Εκλογές-Καμίνης (και πάλι)

Εικόνα

του Βασίλη Βαμβακά

Πριν τέσσερα χρόνια η υπόθεση Καμίνη ήταν μια μεγάλη πρόκληση για όλους όσους πίστευαν ότι η Αθήνα και τα προβλήματά της είναι μια μικρογραφία της Ελλάδας και όλων των τραγικών που έχουν συμβεί τα προηγούμενα χρόνια. Η στράτευση πολλών ετερόκλιτων προσώπων, κομμάτων και ομάδων γύρω από τον Γιώργο Καμίνη ήταν ένα πρωτόγνωρο πείραμα που στέφτηκε με αναπάντεχη επιτυχία. Ανάμεσα σε όλους αυτούς στρατεύτηκα κι εγώ απολύτως, μέχρι που κατέβηκα υποψήφιος (!!!)- αν και την περισσότερη ώρα την έβγαζα στο στρατηγείο του μελλοντικού δημάρχου.

Την εμπειρία μου για όλη εκείνη τη συνθήκη την έχω ήδη καταθέσει εν θερμώ, πριν την τελευταία και κρίσιμη Κυριακή, η οποία αποτέλεσε για μένα αλλά νομίζω και για όλους τους εμπλεκόμενους μια από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές που έχουμε ζήσει στο σύγχρονο δημόσιο βίο. Ήταν προφανές από τότε ότι πολλά έχουν αλλάξει και κυρίως η επιθυμία του κόσμου, του «λαού» για κάτι διαφορετικό, έξω από τα στερεότυπα της ανέξοδης επαναστατικότητας και τους βαθέως συντηρητισμού. Η εμπλοκή μου με την υπόθεση Καμίνη κράτησε ένα χρόνο αφού μετέπειτα διορίστηκα Θεσσαλονίκη και δεν μπορούσα πια να παρακολουθώ από κοντά τα πράγματα.

Πρόλαβα όμως να δω και να καταλάβω το πόσο δύσκολο ήταν για τον νεοεκλεγέντα Δήμαρχο όχι απλώς να μαζέψει τα ασυμμάζευτα του παλιού καθεστώτος αλλά και να ισορροπήσει ανάμεσα σε εντελώς διαφορετικές πολιτικές γραμμές μέσα στον ίδιο του το συνδυασμό (αν θυμάστε το 2010 ελάχιστοι σοβαροί υποψήφιοι είχαν στρατευθεί στο πλευρό του). Όπως αποδεικνύεται περίτρανα σήμερα ο Καμίνης του 2010 είχε καταφέρει να συγκεράσει όλη την τρέλα τις μνημονιακής και αντιμνημονιακής αντιπαράθεσης. Αυτή τη στιγμή, πάρα πολλοί άμεσα εμπλεκόμενοι στο ψηφοδέλτιο και στην καμπάνια Καμίνη είναι με το ΣΥΡΙΖΑ ανοιχτά και ξάστερα ή έχουν κατέβει στις εκλογές με άλλες παρατάξεις.

Όμως ήδη η τότε στάση τους και η προεκλογική και η μετεκλογική πολιτική που άσκησαν πρόδιδε σε πολλά σημεία τη μετέπειτα επιλογή τους. Υπάρχουν βέβαια πολλοί που παρέμειναν πιστοί στον υπερ-μνημονιακό χαρακτήρα της όλης υπόθεσης και συνεχίζουν να τη βλέπουν ως το τέλειο πείραμα για το ξεπέρασμα της κρίσης, οικονομικής αλλά και των μεταξύ μας κοινωνικών σχέσεων. Ανάμεσά τους κι εγώ.Βλέποντας όλους αυτούς τους μέχρι εχτές «φίλους» που σήμερα καταδεικνύουν τον συντηρητισμό του Καμίνη και που δεν τολμάνε να μιλήσουν γι αυτό που ο Καμίνης παρέλαβε, βλέποντας τους «αντάρτες» κάθε απόχρωσης, πολλοί από τους οποίους (δυστυχώς) ωφελήθηκαν πολλαπλώς από τη θητεία Καμίνη στη Δημαρχία, βλέποντας όλους όσους πανηγύριζαν σαν τρελοί το 2010 σήμερα να πουλάνε τη φτηνή πραμάτεια ριζοσπαστικότητας για προσωπικά και μικροκομματικά οφέλη, συνειδητοποιώ το πόσο δύσκολο ήταν να πετύχει το εγχείρημα Καμίνη.

Έχω υπάρξει μάρτυρας της βαθιά ρεπουμπλικανικής πολιτικής πίστης του Καμίνη, αυτήν εμπιστεύομαι, αυτήν υποστήριξα και υποστηρίζω ακόμη. Όταν έπρεπε, χωρίς να κάνει βεβιασμένες κινήσεις, τον είδα να κάνει επιλογές που ξέφευγαν από τις ισορροπιστικές πολιτικές αδράνειας που συνήθως χαρακτηρίζουν το μικρό, στενό σχεδόν οικογενειακό κύκλο της ανανεωτικής αριστεράς. Γιατί προσωπικά δεν στηρίζω τον Καμίνη επειδή αποδείχτηκε καλός διαχειριστής. Συνεχίζω να τον στηρίζω (αναγκαστικά πια από μακριά) επειδή φέρει το πολιτικό φορτίο και βάρος που απαιτούν αυτοί οι καιροί. Τα έβαλε και με τα δύο άκρα, και έγινε περίγελος και καταζητούμενος γι αυτό. Την εποχή που πολλοί δεν ήξεραν τι σημαίνει ΧΑ αυτός τους απαγόρευσε τα συσσίτια της ντροπής, και πολλοί αριστεροί «σύντροφοι» του την έπεσαν ότι έτσι κινδυνεύει η ελευθερία του συναθροίζεσθαι…

Το ίδιο έγινε όταν μάζεψε το σκουπιδαριό από την πλατεία των Αγανακτισμένων. Αυτά είναι καλό να μη ξεχνιούνται. Εγώ πάντως δεν τα ξεχνάω.Σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία, με λογικά λάθη/καθυστερήσεις αλλά με μεγάλη συνέπεια ο Καμίνης συγκρούστηκε με όλα όσα είναι γύρω μας στοιχεία βαθιάς αντίδρασης, αλλά το έκανε χωρίς βίαιο τρόπο και χωρίς περιττούς εντυπωσιασμούς. Από το νοικοκύρεμα του ρουσφετολογικού χάους που παρέλαβε μέχρι την παγίωση μιας πραγματικά δημοκρατικής αρχής μέσα στην εστία του πολέμου των τελευταίων χρόνων, ο Καμίνης ήταν εδώ, άξιος της εμπιστοσύνης μας.

Ελπίζω ότι το πολύ πιο αξιόλογο και συνεκτικό σε επίπεδο σύνθεσης ψηφοδέλτιο του 2014 θα βοηθήσει στη δεύτερη τετραετία να δούμε όλα όσα δεν μπόρεσαν να γίνουν από εσωτερικά και εξωτερικά εμπόδια. Ελπίζω οι σημερινοί αριστεροί που είχαν στρατευθεί στο πλάι του Καμίνη το 2010 να ξαναδηλώσουν -ενόψει της δεύτερης Κυριακής- παρόν. Η υπόθεση της Αθήνας, η δημαρχία Καμίνη πρέπει να ξανα-ενώσει τον προοδευτικό χώρο. Αλλιώς αυτός δεν έχει καμία ελπίδα, αλλιώς οι τζάμπα επαναστάτες ας πάνε να τα βρουν με τους Καμμένους και τους Καρυπίδηδες και να ξέρουμε οριστικά ποιος είναι με ποιον.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: