«Μένουμε Ευρώπη». Είμαστε σίγουροι ότι το θέλουμε;

Την Κυριακή που μας πέρασε πραγματοποιήθηκε στο Σύνταγμα η εκδήλωση «Μένουμε Ευρώπη» και ειλικρινά ήταν ενδιαφέρουσα η εμπειρία της συμμετοχής μου. Θα σας εξηγήσω το γιατί:

Η εκδήλωση είχε οργανωθεί μέρες πριν στο διαδίκτυο, χωρίς κομματικά «καπελώματα» και είχε διαδοθεί σε σημαντικό βαθμό από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και όχι μόνο. Ξεκινήσαμε λοιπόν με την παρέα και με την ελπίδα ότι θα μαζευτεί ένας σεβαστός αριθμός ανθρώπων. Φυσικά με το που φτάσαμε στο Σύνταγμα η εικόνα ήταν απογοητευτική: μετά βίας 150 νοματαίοι με σημαίες της Ε.Ε. αλλά και των κρατών-μελών της. «Δεν πειράζει» ομολογήσαμε μεταξύ μας και μπήκαμε κι εμείς στο «πλήθος» για να στηρίξουμε τη προσπάθεια.

Τα ωραία όμως ξεκινούν τώρα.

Ακριβώς απέναντί μας σε απόσταση μερικών μέτρων, άρχισε σιγά-σιγά να μαζεύτεται μια ομάδα «αγανακτισμένων» συμπολιτών μας και το πάρτυ ξεκίνησε.

«Καθαρίστε τα παπούτσια της Μέρκελ λιγούρηδες … γλείφτε το σακάτη πουλημένοι … Προδότες της Εκάλης και του Κολωνακίου … Ψοφήστε όλοι ρε! … Βάλτε το ευτώ στον κώλο σας» ήταν μερικές από τις «κόσμιες» εκφράσεις που μας εκσφεδόνιζαν. Μία φίλη άρχισε να τους «τραβάει» με το κινητό της και φυσικά αναγκάστηκε να σταματήσει όταν ένας «κύριος» την απείλησε: «Τι τραβάς καριόλα; Θα ‘ρθω και θα στο βάλω στον κώλο σου!»

Αναρρωτηθήκαμε τι να είχαν ψηφίσει όλοι αυτοί. Κι εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον της ιστορίας. Εκτός λοιπόν από τις εθνικιστικές-πατριωτικές κορώνες που εκστόμιζαν κάποια στιγμή άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα που συνηθίζουν να λένε οι αντιεξουσιαστές-αναρχικοί: Το «Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών» ήταν το αγαπημένο τους καθώς τραγουδήθηκε πολλάκις. Κι όμως οι άνθρωποι αυτοί ήταν ξεκάθαρο ότι δεν είχαν σχέση με τον αναρχικό χώρο. Μάλιστα ο ένας εξ αυτών, φουσκωτός με μουσάκι και κοντό μαλλί μάλλον ήταν ακροδεξιός ή χρυσαυγίτης, καθώς κάποια στιγμή του ξέφυγε κι ένα «παλιοκομμούνι».

Γιατί τα λέω όλα αυτά;

Η εικόνα που είδαμε την Κυριακή είναι μια μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας. Μπορεί να θέλουμε ως λαός να μείνουμε στο ευρώ αλλά μισούμε τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες που κατά τη γνώμη μας καταδυναστεύουν τη δική μας. Η μικρή συμμετοχή στην εκδήλωση καταδηλώνει την αδυναμία απόκτησης της ευρωπαϊκής ταυτότητας. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ελλάδας και σίγουρα αναδεικνύει την αδυναμία της Ε.Ε. να πετύχει την πολιτική ένωση.

Τα συνθήματα και η ρητορική της «αγανακτισμένης» ομάδας στο Σύνταγμα φανερώνουν τις ζυμώσεις που έγιναν τόσους μήνες στην Πλατεία. Η ρητορική του λαϊκισμού, η συνθηματολογία, η άκριτη παραδοχή κάθε θεωρίας συνομωσίας εκμηδένισαν το χώρο του κέντρου, της διαλλακτικότητας, της ψύχραιμης θέασης των πραγμάτων και έχουν ευνοήσει τα άκρα. Πια δεν έχει σημασία για παράδειγμα αν ένα σύνθημα των αναρχικών το φωνάζουν και οι ακροδεξιοί, αρκεί να γίνεται φασαρία. Έτσι με πολύ εύκολο τρόπο μπορούν οι ψηφοφόροι να μετακινηθούν από την ακροδεξιά στην αριστερά αρκεί να ικανοποιηθεί η ανάγκη τους να φωνάξουν, ν’ αγανακτήσουν, να αποποιηθούν τις ευθύνες τους. Έτσι απλά χάθηκε κάθε πολιτική σκέψη και αναπτύχθηκαν ρεβανσιστικές τάσεις καθώς το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας βιώνει μία από τις μεγαλύτερες ήττες του.

Πριν αποφασίσουμε λοιπόν, αν θέλουμε να μείνουμε στην Ευρώπη (που για μένα είναι αδιαπραγμάτευτο) μήπως θα ήταν καλύτερο να αναστοχαστούμε, ενδεχομένως να επαναπροσδιορίσουμε τη θέση μας ως σκεπτόμενα πολιτικά όντα και να απαντήσουμε στο ερώτημα: «Μένουμε Ελλάδα, αλλά σε ποια Ελλάδα;»

Β.Λ.

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Εδώ που τα λέμε, το να κατεβαίνεις στο Σύνταγμα με σημαίες της Ε.Ε. δεν προκαλεί μόνο το δημόσιο αίσθημα αλλά και την κοινή λογική… Ναι μεν το concept της πρωτοβουλίας είναι αρκούντως στρογγυλευμένο και σχεδόν ο καθένας θα συμφωνούσε με αυτό, αλλά σημασία δεν έχει μόνο τι λες αλλά και πώς το λες και πότε το λες. Όταν ο Σαμαράς έχει κάνει σημαία του την Ευρώπη (και τον φόβο, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία) κι είμαστε μια βδομάδα πριν τις εκλογές, συγγνώμη αλλά δεν θα διαδηλώσω υπέρ της παραμονής μας στο ευρώ με σημαιάκια και μπαλόνια.

    Ακόμη, δύο ενστάσεις σε όσα διαβάζω στο σάιτ της πρωτοβουλίας. Πρώτον, βρίσκω απαράδεκτη την ταύτιση/εξομοίωση Ε.Ε. και ευρωζώνης (”αποχώρηση από ΕΕ και Ευρωζώνη θα ήταν εθνική καταστροφή”, ”Η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ είναι ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ”). Μην τρελαθούμε, ποιος μίλησε για αποχώρηση από την Ε.Ε.; Δεύτερον, άντε και να δεχτώ ότι η έξοδος από το ευρώ είναι εθνική καταστροφή (αν και αυτό σηκώνει πολλή κουβέντα και υπάρχουν πολλές και σοβαρές ενστάσεις). Αυτό που ζούμε τώρα, στο όνομα του ευρώ, δεν είναι εθνική καταστροφή;;

    (Disclaimer: Κι εγώ θέλω να παραμείνω στο ευρώ, όχι όμως με αντάλλαγμα τον ηθικό και οικονομικό βιασμό επ’ άπειρον. Επίσης, και μένα με ξενέρωνε πολύ η καφρίλα της πάνω πλατείας πέρυσι τέτοια εποχή στο Σύνταγμα.)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: