Ο Γιώργος Στόγιας επιλέγει τα 20 καλύτερα τραγούδια για το 2013

Φλέρταρα σοβαρά με την ιδέα να μη φτιάξω φέτος την παραδοσιακή λίστα, να αγοράσω μελομακάρονα από το ζαχαροπλαστείο. Όχι μόνο η προσφορά έχει ξεπεράσει τη ζήτηση, αλλά και τα υλικά μου είναι μπαγιάτικα (τουλάχιστον αν ως «φρέσκοι» θεωρηθούν οι τελευταίοι ήχοι της μόδας). Το ψηστήρι από τους φίλους έγειρε την πλάστιγγα τελικά υπέρ της παλαιάς συνήθειας. Να λοιπόν τα 20 αγαπημένα μου τραγούδια για το 2013 με σχόλια αυστηρά έως 140 λέξεις στο καθένα. Αν θέλετε μπορείτε να ρίξετε εσείς περισσότερο σιρόπι. Στα hyperlinks υπάρχουν τα video, στο τέλος η λίστα ολόκληρη στο Mixcloud και σχεδόν ολόκληρη στο Spotify. Καλή ακρόαση…

Front Cover

20:   Rykarda Parasol – Take only what you can carry Η εβραϊκής καταγωγής οικογένειά της διέφυγε στην Αμερική. 60 χρόνια μετά, η ίδια κοιτά στο παρελθόν και με το “rock noir” της γνωρίζει επιτυχία στην Ανατολική Ευρώπη.

19: Jon Hopkins – Immunity Δύο διακριτοί κόσμοι: οι εκπληρωμένες επιθυμίες και οι ανικανοποίητες, αυτές που φοβήθηκα να κυνηγήσω. Εδώ, ο μουσικός χάρτης του τόπου συνάντησής τους.

18: Christopher Owens – Part of me Είναι ωραίο παιδί, έχει ταλέντο, φιλοδοξία και βεβαρημένο οικογενειακό ιστορικό. Τα κακά νέα: διέλυσε το υπέροχο γκρουπ του, τους Girls. Καλά νέα γιοκ, μόνο αυτό.

17: Julian Cope – They were on hard drugs  Mετά από μια σειρά δίσκων στα όρια της αντοχής των πιστών, η ιδεολογική σύγχυση παραμένει, αλλά οι ψαλμοί και τα ξόρκια έγιναν πάλι τραγούδια. Κι ο Άγιος φοβέρα θέλει.

16: Janelle Monáe feat. Solange – Electric Lady Υπάρχει μια εκδίκηση του Καλού στο γεγονός ότι η νέα βασίλισσα της soul δεν είναι σεξοβόμβα, αλλά ξεπερνά τις ανταγωνίστριές της σε στιλ και καλλιτεχνική αυτονομία.

15: Madness – Never knew your name Η παρακμή τους ξεκίνησε όταν μαλάκωσαν τον ήχο τους. Μετά από τόσα χρόνια, επιτέλους έχουμε λόγο να τους απολαύσουμε δίχως το  ζαχαρωμένο αφροδισιακό της νοσταλγίας.

14: Neko Case – Nearly Midnight, Honolulu Η ψεύτικη υπόσχεση ότι το τραγούδι θα διασώσει τη μνήμη ηχεί αληθινή όσο διαρκεί, όπως το σπίρτο για το κοριτσάκι.  Το τέλος της Americana.

13: Daft Punk – Horizon  Ένα εκ των υστέρων soundtrack της παιδικής ηλικίας σε μικροαστική οικογένεια, σε μεγάλη πόλη της Δύσης, τη δεκαετία του ’70. Ακόμη κι αν η «αίσθηση της εποχής» είναι ψέμα.

12: Grant Hart – So Far from Heaven Το αδικημένο από την Ιστορία μισό των Hüsker Dü παίρνει τη σκυτάλη από τον Μίλτον και τον Μπάροουζ και ολοκληρώνει επιτυχώς μια προσωπική κούρσα αλλεπάλληλων πτώσεων.

11: Adrian Younge presents the Delfonics – Enemies Ο παλιός έβαλε μύθο και φωνή, ο νέος τα σύγχρονα beat, και οι δυο μαζί έγραψαν τραγούδια που κολλάνε στον εγκέφαλο σαν μια προσωπική τράπεζα από samples πρώτης ανάγκης.

10: Low- Just make it stop Ποτέ δεν είναι αργά να αλλάξω γνώμη για τις μπάντες που υποτιμούσα τη δεκαετία του ’90. Έβαλαν και τον Jeff Tweedy στην παραγωγή, να μη μου αφήσουν πολλά περιθώρια…

9: Julia Holter – Hello stranger O Φελίνι είχε πει ότι ένα καλό μυθιστόρημα θα γίνει αναγκαστικά μια μέτρια ταινία. Εδώ μια απόδειξη ότι αυτό δεν ισχύει πάντα για τις διασκευές μεγάλων τραγουδιών.

8: Brian Eno – Mother of Violence Από το πολύ project, o Gabriel έχει γίνει περίγελος της κριτικής. Για να μην μπει στο κάδρο, ο Bowie δεν του έξυσε την πλάτη. Καλύτερα, τα νύχια του Eno είναι πιο κοφτερά.

7: Atoms For Peace – Before Your Very Eyes Το τελευταίο που χρειάζεστε είναι ένα ακόμη super-group. Μάλιστα, ο επικεφαλής Thom Yorke κάνει τα γνωστά φωνητικά ακροβατικά. Πριν βγάλετε αφρούς, ακούστε το.

6: Jill Birt – Fete day  Blue sky day. Ανανεωμένη πίστη στην ομορφιά. Απώλεια. Δεν χρειάζονται φαντάσματα, φτάνει η σκόνη στον πάγκο της κουζίνας. Το μελόδραματελείωσε πριν πολλά χρόνια.

5: Momus – For Elise Ένα λεπτό και σαράντα έξι δευτερόλεπτα καθαρής απογοήτευσης από τον έρωτα και την τέχνη. Τουλάχιστον (ο πάλαι ποτέ λαμπερός δανδής) ζητά συγγνώμη από τον Μπετόβεν.

4: Robyn Hitchcock – Harry’s song  Από τη νεοψυχεδέλεια στον Dylan και πάλι πίσω, του αρκεί η συνοδεία του πιάνου για να της πει ότι ακόμη την περιμένει όπως το αύριο, αλλά δεν ξέρει τίποτα για εκείνη, πια.

3: Linda Perhacs – Freely Αν ο δίσκος της που θα βγει τον Μάρτιο, είναι σε αυτό το επίπεδο, τότε τα σαράντα χρόνια που μεσολάβησαν από την προηγούμενη δουλειά της, θα φαίνονται λογικό διάστημα.

2: Crime & The City Solution – My Love Takes Me There Αυστηρά μιλώντας, δεν υπάρχει ένας μοιραζόμενος κόσμος πέρα από τις λέξεις. Διαπίστωση αδιάφορη για τους ρομαντικούς, όσο καιρό σκοτώνουν τον έρωτά τους.

1: Myron & E – If I Gave You My Love  Βαρεθήκατε τα τραγούδια που προσπαθούν απελπισμένα να μοιάζουν σαν να γράφτηκαν στα seventies; Να τουλάχιστον  ένα τεράστιο hit, κλασικό σε ένα παράλληλο σήμερα…

Spotify

Advertisements

Ένα Σχόλιο

  1. […] Tην ανάρτηση αυτή μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ: https://feleki.wordpress.com/2013/12/26/%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%8… […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: