Η επέλαση της ακροδεξιάς ρητορικής προς τα αριστερά

Γράφει ο Γιώργος Στόγιας.

Οι ακροδεξιές αντιλήψεις σχετικά με το έθνος, την ιστορία του και το συσχετισμό αυτών με την εξωτερική πολιτική έχουν διαπεράσει το πολιτικό κέντρο και κατευθύνονται πια προς τα αριστερά. Η «πίεση από τα δεξιά» έχει σαν αποτέλεσμα την υιοθέτηση ρητορικών που προσιδιάζουν στο λόγο των ΑΝ.ΕΛ και του ΛΑ.Ο.Σ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η καταγέλαστη δήλωση του Α. Τσίπρα στην οποία υπερηφανεύτηκε για το ιστορικό του πλεονέκτημα να αντικρίζει  την Ακρόπολη παρά το Ράιχσταγκ.

Πιο σοβαρά τώρα, ας παρακολουθήσουμε από κοντά ένα τέτοιο «μαρκάρισμα»: Πέρσι, το στέλεχος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α Νάσος Θεοδωρίδης δημοσίευσε στην εφημερίδα Αυγή ένα άρθρο στο οποίο υποστήριζε ότι ο – πολιτικά διόλου αθώος- ορισμός της μαζικής εξόντωσης των Ποντίων ως «γενοκτονία» δεν στέκει ιστορικά.

Ένα χρόνο αργότερα, μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου, εθνικιστικά σάιτ ανακαλύπτουν το άρθρο και ξεκινάνε τα κατηγορητήρια. Στα σχόλια κάτω από τις αναρτήσεις, όπου Χρυσαυγίτες και λοιποί «ανησυχούντες» αναπαράγουν τα επιχειρήματα των άρθρων με το γνωστό τους ύφος, οι υποστηρικτές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α απολογούνται γράφοντας ότι οι θέσεις του κ. Θεοδωρίδη δεν εκφράζουν ούτε τους ίδιους αλλά ούτε και το κόμμα τους.

Η επιχειρηματολογία αυτή θα πάρει την επίσημη μορφή της  με ένα σημείωμα της εφημερίδας Αυγή. Με μια υποδειγματική κωλοτούμπα, παίρνει αποστάσεις από το προηγούμενο άρθρο, τονίζοντας μάλιστα ότι «τα προβλήματα, για τα οποία καλείται να αποφασίσει ο λαός μας, δεν ανάγονται στις αρχές του 20ού αιώνα». Τέλος, ένα νέο άρθρο – «απάντηση» θα έρθει να ξεκαθαρίσει το τοπίο. Σε αυτό, με τίτλο «Αλήθειες για τη Γενοκτονία των Ποντίων», με την απαραίτητη φωτογραφία, ο Ν. Χατζηαντωνίου θα επαναλάβει όλους του κοινούς τόπους της εθνικιστικής αφήγησης. 
Πολιτικά αποκαλυπτικές είναι οι δυο τελευταίες παράγραφοι, οι οποίες αξίζει να διαβαστούν από το πρωτότυπο. Αντιγράφω ενδεικτικά: «Η ελληνική κοινωνία χρειάζεται νέο πολιτικό υποκείμενο. Ένα νέο, πατριωτικό, δημοκρατικό και ριζοσπαστικό κόμμα της Αριστεράς, ηγεσία των εθνικών και κοινωνικών αγώνων του λαού.»

Η πορεία της ελληνική κοινωνίας προς τα πίσω δεν αφορά μόνο στο οικονομικό επίπεδο. Μετά την παρένθεση της κυβέρνησης που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές (είτε ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, είτε ΣΥΡΙΖΑ – ΔΗΜΑΡ), φοβάμαι ότι η οπισθοδρόμηση αυτή θα εκφραστεί και πολιτικά με μια εξωδημοκρατική «λύση». Η σφυρηλάτηση της αναγκαίας νέας «εθνικής συναίνεσης» ολοκληρώνεται άμεσα, από τα δεξιά προς τα αριστερά. Για την ώρα, το πραγματικό της πρόσωπο το βλέπουν μόνο άτυχοι μετανάστες στους δρόμους της Καλλιθέας ή στο τρένο στον Άγιο Αντώνιο.

Advertisements

11 Σχόλια

  1. Το προοδευτικό άνυσμα πότε παίρνει θετικό και πότε αρνητικό πρόσημο; δεν μπορώ να καταλάβω ξεκάθαρα αλλά με το που αναφέρεται η Ακρόπολη ή η λέξη εθνικό ή πατριωτικό διαισθάνομαι πως ανάβουν panic buttons. Θα ήταν ποιό ξεκάθρο νομίζω θέσεις όπως αυτές της παρούσας ανάρτησεις να μην συνοδεύονται απο επιθετικούς προσδιορισμούς όπως «ελληνική» κοινωνία. (Τα εισαγωγικά δικά μου) Σκέτο κοινωνία.Προς χάρη συνέπειας. Τώρα για την ύπαρξη της Ακρόπολης αλλά και της γλώσσας (εντελλώς αυθαίρετη δική μου προέκταση-ίσως όμως και όχι ) της κοινωνίας (είδες δεν χρησιμοποιώ κανέναν προσδιοριμό και ως εκ τούτου ελπίζω το άνυσμα του λόγου μου να αποκτά θετικό πρόσημο) ΝΑΙ αποτελεί ένα πρόβλημα. Ως προς την πρώτη λέω να την γκρεμίσουμε για να μην γίνεται αφορμή για παραδρομές ένεκα της παρουσίας της. Δεν είναι δύσκολο. Μερικές κολώνες είναι. Για την γλώσσα ας την μιλάμε αλλά να λέμε έστω για αρχή, ότι είναι απλά η κοινωνική μας γλώσσα και ας ελπίσουμε να μην χρειαστεί κάποιος φασίστας που θα της δώσει σώνει και καλά όνομα.
    Σίγουρα τότε ο μετανάστης θα αρχίσει να βιώνει μια καλύτερη πραγματικότητα. Και αν επιμένει σε δικούς του προσδιορισμούς που τους θεωρεί απαραίτητους για την δική του ταυτότητα ας του δείξουμε γενναία πως η κοινωνία μας δεν τους σηκώνει.
    Ως προς την αφορμή του άρθρου, το κείμενο δηλαδή του κ. Θεοδωρίδη, δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη για να είμαι τίμιος με τον εαυτό μου αλλά και απέναντί σας. Έχω βασικά κενά γνώσεων στο συγκεκριμένο θέμα που δεν μου επιτρέπουν να πάρω σαφή θέση. Ο μετριοπαθής και ψύχραιμος λόγος του με προιδεάζει υπέρ του. Αλλά και αυτός ρε γαμώτο χρησιμοποιεί επικίνδυνες και παραπλανιτικές λέξεις όπως Εθνικό,Έλληνες κ.τ.λ.

  2. Αξίζει να προστεθεί πως στο άρθρο της η «Αυγή» υποβαθμίζει το Νάσο Θεοδωρίδη σε απλό «αναγνώστη» της εφημερίδας και ας είχε υπογράψει το κείμενο με την κομματική του ιδιότητα, και ας είναι μέλος της Επιτροπής Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ στην Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (http://www.nchr.gr/category.php?category_id=115).

    Βέβαια και στο εκτενέστατα κείμενα με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ που παρουσιάστηκαν προ ημερών τα πολιτικά δικαιώματα είναι από υποβαθμισμένα ως εξαφανισμένα. (το έχω επισημάνει εδώ https://www.facebook.com/panayote/posts/10150875355712968)

    • Πάντως κ. Δημητρά το να υποστηρίζετε κάποιον και τις θέσεις του επειδή συνεργάζεστε σε κάποια άλλα θέματα δεν είναι σωστό.

      Ειδικά όταν αυτές οι θέσεις εμπεριέχουν πλαστογράφηση των πραγματικών γεγονότων και την παρουσίαση του θύματος ως θύτη, προς όφελος των πραγματικών εξουσιαστών-θυτών. Κανονικά, αν όλα λειτουργούσαν σωστά σ’ αυτό τον κωλότοπο, εσείς θα έπρεπε να είσασταν ο πρώτος που θα καταγγέλατε τον Νάσο Θεοδωρίδη…

      Για τις θέσεις του Νάσου Θ. απαντήσαμε εγκαίρως με το εξής κείμενο:

      «Της κοντής ψωλής οι τρίχες της φταίνε..»
      http://pontosandaristera.wordpress.com/2011/03/14/nastheo/

  3. Κύριε Στόγια, γράφοντας το παρακάτω»

    «Τέλος, ένα νέο άρθρο – “απάντηση” θα έρθει να ξεκαθαρίσει το τοπίο. Σε αυτό, με τίτλο “Αλήθειες για τη Γενοκτονία των Ποντίων”, με την απαραίτητη φωτογραφία, ο Ν. Χατζηαντωνίου θα επαναλάβει όλους του κοινούς τόπους της εθνικιστικής αφήγησης.»

    φαίνεται ξεκάθαρα ότι ταυτίζεστε με το πλέον σκληρό τουρκικό εθνικιστικό αφήγημα για το ιστορικό εκείνο μεταίχμιο 19089-1922, που σημαδεύτηκε από Γενοκτονίες, ανταλλαγές πληθυσμών, πολέμους κ.λπ.

    Φαίνεται να μην έχετε παρακολουθήσει τις προσεγγίσεις της τουρκικής αντιεθνικιστικής ιστοριογραφίας. Και αυτό κάνει τις θέσεις να φαντάζουν απολύτως συμβατές μ’ αυτές του κ. Νάσου Θεοδωρίδη και πατριωτικότερες και αυτών των Τούρκων πατριωτών.

    Σας προτείνω ένα σύνολο κειμένων Τούρκων ιστορικών, που βρίσκονται στον αντίποδα των δικών σας θέσεων:

    » Από την Αυτοκρατορία στο έθνος-κράτος: Η Γενοκτονία στην Ανατολή»
    http://www.e-dromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=5278:%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%AD%CE%B8%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE

  4. Για να μην μπλέκουμε τον αναγνώστη με τις ενδοελλαδικές μας αντιθέσεις, ας παραπέμψουμε στην άλλη άποψη απ΄αυτή του Νάσου Θεοδωρίδη. Σ’ αυτή που εκφράζει ο Τούρκος ιστορικός, πραγματικός αντιεθνικιστής, Ali Sait Çetinoğlu στο κείμενό του “Η ιδέα του ανεξάρτητου Πόντου και η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου“.

    http://e-dromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=5283:%CE%B7-%CE%B9%CE%B4%CE%AD%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BE%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AE%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%85&Itemid=64

    —————-

    Και για να σας πούμε την τελική μας άποψη για τον Νάσο Θεοδωρίδη, χωρίς μισόλογα και μικροαστικές γαλιφιές:

    Ο Νάσος αποτελεί μια από τις πλέον χαρακτηριστικές φιγούρες που φορά τη μάσκα του νεοέλληνα “ανανεωτή αριστερού” όταν θέλει να απευθυνθεί στα νεοελληνικά ζωντανά (γιατί έτσι φαίνεται να αντιμετωπίζει τους αναγνώστες της “Αυγής”). Φορά όμως και άλλες μάσκες: Αυτές του Βούλγαρου ή του Τούρκου εθνικιστή, όταν προσπαθεί να μιλήσει για τις αυθεντικές του απόψεις και να τις προβάλλει στους χώρους εκείνους (Bulgramak, Trakya ΄nin Sesi). Και μάλλον, δεν προβάλλει απλώς τις απόψεις του αλλά αυτός τις διαμορφώνει και επιβάλλει τη συγκεκριμένη ματιά στους Σλαβομακεδόνες αλυτρωτιστές και στους Τούρκους και Βούλγαρους εθνικιστές.

    Στο ερώτημα, “πώς είναι δυνατόν να κάνεις τον “αντιεθνικιστή” στην Ελλάδα και να αναπαράγεις σκληρές εθνικιστικές θέσεις, τουρκικές, βουλγαρικές ή σλαβομακεδονικές απ’ την άλλη;” μόνο ένας ψυχίατρος ή ένας ταμίας θα μπορούσε να απαντήσει….

    ….Το εν λόγω κείμενο είναι το λιγότερο αστεία αναπαραγωγή των τουρκικών εθνικιστικών μύθων …….

    Το γεμάτο ψεύδη και πλαστογραφίες, ρατσιστικό κείμενο του Νάσου Θεοδωρίδη, είναι άλλο ένα αναμάσημα του γνωστού κειμένου του Μεγα Διδασκάλου Γ. Νακρατζά. Ένα κείμενο που θα το δεις αναδημοσιευμένο από τους Τούρκους εθνικιστές, τους Βούλγαρους Νεοναζί, τους χαζοχαρούμενους κάφρους της αριστεράς κ.ά.

  5. Ψυχή ρηχιά…
    Συγγραφέας: Νίκος Βεντούρας

    Ο κ. Θεοδωρίδης γράφει για το Έπος του ’40

    …… Κορυφαίο παράδειγμα, το οποίο ελπίζουμε ότι θα συζητηθεί εκτενώς, η πρόσφατη επιφυλλίδα του Νάσου Θεοδωρίδη στην εφημερίδα Αυγή.

    Ο κ. Θεοδωρίδης εκκινεί από μια εξαιρετικά πρωτότυπη προσέγγιση του πολεμικού φαινομένου: ότι ο πόλεμος είναι κακό πράγμα, κατά τη διάρκεια του οποίου σκοτώνονται άνθρωποι ή καθίστανται ανάπηροι. Ξεκινώντας από αυτή την οπτική, ξεσκεπάζει το ψευδοδίλημμα «Ελευθερία ή Θάνατος», αποκαλύπτοντας την ύπαρξη μιας τρίτης επιλογής, η οποία διέφυγε των ανθρώπων του 1821 (με την εξαίρεση της μητέρας ενός Βασίλη –αγνώστων λοιπών στοιχείων– η έμμετρη πραγματεία της οποίας επί του θέματος διασώζεται σε συλλογές φολκλορικών τραγουδιών της ελληνικής υπαίθρου).

    Με βάση την παραπάνω προσέγγιση, ο κ. Θεοδωρίδης προχωράει στην ανάλυση μιας μελανής περιόδου της ελληνικής ιστορίας, το κατ’ ευφημισμόν ονομαζόμενο «Έπος του ’40». Ο κ. Θεοδωρίδης αποκαλύπτει ότι η ελληνική κοινωνία δεν βγήκε κερδισμένη από τη σύγκρουση. Ο καινοτόμος στοχαστής δεν σταματάει όμως εκεί. Όπως γράφει, δεδομένου ότι και ο Μεταξάς ήταν φασίστας, δεν υπήρχε λόγος να αποτραπεί η απλή διέλευση ενός άλλου φασιστικού στρατού (sic) και επομένως οι Έλληνες δεν πολέμησαν τον φασιστικό άξονα από αντιφασισμό, αλλά λόγω «εθνικιστικού παροξυσμού (sic) με μόνο επιχείρημα ότι ο δεύτερος στρατός ήταν “ξένος”» (sic). Το συμπέρασμα ότι το «ΟΧΙ» του σαράντα υπήρξε μια πρώιμη εκδοχή των ξενοφοβικών αντιδράσεων των κατοίκων του Αγίου Παντελεήμονα προκύπτει αβίαστα.

    Συνδυάζοντας κομμάτια από την επιχειρηματολογία του Τσιάνο, του Άγη Στίνα και του Αρτέμη Μάτσα, ο Θεοδωρίδης πλέκει μια εκπληκτικής συνοχής εκδοχή του πολέμου, ο οποίος δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια ταξική σύγκρουση, αφού, Στις πρώτες γραμμές φτωχοί άνθρωποι πέθαιναν από τη γάγγραινα, έλιωναν από την ψείρα, περίμεναν απελπισμένα τροφή. Πιο πίσω οι αξιωματικοί με τις ορντινάντσες τους έδιναν τις διαταγές. Και ακόμα πιο πίσω, στα πολυτελή ξενοδοχεία της Αθήνας, ο αρχιστράτηγος Παπάγος και το επιτελείο της Αυτού Μεγαλειότητας… (sic).
    Όσο για τα αίτια της ελληνικής επιτυχίας στο αλβανικό μέτωπο, αυτά δεν θα πρέπει να αναζητηθούν στο φρόνημα, αφού η αλήθεια είναι ότι ήταν η μορφολογία του εδάφους, το βεβιασμένο της ιταλικής επίθεσης –με όλες τις δυσκολίες ανεφοδιασμού από τα ακατάλληλα λιμάνια της Αλβανίας– και μια πολύ ισχυρή ελληνική στρατιωτική μηχανή. Θυμίζουμε ότι η Ελλάδα της εποχής ήταν μια πρώτης γραμμής καπιταλιστική χώρα με πανίσχυρο στρατό, εν αντιθέσει με την Ιταλία. Η απομυθοποίηση του δήθεν ηρωϊσμού των Ελλήνων του ’40 αποτελεί συνάμα και ένα πλήγμα στα ψέματα του αγγλικού ιμπεριαλισμού, ο εκπρόσωπος του οποίου είχε δηλώσει ότι Δεν πολεμούν οι Έλληνες σαν ήρωες, αλλά οι ήρωες σαν Έλληνες.
    Ορισμένα σημεία μένουν κενά στην επιχειρηματολογία του κ. Θεοδωρίδη. Αναγνωρίζουμε, προφανώς, ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε απόλυτη συνοχή από μια απλή επιφυλλίδα –αυτή θα έρθει μέσω συμπληρωματικών μελετών και, γιατί όχι, ενός βιβλίου πάνω στο θέμα που τόσο καλά έδειξε ότι κατέχει ο επιφυλλιδογράφος. Από τη μεριά μας, ως ελάχιστη βοήθεια στο δύσκολο και συνάμα σημαντικό έργο του, θα τις επισημάνουμε εδώ εν τάχει.

    Καταρχήν, για ποιο λόγο οι Ιταλοί να επιθυμούν «απλή διέλευση» (sic) από την Ελλάδα προς την Αίγυπτο, όταν ήδη η γειτονική της Αιγύπτου Λιβύη αποτελούσε αποικία τους; (Ενδέχεται φυσικά να ήθελαν απλώς να σταματήσουν για σουβλάκια στον Ισθμό.) Δεύτερον, αφού ο στρατός μας ήταν προετοιμασμένος γι’ αυτή τη σύγκρουση και διέθετε μια πολύ ισχυρή ελληνική στρατιωτική μηχανή, πώς προέκυψε η εικόνα διάλυσης, όπου στις πρώτες γραμμές φτωχοί άνθρωποι, πέθαιναν από τη γάγγραινα, έλιωναν από την ψείρα, περίμεναν απελπισμένα τροφή; Τέλος, η Ελλάδα θα έβγαινε περισσότερο κερδισμένη από τη σύγκρουση αν δεν έπαιρνε μέρος, βομβαρδιζόταν ανηλεώς από τους Συμμάχους, εξαναγκαζόταν να στείλει Έλληνες να πολεμήσουν με τον Άξονα, πλήρωνε τις αντίστοιχες πολεμικές αποζημιώσεις με τη λήξη του πολέμου, μοιραζόταν στην ΕΣΣΔ ως λάφυρο και απέμενε χωρίς τα Δωδεκάνησα;

    Σε κάθε περίπτωση, περιμένουμε εναγωνίως τη συνέχεια αυτής της ιστορικής αναθεώρησης του σαράντα. Ευελπιστούμε ότι θα υπάρξει ενδιαφέρον από κάποιον εκδοτικό οίκο ή έστω μια μεγάλη αλλοδαπή μη κυβερνητική οργάνωση (π.χ. το Ίδρυμα για την Ανοικτή Κοινωνία), ώστε να ενισχυθεί χρηματικά η μελέτη του κ. Θεοδωρίδη και να εκδοθεί σε μορφή βιβλίου. Από τη μεριά μας θαυμάζουμε όχι μόνο την οξεία πένα του, αλλά και το ακαταπόνητο της πολιτικής και κοινωνικής δράσης του ανδρός, καθώς πέρα από την επιφυλλιδογραφία στην Αυγή διατελεί μέλος του ΣΥΝ και της Αντιεθνικιστικής Κίνησης.

  6. Η μονοθεματική πολιτική προσέγγιση που ξεκινά και τελειώνει σε έναν αγώνα δικαίωσης υπέρ των θυμάτων και εκδίκησης εναντίον των θυτών θα ήταν, υπό κανονικές συνθήκες, απλώς γραφική (και υπό μια ορισμένη οπτική, συγκινητική). Μέσα στο γενικότερο πλαίσιο όμως της σταδιακής νεοσυντηρητικής στροφής της ελληνικής κοινωνίας από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 μέχρι τις μέρες μας, η ποντιακή «φωνή» βρήκε χώρο και ακροατές, και συνάρθρωσε τα αιτήματά της με το λόγο και τις επιδιώξεις εθνικιστικών και θρησκευτικών κύκλων.

    Αποκορύφωμα αυτής της προσπάθειας ήταν η επίσημη αναγνώριση από μέρους του ελληνικού κράτους της «γενοκτονίας» των Ποντίων.
    Η δουλειά που κάνουν οι «μαχόμενοι» Πόντιοι ιστορικοί, ακαδημαϊκοί και ιστοριοδίφες, είναι σίγουρα ενδιαφέρουσα. Μέσα στην αφοσίωσή τους για την επιτυχία της «αποστολής» τους, φέρνουν στο φως ιστορικά στοιχεία που μπορούν να βοηθήσουν στη διαμόρφωση μιας πληρέστερης εικόνας για τα γεγονότα της περιόδου που μελετούν. Επίσης, δε διστάζω να δεχτώ, ότι η αντι-εθνικιστική ιστοριογραφία συμβαίνει κάποιες φορές, μέσα στο πάθος της να ανατρέψει το κυρίαρχο εθνικιστικό αφήγημα, να αντιγράφει αβασάνιστα το εθνικιστικό αφήγημα της άλλης πλευράς. Δεν έχει νόημα όμως να χτυπάς τη μια κρατική προπαγάνδα με τα όπλα της άλλης. Αυτό που έχει νόημα είναι η επιστημονική έρευνα με ιστορικούς από όλες τις κάποτε αντιμαχόμενες χώρες, που προσπαθούν να συνθέσουν μια πολυπρισματική ιστορική αφήγηση δίχως ωραιοποιήσεις και αποσιωπήσεις αλλά συγχρόνως με κριτική αντιμετώπιση των εθνικών μύθων και στερεοτύπων. (π.χ http://www.balkantale.com/gr/videos.php , http://www.cdsee.org/publications.html , http://www.ahdr.info/home.php).

    Το πρόβλημα που προκύπτει όταν ένα τέτοιο είδος ιστορικού λόγου αποκτά πολιτική ισχύ έχει να κάνει με την ίδια τη φύση του: επιζητεί το ανέφικτο, την ακύρωση του ιστορικού χρόνου και την επιστροφή σε έναν προ της σφαγιαστικής «Πτώσης» παράδεισο. Επειδή αυτά δε γίνονται, ο άλλος δρόμος για την κάθαρση περνάει μέσα από την απόλυτη καταστροφή του κάποτε θύτη, τέτοια που να τον κάνει να ζητήσει έλεος από το κάποτε θύμα του. Φαντάζεστε πόσο επικίνδυνα μπορούν να είναι τα παραπάνω, όταν μεταφραστούν σε επιλογές και αποφάσεις που αφορούν την εξωτερική πολιτική.

    Τέλος, θέλω να εξηγήσω την επιλεκτική απροθυμία μου να απαντήσω σε σχόλια που έγιναν στα τελευταία τρία μου άρθρα (οι αναγνώστες του μπλογκ γνωρίζουν ότι όποτε φιλοξενούνται εδώ κείμενά μου, χαίρομαι να μπαίνω σε διάλογο ακόμη και έντονο). Αρνούμαι όμως να συζητήσω με σχολιαστές (συχνά ανώνυμους) που σύνολο ή μέρος της επιχειρηματολογίας τους αποτελούν οι κατηγορίες περί χρηματιζόμενων προδοτών καi, ενίοτε, oi σεξιστικές – έμμεσες ή άμεσες – απειλές (από όποιον πολιτικό χώρο κι αν προέρχονται).

    Άσχετο: Για λόγους αισθητικής και μόνο, για μακροσκελή link, υπάρχει πάντα το http://tinyurl.com/

    • Κύριε Στόγια, το να μην ελέγχονται κάποιοι παράμετροι ενός φαινομένου με αποτέλεσμα τα συμπεράσματα να είναι λανθασμένα, είναι σύνηθες και κατανοητό. Ειδικά όταν εκφέρεται πολιτικός λόγος για ένα ιστορικό γεγονός.

      Όμως όταν συνεχίζεται η επαναδιατύπωση των ίδιων συμπερασμάτων ενώ έχουν κατατεθεί πλήθος νέων στοχιείων, αυτό λέγεται «προκατάληψη».

      Θεωρώ ότι τα αντικειμνεικά στοιχεία που κατατέθηκαν παραπάνω από επώνυμους και ανώνυμους, ανεξάρτητα από το ύφος θα έπρεπε να σας οδηγήσουν σε επναθεώρηση του συμπεράσματός σας, Εσείς όμως συνεχίζεται να θέτετε τον όρο Γενοκτονία εντός εισαγωγικών.

      Έτσι κάνετε ένα μεγαλύτερο ολόσθημα. Εκτός του ότι δεν λαμβάνεται υπόψη τα νέα στοιχεία, αμφισβητείτε και το πόρισμα του μοναδικού δειθνούς ακαδημαϊκού οργανισμού που ασχολείται με το έγκλημα της Γενοκτονίας, όπως αυτό ορίζεται από το διεθνές δίκαιο.

      Η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών-International Association of Genocide Scholars – IAGS περιγράφει το ιστορικό πλαίσιο εντός του οποίου πραγματοποιήθηκε η οργανωμένη εθνική εκκαθάριση από τους Νεότουρκους εθνικιστές (1914-1918) και στη συνέχεια από τους κεμαλικούς (1919-1923) περιγράφεται με σαφήνεια στην απόφαση που εξέδωσε στις 16 Δεκεμβρίου 2007 ο καθ’ ύλη διεθνής οργανισμός, ο οποίος σε Ψήφισμά του αναφέρει :

      «ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ η άρνηση της γενοκτονίας αναγνωρίζεται ευρέως ως το τελικό στάδιο της γενοκτονίας, που επιφυλάσσει στους δράστες της γενοκτονίας την ατιμωρησία και αποδεδειγμένα προετοιμάζει το έδαφος για μελλοντικές γενοκτονίες.
      ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ η γενοκτονία μειονοτικών πληθυσμών από το Οθωμανικό κράτος κατά τη διάρκεια και μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο απεικονίζεται συνήθως ως γενοκτονία των Αρμενίων αποκλειστικά, με μερική μόνο αναγνώριση των ποιοτικά όμοιων γενοκτονιών άλλων Χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
      ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ είναι πεποίθηση της διεθνούς Ενώσεως Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών ότι η εκστρατεία των Οθωμανών εναντίον των Χριστιανικών μειονοτήτων της Αυτοκρατορίας μεταξύ 1914 και 1923 αποτέλεσε μια γενοκτονία των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολίας.
      ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΟΤΙ η ένωση ζητά εκ τούτου από την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες αυτών των πληθυσμών, να εκδώσει μια επίσημη απολογία και να προχωρήσει σε άμεσα και σημαντικά βήματα για αποκατάσταση» (http://www.genocidetext.net)

  7. Κάθε φορά που συναντάμε τις εγχώριες εκδοχές του Ντ. Ίρβινγκ αισθανόμαστε πολύ περίεργα. Ειδικά όταν αντιλαμβανόμαστε την ευρεία αποδοχή από ανθρώπους που ομνύουν στα δικαιώματα του ανθρώπου και των μειονοτήτων – και την ακόμα πιο εκτεταμένη άγνοια για θέματα που θα έπρεπε να προκαλούν ένα κάποιο στοιχειώδες ενδιαφέρον… Ειδικά όταν οι προσεγγίσεις αποτελούν εμφανές εγχείρημα «τακτοποίησης» της ιστορικής αλήθειας με τέτοιο τρόπο ώστε να βολεύει προειλημμένα σχήματα και ιδεοληπτικές κατασκευές.

    Δεν ξέρουμε εάν όντως ισχύει το γεγονός ότι αν ξύσεις λιγάκι την επιφάνεια του Νεοέλληνα ανθρώπου θα βρεις έναν φοβισμένο -και γι αυτό σκληρό- ρατσιστή. Και οι Πόντιοι ειδικά -παρότι ομογενείς- βίωσαν στο πετσί τους το ρατσισμό αυτό του Νεοέλληνα. Είναι άραγε τυχαίο ότι ο Ηλίας Πετρόπουλος εντόπισε και περιέγραψε εξαιρετικά το φαινόμενο αυτό; http://pontosandaristera.wordpress.com/2009/12/12/27-4-2009-2/

    Ας έρθουμε όμως στο προκείμενο. Νομίζω ότι ο Giorgos Stogias (Γιώργος Στόγιας) με την απάντηση που επιχειρεί να δώσει, φαίνεται να αντιλαμβανεται την παγίδα στην οποία έχει πέσει ένα τμήμα του λεγόμενου «αντιεθνικιστικού χώρου», με την αποδοχή και τη χρησιμοποίηση της αντίπαλης κρατικής προπαγάνδας. Με τη διαπίστωσή του αυτή γεφυρώνει επί της ουσίας, τις φαινομενικά αντιδιαμετρικές μας προσεγγίσεις και και μας οδηγεί στη συμφωνία, που δεν είναι άλλη από αυτό που πολύ ωραία διατυπώνει: «Αυτό που έχει νόημα είναι η επιστημονική έρευνα με ιστορικούς από όλες τις κάποτε αντιμαχόμενες χώρες, που προσπαθούν να συνθέσουν μια πολυπρισματική ιστορική αφήγηση δίχως ωραιοποιήσεις και αποσιωπήσεις αλλά συγχρόνως με κριτική αντιμετώπιση των εθνικών μύθων και στερεοτύπων.»

    Όμως υπάρχουν κάποιες παρατηρήσεις στα υπόλοιπα σημεία για παραλήψεις και λάθος εκτιμήσεις, τις οποίες θα θέλαμε καταθέσουμε:

    1. Η Γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού είναι τμήμα της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής, η οποία με τη σειρά της εντάσσεται στο σχέδιο για τη γενικευμένη εθνική εκκαθάριση που εκπονήθηκε από τους Νεότουρκους εθνικιστές από το 191 και υλοποιήθηκε συστηματικά από το 1914.

    2. Το ιστορικό αυτό γεγονός ουδόλως σχετίζεται με την ύπαρξη της Ελλάδας και της κρατικής της Μεγάλης ιδέας. Είναι άμεση απόρροια των ενδοοθωμανικών ταξικών αντιθέσεων και κυρίως στην αμφισβήτηση της φυσικής ύπαρξης προοδευτικής αστικής τάξης από τους κυρίαρχους μιλιταριστές. Δομικά, μοιάζει καταπληκτικά με τις κοινωνικές σχέσεις που υπήρχαν στη Μεσοπολεμική Γερμανία και οδήγησαν στη ναζιστική επιλογή της Τελικής Λύσης. Η Τελική Λύση για τους Νεότουρκους (και τους κεμαλικούς στη συνέχεια) ήταν η πλήρης εξαφάνιση των χριστιανικών κοινοτήτων (Ελλήνων της Ανατολής, Αρμενίων, Ασσυροχαλδαίων)

    3. Η Ελλάδα εμπλέκεται μόνο στην ύστερη φάση 1919-1922, οπότε οι δικές της κυρίαρχες κρατικοδίαιτες ελίτ αντιμετωπίζουν τους Έλληνες της Ανατολής (Ίωνες, Πόντιους) ανταγωνιστικά και υπονομεύουν κάθε προσπάθεια πολιτικής τους χειραφέτησης. Επί πλέον νομοθετικά (Ιούλιος 1922) τους απαγορεύουν να φύγουν και ενσυνειδήτως τους παραδίδουν στους τσέτες του Κεμάλ. Να σημειωθεί ότι είχαν αποφασίσει να φύγουν απ΄τη Μικρά Ασία, χωρίς όμως να προλάβουν τελικά.

    4. Η κρατική πολιτική μετά το 1922 μπορεί να περιγραφεί μόνο ως κατευθυνόμενη και βίαιη εξόντωση της προσφυγικής Μνήμης. Η Δεξιά υπήρξε εξαιρετικά τουρκοφιλική αντιπροσφυγική, σχεδόν μέχρι τη στιγμή που η αβελτηρία της Αριστεράς και η επανάκαμψη των αντιπροσφυγικών ιστορικών ερμηνειών, που επιχείρησε η κ. Ρεπούση. Τότε, για πρώτη φορά, οι απόγονοι των δεξιών δολοφόνων του μικρασιατικού ελληνισμού, αναβαπτίστηκαν και άρχισαν να θρηνούν γοερά για τη Σφαγή της Σμύρνης, τη Γενοκτονία των Ποντίων κ.λπ. Ενδιαφέρουσα θεωρητική δουλειά για τα θε΄ματα αυτά έχει κάνει ο τ’εμέτερον ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης. Ρίξτε μια ματιά: http://www.pressinaction.gr/koinonia/istoria/item/1442-problimata-neoellinikis-istoriografias.

    5. Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων το 1994 δεν ήταν αποτέλεσμα της κινητοποίησης των εθνικιστικών και θρησκευτικών κύκλων, όπως αναφέρεται, αλλά την αγωνιστικής διεκδίκησης από την κοινωνία των πολιτών.

    6. Εκείνη την εποχή η Δεξιά ήταν αντίθετη και η εκκλησία εντελώς αδιάφορη, αν όχι και αρνητική. Η Δεξιά αντίληψη είχε ενσατώσει στη λειτουργία της την εξάλειψη της προσφυγικής Μνήμης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η απαγόρευση το 1978 της προβολής της ταινίας «1922» του Νίκου Κούνδουρου και -λίγες δεκαετίες παλιότερα- η μετωνομασία από τον φασίστα δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά της Οδού Αποστόλου Παύλου σε οδό Κεμάλ Ατατούρκ.

    6. Κανείς δεν ονειρεύεται μια επιστροφή και κανείς απ’ όσους -στους σοβαρούς αναφέρομαι- εμπλέκονται στο θέμα της ανάδειξης της Γενοκτονίας και ένταξής της στο κοινό -εάν υπάρχει κάτι τέτοιο- αφήγημα, επιζητεί το ανέφικτο, την ακύρωση του ιστορικού χρόνου και την επιστροφή σε έναν προ της σφαγιαστικής «Πτώσης» παράδεισο.»

    7. Επέτρεψέ μας να σου προτείνουμε ένα κείμενο για την Άρνηση της Γενοκτονίας από ένα εξαιρετικό συλλογικό έργο με τον Γιώργο Κόκκινο-Έλλη Λεμονίδου-Βλάσης Αγτζίδη που πρέπει να έχεις υπόψη σου, εφόσον φαίνεται ότι ειλικρινά θέλεις να έχεις πρόσβαση σε όλες τις παραμέτρους:

    http://www.dreampontos.com/forum/index.php?topic=1919.0

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: