Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα…

Όταν ακούω τέτοιες ιστορίες μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι και λέω άντε να γράψω κάτι στο «Φελέκι» να εκτονωθώ. Δε θα αναφερθώ σε κάτι που δε γνωρίζετε, σε κάτι που στην Ελλάδα αποτελεί την εξαίρεση και ουχί τον κανόνα.

Φίλη άνεργη ταξίδεψε στην Πάρο, έχοντας γνωστούς στο νησί μήπως και βρει καμιά δουλειά ως σερβιτόρα τώρα το καλοκαιράκι. Της πρότειναν λοιπόν να εργαστεί σε καφέ με το αστρονομικό ποσό των 4 ευρώ την ώρα και εννοείται μαύρα.

Αυτό που με βγάζει από τα ρούχα μου είναι ότι χρόνια τώρα στην Ελλάδα υπάρχει ένα άτυπο-άγραφο συμβόλαιο για την εποχιακή δουλειά του σερβιτόρου, που αναφέρει ρητά ότι οι περισσότεροι που θέλουν να δουλέψουν στα νησιά, θα ασκήσουν αδήλωτη και κακοπληρωμένη εργασία. Η «βαριά βιομηχανία» της Ελλάδας που λέγεται τουρισμός και στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στη μικρή και μεσαία επιχείρηση (ταβέρνα, ενοικιαζόμενα δωμάτια κλπ.), δεν μπορεί (ή δεν ξέρει τον τρόπο) να προσφέρει σοβαρές υπηρέσιες στους επισκέπτες των νησιών, καθώς θεωρείται ακόμα ότι τα καταγάλανα νερά, το ούζο και τα ηλιοβασιλέματα είναι από μόνα τους αρκετά. Έτσι, οι ελληνόμαγκες των νησιών (καφετζήδες, εστιάτορες, ιδιοκτήτες bar) προτιμούν να πάρουν κάποιον ανειδίκευτο-άνεργο νέο να τους βγάλει τη δουλειά ενώ  ταυτόχρονα θεωρούν ότι του κάνουν και χάρη καθώς ο νέος θα κάνει τις διακοπές του, και θα βγάλει το χαρτζηλίκι του. Και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Η νοοτροπία της «αρπαχτής» ακόμα ζει και βασιλεύει και μη μου πείτε ότι γι’ αυτό φταίει η τρόικα.

Τώρα με την κρίση βέβαια οι καταναλωτές ξοδεύουν λιγότερα, οι επιχειρηματίες όμως στα νησιά επιδιώκουν να έχουν τα ίδια κέρδη με τα προηγούμενα χρόνια και βέβαια οι πρώτοι που θα την πληρώσουν θα είναι οι εργαζόμενοι και το ημερομίσθίο τους. Αντί λοιπόν οι ιδιοκτήτες της μικρής και μεσαίας επιχείρησης να βελτιώσουν τις υπηρεσίες τους (άψογο service, ποιοτικό φαγητό και όχι ξαναζεσταμένο στο φούρνο μικροκυμάτων, προσιτές τιμές) συνεχίζουν στο ίδιο τροπάρι που έχουν μάθει εδώ και δεκαετίες: Να τ’ αρπάξουν για δυο-τρεις μήνες και να ξύνονται τον υπόλοιπο χρόνο. Αυτή είναι λοιπόν η βαριά βιομηχανία μας: τρεις-τέσσερις μήνες το πολύ δουλειά και μετά αραλίκι.

Πολλές όμως απ’ αυτές τις επιχειρήσεις που λειτουργούν μ’ αυτό το πλάνο σήμερα είναι καταδικασμένες να κλείσουν. Σ’ ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον με ευκαιρίες για ταξίδια σ’ όλο τον κόσμο, ο ξένος αλλά και ο έλληνας τουρίστας θα το σκεφτεί περισσότερο αν αξίζει τον κόπο να ξοδέψει τα λεφτά του σ’ ένα για παράδειγμα ενοικιαζόμενο δωμάτιο που έχει άβολο στρώμα και δεν του προσφέρεται πρωϊνό. Και εδώ βρίσκεται το στοίχημα για τον ελληνικό τουρισμό: πώς θα βελτιώσει τις υπηρεσίες του προκειμένου να προσελκύσει μελλοντικούς πελάτες, πάντως όχι δίνοντας 4 ευρώ την ώρα σ’ ένα ανειδίκευτο υπάλληλο.

Για να επανέλθω λοιπόν, στην κακοπληρωμένη και αδήλωτη εργασία η οποία εφαρμόζεται και με την ανοχή της επιθεώρης εργασίας τελικά χαμένοι απ΄αυτή την ιστορία είμαστε όλοι μας. Και οι ίδιοι οι επιχειρηματίες που προσφέρουν κακές υπηρεσίες κάνοντας χρήση ανειδίκευτου προσωπικού, φυσικά οι ίδιοι οι εργαζόμενοι αλλά και οι υπόλοιποι πολίτες που πληρώνουν τις εισφορές τους στα ασφαλιστικά ταμεία για να βλέπουν τον κύριο Μήτσο ή την κυρία Μαρία να φοροδιαφεύγει.

Β.Λ.

Advertisements

Ένα Σχόλιο

  1. Μέσα σε τέσσερις παραγράφους περιέγραψες με τον πιο ολοκληρωμένο τρόπο το πρόβλημα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: