Πόσο σίγουροι είμαστε ότι «η δημοκρατία δεν τρομοκρατείται»;

Λοιπόν, θα παλαβώσουμε τελείως σε ετούτη εδώ τη χώρα. Η μεν Νέα Δημοκρατία κατηγορεί το ΣΥΡΙΖΑ ότι υποθάλπει τρομοκράτες, η δε αξιωματική αντιπολίτευση ότι το κόμμα του Σαμαρά έχει σχέσεις με παρακρατικές οργανώσεις. Στα δύο δηλαδή μεγάλα κόμματα, σ’ αυτά που κέρδισαν την πλειοψηφία των ελλήνων πολιτών, θεωρείται δεδομένο ότι και οι μεν και οι δε σχετίζονται με κάποιο τρόπο με δολοφόνους, τρομοκράτες, μαφιόζικα χτυπήματα κλπ.

Η απουσία ενός σοβαρού σχεδίου εξάρθρωσης της τρομοκρατίας προσφέρει απλόχερα και στα δύο κόμματα το έδαφος να «επιχειρηματολογούν», προσπαθώντας να αποκομίσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερα κομματικά οφέλη. Όσο το τοπίο παραμένει θολό, τόσο ο λαϊκισμός και η μπουρδολογία θα θριαμβεύει. Βέβαια, σ’ αυτήν την κυβέρνηση υπάρχουν άλλα δύο κόμματα που δυστυχώς ποιούν την νήσσαν και προτιμούν να μη βγουν στο προσκήνιο και να διεκδικήσουν τ’ αυτονόητα. Και ποια είναι αυτά;

Το κυριότερο είναι η ασφυκτική πίεση που πρέπει να ασκήσουν προς τον υπουργό Δημόσιας Τάξης, κύριο Δένδια, να δείξει την ίδια ζέση -όπως δείχνει με τις καταλήψεις- και στην προσπάθεια εξάρθρωσης του δικτύου τρομοκρατών και εξυγίανσης του σώματος της Αστυνομίας. Έχω κουραστεί να ακούω δακρύβρεχτες δηλώσεις τύπου «η δημοκρατία δε τρομοκρατείται» και μέσα σε λίγες ώρες να σκάνε γκαζάκια εδώ και εκεί.

Φυσικά και η «δημοκρατία τρομοκρατείται» και τότε είναι που ο λύκος χαίρεται˙ στο ρόλο του λύκου η Χρυσή Αυγή. Η δημοκρατία δεν είναι μόνο μία άυλη έννοια. Είναι και οι ίδιοι οι άνθρωποι που γεμίζουν με φόβο όταν κινδυνεύουν να φάνε καμιά σφαίρα στο κεφάλι. Είναι οι άνθρωποι που βλέπουν καθημερινά τη δημοκρατία να καταλύεται γιατί δε λειτουργεί ο κρατικός μηχανισμός για να την προστατέψει. Είναι οι άνθρωποι που σιγά-σιγά αρχίζουν να νομιμοποιούν το «νόμος είναι το δίκιο το δικό μου», να ιδιωτεύουν χωρίς να δίνουν δεκάρα τσακιστή για το κοινό καλό, να επιλέγουν αβίαστα αυτούς που απειλούν ανοιχτά και ξεκάθαρα την ίδια τη δημοκρατία.

Έχω την αίσθηση ότι από τη στιγμή που ξεκίνησε η κρίση, ζούμε την εκδίκηση ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού απέναντι στην πολιτική ελίτ. Μια πολιτική ελίτ που τόσα χρόνια χρησιμοποιούσε αυτούς τους πολίτες, καθώς αποτελούσαν το βασικό της στήριγμα. Με την εκδήλωση όμως της κρίσης, τους άφησε μετέωρους, να παλεύουν με καταστάσεις πρωτόγνωρες. Φυσικά οι εν λόγω πελάτες-πολίτες χρησιμοποιούσαν τόσα χρόνια τα οφέλη που απλόχερα τους προσφέρθηκαν. Το κράτος στάθηκε σ’ αυτούς σαν να ήταν τα κακομαθημένα παιδάκια του. ‘Ο,τι ζητούσαν, το έπαιρναν. Τώρα όμως τα κακομαθημένα παιδάκια προδόθηκαν, μισούν τους γονείς τους, ζητούν να τους»σκοτώσουν».

Το πολιτικό σύστημα οφείλει να γίνει αξιόπιστο, να κερδίσει την εμπιστοσύνη γιατί αλλιώς μαζί με τους γονείς τους, οι πολίτες μπορεί να «σκοτώσουν» και την ίδια τη δημοκρατία.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: