Μπουρλότο ή ευρώ;

Βλέπω διάφορους, αρκετούς θα έλεγα, να επιθυμούν την πλήρη χρεωκοπία της χώρας με την ελπίδα της αναγέννησής της μέσα από τις στάχτες. Σε αρκετούς συμπολίτες μας έχει πια παγιωθεί στο μυαλό τους η ιδέα να μπει μπουρλότο γιατί αυτό που ζουν είναι αργός θάνατος καθώς οι φοροεπιδρομές, η μείωση των μισθών, οι υψηλές τιμές καθιστούν τη καθημερινή διαβίωση αβάσταχτη.

Δεν πληρώνουμε, λοιπόν, τους δανειστές μας και ένα ωραίο πρωί γίνεται στάση πληρωμών, καθώς τα ταμεία έχουν στεγνώσει και έχει διακοπεί η εισροή ευρώ στη χώρα μας. Και αρχίζει το ελληνικό κράτος να τυπώνει χαρτί που γίνεται δεκτό για συναλλαγές στο εσωτερικό της χώρας και θα έχει την ονομαστική αξία που καθορίζει η κυβέρνηση.

Δεν είμαι οικονομολόγος, αλλά θα ήθελα να θέσω κάποια απλά, ενδεχομένως αφελή ερωτήματα σε όσους υποστηρίζουν ότι μετά την καταστροφή θα επέλθει η ανάπτυξη.

1) Η Ελλάδα είναι ευλογημένος τόπος -λένε- και μπορεί να είναι αυτάρκης στην αγροτική παραγωγή, να θρέψει του κατοίκους της. Σύμφωνοι. Αλλά με ποιο τρόπο θα καταφέρει μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να εντατικοποιήσει την παραγωγή της έτσι ώστε να σιτιστούν 11.000.000 νοματαίοι εκ των οποίων οι μισοί ζουν στο μεγάλο χωνευτήρι που λέγεται Αθήνα; Διαθέτουμε βαριά βιομηχανία που θα παρέχει τα απαραίτητα μηχανήματα και δεν το γνωρίζω;

2) Μπορούμε -λένε- να αξιοποιήσουμε τα κοιτάσματα πετρελαίου, τα οποία αφθονούν σ’ αυτή την τυχερή χώρα που γεννηθήκαμε. Και πάλι: έχουμε την ανάλογη τεχνική-τεχνολογική υποδομή; Ή περιμένουμε να έρθουν επενδυτές που θα πληρωθούν με κουρέλια;

3) Ας μας απαντήσουν όλοι αυτοί που φλερτάρουν με την ιδέα της ολικής καταστροφής πώς θα μπορέσουν οι ευάλωτες ομάδες να προμηθευτούν τα εισαγόμενα φάρμακα ή πώς θα έχουν τη στοιχειώδη ιατρική περίθαλψη;

4)  Με ποιο τρόπο το ελληνικό νοικοκυριό θα συνεχίζει να προμηθεύεται από το super-market τα εισαγόμενα προϊόντα που έχουν κατακλύσει εδώ και χρόνια την ελληνική αγορά με τιμές πιο ανταγωνιστικές από τα εγχώρια; Γιατί φυσικά οι εισαγωγές θα σταματήσουν καθώς τα ευρώ είναι πολύ πιο πολύτιμα και η ΕΚΤ δε θα στέλνει νέο χρήμα στην Ελλάδα.

5) Ποιος μας εγγυάται ότι δε συμφέρει τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες η έξοδος της χώρας από το ευρώ; Το σοκ φυσικά και θα είναι μεγάλο τόσο για τις κυβερνήσεις, όσο και για τους ίδιους τους πολίτες. Ενδεχομένως οι υπόλοιποι εταίροι μας να τηρήσουν αρχικά πιο αυστηρή πολιτική λιτότητας προκειμένου να παραμείνουν στην ευρωζώνη και να σώσουν το ευρώ και στη συνέχεια να χαλαρώσουν τα σκληρά μέτρα. Αλλά τότε εμείς θα είμαστε έξω από το τρένο.

Έχω πλήρη επίγνωση ότι τα μέτρα για τη μείωση του ελλείμματος είναι δυσβάσταχτα και ότι πρέπει να αναζητηθούν νέοι δρόμοι για την επίλυση του προβλήματος. Αλλά αυτοί οι δρόμοι πρέπει να αναζητηθούν μέσα στο ευρώ, μαζί με την υπόλοιπη ευρωπαϊκή οικογένεια. Αλλιώς θα βιώσουμε με τον πιο τραγικό τρόπο τη γνωστή λαϊκή ρήση: «έξω από το μαντρί σε τρώει ο λύκος».

Β.Λ.

Advertisements

8 Σχόλια

  1. 6) Εκτός από τις τιμές των εισαγόμενων αγαθών, έχουμε υπολογίσει που θα πάνε και οι τιμές των εγχώριων; Υπάρχει άραγε λόγος αυτοί οι λίγοι που θα παράγουν εδώ κάτι χρήσιμο να μην το εξάγουν, αλλά να το διαθέτουν εντός Ελλάδας; Υπάρχει λόγος να αμείβονται με χρωματιστά χαρτάκια την ώρα που θα μπορούν να το εξάγουν και να αμείβονται με κανονικά χρήματα;

  2. Έτσι ήταν πάντοτε…Ο φόβος οδηγός και…
    Ελλάς-Φραγκία συμμαχία…
    Υπέρ του δεόντος αλλά και υπέρ του «παραγωγού» of course» …
    Oυδεμία έκπληξις…

  3. πες καμία ακόμα μαλακία να χαρείς.

  4. Οι δρόμοι για την επίλυση του προβλήματος, όπως -πολύ σωστά- λες θα πρέπει να συζητηθούν μέσα στην ευρώπη και την ευρωπαϊκή οικογένεια.

    Όμως προηγουμένως θα πρέπει -δηλαδή, ήδη θα έπρεπε να το έχουμε κάνει- να συζητηθούν μέσα στην Ελλάδα, ανάμεσά μας. Δεν εννοούμε να καταλάβουμε ότι το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι ΔΙΚΟ μας πρόβλήμα και κανενός άλλου.

    Οι «επάρατοι» ξένοι απλώς δεν μας δανείζουν όσα θέλουμε, με τους όρους που θα θέλαμε -ή, ακόμα καλυτερα χωρίς καθόλου όρους. Κατά τη γνώμη μου, το μεγαλύτερο λάθος των πολιτικών και των κομμάτων είναι ότι μετέθεσαν κουτοπόνηρα το ελληνικό πρόβλημα στους «κακούς» ξένους.

  5. Δεν είμαι υπέρ της δραχμής, γιατί όποιος το υποστηρίζει απλά πιστεύει πως υπάρχουν μηχανές του χρόνου και αυτό είναι επικίνδυνο από μόνο του.
    Αν και ήδη είμαστε σε δρόμο για ένα υποτιμημένο ευρώ νομίζω πως η ολική καταστροφή (τίνος άραγε; γιατί ήδη υπάρχουν κατεστραμένο κοινωνικοί ιστοί) δεν εμποδίζεται και από την παραμονή στο ευρώ και μόνο. Το ευρώ ήταν ένα «σχέδιο ειρήνης» και αν αποτύχει ποιος ξέρει τι γίνεται. Παρ’ όλα αυτά τα ερωτήματα που βάζεις έχουν σοβαρά προβλήματα στη διατύπωση τους:

    1) Υπάρχει τρελή εντατικοποίηση στην παραγωγή και υπάρχει και απίστευτη υποτίμηση της εργασίας (τα τελευταία 20 χρόνια) στην ελλάδα και σε όλο τον «αναπτυγμένο» και «αναπτυσόμενο» κόσμο. Αυτό αφορά τα διεθνή προβλήματα του κεφαλαίου και τις αντιφάσεις του οικονομικού συστήματος και ότι δεν φτάνει η υποτίμηση της εργασίας ούτε για να δανείζεται πλέον ο εργάτης για να αγοράζει αυτά που παράγει και μπλα μπλα, τα γνωστά…Στην ελλάδα πιο συγκεκριμένα υποτίθεται πως υπάρχει αδυναμία δομική μιας νέας πρωτογενούς συσσώρευσης κεφαλαίου, αλλά αυτό δεν το λύνει ούτε το ευρώ και (σίγουρα) ούτε η δραχμή, αλλά ίσως ένα ακόμα πιο βαθύ ξέσκισμα της εργασίας που όμως οδηγεί σε κρίσεις κέρδους άρα η αγορά (πως λέμε το κεφάλαιο) πάλι δεν κινείται.

    Υπάρχει τότε η πάντα δοκιμασμένη λύση της επένδυσης δαπανών στην πολεμική μηχανή που επίσης γίνεται για να συντηρεί αυτό το οικονομικό καθεστώς (;) ή σύστημα. Η βαριά βιομηχανία δεν σιτίζει, όπως διακύρηταν και προπαγάνδιζαν στην ΕΣΣΔ για να δουλεύει ο κόσμος, αλλά κυρίως πολεμάει (με πραγματικούς νεκρούς) και προσφέρει δαπάνες και εργασία μέσα από την πολεμική μηχανή. Εθνικό κράτος και εθνικό χρέος για την άμυνα είναι αδερφάκια δίδυμα στην οικονομία, όπως γνωρίζουν καλά και οι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι.

    Επίσης. Βιομηχανία, κάτι έχουμε και χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, και μέχρι πρότινος ισχυρή γεωπολιτική συμμετοχή στις στατηγικές του ΝΑΤΟ. Οι έλληνες κεφαλαιοκράτες είναι πολύ δυνατοί με ισχυρότατες τράπεζες στα Βαλκάνια και ιδίως στην Τουρκία, επιχειρήσεις και εργοστάσια παντού όπου υπάρχει φτηνή εργασία, όπως και ισχυρή συμμετοχή στις πετρελαϊκές μερίδες. Απλά αυτά τα κέρδη του εθνικού κεφαλαίου έχουν κρίση, και φυσικά το κεφάλαιο (ως σχέση) δεν έχει στόχο τη σίτιση και την ισότητα. Αλλιώς, αν η λέξη ανάπτυξη έλεγε κάποια αλήθεια και δεν έκρυβε τη λέξη εκμετάλλευση, και πριν την κρίση δε θα ερήμωνε οικονομικά η Νάουσα, ή οι μετανάστριες θα δουλεύαν με ασφάλιση. Η ευημερία των 90ς πάτησε πάνω σε πολύ μιζέρια, ανεργία και εκμετάλλευση για μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας.

    Οι πόροι για να ζήσουμε όλοι και όλες μαζί ευτυχισμένοι υπάρχουν. Αλλά αυτό προϋποθέτει άλλα πράγματα σε επίπεδο αυτοσυνειδησίας που αυτή η αλλαγή στη διαχείριση του κοινωνικού πλούτου μόνο ουτοπικά μπορεί να συζητηθεί. Και επανάσταση να γίνει τώρα, τα ίδια σκατά θα αναδιαθρωθούν

    2) Η σίγουρη ολική καταστροφή είναι τα πετρέλαια (αν υπάρχουν). Πετρέλαιο σημαίνει καταστροφή των πόρων των επόμενων γενεών και σίγουρα πόλεμος, μια ματιά στον ιστορικό χάρτη θα σας πείσει. Ας ελπίσουμε να μην ηχήσουν τα τύμπανα στην Κύπρο.

    Στην ελλάδα χαρακτηριστικό είναι πως οι ίδιοι που μιλάνε για πετρέλαιο, στις ίδιες περιοχές εκμεταλλεύονται τις επενδύσεις στις ΑΠΕ. Παράνοια; μόνο για αυτούς που τους το επιτρέπουν.
    Με κουρέλια θα πληρωθούν οι εργάτες, οι επενδυτές μια χαρά θα τη βγάλουν. Τώρα γιατί δε μας έχουν σώσει οι πετρελαιάδες μας τόσο καιρό και κάποια καινούργια πετρέλαια θα μας σώσουν είναι ένα ερώτημα που δεν θα τολμήσει κανείς να βάλει. Αυτός ο τόπος έχει και κάποια ιερά και όσια.

    3) Σωστό το ερώτημα, το θέμα είναι ότι αυτό έχει αρχίσει ήδη για όσους και όσες περισσεύουν (μάντεψε με ποιανών τα κριτήρια). Το κράτος εγκαταλείπει το ρόλο της πρόνοιας καιρό τώρα, η ιατρική συντεχνία το ίδιο και έχει μεγάλη ευθύνη, και η κοινωνία είδε το θέμα της υγείας ατομικιστικά. Γενικεύω αλλά μη γράψω και βιβλίο εδώ, το θέμα της κοινωνικής αναπαραγωγής, της υγείας, δεν είναι ένα πρόβλημα της τωρινής κρίσης αλλά ξεκίνησε πολύ πιο πριν. Και όντως μια ανεξέλεγκτη κατάσταση θα είναι τραγική σε αυτό τον τομέα. Είναι πιθανόν να μη μπορεί ένας γιατρός να προσφέρει πρωτοβάθμια φροντίδα αν κάτι μπλοκάρει οικονομικά και πολιτικά. Και εδώ είναι αναγκασμένη τόσο η κοινωνία με τη γνώση, όσο και την ηθική να παράγουν ένα νέο τρόπο αντιμετώπισης και θεσμών των ζητημάτων αυτών. Και αυτό δε σώζεται από την κουβέντα ευρώ ή δραχμή, όπως επίσης κανείς δεν είναι έτοιμος για αυτές τις αλλαγές.

    4) Καταρχήν επί της διατύπωσης. Ας μην αναπαράγουμε το λαϊκισμό για τον άγιο «ελληνικό λαό» που πρέπει να νμιμοποιεί κάθε μας επιχείρημα. Και δεν είναι το ελληνικό νοικοκυριό που θα πρέπει να μας απασχολεί μόνο, αλλά και το αλβανικό και το αφγανικό και το ιρανικό και το αλγερινό και όσων άλλων ζουν ή/και εργάζονται σε αυτή τη χώρα, χωρίς μάλιστα να έχουν τα στοιχειώδη (δικαίωμα ψήφου π.χ.)
    Κατά τα άλλα δεν βλέπω πως είναι δυνατόν να γίνει αυτό που λες, να μην υπαρχουν εισαγώμενα, επιχειρηματολόγησε λίγο.

    5) εδώ συμφωνώ, όντως υπάρχει περίπτωση να φύγει αργά η ελλάδα από το ευρώ, ή να μπει σε «πάγο», αυτό αφορά έτσι και αλλιώς διακρατικές αποφάσεις για τα επόμενα 2 χρόνια. Το θέμα είναι πως το μπουρλότο δεν αφορά το δίλλημα ευρώ η δραχμή γιατί αυτό αφορά το αποτέλεσμα και όχι το αίτιο.

    Η κατάσταση είναι μπουρλότο, με ευρώ και με δραχμή, και η ευρωπαϊκή οικογένεια δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει μια διεθνική κοινότητα, ένα αγαπημένο αταξικό και ενιαίο σώμα με τους θεμούς του όπου φιλάνθρωποι σοσιαλιστές με ελευθεριακές ιδέες συζητάνε για την πρόοδο της ανθρωπότητας αλλά καρχαρίες και το πολιτκό τους προσωπικό. Το μπουρλότο συζητάνε για το πως θα καίει καλύτερα.

    Οι νέες λύσεις που λες και η αίσθηση μιας πολιτικής οικογένεια (η αναφορά σε παναθρώπινες δηλαδή αξίες αλληλοβοήθειας και διαβούλευσης) είναι όντως το διακύβευμα που δυστυχώς για την άνεση μας θα πρέπει να μπει, με κάποιο τρόπο μπροστά. Με όποιο νόμισμα και πέρα από αυτό.

  6. «που γίνεται δεκτό για συναλλαγές στο εσωτερικό της χώρας και θα έχει την ονομαστική αξία που καθορίζει η κυβέρνηση»

    Δεν θα γίνεται δεκτό απο τον ιδιωτικό τομέα, τουλάχιστον έως ότου αποκτήσει κάποιο πραγματικό αντίκρυσμα, άσχετα με την ονομαστική αξία που θα καθορίσει η κυβέρνηση. Δηλαδή μετά μεγάλο διάστημα και αλλεπάλληλες υποτιμήσεις απέναντι στο ευρώ κλπ. Κάποια στιγμή και με την απαραίτητη προυπόθεση ότι θα βάλουμε μια τάξη στο μαγαζί, θα ισορροπίσει κάπου και στη συνέχεια θα διολισθαίνει ομαλά.

    Σε κάθε περίπτωση, το σημείο ισορροπίας, θα είναι πολλαπλάσιο του € 1 = 340 δρ. και θα είναι ανάλογο της ταχύτητας (pps) και του αριθμού των εκτυπωτών Delarue που θα δουλεύουν νυχθημερόν στα υπόγεια της Τράπεζας της Ελλάδος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: