Το δις εξαμαρτείν…

Μεταξύ Ιουνίου 2011 και Ιουνίου 2012 ένα αδιανόητο μείγμα δυνάμει απόλυτης οικονομικής κατάρρευσης, πολιτικής αστάθειας και σποραδικής αλλά ακραίας κοινωνικής έντασης δημιουργούσε ένα μοναδικό στην Ευρώπη, αδιανόητο, δυστοπικό σκηνικό και παρέλυε τα πάντα, με αποκορύφωμα το διάστημα μεταξύ δημοψηφίσματος-Παπαδήμου και μεταξύ των δύο εκλογών. Έπειτα, λίγο με την εκτόνωση στις κάλπες (και την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση της αγανάκτησης), λίγο με την πικρή συνειδητοποίηση της πραγματικότητας, λίγο με την επιβιωτική προσαρμογή, λίγο με τη διακριτική μεταμέλεια των δανειστών και τη συνέχιση της όποιας προσαρμογής και χάρη στην τρικομματική (έστω με το 4-2-1) είχε δημιουργηθεί μια κάπως ανεκτή κατάσταση.

To grexit φαινόταν να έχει απομακρυνθεί, μαζί με την πολιτική αστάθεια και την κοινωνική έκρηξη. Κάθε εικασία για άτακτη χρεοκοπία, νέες εκλογές ή μαζικές συντεχνιακές συγκεντρώσεις έπεφτε στο κενό -και πάλι καλά. Είχε δοθεί χρόνος για την επόμενη μέρα, για την όποια προσαρμογή των παλαιών κομμάτων και τη δημιουργία νέων, ήταν η πρώτη φορά που δεν έβλεπα την πόλη διαρκώς διαλυμένη και διαρκώς βυθισμένη στην κατάθλιψη, παρά τον ζόφο της κρίσης, δεν ήμασταν διαρκώς πρώτο θέμα στα ξένα Μ.Μ.Ε, φεύγαμε από δίπολα χωρίς μεγάλη σημασία. Έπειτα από καιρό (ανεξαρτήτως πεποιθήσεων) φτιάχναμε διακριτικά πλάνα για το τι θα κάναμε στο κοντινό μέλλον, χωρίς απόλυτο πανικό, γινόμασταν ξανά κάπως λειτουργικοί, προσπαθούσαμε να δημιουργήσουμε, ηρεμούσαμε ελαφρώς, ξαναβρισκόμασταν, συζητούσαμε και κάτι πέρα από το Eurogroup, το κάψιμο της Αθήνας και τις ψηφοφορίες στη Βουλή, και μακριά από επικοινωνιακά success stories, βλέπαμε μπροστά μας κάποια κανονικότητα και προβλεψιμότητα, περιμένοντας με λίγο άγχος και αρκετή αποκτημένη ανθεκτικότητα τους τουρίστες, τα κουρέματα και τα πρωτογενή πλεονάσματα.

Με την έμπνευση της Τρίτης, το φάντασμα της έντασης, της έκρηξης, του διχασμού και της εκλογομανίας επέστρεψε, ελπίζω όχι για να μείνει. Αυτοί που το γέννησαν ξανά είναι απολύτως ανεύθυνοι και λίγοι. Όσοι πιθανώς το κάνουν να θεριέψει, και μας γυρίσουν στο κλίμα 20011-12 και σε ατελέσφορες κάλπες, που θα φέρουν την επιστροφή της επισφάλειας, την επανάκαμψη των δραχμικών σεναρίων και ξανά τη διαρκή διεθνή αρνητική δημοσιότητα δεν θα είναι απλώς κοντόφθαλμοι. Θα είναι ασυγχώρητοι και μοιραίοι, κι αυτή τη φορά οριστικά και όχι οριακά όπως παραλίγο να ήταν πέρσι, όταν μια απλή συγκυρία τους έκανε να ηγεμονεύουν ως εκπρόσωποι του ευρώ. Ας το έχουν κατά νου, γιατί όσοι καταπιεζόμαστε μεταξύ ρετρό αυταρχικής λαϊκής δεξιάς, κι ακόμα χειρότερα, κομμουνιστογενούς χρεοκοπικού ποπουλισμού, κι ακόμα πολύ χειρότερα, νεοναζιστικής φρίκης, είμαστε πολύ πιο πολλοί απ’όσο φαινόμαστε και κάποια στιγμή θα βρούμε τη φωνή που μας ενώνει, ελπίζω όχι πάνω στα αποκαΐδια.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Μακάρι να είμαστε πολύ πιο πολλοί, αλλά επέτρεψε μου να διατηρώ τις επιφυλάξεις μου.
    Συμφωνώ απόλυτα κατά τα υπόλοιπα ……για να δούμε

  2. Δεν νομίζω ότι είμαστε και τόσοι πολλοί

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: