Η αθεράπευτη «χουντοφιλία» του αριστερού ριζοσπαστισμού

avgiΤου Β.Λ.

Έχω σοβαρές υποψίες ότι ένα κομμάτι της αριστεράς ενδόμυχα θα ήθελε να (ξανά)βιώσει τις συνθήκες της επταετίας. Ίσως είναι υπερβολικό αυτό που ισχυρίζομαι αλλά πώς να εξηγήσει κάποιος τους επανειλημμένους παραλληλισμούς του σημερινού καθεστώτος με τη χούντα του Παπαδόπουλου; Ενδεχομένως ένας τίτλος που θα ταίριαζε σ’ αυτήν την αριστερά να είναι «η αθεράπευτη «χουντοφιλία» του αριστερού ριζοσπαστισμού».

Πολλοί λοιπόν, προσπαθούν να συμβολοποιήσουν τον αγώνα τους εναντίον της μνημονιακής κυβέρνησης προκειμένου να αξιοποιήσουν κάθε ικμάδα του εαυτού τους και να δικαιολογήσουν ενέργειες που πριν θα φαίνονταν βαθύτατα αντιδημοκρατικές. Ταυτίζουν έτσι τη σημερινή κυβέρνηση με τη χούντα, ό,τι πιο ανίερο και ποταπό, για να δικαιολογήσουν το «ανώτερο», το «ύψιστο», το «ηθικό» των προθέσεών τους. Μια δικτατορία και μάλιστα τόσο κοντινή χρονικά, είναι ένα εύλογο και αναμενόμενο γεγονός αναφοράς και σύγκρισης.

Κατ’ αρχάς ξυπνάει μνήμες σε όσους τότε συμμετείχαν ενεργά στην ανατροπή της με το ένα ή τον άλλον τρόπο και βλέπουν τώρα, μεσήλικες οι περισσότεροι, ότι δεν πρόκειται να τους ξαναδοθεί άλλη ευκαιρία να κατέβουν στους δρόμους, να σηκώσουν πλακάτ, να ανεμίσουν σημαίες, να συμβάλλουν στη ρήξη ενός καθεστώτος.

Ταυτόχρονα η ηρωϊκή αφήγηση των μετεχόντων στα τότε γεγονότα καλλιεργεί στους νεότερους την ενοχή της μη βίωσης μιας τόσο σημαντικής πολιτικής και κοινωνικής αντίδρασης από την οποία θα απαλλαγούν όταν συμπράξουν στην ανατροπή του «χουντοποιημένου» σημερινού καθεστώτος.

Κάνοντας λοιπόν, αναγωγές στο «μαύρο» παρελθόν της χώρας, η αριστερά (και όχι μόνο) προσπαθεί να οικειοποιηθεί ψηφοφόρους. Συνεχίζει να βολεύεται στις γνωστές συνταγές, που καμπόσα χρόνια πριν μπορούσαν να «πυροδοτήσουν» μαζικές κινητοποιήσεις, τώρα όμως φαντάζουν να είναι εκτός τόπου και χρόνου.

Οι συχνές αναφορές μάλιστα στη χούντα περισσότερο οδηγούν στην αμφισβήτηση της δημοκρατίας και λιγότερο στην βελτίωση και εδραίωσή της. Και ίσως το μόνο νέο πρόταγμα πια που φαίνεται να ξεπηδάει είναι η κατάλυσή της.

Όσο συχνότερα μπορεί κάποιος να λέει ότι «η χούντα δεν τελείωσε το ’73» και να κουβαλάει πλακάτ με το γνωστό πουλί, τόσο περισσότερο πείθεται για τη μη αναγκαιότητα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και αμφισβητεί τη νομιμότητα των εκλεγμένων κυβερνήσεων. Κι αν η αριστερά θεωρεί ότι είναι στη φύση του Έλληνα να αντιστέκεται, τότε θα πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα «ποιος είναι τελικά ο σημερινός Έλληνας» και αν θα πρέπει να μείνει, σε συνθήκες ραγδαίων αλλαγών, πιστός σε τέτοια πρότυπα και συμπεριφορές που εκπορεύονται -σύμφωνα με την αριστερά- από την αναλλοίωτη και αχρονική ιστορία και παράδοσή του.

Advertisements

19 Σχόλια

  1. «πώς να εξηγήσει κάποιος τους επανειλημμένους παραλληλισμούς του σημερινού καθεστώτος με τη χούντα»;
    Έλα ντε! Μήπως -που λέει ο λόγος βρε αδερφέ- να τους εξηγήσει μέσω του γεγονότος ότι το σημερινό καθεστώς αντιμετωπίζει τους εκπαιδευτικούς, και όποιον άλλο απεργήσει, ως φαντάρους;
    Νομίζω ότι ίσως θα άξιζε τον κόπο να εξετάσουμε αυτό το ενδεχόμενο.
    Αλλά, μια που αρχίσαμε το παιχνίδι των ερωτήσεων, να θέσω κι εγώ μια: πώς να εξηγήσουμε το γεγονός ότι, όταν ουσιαστικά καταργείται το δικαίωμα της απεργίας, (μία ενέργεια η οποία μάλλον οδηγεί στην αμφισβήτηση της δημοκρατίας και λιγότερο στην βελτίωση και εδραίωσή της), κάποιοι αποφασίζουν να κάνουν αντιπολίτευση όχι στην κυβέρνηση, αλλά στην αντιπολίτευση;

    • Είναι ξεκάθαρο ότι μόνο αυτό είναι το μέλημα του συντάκτη: το επίπεδο της κριτικής που ασκεί ο σύριζα και όχι ότι έχουμε για πρώτη φορά εφαρμογή του μέτρου της… προληπτικής επιστράτευσης. Πραγματικά, γιατί δεν το βλέπουμε; Ο μεγάλος κίνδυνος προέρχεται από ένα πρωτοσέλιδο μιας εφημερίδας με κυκλοφορία κάτω από 5.000 φύλλα και όχι από την ουσιαστική απαγόρευση των απεργιών!

  2. Κατανοητή η άποψη για το κακόγουστο πρωτοσέλιδο της Αυγής και συμφωνώ για το επικίνδυνο των αναφορών σε χούντα κλπ από την αριστερά. Όμως σε αυτή τη συγκυρία, με εκπλήσσει πραγματικά η απουσία άποψης για την ουσία του θέματος: την απεργία των εκπαιδευτικών, την επιστράτευση, τις προωθούμενες αλλαγές στην παιδεία και τη χρονική στιγμή που επέλεξε η κυβέρνηση για ακόμα μια επίδειξη αυταρχισμού.

  3. Απάντηση σε Ανώνυμο 11:44: Μόνο η αντίδραση της κυβέρνησης σας προβληματίζει; Για τη στάση της ΟΛΜΕ δεν εχετε να πείτε τίποτε;

  4. Γιατί σας εκπλήσσει η όλη ιστορία με την επιστράτευση; Αναμενόμενο ήταν. Οι εκπαιδευτικοί αυτοπαρουσιάζονται ως θύματα και το κράτος ως θύτης. Αλλά αυτό δεν ήθελαν και οι εκπαιδευτικοί; Να γίνει ντόρος! Με το μέτρο της επιστράτευσης εν γένει δε συμφωνώ αλλά θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον, αν η αριστερά άνοιγε τη συζήτηση για την εκπαίδευση (και όχι μόνο) παρουσιάζοντας νέα προτάγματα και όχι να αναλώνεται σε «ηρωϊκές θυματοποιήσεις». Και το κειμενάκι γράφτηκε με αφορμή το πρωτοσέλιδο που για άλλη μια φορά γίνεται αναφορά σε χούντα. Δεν με ενδιέφερε τόσο η απεργία της ΟΛΜΕ.

  5. Η όλη ιστορία με την επιστράτευση, εμένα -όπως και τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών- μας εκπλήσσει επειδή συνιστά εκτροπή από τη δημοκρατική νομιμότητα και το κράτος δικαίου, η οποία δεν έχει ποτέ συμβεί σε καμία από τις θεωρούμενες «ευνομούμενες χώρες της Ευρώπης». Αμφιβάλλω αν έχει συμβεί και σε οποιαδήποτε άλλη χώρα.
    Τώρα, αν αυτό είναι «αναμενόμενο», εξαρτάται από τον ορίζοντα προσδοκιών του καθενός. Το επιχείρημα όμως ότι «αυτό επιδίωκαν οι εκπαιδευτικοί», είναι επιχείρημα βιαστή: αυτό επιδίωκε η βιασμένη, άρα εγώ είμαι αθώος που την βίασα.

  6. Ήταν αναμενόμενη η «προληπτική» επιστράτευση, πριν καν αποφασίσουν για την απεργία οι ΕΛΜΕ; Δεν θέλω να ηρωοποιήσεω κανέναν, αλλά η κυβέρνηση είναι αυτή που δεν άφησε περιθώρια διαλόγου και εξώθησε τους εκπαιδευτικούς στη μόνη αντίδραση που θα μπορούσαν να έχουν -απεργία στις πανελλαδικές.
    Η στάση της ΟΛΜΕ κρίνεται, αλλά εκεί που είχαν φτάσει τα πράγματα τι άλλο μπορούσε να προτείνει; Γιατί η κυβέρνηση δεν έδωσε περιθώριο στο διάλογο τη στιγμή που θίγεται τόσο κατάφωρα ένας εργασιακός κλάδος; Ουσιαστικά η κυβέρνηση χρησιμοποίησε πρώτη ως ομήρους τους μαθητές -κάτι που μετά έκανε και η, στριμωγμένη από τις εξελίξεις, ΟΛΜΕ. Είμαι σίγουρη ότι οι τελευταίοι που ήθελαν να προκαλέσουν πανικό στους μαθητές είναι οι καθηγητές τους που ζουν καθημερινά από πρώτο χέρι το άγχος τους -αλλά δεν είχαν άλλη επιλογή.

  7. «Οι συχνές αναφορές μάλιστα στη χούντα περισσότερο οδηγούν στην αμφισβήτηση της δημοκρατίας και λιγότερο στην βελτίωση και εδραίωσή της. Και ίσως το μόνο νέο πρόταγμα πια που φαίνεται να ξεπηδάει είναι η κατάλυσή της.»

    Mήπως αυτό είναι τελικά το ηθικόν δίδαγμα που θέλει να περάσει ο αρθρογράφος; Ότι δηλαδή, όσο αναδεικνύουμε το γεγονός ότι η δημοκρατία καταλύεται κάθε μέρα de facto, τόσο συμβάλλουμε άθελά μας στην de jure κατάλυσή της. (Στρεψοδικία το λεν αυτό, ή ιδέα μου είναι;…)

  8. Το όλο «επιχείρημα» θυμίζει ύποπτα την κριτική των «μετριοπαθών πολιτικών δυνάμεων» της Βαϊμάρης εναντίον του KPD και δευτερευόντως εναντίον του SPD, λέγοντας ότι τα δύο αυτά κόμματα, αντιτασσόμενα στην κατάλυση του Συντάγματος που επιχειρούσε ο Πρόεδρος Χίντεμπουργκ, άθελά τους βοήθησαν την άνοδο του Χίτλερ. Με βάση αυτή τη λογική, το θέμα δεν είναι να υπερασπιστούμε το Σύνταγμα και τη Δημοκρατία, αλλά να διαλέξουμε ανάμεσα στην «καλή» δικτατορία του Χίντεμπουργκ και την «κακή» δικτατορία του Χίτλερ.

  9. Κανένας εργασιακός κλάδος δεν θίγεται κατάφωρα. Απλά κάποια σκανδαλώδη προνόμια που είχαν δοθεί από το πελατειακό κράτος σήμερα καταρρέουν σχεδόν από μόνα τους. Λόγω έλλειψης χρημάτων προφανώς. Και μιλάω για το ωράριο, για την αξιολόγηση και την εξασφάλιση της οργανικής θέσης είτε υπάρχουν είτε όχι σχολείο και μαθητές. Θα ακολουθήσουν και άλλα σε άλλους κλάδους. Οι μειώσεις μισθών ήταν το εύκολο μέρος. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τους ΔΥ. Τώρα που ελέω τρόικας αναδιαρθρώνεται και ορθολογικοποιείται το κράτος. Δυστυχώς οι αλλαγές θα πλήξουν και δίκαιους και άδικους, αλλά έτσι δε συμβαίνει πάντα;

  10. Παρ’ όλα αυτά φίλοι δεν τοποθετείστε στο βασικό επιχείρημα του άρθρου: στις επανειλημμένες αναφορές της αριστεράς στη χούντα. Συμφωνείτε δηλαδή ότι βιώνουμε καταστάσεις ολοκληρωτισμού και κατάλυσης κάθε δημοκρατικού δικαιώματος; Τότε λυπάμαι πολύ αλλά εγώ δεν το βλέπω έτσι. Σε μια Ελλάδα που αλλάζει οι συγκρίσεις με άλλα καθεστώτα στερούνται αν μη τι άλλο φαντασίας και καταδεικνύουν την ένδεια επιχειρημάτων και την ανυπαρξία κάθε διάθεσης για την εύρεση λύσεων. Το σίγουρο είναι όπως γράφει και ο Λεό, ότι κάθε αλλαγή από αυτά που ως τώρα είχαμε συνηθίσει είναι επίπονη και δεν μπορεί να τους βρίσκει όλους σύμφωνους. Γι’ αυτό και κάποια στιγμή ο συνδικαλισμός θα πρέπει να μάθει να συνδιαλέγεται, να συζητάει, να προσφέρει απαντήσεις και κυρίως να ξεφορτωθεί την αυτοαναφορικότητά του.

    • Δεν μου αρέσουν αυτές οι αναφορές, δεν προσφέρουν αναλυτικά εργαλεία για την κατανόηση της πραγματικότητας (που για μένα είναι στόχος της αριστερής σκέψης). Ωστόσο υπάρχουν σαφή δείγματα αυταρχικής συμπεριφοράςκαι υπονόμευσης του κράτους δικαίου από την πλευρά της κυβέρνησης και αυτό πρέπει να το βλέπουμε, να το αναλύουμε και να το στηλιτεύουμε. Το Φελέκι διαφωνεί με αυτή την άποψη;

    • «Ο συνδικαλισμός θα πρέπει να μάθει να συνδιαλέγεται»;
      Βρίσκω τη διατύπωση αυτή πραγματικά προκλητική, όταν διατυπώνεται ειδικά σήμερα.
      Με ποιον θα έπρεπε να «συνδιαλεχθεί» η ΟΛΜΕ;
      Με αυτούς που θα έρθουν να επιδώσουν φύλλα πορείας στους καθηγητές;
      Δηλαδή το κράτος ξέρει να συνδιαλέγεται και ο συνδικαλισμός δεν ξέρει;
      Τέλος, υπενθυμίζω ότι την απεργία στην ΟΛΜΕ δεν την κάνει «η αριστερά». Αντιθέτως, η αριστερά -ή ένα τμήμα της, το ΠΑΜΕ- είναι η μόνη που μειοψηφεί. Την απόφαση για απεργία την έχουν υπερψηφίσει όλες οι παρατάξεις, και ιδίως όλες σχεδόν οι ΕΛΜΕ με συντριπτικές πλειοψηφίες.

    • Προφανώς, αγαπητέ, δεν έχει επιβληθεί στρατιωτική χούντα. Όχι ακόμα τουλάχιστον. Αν όμως νομίζετε ότι ζούμε σε μια χώρα όπου γίνεται σεβαστή η συνταγματική νομιμότητα, λυπούμαι αλλά μάλλον δε ζούμε στην ίδια χώρα. Και, με δεδομένο ότι προσωπικά τυχαίνει να είμαι ακόμα κάτοικος Ελλάδας, πιθανολογώ ότι ίσως εσείς να έχετε στο μεταξύ μεταναστεύσει στη Σουηδία ή στον Καναδά. Ή και στη Γερμανία ακόμα, όπου αυτή τη στιγμή απεργούν οι καθηγητές εν μέσω εξετάσεων, αλλά ουδείς διανοείται να εφαρμόσει μέτρο αντίστοιχο της πολιτικής επιστράτευσης.
      Κατά τα λοιπά, και μόνον το γεγονός ότι διαλέγετε να περιγράψετε το δράμα που ζούμε καθημερινά με την ουδέτερη έκφραση «η Ελλάδα αλλάζει» (τα σέβη μου για τον άψογο χειρισμό της σημιτικής διαλέκτου εκ μέρους σας!) δείχνει ότι πράγματι δε ζούμε στην ίδια χώρα. Πόσο σας ζηλεύω, ξενιτεμένε συμπατριώτη μας…

  11. Προς leo 14:00: Αν θεωρείτε «ορθολογικοποίηση» πρακτικές διάσωσης του πελατειακού κράτους, σαν αυτές που περιγράφονται στο παρακάτω άρθρο (και τις οποίες φυσικά και η Δημοκρατική Αριστερά επικροτεί), τότε αντιλαμβανόμαστε εντελώς διαφορετικά την έννοια της μεταρρύθμισης:

    http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CE%B5%CE%BC%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%89-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CE%AF%CE%BA%CE%B7%CF%83%CE%B7?fb_action_ids=529153673808866&fb_action_types=og.likes&fb_source=other_multiline&action_object_map=%7B%22529153673808866%22%3A161120584054479%7D&action_type_map=%7B%22529153673808866%22%3A%22og.likes%22%7D&action_ref_map=%5B%5D

  12. Κύριε Γαβριηλίδη, πώς τα περνάτε στις Βρυξέλλες; Για πότε την κόβετε την εξέγερση των λαών του νότου και τη μαζική υπεράσπιση της τάξης των οδηγών μετρό και των εκπαιδευτικών; Πότε θα επιστρέψουμε στις πλατείες; Πότε θα αναβιώσει ο Δεκέμβρης του 2008; Ποτε επιτέλους με ένα άρθρο θα καταγγελθεί το μνημόνιο εντός του ευρώ και θα επανέλθουν οι μισθοί εκεί που ήταν; Φωτίστε μας.

  13. «Οταν ο κάθε Πορτοσάλτε κάνει πως «λυπάται τα παιδιά», όταν ο κάθε Πρετεντέρης σουφρώνει τα χείλη για «τους κόπους των υποψηφίων που κινδυνεύουν», όταν ο κάθε Παπαδημητρίου αναρωτιέται «πώς τολμούν οι καθηγητές να κινητοποιούνται», όταν ο κάθε Ευαγγελάτος ρίχνει το ανάθεμα στους δασκάλους, ουσιαστικά δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να ρίχνουν σκόνη για να χαθεί από τα μάτια των θεατών ο δήμιος και να προβληθεί σαν αίτιος του κακού ο εργαζόμενος που διεκδικεί.

    Σταράτα πράγματα. Η ήττα των εκπαιδευτικών θα είναι ήττα των εργαζομένων. Τελεία και παύλα. Γιατί δεν μιλάμε ούτε για φραγκοδίφραγκα, ούτε για ωράριο εργασίας. Μιλάμε για την τύχη του δημόσιου σχολείου, για την τύχη των τροφίμων του, για την τύχη των μαθητών, για την τύχη των εκπαιδευτικών, για την τύχη των εργαζομένων. Περί αυτού πρόκειται για όποιον έχει τα μάτια να δει και την τιμιότητα να πιστέψει στα μάτια του. Για όποιον έχει στοιχειώδες ταξικό κριτήριο και γνωρίζει σε ποια όχθη του ποταμού ανήκει.»

  14. Θέλω να σας συγχαρώ για το άρθρο σας που αναδεικνύει μια από τις κωμικοτραγικές παθογένειες της Αριστεράς και να εμπλουτίσω τα στοιχεία σας με ένα μαργαριτάρι της αριστερής «χουντοφιλολογίας», που αλίευσα στην συμπαθητική «Εφημερίδα των Συντακτών», που όμως χτες δεν ντράπηκε να παρουσιάσει τη μαζική αποοκιμασία των καθηγητών στην απεργία μέσα στις εξετάσεις (πάνω από το 75% δεν πήγε στις συνελεύσεις), ως δήθεν μαζική έγκριση και αντιστασιακή ετοιμότητα, αλλοιώνοντας την ωμή πραγματικότητα.
    Ιδού λοιπόν τι γράφει κάποιος συντάκτης που προφανώς έχει χάσει κάθε αίσθηση του μέτρου και ασχημονεί με τρόπο ανεπίτρεπτο. Έχει βαλθεί ο ΣΥΡΙΖΑ να μας κάνει να συμπαθήσουμε το αντιπαθέστατο τριο που μας κυβερνάει.

    http://www.efsyn.gr/?p=50233

    «ΛΕΣΒΟΣ «Οπως στη χούντα…»

    «Μου θύμισε όταν ήρθαν να πάρουν τον πατέρα μου για τη Μακρόνησο», σχολίασε έξω από τη συνέλευση των εκπαιδευτικών της ΕΛΜΕ Λέσβου για την επιστράτευση, όταν συναγωνιστής του διηγούνταν στους καθηγητές το πώς έφτασε στα χέρια του το φύλλο της επίταξης. «Ημουν στο χωράφι για δουλειές, όταν η αστυνομία χτύπησε στο σπίτι μου. Ανοιξε η μικρή μου κόρη. Ηταν 4 το απόγευμα. «Πού είναι ο πατέρας σου;» τη ρώτησαν και τους εξήγησε ότι έλειπα. “Να του πεις να έρθει στο Τμήμα μέσα σε δύο ώρες αλλιώς θα έχει μεγάλο πρόβλημα”. Γύρισα σπίτι και είδα το παιδί μου τρομοκρατημένο. Πότε θα σταματήσει αυτή η χούντα;»

    Αν. Παζ.

    :

  15. Το βρώμικο φαιο-«κόκκινο» παιχνίδι με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο

    http://kokkinometerizi.blogspot.gr/2013/05/blog-post_25.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: