100 και από αυτούς διαπιστώθηκε ότι οι 60 έβλεπαν. Δηλαδή μόλις 40 από τους 700 βρέθηκαν μέχρι στιγμής να είναι πραγματικά τυφλοί […]

[…] Επίσης, η Κάλυμνος εμφανίζεται να έχει χτυπηθεί από «επιδημία» αναπήρων, αφού στο δίμηνο Ιούλιου – Αύγουστου του 2011 καταγράφονται 595 περιπτώσεις δικαιούχων με βαριά αναπηρία. Δηλαδή, με βάση τα στοιχεία, ο Δήμος Καλύμνου έχει το 31% των αναπήρων όλης της Δωδεκανήσου, ενώ ο πληθυσμός του νησιού είναι μόλις το 8% του νομού! […]»  Για περισσότερα δείτε εδώ.

Διαβάζω λοιπόν, μερικά από τα αποτελέσματα της έρευνας που έκανε το Υπουργείο Υγείας σχετικά με τα προνοιακά επιδόματα και αναρωτιέμαι οι υπόλοιποι πολίτες που προφανώς γνώριζαν για τις απάτες των δήθεν αναπήρων γιατί ανέχονταν αυτή την κατάσταση; Εν συντομία αναφέρω:

Α) Προφανώς στις μικρές κοινωνίες υπάρχουν άλλου είδους σχέσεις, πολύ πιο προσωπικές που «πιέζουν» στη μη αποκάλυψη όποιων παρανομιών, κυριαρχεί μια ιδιότυπη ομερτά της σιωπής. Αλλά στα μεγάλα αστικά κέντρα γιατί δεν ενδιαφερόταν κανείς;

Β) Γιατί θεωρούσε ότι το Κράτος έχει αστείρευτα οικονομικά αποθέματα αλλά δυστυχώς δεν αντιλαμβάνονταν ότι οι ίδιοι τελικά  είναι αυτοί που θα κληθούν να πληρώσουν τις βρωμιές των απατεώνων. Επιπλέον, ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας έχει διαποτιστεί από την πλήρη αποενοχοποίηση κάθε δραστηριότητας που μπορεί να αποκομίσει οφέλη εις βάρος του κράτους και πολλές φορές μάλιστα ανάγεται σε υπέρτατο χαρακτηριστικό «μαγκιάς». Συνέχεια

Δέκα προτάσεις για την παιδεία και την έρευνα (σε στιλ ισοδύναμων)

Ενώ η συζήτηση για την παιδεία συνεχίζεται με τους όρους που βλέπουμε, μία γενιά ερευνητών, ιδίως υπ.δρ. και δρ. κινδυνεύει στην καλύτερη με εξώθηση στη μετανάστευση, στη χειρότερη με αυτοαναίρεση και αφανισμό. Οι προσλήψεις και οι συμβάσεις παγώνουν, τα ερευνητικά κέντρα χειμάζονται και τα ευρωπαϊκά κονδύλια και προγράμματα κατανέμονται κάπως άτσαλα (και προνομιακά για τους ήδη έχοντες εργασία). Αναζητώντας «ισοδύναμα» παραθέτω δέκα πρόχειρες προτάσεις για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και την έρευνα. Παρακαλώ: σχολιάστε όσοι θέλετε.

1. Περιορισμός και αλλαγή του αριθμού εισακτέων. Τροποποίηση με βάση τη συγκυρία: π.χ. περισσότεροι σε τμήματα/σχολές γεωπονίας, οινολογίας, περιβαλλοντολογίας, τουριστικών επαγγελμάτων, λιγότεροι σε όσα έχουν στενή σύνδεση με το δημόσιο και λίγες προοπτικές (Φιλοσοφικές, Παιδαγωγικά, Φυσικομαθηματικές κ.λπ.).
2. Συγχώνευση-καλλικρατικοποίηση μη ελκυστικών επαρχιακών τμημάτων και σχολών (κυρίως ΤΕΙ).
3. Στύψιμο των ΕΣΠΑ (Δια Βίου Μάθηση, Κοινωνία της Πληροφορίας κ.λπ) για την καλύτερη αξιοποίησή τους σε βασικούς πυλώνες έρευνας.
4. Περαιτέρω ενίσχυση της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης με χρήση νέων τεχνολογιών και νέων, διαθέσιμων, ερευνητών. Δημιουργία προγραμμάτων (π.χ. γλωσσομάθειας, πολιτισμικών σπουδών κ.λπ) και για το εξωτερικό.
5. Επαναφορά των κρατικών υποτροφιών, θωράκιση στο μέτρο του εφικτού των σημαντικών ερευνητικών κέντρων.
6. Συμβολικά δίδακτρα στα μεταπτυχιακά προγράμματα για όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα. Συνέχεια

Η φοβία του καθρέφτη. (Προσθέστε ό,τι άλλο θέλετε)

Για τον κληρικό που εξαιρέθηκε, για τη ναυτική στρατιωτική βάση που έμεινε ανοιχτή, για το κρατικό κανάλι που έμεινε ανέγγιχτο, για το ευγενές ταμείο που παρέμεινε τέτοιο, για τις περιττές, εκτός ορίων, προσλήψεις μετακλητών, για 1.000.000 αγρότες που δηλώνουν 1.500 ευρώ ετήσιο εισόδημα, για κάθε αόρατο φοιτητή άδειου επαρχιακού ΤΕΙ, για την επιδοτούμενη ΓΕΝΟΠ και την κρατικοδίαιτη Αγροτική,  για το 90% των ελεύθερων επαγγελματιών που δηλώνει κάτω από 10.000 ευρώ, για τον 1 στους 4 συνταξιοδοτημένους που είναι κάτω από 60, για κάθε ΔΟΥ που κάνει λευκή απεργία, για το αδίκημα που παραγράφηκε, για τα καμένα κτήρια ή τα ξηλωμένα πλακάκια, για κόμματα με ευνοϊκές ρυθμίσεις δανείων και κανονικότατη χρηματοδότηση, υπάρχουν πλέον εκατοντάδες χιλιάδες επιδόματα ανεργίας στα 350 ευρώ. Ντροπή!

Πριν -όχι άδικα- βάλουμε στη συζήτηση τον Σόιμπλε, το ΔΝΤ και τη λιτότητα, πριν εγκαλέσουμε την Ευρώπη και τις ανύπαρκτες μεταρρυθμίσεις, ας αναλογιστούμε πόσες ευνοϊκές για προνομιούχες ομάδες τροπολογίες πέρασαν μεσάνυχτα, ποιοι είναι οι συνελεστές του χρέους, ποια πολιτικά υποκείμενα υπονόμευσαν και θα υπονομεύσουν τον ουσιαστικό εκσυγχρονισμό της χώρας, ποιοι είναι αυτοί που φωνάζουν (Φωτόπουλοι, Πατούληδες και σία), ας μην ξεχνάμε την ατσαλοσύνη των χαρατσιών και των οριζόντιων περικοπών, ας θυμίσουμε πόσα μπορούσαν να γίνουν και δεν έγιναν, πόσες φορές ακούστηκε ένα «αυτό μας μάρανε, πόσο ανθεκτικός ήταν ο φανατισμός της ακινησίας, πόσο ολέθρια η αριστερίστικη έμπρακτη υπονόμευση πολλών νόμων, πόσο ισχυρά τα πελατειακά δίκτυα;»

Πριν (ευλογοφανώς) κατηγορήσουμε την κοντόφθαλμη, συντηρητική και διχαστική Ευρώπη, ας δούμε ξανά το τέρας στον καθρέφτη.

Αλληλέγγυοι στο γερμανικό λαό; Σκέψεις περί δημοψηφίσματος

Ψηφίζει σήμερα το γερμανικό κοινοβούλιο για το δεύτερο πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα και όπως φαίνεται θα δώσει την απαραίτητη έγκριση καθώς και οι σοσιαλδημοκράτες αλλά και οι Πράσινοι έχουν δηλώσει ότι θα δώσουν θετική ψήφο. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το μεγαλύτερο μέρος του γερμανικού λαού (63%) δεν επιθυμεί την έγκρισή του.

Γιατί τα λέω τώρα όλα αυτά; Στη Γερμανία δεν έχει τεθεί θέμα δημοκρατικής νομιμοποίησης του κοινοβουλίου της αν και οι πολίτες της καλούνται να πληρώσουν μια χώρα που στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων της βλέπουν την καγκελάριό τους με σβάστιγκες, μεγάλους τίτλους για κατοχή από το 4ο Ράιχ κοκ. Κανείς δε ζητάει δημοψήφισμα για το αν θα πρέπει να δοθούν τα λεφτά στη χώρα μας γιατί έχουν μάθει να σέβονται τους όρους της δημοκρατίας. Υπάρχει μία εκλεγμένη κυβέρνηση από την πλειοψηφία του κόσμου, εφαρμόζει το πρόγραμμά της και στο τέλος της θητείας της θα κριθεί για τις επιλογές της.

Δεν έχω δει αυτές τις μέρες το αντιμνημονιακό μέτωπο (παλαβή αριστερά, βαθυπασόκοι, γραφική δεξιά, ακροδεξιά) να στέκεται αλληλέγγυο στους πολίτες της Γερμανίας που στο κάτω-κάτω της γραφής δε γουστάρουν να πληρώσουν τα σπασμένα άλλων. Γιατί δε στηρίζουν όλοι αυτοί την ιδέα ας πούμε, ενός δημοψηφίσματος για το αν θα πρέπει να δοθούν τα λεφτά στους Έλληνες; Συνέχεια

Πρέπει να κλείσει το athens.indymedia;

Ομολογώ ότι δεν είχα ιδιαίτερη όρεξη να ασχοληθώ με το athens.indymedia και το γεγονός ότι έχει τεθεί εκτός λειτουργίας. Επειδή όμως ξαναέφερε στο προσκήνιο τη συζήτηση για το αν ένα δημόσιο ίδρυμα, όπως το Ε.Μ.Π. θα έπρεπε να φιλοξενεί στο server του μια σελίδα των αντιεξουσιαστών, σκέφτηκα ότι καλό θα ήταν να γράψω δύο-τρία πραγματάκια.

Κατ’ αρχάς είμαι υπέρ της ελεύθερης διάδοσης των ιδέων και των απόψεων, ιδιαίτερα στους πανεπιστημιακούς χώρους. Σπάνια θα διαβάσω το athens.indymedia γιατί δε με ενδιαφέρει να μάθω «πόσοι ασφαλίτες βρίσκονται στη Σταδίου» ή ότι οι «μπάτσοι» είναι και «γουρούνια» και «δολοφόνοι». Υπάρχουν βέβαια και κάποια ενδιαφέροντα πολιτικά κείμενα αλλά βαριέμαι να τα αναζητήσω στον κυκεώνα των ηλιθιοτήτων που γράφονται στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα. Παρ’ όλα αυτά, επειδή είμαι οπαδός της «αστικής» δημοκρατίας την οποία οι συμμετέχοντες στο athens.indymedia θέλουν να καταλύσουν, θα παλεύω για να βρίσκουν χώρο έκφρασης ακόμα και οι πιο ηλίθιες απόψεις τους. Η δημοκρατία επιτρέπει την έκφραση ακόμη κι αυτών που στοχεύουν στην κατάλυσή της, καθώς είναι ενάντια στις ίδιες τις αρχές της η κάθε προσπάθεια φίμωσης οποιωνδήποτε απόψεων.

Μπορεί κάποιος να αντιτείνει το επιχείρημα ότι το athens.indymedia προωθεί την ανεξέλεγκτη βία, το μίσος, τη στοχοποίηση ανθρώπων και επομένως δεν υπάρχει λόγος για την υπαρξή του. Εδώ σηκώνει μεγάλη κουβέντα για το τι μπορεί να προκαλέσει τη βία. Αν κοιτάξουμε γύρω μας, στο διαδίκτυο, στις εφημερίδες, στην τηλεόραση θα ανακαλύψουμε πολλές πηγές της βίας, όπως μια φωτογραφία, ένα πιασάρικο τσιτάτο, μια καλογυρισμένη και politically correct ταινία. Θα πρέπει όλα αυτά να απαγορευτούν και από ποιον; Μάλλον όχι. Αντίθετα όμως μπορούν να υποστούν τη συνεχόμενη κριτική, δικαίωμα που μας το παρέχει η «αστική» δημοκρατία. Συνέχεια

Είμαστε ακόμα εδώ! We are still here!

Αθήνα, Δευτέρα 13/02/2012. Είμαστε ακόμα εδώ! Δεν αφήνουμε την πόλη μας έρμαιο στα χέρια κανενός.

Όσοι θέλουν να προκαλέσουν χάος, να φέρουν την καταστροφή, τον πανικό και τη θλίψη δεν έχουν θέση ανάμεσά μας. Ας ξεκινήσουμε πια τον αγώνα ο καθένας ξεχωριστά αλλά και όλοι μαζί ενάντια στη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, ας μην κάνουμε ούτε ένα βήμα πίσω στην προσπάθεια μας να αναχαιτίσουμε την παράνοια και αυτούς που μας την επιβάλλουν. Για να μην ξαναδούμε εικόνες όπως αυτές:

Athens, Monday 13/2/2012. We are still here! We will not leave our city to be taken hostage by anyone.

Those who want to cause chaos, bring destruction, panic and sorrow have no place among us. Let’s, all together and each of us individually, start the race against violence wherever it comes from. We won’t take one step backwards in our efforts to stop the insanity and those who impose it. So as to never see pictures like these:


Συνέχεια

Οι άνθρωποι δε χρειάζονται φράχτες!

Μετά βαΐων και κλάδων εγκαινίασε ο Υπουργός Προστασίας το φράχτη στον Έβρο που θα αποτελέσει το σημείο ανάσχεσης των λαθρομεταναστών. Μάλιστα για να είναι και politically correct τον ονομάζουν αποτρεπτικό εμπόδιο. Για να πειστούμε επιπλέον για την αναγκαιότητά του τονίζουν με έμφαση τον αριθμό αυτών που εισέρχονται παράνομα. Αλήθεια γιατί δε δίνουν στοιχεία –αν φυσικά διαθέτουν- για αυτούς που εγκαταλείπουν τη χώρα εξαιτίας της οικονομικής κρίσης;

Σε περίοδο μάλιστα που οι μισθοί κόβονται, η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί ότι μπορεί να διαθέσει 3,2 εκ. ευρώ από τον κρατικό κορβανά για καθησυχάσει τις ξενοφοβικές μας ανησυχίες. Αντί να σχεδιαστεί ένα σοβαρό πλάνο προκειμένου να καταγραφούν όσοι διαμένουν παράνομα, να προχωρήσει με ταχύτερους ρυθμούς η έκδοση νομιμοποιητικών εγγράφων, να χτυπηθεί την αδήλωτη εργασία βγάζει διθυραμβικές ανακοινώσεις για το φράχτη στον Έβρο.

Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με μια πρόχειρη και χωρίς σχεδιασμό δουλειά. Πώς θα σταματήσουμε τη λαθρομετανάστευση; Απλά και χωρίς κόπο: φτιάχνοντας φράχτες, βάζοντας θερμικές κάμερες κλπ, λες και υπάρχουν λεφτά για άσκοπο ξόδεμα. Μόνο που όπως πολλές φορές έχει αποδειχθεί, το οργανωμένο έγκλημα είναι παρασάγγας μπροστά από οποιαδήποτε προσπάθεια που επικεντρώνεται αποκλειστικά και μόνο στην καταστολή του. Οι λαθρέμποροι ήδη βρίσκουν τρόπους (και θα βρουν και στο μέλλον) να περνούν τους μετανάστες στη γη της επαγγελίας, με το αζημίωτο φυσικά. Συνέχεια

«Αγαπημένοι» μας πολιτικοί, σταματήστε πια να μυξοκλαίτε!

Να που έπεσε και πάλι στο τραπέζι η πρόταση για κυβέρνηση τεχνοκρατών! Οι πολιτικοί φαίνεται ότι θέλουν να βγάλουν την ουρά τους απ’ έξω και αδυνατούν να επωμιστούν το όποιο πολιτικό κόστος.

Σιγά τα ωά! Συνηθισμένη η ευθυνοφοβία στην Ελλάδα για όποιον έχει θέση ευθύνης. Γιατί να μην ακολουθήσουν και οι πολιτικοί αυτή την τακτική από τη στιγμή που δεν είναι εξωγήινοι;

Αν παρ’ ελπίδα σχηματιστεί μια κυβέρνηση τεχνοκρατών τότε είναι που θα χάσει και την πλήρη νομιμοποίησή της ενώπιον του λαού. Εδώ ήδη η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει συμφωνηθεί από τους εκλεγμένους εκπροσώπους του λαού και αμφισβητείται η νομιμότητά της, πόσο μάλλον όταν θα δούμε υπουργούς που δεν έχουν καμία σχέση με το κοινοβούλιο!

Θεωρώ ότι οι λύσεις στην κρίση θα επέλθουν όταν υπάρξει πρωτίστως η πολιτική βούληση να μετασχηματιστεί η δομή της ελληνική κοινωνίας και σταματήσει να είναι μία γραφειοκρατική, αντιπαραγωγική, συντεχνιακή «μηχανή».

Όταν οι πολιτικοί αντιληφθούν ότι δεν μπορούν πια να αποτελούν και ίδιοι μια συντεχνιακή ομάδα που αρέσκεται στο να χαϊδεύει τα αυτιά των ψηφοφόρων τους. Όταν κατανοήσουν τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών και προχωρήσουν σε ρηξικέλευθες αποφάσεις χωρίς να τους ενδιαφέρει το πολιτικό κόστος αλλά το συμφέρον της χώρας. Και αυτή τη στιγμή χρειαζόμαστε πολιτικούς με πλήρη διαύγεια και όχι σε σύγχυση˙ πολιτικούς που έχουν καταλάβει την κρισιμότητα της κατάστασης˙ πολιτικούς που αφήνουν κατά μέρος το κομματικό τους κοστούμι, που λένε την αλήθεια, που έχουν νέες προτάσεις, που.. που… Συνέχεια

Ομορφάντρα μου, αρχίζει το ματς!

Με αφορμή τη διαφήμιση που έχει κάνει πάταγο, ξέρετε αυτή με τον τυπάκο που πουλάει βρώμικο έξω από το γήπεδο, αναδημοσιεύουμε ένα κείμενο που είχαμε γράψει το 2009 για το ποδόσφαιρο και τις ποικίλες προεκτάσεις του.

Υπάρχουν άνθρωποι στη Βόρειο Κορέα, που δεν πληροφορήθηκαν το τέλος του Ψυχρού Πολέμου; Πιθανότατα, ναι, και είναι μάλλον περισσότεροι από τους κατοίκους του πλανήτη, που δεν άκουσαν ποτέ για το ποδόσφαιρο. Υπάρχουν άλλα τόσο μαζικά και τόσο συναισθηματικά φορτισμένα εβδομαδιαία θεάματα, όσο ένας ποδοσφαιρικός αγώνας; Με βεβαιότητα, όχι. Το ποδόσφαιρο έχει ανακηρυχθεί «βασιλιάς των σπορ», ταυτίζεται με το μεταφυσικό (ο Μέσι είναι θεός) και ενισχύει την αρρενωπότητα (σε κάθε άντρα πρέπει να αρέσει το ποδόσφαιρο. Και σ’ αυτούς που δεν αρέσει; Μάλλον θα αισθάνονται, όπως λέει ο Ουμπέρτο Έκο, σαν τρομοκρατημένοι ομοφυλόφιλοι που επαναλαμβάνουν συνέχεια ότι «πρέπει» να τους αρέσουν οι κοπέλες).

Σίγουρα το ποδόσφαιρο είναι ένα εντυπωσιακό άθλημα, αν κρίνουμε από τον αριθμό των φανατικών, που παθαίνουν κάθε Κυριακή έμφραγμα· από τους διαιτητές, οι οποίοι στη γοητεία της πρόσκαιρης διασημότητας ανέχονται χυδαία υβρεολόγια· από τους οπαδούς, οι οποίοι «χύνουν» το αίμα τους για το δίκαιο της ομάδας τους· από τους εθνικοσωτήρες, οι οποίοι εν ονόματι της ανώτερης ποδοσφαιρικής αξίας της ομάδας τους, χτυπούν αλλοεθνείς· από τους ίδιους τους αθλητές, των οποίων η σωματική και ψυχολογική υγεία είναι κατεστραμμένη από τα αναβολικά. Θα συνέβαιναν όλα αυτά, εάν επρόκειτο απλώς για ένα δημοφιλές ομαδικό αγώνισμα; Ασφαλώς όχι.  Η ποικιλία των θέματων προς συζήτηση που ανακύπτουν από τον απλό στοχασμό πάνω στο ζήτημα, το αποδεικνύει με ευκολία: ψυχολογία της μάζας, χρήματα, βία, αναβολικά, εθνικισμοί.  Το παρόν άρθρο, ωστόσο, θα ασχοληθεί με την αναφορά των ποικίλων ιδεολογικών συμβολισμών που προσφέρει το ποδόσφαιρο αλλά και τελικά με την πραγματική του θέση στην οικονομία του θεάματος.

Έχει αποδειχθεί επανειλλημένα ότι ο απόλυτος και ξεκάθαρος διαχωρισμός μεταξύ των αθλημάτων γενικά και της πολιτικής είναι αδύνατον να υπάρξει. Η ναζιστική Ολυμπιάδα του 1936, τα μποϊκοτάζ των Ολυμπιακών αγώνων κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και η τρομοκρατική επίθεση στους Ολυμπιακούς του Μονάχου το 1972 το αποδεικνύουν περίτρανα. Και τα παραδείγματα δε σταματάνε μόνο στους Ολυμπιακούς. Ο Μουσολίνι χρησιμοποίησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 για την προώθηση του φασιστικού ιδεώδους και της προσωπικής του ισχύος. Το 1970 ξέσπασε πόλεμος με χιλιάδες νεκρούς μεταξύ Ονδούρας και Σαλβαδόρ στα προκριματικά του Μουντιάλ. Συνέχεια

Ας ειπωθούν επιτέλους τ’ αυτονόητα!

Τώρα με την κρίση αποκαλύπτεται και το αληθινό πρόσωπο αυτών που τόσα χρόνια μάς κυβερνούσαν, αλλά δυστυχώς και η πολιτική ένδεια μια χώρας που καταρρέει χωρίς σταματημό. Όσο σκέφτομαι ότι είχαν υπουργικούς θώκους πολιτικοί τύπου Κουλούρη τόσο μου έρχεται να αναφωνήσω: «Ανθρωπάκια!!».

Ανθρωπάκια που εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο την εξουσία τους, που θεώρησαν την «καρέκλα» αποκλειστικό δικαίωμά τους που οδήγησαν τη χώρα στη στασιμότητα, στην αδράνεια, στην παρακμή.

Ανθρωπάκια που παρήγαν αξεπέραστους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, ισχυρές πελατειακές σχέσεις μα καθόλου νέες ιδέες και σχέδια για ανάπτυξη.

Οι ψηφοφόροι ακολουθούσαν χωρίς ούτε μια φορά τόσα χρόνια να αναλάβουν την ευθύνη της ψήφου τους. Εφόσον το σύστημα δούλευε και οι μεν και οι δε ήταν ευχαριστημένοι.

Και φτάσαμε στο 2012 από τη μια μεριά, με μια Δεξιά των Φαηλολαζαρίδηδων να διεκδικεί την κυβέρνηση της χώρας και να τρομοκρατείται στην ιδέα να αναλάβει τις ευθύνες της στην κυβέρνηση Παπαδήμου, μ΄ ένα ΠΑΣΟΚ που τρεις λαλούν και δυο χορεύουν, μια Αριστερά που ή γοητεύεται από τη ρητορική του Τσάβες και του Κιμ Γιονγκ-Ιλ ή δεν καταλαβαίνεις τι θέλει να πει ο ποιητής, και από την άλλη μια ακροδεξιά που λαϊκίζει ασύστολα και μία νεοναζιστική οργάνωση που κερδίζει ολοένα και περισσότερα ποσοστά. Α, ξέχασα και το Ε.ΛΑ.ΔΑ ρε γαμώτο του Μίκη και του δεινού κολυμβητή Γκλέτσου. Από το κακό στο χειρότερο δηλαδή. Συνέχεια

Και ξαφνικά αποκτήσαμε αστέγους!

Και φέτος το χειμώνα θυμηθήκαμε ότι έχουμε αστέγους. Λες και περιμέναμε να έρθει ο χιονιάς για να αντιληφθούμε ότι γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που κοιμούνται στους δρόμους. Και νααα τα συγκινητικά στάτους στο facebook και νααα τα άρθρα από εύπορους επιστήμονες σε εφημερίδες!

Ήδη γίνονται προσπάθειες και από τους Δήμους και από ΜΚΟ για βρεθεί μια άμεση και βραχυπρόθεσμη λύση όσες μέρες κρατάει το κρύο. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Τι θα απογίνουν οι άστεγοι όταν έρθουν πάλι οι ζεστές μέρες; Θα βγουν από το κάδρο και θα αποτελούν αξιοθέατο για τους περαστικούς που βιαστικά θα τους προσπερνούν.

Είναι λοιπόν απαραίτητο να υπάρξει ένας μακροπρόθεσμος σχεδιασμός και από το Υπουργείο Υγείας αλλά και από άλλους φορείς (Υπουργείο Εσωτερικών, Δήμοι κλπ.) προκειμένου να βρεθούν λύσεις και μάλιστα σύντομα για όσους μένουν στο δρόμο. Εδώ θα μου πείτε ότι κανείς δε γνωρίζει πόσοι άστεγοι βρίσκονται στο δρόμο. Σωστό, αλλά δε θα πρέπει κάποια στιγμή να ξεκινήσει η προσπάθεια καταγραφής τους; Όσο κλείνουμε τα μάτια και αναλωνόμαστε σε ατέρμονες συζητήσεις το πρόβλημα θα διογκώνεται.

Λύσεις υπάρχουν και μάλιστα -απ’ αυτά που διαβάζω- σκέφτονται να τις υιοθετήσουν τα σχετικά Υπουργεία.   Συνέχεια

Επαγγελματίες πολιτικοί υπό αμφισβήτηση

Ήμουν χτες στην εκδήλωση της κίνησης των 18 στην Παλαιά Βουλή «Για την Ελλάδα τώρα» που εκτός των άλλων στο πάνελ βρισκόταν και η Υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου. Συμφώνησα σε ορισμένα απ’ αυτά που είπε, αλλά δυστυχώς όσο κι αν θέλει κάποιος να προβάλει ένα μεταρρυθμιστικό πρόσωπο όταν κουβαλάει πεποιθήσεις όπως αυτή που θ’ αναφέρω δε γίνεται πειστικός.

Σε παρέμβαση του Στέφανου Μάνου η Διαμαντοπούλου ανέφερε κάτι που ακύρωσε κατ’ εμέ τις όποιες καλές προθέσεις είχε. Παραθέτω: «Γιατί συμμετείχα σε μια προσπάθεια που όμως έχω μια εσωτερική ικανοποίηση, ότι από τότε που είμαι στην πολιτική, από την εφηβική μου ηλικία μέχρι σήμερα παλεύω μέσα σε ένα συγκροτημένο χώρο, ο οποίος άλλοτε έχει πλειοψηφίες και άλλοτε έχει μειοψηφίες.»

Η κυρία Διαμαντοπούλου προφανώς θεωρεί τιμή της να έχει ασχοληθεί με την πολιτική από την εφηβική της ηλικία, να είναι εν ολίγοις επαγγελματίας πολιτικός.

Αντίθετα προσωπικά θεωρώ και ενδεχομένως πολλοί από εσάς, ότι ένας από τους λόγους της σημερινής κρίσης είναι και οι επαγγελματίες πολιτικοί. Οι άνθρωποι δηλαδή που έφτιαξαν την καριέρα τους αρχικά μέσα στα κομματικά γραφεία και στη συνέχεια διαμέσου των πολιτικών αξιωμάτων. Και δε θα προβάλλω ως επιχείρημα ότι οι άνθρωποι αυτοί δε δούλεψαν πότε στη ζωή τους άρα δεν έχουν επαφή με τον έξω κόσμο. Ενδεχομένως να είναι εργατικοί περισσότερο από πολλούς άλλους, να έχουν αντίληψη της πραγματικότητας, να βλέπουν τις στρεβλώσεις και να θέλουν να τις διορθώσουν. Συνέχεια

Και γι’ αυτό ήρθε το ΔΝΤ!

Άλλη μια ιστορία που σε κάνει να αναφωνήσεις «Ελλάς το μεγαλείο σου!» ή αλλιώς γιατί δε γλιτώνουμε τη χρεοκοπία. Φίλος που κάνει καθημερινά με τα ΚΤΕΛ Αττικής τη διαδρομή Λαύριο-Ανάβυσσο μου διηγήθηκε τα εξής:

Πληρώνει 6,40 για να πάει στη δουλειά του και να γυρίσει μετά σπίτι του τα οποία εισπράττει ο οδηγός του λεωφορείου. Προσέξτε τώρα το καλύτερο:

Ο οδηγός δεν του κόβει την απόδειξη του χρηματικού ποσού, δεν του δίνει δηλαδή εισιτήριο με τη δικαιολογία ότι δεν υπάρχει εισπράκτορας και επομένως δεν είναι υποχρεωμένος να έχει μαζί του μπλοκάκι εισιτηρίων. Επιπλέον ζητάει τα λεφτά από τον επιβάτη όταν κατεβαίνει από το λεωφορείο προβάλλοντας ως επιχείρημα την πιθανότητα να μπει εισπράκτορας στο λεωφορείο στη διάρκεια της διαδρομής και άρα να κοπεί το εισιτήριο.

Δυό-τρεις φορές που επιτακτικά ζήτησε ο φίλος μου το εισιτήριο του οι οδηγοί ως δια μαγείας τού το έδωσαν φυσικά, ενώ ταυτόχρονα επέδειξαν την κουτοπόνηρη ελληνική γκρίνια.

Απορία: πού πηγαίνουν τα λεφτά που δίνουν οι πελάτες των ΚΤΕΛ Αττικής για τη διαδρομή Λαύριο-Ανάβυσσο; Γιατί δε γίνεται τ’ αυτονόητο; Συνέχεια