Η εθνικιστική προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ στο Κυπριακό: μαζί με τον Καμμένο και τον Φ. Κρανιδιώτη, σε διάσταση με την κυπριακή Αριστερά

Image Του Γιώργου Στόγια

Άραγε η επιλογή Καρυπίδη ήταν απλώς ένα ατύχημα ή η πρόωρη ένδειξη του προσώπου μιας «αναγκαίας» αριστεροδέξιας σύγκλισης προκειμένου να εξασφαλιστεί η πολιτική ηγεμονία; 

Μόλις τελείωσα την ακρόαση της συνέντευξης στον ρ/σ «Στο Κόκκινο 105,5» του Κώστα Ήσυχου (μέλους της πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και  υπεύθυνου για την εξωτερική πολιτική και την άμυνα), για τις εξελίξεις στην Κύπρο, και είμαι έξαλλος.

Συνωμοσιολογία, εθνικισμός με αντιιμπεριαλιστικό μανδύα, καταστροφολογία, προπαγάνδα και μαξιμαλισμός.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσω του εκπροσώπου του, δε σεβάστηκε το μεγάλο αριστερό κόμμα της Κύπρου, το ΑΚΕΛ, που αυτές τις ημέρες, με δηλώσεις του Γ.Γ. του, του πρώην υποψηφίου ΠτΔ, αλλά και σημαντικών στελεχών του, έχει αποδυθεί σε μια πολιτικά θαρραλέα προσπάθεια να υπερβεί τις τεράστιες διαφορές που το χωρίζουν με τη Δεξιά και να στηρίξουν μαζί τον Πρόεδρο Αναστασιάδη στις δύσκολες διαπραγματεύσεις.

Δεν νοιάστηκε για τους χιλιάδες Κύπριους δημοκράτες, και από τις δύο κοινότητες, που εδώ και τέσερις δεκαετίες αγωνίζονται για την επανένωση του τόπου με καθεστώς διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, οι οποίοι έχουν υποστεί διωγμούς και προπηλακισμούς από τους εκατέρωθεν εμπόρους «πατριωτισμού».

Εκεί κατέληξε το πάλαι ποτέ πιο προοδευτικό κομμάτι της ελληνικής Αριστεράς:
Να θωπεύει προκαταλήψεις για να προκαλέσει αντανακλαστική συναίνεση από ένα ετερόκλητο κοινό.

Καλώ ανοιχτά τα μέλη και τους υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ (και γνωρίζω ότι είναι αρκετοί) που αντιλαμβάνονται το ολέθριο λάθος μιας οριστικής εθνικιστικής στροφής του, κατά το πρότυπο του «πατριωτικού ΠΑΣΟΚ», να αντιδράσουν . Δεν είναι τυχαίο ότι μέχρι σήμερα πολλοί υπέρμαχοι και ακτιβιστές της λύσης περιμένουνε την αρθρογραφία στην «Αυγή»  και στην «Εποχή» για να διαβάσουνε μια κριτική φωνή σχετικά με τους κοινούς τόπους περί Κυπριακού. Ας ακουστούν δυνατά αυτές οι αντιρρήσεις, ακόμη κι αν αντιβαίνουν στο πνεύμα που κυριαρχεί στην Κουμουνδούρου.

Το Κυπριακό δεν είναι ένα δευτερεύον, ανεξάρτητο προς τις βασικές προτεραιότητες ζήτημα. Αντίθετα, συνδέεται με τα ελληνο-τουρκικά, τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, τη γεωστρατηγική θέση της χώρας στη διεθνή σκακιέρα, την κοσμοαντίληψη των Ελλήνων για την εκτός χώρας πραγματικότητα (αλλιώς σκέφτεται κάποιος υπό όρους «προαιώνιων εχθρών» και αλλιώς με εμπεδωμένο το αίσθημα ότι ζει σε μια περιοχή όπου επικρατεί η ειρήνη, η σταθερότητα και η συνεργασία).

Από κυπριακή οπτική δε, μια από τις μεγάλες μας αγωνίες εδώ είναι η στάση που θα κρατήσει το ΑΚΕΛ σε περίπτωση νέου δημοψηφίσματος και, συνεπώς, οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ έχουν τη σημασία τους, ειδικά μάλιστα που αυτός, μετά την πολιτική του ισχυροποίηση, αποτελεί ένα είδος προτύπου, ιδίως για τη νεότερη γενιά στελεχών και υποστηρικτών.

Στη συνέχεια θα προσπαθήσω πιο ήρεμα (τώρα που έγραψα τα πρώτα και ξεθύμανα) να σχολιάσω λεπτομερώς τη συνέντευξη του κ. Ήσυχου σχετικά με το προσχέδιο του κοινού ανακοινωθέντος:

  •  8:55   «βέβαια ΟΧΙ σε καντονοποιημένο προτεκτοράτο»     Μια δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία, όποια μορφή και να λάβει, θα έχει στοιχεία που θα μπορούν να παραλληλιστούν με τα ελβετικά καντόνια. Ο ΣΥΡΙΖΑ προκρίνει κάποιο άλλο είδος λύσης, σε διάσταση με ό,τι επιδιώκει ρητά εδώ και τέσσερις δεκαετίες η κυπριακή κυβέρνηση, και αν ναι ποια είναι αυτή; (πληροφοριακά, μόνο η ακροδεξιά στην Κύπρο έχει ταχθεί ανοιχτά ενάντια στον στόχο της ΔΔΟ). «Προτεκτοράτο» ποιανού θα γίνει η Κύπρος; Το βόρειο κομμάτι είναι ήδη, αν δεν το γνωρίζει ο κ. Ήσυχος, και ο σκοπός Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων είναι η αποτίναξη αυτού ακριβώς του ζυγού. Προφανώς εννοεί τον διεθνή παράγοντα (μια ενδιαφέρουσα απάντηση από κυπριακή αριστερή οπτική εδώ ), και τον ρόλο του μέσω κάποιων μελών που θα πρότεινε στο Ανώτατο Δικαστήριο, όπως αυτό προβλεπόταν στο σχέδιο Ανάν. Το ζήτημα είναι ότι εδώ δεν κρίνουμε το σχέδιο Ανάν, έχουμε ένα κοινό ανακοινωθέν που θα σηματοδοτήσει την έναρξη των συνομιλιών. Συνεπώς, ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, συντονισμένος με τους πιο ακραίους των απορριπτικών, μιλάει ως να βρισκόμαστε στο 2004, σαν αυτά τα δέκα χρόνια να μην μας έμαθαν τίποτα, και δίχως βέβαια να προτείνει εναλλακτική επιλογή.
  • 9:10 «στο λεγόμενο προσχέδιο που υπογράφουν οι δυο πλευρές αναφέρεται σε δυο συνιστώντα κράτη«.     Αυτό που δεν αναφέρει ο κ. Ήσυχος είναι την πρόταση του προσχεδίου ότι: «Αυτή η ιδιότητα θα είναι εσωτερική και θα συμπληρώνει και όχι θα αντικαθιστά με οποιοδήποτε τρόπο την ενωμένη Κυπριακή ιθαγένεια». Αντιγράφω τη χτεσινή απάντηση του Κύπριου διπλωμάτη Χαράλαμπου Καυκαρίδη σε ανάλογες αιτιάσεις: » Σε μια δημοκρατία η κυριαρχία πηγάζει από το λαό. Τη στιγμή που στο κοινό ανακοινωθέν γίνεται αναφορά σε μια κυριαρχία, τότε μιλάμε για ένα λαό. Τίποτα άλλο. Η φράση, λοιπόν, «η κυριαρχία προέρχεται εξίσου από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους» δεν σημαίνει ξεχωριστή ή διπλή κυριαρχία. Αντίθετα, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι αποτελούν τον ένα κυπριακό λαό από τον οποίο πηγάζει η κυριαρχία. Έτσι και αλλιώς η κυριαρχία σε μια δημοκρατία εκπηγάζει εξίσου από τον κάθε ισότιμο πολίτη. Ένσταση θα είχα εάν γινόταν αναφορά σε κυριαρχία που να εκπηγάζει εξίσου από την ε/κ και τ/κ συνιστώσα πολιτεία (ή ακόμη και από τις δύο κοινότητες ως πολιτικές οντότητες). Τότε η λύση θα παρέπεμπε σε συνομοσπονδία. Το κοινό ανακοινωθέν δεν αναφέρει, όμως, κάτι τέτοιο».
  • 9:38 (στη δημοσιογράφo): «επεσήμανες ότι οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι δεν ξέρουμε τι θέλουν, σίγουρο όμως είναι τι θέλουν οι Νατοϊκοί, οι Αμερικάνοι και η ευρωπαϊκή ηγεμονική δύναμη, οι Γερμανοί και η παρέα. Σίγουρο, θέλουν μία Κύπρο αδύναμη, ευάλωτη […]»   Να λοιπόν το βολικό αιώνιο σχήμα, όλοι οι ισχυροί της γης έχουν βάλει σκοπό το κακό μας. Το γεγονός ότι η Κύπρος είναι ευάλωτη και πληγωμένη εδώ και 40 χρόνια διαφεύγει του κ. Ήσυχου, ότι δεν μπορεί να αξιοποιήσει τον φυσικό της πλούτο, ότι ζει σε απόσταση αναπνοής με ένα παράνομο κράτος (και όχι ψευδοκράτος, καθώς είναι αληθινό για όσους ζουν και συναλλάσονται με αυτό) σε ένα στρατοκρατούμενο νησί, σε μια πυριτιδαποθήκη. Του διαφεύγει το γεγονός ότι η προτεραιότητα για τους Κύπριους δημοκράτες είναι η ανατροπή των τετελεσμένων της εισβολής και όχι η αντιιμπεριαλιστική ιδεολογική γυμναστική. Να προσθέσω εδώ σε σχέση με τους «τρισκατάρατους» Αμερικάνους και Ευρωπαίους πως όλα όσα έχουν γίνει στην Κύπρο τα τελευταία χρόνια στην κατεύθυνση της επαναπροσέγγισης, πέρα από τις αναιμικές επαφές του ΑΚΕΛ, βασίζονται σε αμερικάνικα και ευρωπαϊκά χρήματα, από τις δικοινοτικές κατασκηνώσεις και ταξίδια νέων έως το Σπίτι Συνεργασίας πάνω στην πράσινη γραμμή, σε εποχές που οι κυβέρνηση και η ψευδοκυβέρνηση ήταν σφόδρα αρνητικές έως επιθετικές ενάντια σε κάθε επαφή των δύο κοινοτήτων.
  • 10:10 «Δεν λέει πουθενά τη λέξη βέτο αλλά εμείς μπορούμε να διαβάσουμε πίσω από τις γραμμές, και αυτό σημαίνει ότι δεν πάμε σε μια διζωνική ομοσπονδία με μια κυριότητα, με ένα διαβατήριο, με ένα πρόσωπο στο διεθνή χώρο, μπορεί αυτό τύποις να λέγεται αλλά σε μια χώρα που είναι αποδυναμωμένη εσωτερικά και δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις για εσωτερικά ζητήματα, συνήθως αυτοί που δίνουν τη λύση στο μπλοκάρισμα των αποφάσεων είναι οι επικυρίαρχοι». Το βέτο υπήρχε και στο Σύνταγμα του ’60, σύμφωνα με το οποίο λειτουργεί η Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά και είναι σύμφυτο με την έννοια της πολιτικής ισότητας των δύο κοινοτήτων, όπως την έχει δεχτεί η Κυπριακή κυβέρνηση από το ’74 και μετά. Εδώ ένα άρθρο, απάντηση σε ανάλογες ενστάσεις. Στην περίπτωση που η ελληνοκυπριακή πλευρά επιθυμεί να αποφύγει τη δυνατότητα του τουρκοκυπριακού βέτο, υπάρχουν τρεις εναλλακτικές, ουσιαστικά μία: α) το ενιαίο κράτος, με τους Τουρκοκύπριους ως μειονότητα χωρίς ειδικά πολιτικά προνόμια, προοπτική που οι Τουρκοκύπριοι δεν δέχονται με καμία δύναμη (κάτι που έχει μια λογική, η οποία αποκτά ιδιαίτερο βάρος και από το γεγονός ότι κερδίσαν κι έναν πόλεμο). β) τη συνέχιση του στάτους κβο (το οποίο βέβαια δεν μπορεί άλλο να παραταθεί, είναι η τελευταία ευκαιρία που έχουμε πριν ξεκινήσει απροκάλυπτα η αναγνώριση των κατεχομένων. Σε αυτό το σημείο μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο του προοδευτικού ευρωβουλευτή του ΑΚΕΛ Τάκη Χατζηγεωργίου. Άρα γ) το μόνο που απομένει είναι η επιλογή της διχοτόμησης, συμφωνημένης ή όχι. Να μας πει ο ΣΥΡΙΖΑ που, αφού έβγαλε συμπεράσματα για τη νέα διαδικασία πριν καν υπογραφεί το κοινό ανακοινωθέν, έχει ολοκληρωμένες απόψεις για το Κυπριακό, αν προκρίνει τη λύση της διχοτόμησης, δικαιώνοντας έτσι το όραμα του Ντεκτάς και των Τούρκων εθνικιστών.
  • 10:46 «Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να φύγει ο στρατός κατοχής»   Είτε ο κ. Ήσυχος έχει πάρει οριστικό διαζύγιο από το στοιχειώδη ρεαλισμό και την εκτίμηση των αντικειμενικών δεδομένων, αγνοώντας προφανώς τη νεότερη κυπριακή ιστορία, είτε (εθνικο)λαϊκίζει ασυστόλως. Ούτε οι πιο ακραίες ή ουτοπικές δυνάμεις στην Κύπρο δεν θέτουν ως προϋπόθεση την απομάκρυνση του στρατού κατοχής για την έναρξη των διαπραγματεύσεων. Αναρωτιέμαι αν έχει επισκεφτεί ποτέ το νησί, εάν έχει μιλήσει με ανθρώπους που γνωρίζουν ή πονάνε την ιστορία του, ή αν όλα αυτά αποτελούν ένα ακόμη πεδίο για να εξασκεί και να επιβεβαιώνει τον ιδεολογικό του μπούσουλα. Στη συνέχεια της συνέντευξης ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ «διορθώνει» το επιχείρημά του και λέει ότι η απομάκρυνση του στρατού κατοχής, των ξένων βάσεων, των εποίκων, αλλά και η διευθέτηση του περιουσιακού θα πρέπει να αναγράφονται στο κείμενο ως προϋπόθεση. Μα τότε δεν θα είχαμε να κάνουμε με ένα αρχικό γενικό κείμενο αλλά με ένα πλήρες σχέδιο. Η υποκρισία «χτύπησε κόκκινο» στο Κόκκινο!
  • 11:45 «Δεν αναφέρεται η λέξη «Κατοχή» στο κείμενο».   Ελάχιστη συναίσθηση των δεδομένων να έχει κανείς, θα γνωρίζει ότι η τουρκοκυπριακή πλευρά δεν δέχεται την ορολογία της ελληνοκυπριακής. Π.χ η «εισβολή» ονομάζεται «επιχείρηση ελευθερίας». Ένα κείμενο στο οποίο θα αναγραφόταν η λέξη «Κατοχή» δεν θα μπορούσε να το υπογράψει κανένας αντιπρόσωπος της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Την επόμενη ημέρα θα είχε πέσει από τους ίδιους τους Τουρκοκύπριους, και τη μεθεπόμενη από την Τουρκία. Αν το υπέγραφε, και αναγνώριζε έτσι το γεγονός της κατοχής, αυτό θα ισοδυναμούσε με επίλυση του προβλήματος, με διεθνή ομολογία ενοχής. Η εξωτερική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμη λιγότερο ρεαλιστική από την οικονομική του! Η επίλυση παραπέμπεται σε ένα πολιτικό φαντασιακό που συμφωνεί με τις επιθυμίες της πλευράς μας. Ένας «μαγικός» τρόπος σκέψης που είναι ό,τι χειρότερο για τη χάραξη εξωτερικής πολιτικής.

Συνοψίζω: Την ίδια στιγμή που στην Κύπρο τα δυο μεγάλα πολιτικά κόμματα, το δεξιό ΔΗΣΥ και το αριστερό ΑΚΕΛ, αλλά και προοδευτικές δυνάμεις της κοινωνίας, στηρίζουν την προσπάθεια του Προέδρου Αναστασιάδη να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις για τη συνολική επίλυση του Κυπριακού με βάση το κοινό ανακοινωθέν, με υψηλές μάλιστα προσδοκίες και σημειώνοντας ότι αυτή θα είναι η τελευταία ευκαιρία για μια λύση Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας, ο ΣΥΡΙΖΑ, σε κοινά συμπεράσματα με τα απορριπτικά κόμματα της Κύπρου (ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Κόμμα Λιλλήκα) και με το ΚΚΕ, τους ΑΝΕΞΕΛ, τη ΧΑ αλλά και τον Φαήλο Κρανιδιώτη στο Antinews, επιλέγει τον μαξιμαλισμό, την αρνητικότητα, την υπόσκαψη της νέας προσπάθειας επίλυσης, τη συνομωσιολογία, την έμμεση κατηγορία σε όσους την υποστηρίζουν ότι έχουν, τουλάχιστον, μειωμένα εθνικά αντανακλαστικά. Φαίνεται λοιπόν ότι η συμπόρευση με τη λαϊκή δεξιά αποτελεί για το ΣΥΡΙΖΑ προγραμματική προτεραιότητα, κάτι που σημαίνει ότι στην εξωτερική πολιτική και στα εθνικά ζητήματα (όπου παραδοσιακά η Δεξιά έχει το «ηθικό πλεονέκτημα») θα ασπάζεται, σταθερά πια, εθνικιστικές θέσεις, σε ρήξη με ό,τι είχαμε συνηθίσει να ακούμε από το χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς. Είναι η πορεία αυτή μονόδρομος, ή υπάρχουν δυνάμεις στο εσωτερικό του και στους υποστηρικτές του που είναι ικανές να αντιτάξουν μια άλλη προσέγγιση;

Η φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο είναι από δικοινοτική εκδήλωση της Πλατφόρμας Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων Εκπαιδευτικών. Συνόδευε επίσης το άρθρο αυτό στην «Εποχή». «Κανεί πιον» στην κοινή ελληνική σημαίνει «φτάνει πια». 

Advertisements

10 Σχόλια

  1. «…Από την κυπριακή οπτική δε, μια από τις μεγάλες μας αγωνίες εδώ είναι η στάση που θα κρατήσει το ΑΚΕΛ σε περίπτωση νέου δημοψηφίσματος και, συνεπώς, οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ έχουν τη σημασία τους, ειδικά μάλιστα που αυτός, με την πολιτική του ενδυνάμωση όπως φαίνεται από τα αποτελέσματα των προηγούμενων εκλογών αλλά και από τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις, αποτελεί ένα είδος προτύπου, ιδίως για τη νεότερη γενιά στελεχών και υποστηρικτών…»

    Αν η «νεότερη γενιά στελεχών και υποστηρικτών» έχει τέτοια πρότυπα τότε το κακό το κλήμα θα το φάει ο γάϊδαρος για πλάκα. Ας δούμε και κάτι ευχάριστο όμως: στο σχόλιο του 9:10 ο κ. Ήσυχος μεταμορφώνεται (εκ παραδρομής προφανώς) σε Ήρεμο. Και τα δύο επίθετα είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτα μιας και σπανίζουν.

    Φιλικά,

    Ορέστης

  2. Η καραμέλα του «εθνικισμού» για όποιον έχει διαφορετική άποψη είναι πολύ βολική. Την είδαμε και επί εκσυγχρονισμού, όταν χρησιμοποιήθηκε για να καλύψει τη μεγαλύτερη διαφθορά που έζησε ποτέ ο τόπος. Και όταν πολλοί από τους χρήστες ‘αντιεθνικιστές’ βολεύτηκαν με τον καλύτερο τρόπο…

    Έκτοτε ισχύει και το εξής ρητό:

    «Ο ‘αντιεθνικισμός’ είναι επίσης το τελευταίο αποκούμπι τυ κάθε αχρείου»…

  3. Ορέστη, μετά τις δραματικές απογοητεύσεις της εποχής Χριστόφια, τα νεαρότερα στελέχη και οι υποστηρικτές του ΑΚΕΛ είναι λογικό να βλέπουν με θαυμασμό την (έως τώρα) επιτυχημένη πορεία του ΣΥΡΙΖΑ και να θέλουν να οικειοποιηθούν τη ρητορική και τις μεθόδους του.
    Ανώνυμε σχολιαστή, η άποψη του ΣΥΡΙΖΑ στο ζήτημα που αναφέρομαι δεν είναι απλά «διαφορετική» σαν να πρόκειται για μια «γιορτή απόψεων». Έχει συγκεκριμένες παραδοχές και συμπεράσματα τα οποία μέσα στο κείμενό μου υποστηρίζω ότι εντάσσονται στην εθνικιστική σχολή σκέψης. Αυτό μπορείτε να το αμφισβητήσετε και να επιχειρηματολογήσετε.
    Αντίθετα, το σχόλιό σας είναι του τύπου «οι λέξεις και οι ιδέες δεν έχουν σημασία, όλα τα ζητήματα είναι ηθικά και όλοι οι εκσυγχρονιστές είναι διεφθαρμένοι και δεν δικαιούνται να μιλούν». Συνεπώς δεν είναι ένα πολιτικό σχόλιο, και δεν αξίζει περισσότερης σημασίας.

    • Το αν είναι λογικό να ακολυθεί κανείς τέτοιο δρόμο εξαρτάται φίλε Γιώργο από το πως ορίζει ο καθένας μας την «επιτυχία». Μέχρι στιγμής το μόνο που έχει πετύχει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι (από τα ως τώρα δεδομένα) ένα άνω όριο στα δημοσκοπικά νούμερα και αυτό το κατάφερε συλλέγοντας μεταξύ άλλων τα πλέον συντηρητικά νούμερα της πρώην Συνδικαλιστικής Αυτοκρατορίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε ένα εκκρεμές μεταξύ εφηβικών ονειρώξεων και φουστανέλας. Βέβαια τα νούμερα εστιάζουν στα νούμερα γιατί είναι και εύκολη η ανάγνωσή τους, ακόμη και από τους αναλφάβητους. Ρεαλιστικές εναλλακτικές, ανάλυση του προβλήματος και άλλα τέτοια είναι ακαβλέ μπανάλ για να μιλήσουμε και λίγα Ελληνικά.

      Πάντα φιλικά,

      Ορέστης

  4. Καλά θα κάνουν οι εξ Ελλάδος φίλοι και σύντροφοι όταν μιλούν για την Κύπρο να συνειδητοποιούν πως δεν πρόκειται για κάποια ελληνική επαρχία. Καλά θα κάνουν επίσης να μελετήσουν και να αντιληφθούν πως πρόκειται για Άλλη χώρα με Άλλη κουλτούρα και Άλλες ιδιαιτερότητες που δεν εμπίπτουν στα συνθήματα που συνηθίζει η Ελληνική Αριστερά, Δεξιά κλπ.

  5. Εδώ ένα άρθρο που διάβασα σήμερα το πρωί (αλλιώς θα το είχα βάλει σίγουρα στο κείμενό μου) σε σχέση με το ίδιο ζήτημα, γραμμένο από ελλαδίτη Πανεπιστημιακό, αριστερών πεποιθήσεων, που έζησε και εργάστηκε για λίγο χρόνο στην Κύπρο (και πώς αυτό του άλλαξε τον τρόπο που καταλάβαινε το Κυπριακό):
    http://thetrim1.blogspot.com/2014/02/blog-post_10.html#!/2014/02/blog-post_10.html

  6. Mα όλοι εθνικιστές είναι πια στην αριστερά και οι μόνοι «αντιεθνικιστές» είναι τα ορφανά του νεοφιλελευθερισμού;;;

    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63961615
    Πλησιάζει η ώρα να πάρουν ρεβάνς οι «ανανιστές»

    Σήμερα στις 11.30 το πρωί, στο εγκαταλελειμμένο εδώ και σαράντα χρόνια αεροδρόμιο της Λευκωσίας που βρίσκεται στη νεκρή ζώνη, θα συναντηθούν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ντερβίς Ερογλου. Θα συνυπογράψουν το κείμενο του κοινού ανακοινωθέντος και θα αρχίσουν νέο γύρο διαπραγματεύσεων με στόχο την επίλυση του Κυπριακού. Πριν από 10 χρόνια, το 2004, οι Ελληνοκύπριοι είχαν απορρίψει με τη συντριπτική πλειοψηφία του 76% το απαίσιας μνήμης σχέδιο Ανάν, το οποίο οι Τουρκοκύπριοι είχαν υπερψηφίσει σε ποσοστό 65%.
    Αυτήν τη φορά δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι ότι οι Ελληνοκύπριοι θα έχουν το πολιτικό σθένος να απορρίψουν τη νέα εκδοχή του υπό διαμόρφωση σχεδίου λύσης. Ο Κύπριος πρόεδρος Ν. Αναστασιάδης ήταν και προ δεκαετίας ένθερμος, διαπρύσιος υποστηρικτής του παλιού σχεδίου Ανάν και προφανώς τώρα εκτιμά πως ήρθε η ώρα να πάρει την εκδίκησή του από τους συμπατριώτες του που τον είχαν ταπεινώσει σε εξευτελιστικό βαθμό με την ψήφο τους το 2004. Οπως και προ δεκαετίας, οι Αμερικανοί επέβαλαν την έναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών.
    Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Ν. Αναστασιάδη, ο οποίος την περασμένη εβδομάδα ήρθε στην Αθήνα και φυσικά απέσπασε την πρόθυμη συναίνεση του Αντώνη Σαμαρά και του Ευάγγελου Βενιζέλου να προχωρήσει στην υπογραφή του κοινού ανακοινωθέντος. Η τουρκοκυπριακή πλευρά συμφώνησε ύστερα από συνάντηση στο Μόναχο των υπουργών Εξωτερικών ΗΠΑ και Τουρκίας Τζον Κέρι και Αχμέτ Νταβούτογλου, την οποία ακολούθησε και τηλεφώνημα του υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Γουίλιαμ Μπερνς προς τον Ντερβίς Ερογλου.
    Πέρα όμως από την αμερικανική επιβολή της επανέναρξης των συνομιλιών, πολλά άλλα πράγματα έχουν πλέον αλλάξει επηρεάζοντας αρνητικά τον συσχετισμό δυνάμεων για τους Ελληνοκύπριους. Η Κύπρος δεν έχει πια κανέναν σχεδόν φίλο σε διεθνές επίπεδο. Μετά την αρπαγή των καταθέσεων άνω των 100.000 ευρώ από τον πρόεδρο Αναστασιάδη κατ’ απαίτηση των Γερμανών, όσοι ξένοι είχαν λεφτά στις τράπεζες του νησιού βλέπουν δικαιολογημένα την ελληνοκυπριακή ηγεσία ως «κλέφτες». Κανείς δεν ενδιαφέρεται να έχει σχέσεις με ένα κράτος καταρρακωμένου διεθνούς κύρους. Ούτε καν οι Αραβες -πέρα από τις κλεπτοκρατικές ελίτ των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης- δεν θέλουν πια να έχουν οποιαδήποτε σχέση με τους Ελληνοκύπριους, αφού η Λευκωσία έχει γίνει τυφλό όργανο του Ισραήλ.
    Η Ελλάδα, άλλοτε στήριγμα και άλλοτε όλεθρος για την Κύπρο, βρίσκεται οικονομικά εξαθλιωμένη και πολιτικά υποτελής στις δυνάμεις που απεργάζονται την καταστροφή της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οσο για τον ελληνικό πληθυσμό που έχει βυθιστεί στα Τάρταρα της οικονομικής καταβαράθρωσης εξαιτίας της ασκούμενης μνημονιακής πολιτικής, διακατέχεται πλέον από ένα πρωτοφανούς έκτασης και έντασης αίσθημα παντελούς αδιαφορίας για την τύχη της Κύπρου – τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Εν ολίγοις οι συνθήκες είναι ιδανικές για την Τουρκία προκειμένου να επιβάλει όποια λύση επιθυμεί στο Κυπριακό – και σίγουρα θα εκμεταλλευθεί την ευκαιρία αυτή, όσο μικρή σημασία κι αν δίνει πλέον στο ζήτημα αυτό, καθώς η ηγεσία της υπό τον Ερντογάν ασχολείται πρωτίστως με πολύ σοβαρότερα ζητήματα που άπτονται του γεωπολιτικού ρόλου της Τουρκίας ως τοπικής υπερδύναμης στον χώρο της Μέσης Ανατολής.
    Εντελώς μόνοι τους, χωρίς φίλους και συμμάχους, θα δώσουν αυτήν τη φορά τη μάχη οι Ελληνοκύπριοι. Η πρόβλεψη της διεξαγωγής δημοψηφίσματος προκειμένου να εγκριθεί ή όχι η όποια τελική πρόταση επίλυσης του Κυπριακού αποφασιστεί από τις δύο πλευρές καθιστά όλους τους Ελληνοκύπριους υπεύθυνους για τη μοίρα της χώρας τους. Οταν επέλεξαν τον Νίκο Αναστασιάδη ως πρόεδρο της Κύπρου ήξεραν πολύ καλά ότι πολύ σύντομα θα τους καλούσε να αποφασίσουν αν αποδέχονται ή όχι μια επικαιροποιημένη εκδοχή του σχεδίου Ανάν. Ο Ν. Αναστασιάδης δεν είχε κρύψει ποτέ τις απόψεις του. Οι Ελληνοκύπριοι τον εξέλεξαν πανηγυρικά. Σύντομα, όπως όλα δείχνουν, ο πληθυσμός του ελεύθερου κομματιού του νησιού θα κληθεί να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της επιλογής του και στον τομέα της κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και της αντικατάστασης από άλλο κράτος, πολύ διαφορετικό. Οι Κύπριοι, μόνοι τους, θα αποφασίσουν την τύχη τους.

  7. Καλά, αφού με παραπέμπετε σε κείμενο του Γ. Δελαστίκ, του οποίου τα άρθρα αναπαράγονται με ευμενέστατα σχόλια από ακροδεξιά site σε Ελλάδα και Κύπρο (αλλά και φιλοξενούνται κάποτε στην ιστότοπο της Χρυσής Αυγής) αντιλαμβάνομαι την οπτική σας.

    Για μία διαφορετική αριστερή οπτική, μπορείτε να διαβάσετε αυτά:
    http://rednotebook.gr/details.php?id=9317
    http://rednotebook.gr/details.php?id=11846

  8. Κι άλλο κριτικό κείμενο, αυτή τη φορά από Κύπριο αριστερό, διανοούμενο εντός του ΑΚΕΛ:

    «Θέλουμε στήριξη στον αγώνα μας. Ουδείς όμως από ταις Αθήναις ή αλλού δεν δικαιούται να νουθετεί περί «εθνικά απαράδεκτων λύσεων».Πόσο μάλλον όταν δηλώνει «Αριστερός». Όπως κι αν βάψει κανείς τις ιδεολογίες των «εθνικών κέντρων», με «αντιιμπεριαλιστικά» ή συνωμοσιολογικά χρώματα, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Δεν νοείται Αριστερά σήμερα, στην Ελλάδα, Τουρκία ή Κύπρο ή διεθνώς που να συμβιβάζεται με το βίαιο διαμελισμό της χώρας και του λαού μας με αποτέλεσμα να παραμένει ένα τεράστιο πολεμικό αεροπλανοφόρο-έρμαιο δυνάμεων που κάνουν επιδρομές στη περιοχή».
    http://thetrim1.blogspot.com/2014/02/blog-post_15.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: