(Αυθαίρετα) σχόλια σε μια (αυθαίρετη) λίστα

artworks-000032732087-03z6kf-t500x500-1-1της Ντίνας Τσιάγκα

Τα πολιτικά μου σχόλια στο fb είναι φειδωλά και μετρημένα (όταν γίνονται). Ωστόσο, από χθες που διάβασα διαδικτυακά τη λίστα με τα αγαπημένα τραγούδια του υποψήφιου δημάρχου Αθηναίων του ΣΥΡΙΖΑ Γαβριήλ Σακελλαρίδη συγκρατούμαι μετά βίας να μην σχολιάσω (τελικά δεν άντεξα).

Τι μας είπε λοιπόν χθες ο “άνθρωπος” Γαβριήλ Σακελλαρίδης; Ή τουλάχιστον τι διάβασα εγώ μέσα από αυτή τη λίστα (για αυθαιρεσία, πάντως, οι φίλοι του κυρίου Σακελλαρίδη δεν μπορούν να με κατηγορήσουν).

1. Ότι η μουσική, οι στίχοι και οι δημιουργοί τους (ανεξάρτητα από το είδος, την εποχή και την καταγωγή τους) επιτελούν ένα και μοναδικό έργο (κυρίως εν αγνοία τους) στο μυαλό του Gabriel: στηρίζουν τους κοινωνικούς αγώνες της αριστεράς, υπενθυμίζουν παντού, πάντα και στους πάντες την ηθική της ανωτερότητα και φυσικά καταγγέλλουν διαρκώς την αναλγησία της μνημονιακής κυβέρνησης και της φασιστικής τρόικας. (Είμαι σχεδόν βέβαιη ότι ο Χατζιδάκις όταν συνέθετε το “Όταν έρχονται τα σύννεφα”, είχε στο μυαλό του το κλείσιμο της ΕΡΤ, με την οποία θα ήταν και πιθανότατα πολύ ενθουσιασμένος. Ή ότι οι Clash, γράφοντας το London calling, έσκυβαν προβληματισμένοι πάνω από τις παρτιτούρες του για το brain drain της Ελλάδας εν έτει 2014 εξαιτίας, βεβαίως, του μνημονίου.) Το θέμα, φυσικά, δεν είναι το πώς αντιλαμβάνεται κανείς ένα τραγούδι και πώς το κρατάει στη μνήμη και τη σκέψη του. Οι βιωμένες μνήμες και οι προσωπικές εμπειρίες ακόμη και οι αισθήσεις και τα γεγονότα που έχουν συμμετάσχει κάθε φορά στην ακρόαση και την καταγραφή ενός τραγουδιού στον σκληρό μας δίσκο είναι οπωσδήποτε και δικαιωματικά πράγματα απολύτως δικά μας, υποκειμενικά και άρα αυθαίρετα – όσο και όπως θέλουμε. Στην περίπτωση του κυρίου Σακελλαρίδη, ωστόσο, δεν είναι η υποκειμενική αφήγηση καθαυτή που με έκανε να κλωτσήσω. Μάλλον το αντίθετο. Είναι το γεγονός ότι είναι κάτι παραπάνω από εξόφθαλμο πως ο υποψήφιος δήμαρχος στανικά πασχίζει να συνδέσει τα ασύνδετα με έναν τρόπο που φωνάζει από μακρυά ότι δεν είναι βιωματικός, προκειμένου να μας αποδείξει ότι τελικά όλα και πάντα στρατεύονται, όπως πρέπει, στον αγώνα του κινήματος. Όλα νοηματοδοτούνται μέσα από αυτό και μόνο. Και φυσικά ούτε λόγος για μια προσωπική ανάμνηση, μια ασήμαντη λεπτομέρεια της δικής του ατομικότητας μέσα στη λίστα. Αδιανόητα πράγματα! Να συνδέονται τα τραγούδια με δικές μας στιγμές, έρωτες, φίλους και προσωπικά (έστω και ανόητα νεανικά) αδιέξοδα! Ατομικά όμως! Άπαπα! Με τίποτα!

2. Το δεύτερο στοιχείο που διέκρινα με περιορισμένη έκπληξη ομολογώ (καθώς το υποψιάζομαι βάσιμα εδώ και χρόνια) είναι ο βαθύς και ασύμβατος με την πραγματική του ηλικία συντηρητισμός. Ο κύριος Σακελλαρίδης (33 ετών) πίστευε, λοιπόν, ότι η ηλεκτρονική μουσική στερείται ανθρώπινου στοιχείου. Πολύ λογικό και κυρίως πολύ προοδευτικό! Καθώς, βλέπετε, ο 30+ υποψήφιος του Σύριζα οραματίζεται έναν κόσμο όπου θα εκλείπουν τα μηχανήματα του διαβόλου και η μουσική θα συντίθεται ρομαντικά και νοσταλγικά από ταλαίπωρους, αριστερούς προφανώς, καλλιτέχνες που θα παλεύουν με το σύστημα μέσα σε υγρά και ανήλιαγα δωμάτια και όχι από κάτι απρόσωπα και αλλοτριωμένα από την παγκοσμιοποιημένη και χωρίς κανένα συναίσθημα αγορά των πολυεθνικών, που λειτουργούν με μπαταρία, χωρίς αίσθημα, φιλότιμο και, φυσικά, κοινωνική συνείδηση. Πρωτοπόροι οι συνθέτες της ηλεκτρονικής μουσικής; Όχι, καλέ! Καλλιτέχνες με έμπνευση, διάθεση για πειραματισμό και προσφορά στην εξέλιξη της μουσικής; Ούτε για πλάκα! Είναι πασιφανές, άλλωστε, ότι και οι Daft Punk (που μάλλον τώρα αναστενάζουν κάπου στο Παρίσι ανακουφισμένοι που ξεγέλασαν τον Γκάμπριελ ότι δεν είναι ρομπότ) για αυτό το λόγο φορούν αυτά τα απαίσια κράνη.

3. Η υπόρρητη περιγραφή ενός πολύ συγκεκριμένου λάιφ στάιλ που περιλαμβάνει εναλλακτικές μέινστριμ Κυκλάδες το καλοκαίρι και Εξάρχεια και Ψυρρή στην Αθήνα τις υπόλοιπες εποχές. Και, προς Θεού, κανένα από αυτά τα μέρη δεν έχει τίποτα κακό. Ο κύριος Σακελλαρίδης θέλει όμως να μας το πει για να μας το πει. Για να μας πείσει ότι παραμένει πιστός στα αισθητικά στερεότυπα της ιδεολογικής οικογένειάς του. Μην τυχόν και μας περάσει από το μυαλό ότι μπορεί να πηγαίνει στην Πεύκη για καφέ ή στην Κέρκυρα διακοπές. Ή στο εξωτερικό, ας πούμε (εκεί μόνον μετανάστες brain drain).

4. Οι απουσίες της λίστας. Οι σιωπές που μιλάνε. Ένας τριαντάρης που δεν σημειώνει τίποτα εμβληματικό μουσικά από τη γενιά του. Ένα κομμάτι της indie σκηνής, ένα μπριτ ποπ, μια Μπιγιονσέ και μια Σακίρα έστω. Κάτι που άκουγε με την παρέα του στα πάρτι, ένα κομμάτι που χορεύαν στο αγαπημένο τους μπαρ, ένα τραγούδι που του θύμιζε μια γκόμενα που τον παράτησε. Τι άκουγαν στις καταλήψεις (εκτός από Δεληβοριά); Πώς μπορεί δηλαδή ένας άνθρωπος να μην έχει σύγχρονα με την εποχή του ακούσματα που τον συνοδεύουν διά βίου; Πώς γίνεται να μην έχεις συνδέσει τις μουσικές της νεότητας σου με τη ζωή σου για πάντα; Πώς; Εκτός αν δεν υπήρξες ποτέ νέος ή καθόλου ειλικρινής.

download (1)

Advertisements

Ένα Σχόλιο

  1. Στην πρώτη εικόνα ο Giorgio Moroder, ένας από τους δημιουργούς που άλλαξαν την ηλεκτρονική μουσική (ναι, αυτής που της λείπει το ανθρώπινο στοιχείο). Στη δεύτερη, ο ίδιος, πέρσι, μαζί με τους Daft Punk.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: