Υπάρχει πρόσωπο πίσω από τη μάσκα του τρόμου;

maskaΓράφει ο Γιώργος Στόγιας

Διάβασα την έκκληση της οικογένειας του Γιώργου Φουντούλη, του ενός δηλαδή από τους δύο δολοφονημένους χρυσαυγίτες, σχετικά με τον χαρακτήρα της σημερινής κήδευσής του:

«Την Δευτέρα 4-11-2013 θα αποχαιρετήσουμε τον αγαπημένο μας Γιώργο Φουντούλη από τον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Παλαιό Ηράκλειο στις 3μμ. Η οικογένεια θέλει να παρευρεθούν όλοι οι φίλοι του Όχι σαν χρυσαυγίτες αλλά σαν φίλοι που θέλουν να τιμήσουν τον φίλο τους. Δεν θέλουμε ΑΙΜΑ το παιδί μας πότισε την άσφαλτο με το αίμα του ούτε ΤΙΜΗ γνωρίζουμε την ακεραιότητα και την εντιμότητα του παιδιού μας. Η Οικογένεια δεν επιθυμεί να παρευρεθεί ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΜΜΑ. Η οικογένεια δεν επιθυμεί στεφάνια και λουλούδια και αντί για αυτό στην είσοδο του Ναού θα υπάρχει ένα κουτί που μπορεί όποιος θέλει αυτά τα χρήματα που θα έδινε για λουλούδια ή στεφάνι να τα δώσει για την ενίσχυση του ΣΙΚΙΑΡΙΔΕΙΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ στο οποίο φοιτά η ΕΙΡΗΝΗ η ΛΑΤΡΕΜΕΝΗ ΑΔΕΛΦΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ.»

Σε πολιτικό επίπεδο, δεν βρίσκω καμία δικαιολογία για έναν άνθρωπο που έχει ενταχθεί σε ένα κόμμα/εγκληματική οργάνωση και που, το πιθανότερο, έχει λάβει μέρος σε τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίων μεταναστών. Τις δημοκρατικές και ανθρώπινες αξίες που δεν κατάφερε να του μεταδώσει η οικογένεια και το σχολείο, θα έπρεπε το κράτος με τους νόμους και τα μέσα επιβολής του να τον είχε αναγκάσει να τις σεβαστεί.

Σε επίπεδο όμως ατομικής ιστορίας (με μόνο στοιχείο βέβαια το παραπάνω κείμενο), η πραγματικότητα φαίνεται πιο σύνθετη και αντιφατική. Η προφανής παρατήρηση είναι ότι ο Φουντούλης ασπαζόταν μια ιδεολογία που προκρίνει τη θανάτωση των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες, ενώ ο ίδιος λάτρευε (πάντα σύμφωνα με την οικογένεια) την αδελφή του που έχει σύνδρομο Down. Βρίσκω όμως εξίσου ενδιαφέρον το ότι ο Φουντούλης μεγάλωσε σε μια οικογένεια που φαίνεται να έχει διαφορετικές αξίες από εκείνες που τα ερμηνευτικά μας σχήματα θα προβλέπανε. Η έκκλησή της είναι σαφέστατη σχετικά με αυτό το ζήτημα. Όχι μόνο αρνείται προκαταβολικά την πολιτική εκμετάλλευση του νεκρού παιδιού της («[…]Όχι σαν χρυσαυγίτες αλλά σαν φίλοι»), αλλά προχωρεί σε ευθεία καταδίκη της χρυσαυγίτικης ρητορικής («Δεν θέλουμε ΑΙΜΑ […] ούτε ΤΙΜΗ […]).

Η έκκληση κλείνει με τρόπο που αντιβαίνει πλήρως στο (μεταμφιεσμένο σε εθνικιστικό βιταλισμό) μισαλλόδοξο και θανατολαγνικό όραμα του νεοναζισμού. Η οικογένεια φέρνει στο προσκήνιο την Ειρήνη (αρθρώνοντας το όνομά της και τις δυσκολίες της, πέρα από το φόβο του στιγματισμού) και, στην κατεύθυνση της επιθυμίας για ζωή σε ένα καλύτερο και δικαιότερο παρόν, ζητάει την οικονομική ενίσχυση ενός ιδρύματος αλληλεγγύης και μέριμνας προς τους αδύνατους.

Επαναλαμβάνω ότι πολιτικά δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, και το σημείωμα αυτό δεν επιχειρεί να διαμορφώσει κάτι ανάλογο. Δεν μπορώ όμως να μην αναρωτηθώ: Αν ο Φουντούλης ήταν μέλος μια κοινωνίας που αντιμετώπιζε πιο προοδευτικά το πρόβλημα της αδελφής του και υποστήριζε την κοινωνικοποίησή της, μήπως ο ίδιος θα ένιωθε λιγότερο το μίσος εκείνο που τον έστειλε στην δηλητηριώδη αγκαλιά της Χρυσής Αυγής;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: