Ένα κείμενο πολεμικής υπέρ των εκδηλώσεων κατά της βίας

Γράφει ο Γιώργος Στόγιας.

Γράφτηκαν μερικά άρθρα και πραγματοποιήθηκε μια εκδήλωση ενάντια στη ρητορική της  « βίας ως ανάγκη», ενάντια στις ενέργειες που είχαν ως συνέπεια τις καταστροφές της Κυριακής σε κτίρια του Κέντρου, και εισέπραξε σαρκασμό με το κιλό από όλο το φάσμα της αριστεράς πλην ΔΗ.ΜΑΡ.

Γιατί ενοχλεί τόσο πολύ μια εκδήλωση με συμμετοχή σχετικά μικρή, που ούτε καν τη Σταδίου δεν έκλεισε για να κάνει αισθητή την  παρουσία της;

Ας δούμε συνοπτικά τα επιχειρήματα αυτών που – από διαφορετικές θέσεις του αριστερού πολιτικού φάσματος- έκριναν αρνητικά τη θλίψη για τις καταστροφές,   τη συγκεκριμένη εκδήλωση  και γενικότερα παρόμοιες κινήσεις ενάντια στη βία.

–   Εδώ ο κόσμος καίγεται από τα μέτρα και η ελίτ  κλαίει που τραυματίστηκε η αισθητική επειδή πήραν φωτιά μερικά ντουβάρια και πολυέλαιοι.

–   Απέναντι στη συσσωρευμένη συμβολική βία του συστήματος και την πολύ συγκεκριμένη της Αστυνομίας, η βία που άσκησαν οι διαδηλωτές είναι πταίσμα και αποτελεί νόμιμη άμυνα.

–   Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, για την οποία είναι υπεύθυνη η κυρίαρχη κοινωνικοοικονομική τάξη και τα πολιτικά της μαλάκια, τότε -αύριο κιόλας- η βία του σήμερα  θα φαντάζει παιδικό παραμύθι. Ο λαός είναι απελπισμένος  και μέσα στη δίκαιη οργή του θα τους πάρει όλους η μπάλα. Καλά λοιπόν θα κάνουν να επιβιβαστούν στα ελικόπτερα που λέγαμε, γιατί δεν εγγυόμαστε για τίποτα.

–  Αφήστε τα περί δημοκρατίας, η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από το λαό, απλά κατατρύχεστε από το φόβο του πλήθους.

Ο ύπουλος σκοπός τέτοιων λόγων και εκδηλώσεων είναι να μοιράσουν ηθικές ευθύνες σε όλη την αριστερά και σε όποιον διαμαρτύρεται για τις προωθούμενες πολιτικές, σκοπεύοντας ουσιαστικά στην ενοχοποίηση της αντίστασης.

Λοιπόν, πώς απαντάμε σε τέτοιες  αρλούμπες (που δεν είναι σπάνιο να γράφονται και από  μορφωμένους ανθρώπους);

–  Αποφασίστε πρώτα ποιοι είναι αυτοί που τα σπάνε και πετάνε τις μολότοφ.  Ανεγκέφαλοι, απελπισμένοι, προβοκάτορες, μικροαστοί, παρακρατικοί, μπάχαλα που επιδίδονται σε μια πράξη με επιτελεστικό χαρακτήρα, ο λαός σύσσωμος; Καταλαβαίνω να υπάρχουν διαφοροποιήσεις στην προσέγγιση ανάμεσα σε μια π.χ.  ορθόδοξη μαρξιστική και σε μία  μεταμοντέρνα αριστερίστικη, αλλά όταν οι διαφοροποιήσεις γίνονται εντός του ίδιου κειμένου, σύμφωνα με τις ανάγκες της επιχειρηματολογίας, τότε σαφώς η περιγραφή της πραγματικότητας είναι  προβληματική.

–   Από πότε η απελπισία δίνει σε κάποιον το δικαίωμα να καταστρέψει ξένη περιουσία; Η δε, δημόσια περιουσία,  ανήκει σε όλους με την έννοια του  δικαιώματος  χρήσης με τους όρους που μπαίνουν από την Πολιτεία, δεν είναι τσιφλίκι όποιου δηλώνει «εξεγερμένος».  Έχει  το δικαίωμα ένας που νιώθει απελπισμένος να μαχαιρώσει ένα μετανάστη;  Μπορεί να νιώθει πιο απελπισμένος από τους απελπισμένους σας, το έχετε σκεφτεί αυτό; Εκεί που πολλοί είχαν όλα τα καλούδια σαν τα προστατευμένα παιδιά μιας εποχής πλασματικής οικονομικής ανάπτυξης, που σπουδάσανε και έκαναν μεταπτυχιακά, ταξίδια και ψώνια και έρωτες στο εξωτερικό, οι πραγματικοί λούμπεν έπαιζαν μπλιμπλίκια στο συνοικιακό ουφάδικο και εκσπερματώνανε με πολυνοικιασμένες τσόντες. Αν λοιπόν αυτοί αύριο τα βάλουν με τους πρώην προνομιούχους που τρώγανε  – κατά την εκτίμησή τους- τα προγράμματα, τα ερευνητικά και τις επιδοτήσεις, νομίζετε ότι θα κάτσουν να ακούσουν τίποτα περί ψευδούς συνείδησης;  Όχι, τότε, όταν η βία δείξει το πραγματικό της πρόσωπο, το από κάτω που είναι το πιο τρομακτικό, αγαπητοί μου μορφωμένοι συμψηφιστές αριστερούληδες θα τα κάνετε πάνω σας και θα φωνάζετε την αστυνομία να σας σώσει που τόσο τώρα την έχετε στη φτύσιμο.

–   Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που βγαίνουν στο δρόμο να διαμαρτυρηθούν, δεν είναι έτσι θανατολάγνοι και ιδεολογικοί τουρίστες στον πλανήτη πραγματικότητα. Οι περισσότεροι είναι άνθρωποι καλοί στη δουλειά τους, στις υποχρεώσεις που έχουν αναλάβει, άνθρωποι  που προσπαθούν να είναι σε όλα σωστοί και ό,τι και να κάνουν σε αυτή τη χώρα δε τους βγαίνει, τα οικονομικά τους έχουν γίνει εφιάλτης και η πόλη που ζουν αποσυντίθεται. Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν τόσα χρόνια προς τα πού περίπου πρέπει να πάει το κράτος, είναι επιφυλακτικοί στις μεταρρυθμίσεις αλλά μπορούν να τις ακολουθήσουν και να τις στηρίξουν αν πειστούν. Ήταν ενάντια στην ανάληψη των Ολυμπιακών, υπέρ της εξομάλυνσης των εθνικών θεμάτων, ενάντια στον επιδεκτικό νεοπλουτισμό της μίζας και της διαπλοκής. Τόσα χρόνια αυτοί οι άνθρωποι περιμένουν μια κυβερνητική συνεργασία από το χώρο της κεντροαριστεράς και της αριστεράς για να προχωρήσει η χώρα στις αλλαγές που χρειάζεται, αλλά τίποτα.

–   Ανάμεσα όμως σε αυτό τον κόσμο υπάρχουν και τα κοράκια, λαλίστατα, με εμβληματική φιγούρα τους τον Αλέξη Τσίπρα. Ακαλλιέργητα, μισάνθρωπα, ανεύθυνα, βαθύτατα συντηρητικά πολιτικά όντα. Ένας αχταρμάς από διαφορετικές περιόδους και αναφορές της ιστορικής αριστερής εμπειρίας, μόνο που αντί να έχουν συλλεχτεί τα καλύτερα στοιχεία, έχει μαζευτεί ο πολτός από τα κατακάθια.

Η ερώτηση μου είναι για αυτούς:  Τι θέλετε; Αίμα, χαβαλέ ή εξουσία;

Αίμα, δε θα σας αφήσουμε να χύσετε, θα είμαστε εκεί να διαδηλώνουμε ειρηνικά κατά της βίας. Κι αν χρειάζεται η αστυνομία – αφού αλλάξει βέβαια αυτός ο άχρηστος υπουργός, απεχθές  χρωστούμενο από τη μεταπολίτευση- θα πρέπει να κάνει τη δουλειά της, επαγγελματικά,  ελεγχόμενη από την πολιτική εξουσία και όχι από τους πολλούς νοσταλγούς της χούντας που κρύβονται πίσω από τη στολή ενός δημόσιου λειτουργού.

Χαβαλέ στο σπίτι σας. Κάντε κανα χασισάκι , ακούστε λίγο Locomondo (ως εκεί φτάνει  ο νους κι η ευαισθησία σας), ονειρευτείτε πως είστε ο στρατηγός Τσάβεζ και κρατικοποιείστε όλη την οικονομία.

Τώρα αν θέλετε εξουσία, αν θέλετε να κυβερνήσετε, δημοκρατία έχουμε, κατεβείτε στις εκλογές με αυτά που λέτε τώρα (ότι θα ακυρώσετε τις συμφωνίες, είτε μόνοι σας είτε σε συνεργασία), πάρτε επιτέλους το τιμόνι της χώρας στα χέρια σας. Υπάρχει μια προϋπόθεση, βέβαια: να σας ψηφίσουν οι πολίτες. Γιατί σε καλές εποχές και ο Παναθηναϊκός ανέβαζε 80.000 νοματαίους στην Καλογρέζα, δεν θυμάμαι όμως αυτό να σήμαινε παλλαϊκή εξέγερση.

Τέλος, για τους μορφωμένους ανθρώπους που πολιτικά στηρίζουν τα κοράκια, και αρθρογραφούν και τα πιστεύουν, έχω και να τους δώσω μια συμβουλή: Όταν είσαι από μέσα, το πλέγμα της ανοησίας φαίνεται αδιαπέραστο. Απ’ έξω είναι κακή κωμωδία, μισό για γέλια, μισό για χασμουρητά. Μπορεί όμως να έχει τραγικά αποτελέσματα.  Αφήστε σήμερα που είναι μοδάτο να αριστερίζεις, έτσι ή αλλιώς. Χρησιμοποιήστε το μυαλό σας!

Advertisements

13 Σχόλια

  1. Μπράβο Γιώργο. Προσυπογράφω σχεδόν ολόκληρο το κείμενο και συμφωνώ απόλυτα με την κεντρική του ιδέα.

  2. Σε ευχαριστώ Ορέστη. Να είσαι καλά! Φαντάζομαι θα αναγνώρισες και λίγο από την τοπογραφία του άρθρου, εκεί στην «όμορφη» Καλλλιθέα μας. Θα περάσω από το μπλογκ σου να δω τα τελευταία σου ταξίδια.

  3. Εξαιρετικό κείμενο!

  4. Το κείμενο, ιδίως προς το τέλος του, περιέχει το ίδιο πολύ έντονη συμβολική βία, υποτίμηση και επιθετικότητα, σε αντίφαση προς τον δεδηλωμένο σκοπό του και τον τίτλο του (ο οποίος είναι ήδη αντιφατικός και συγκεχυμένος, σχεδόν διαθέτει μία ασυνείδητη ειρωνεία: πολεμική ΚΑΤΑ της βίας? ή μάλλον, πολεμική ΥΠΕΡ της εκδήλωσης ΚΑΤΑ της βίας? τρεις αρνήσεις, πόσες καταφάσεις; ο αναγνώστης πρέπει να ξαναδιαβάσει για να καταλάβει πού κάθεται τελικά η μπίλια …).
    Ασχέτως τούτου, θα περιοριστώ, όσο πιο ουδέτερα μπορώ, σε μία αντίδραση επί της ουσίας, και ειδικότερα επί της ερώτησης που τίθεται στην αρχή:
    «Γιατί ενοχλεί τόσο πολύ μια εκδήλωση με συμμετοχή σχετικά μικρή, που ούτε καν τη Σταδίου δεν έκλεισε για να κάνει αισθητή την παρουσία της;»
    Για πολλούς λόγους. Πρώτον, διότι, παρόλο που είχε, ακριβώς, μικρή συμμετοχή, η μηντιακή προβολή της στην Ελλάδα και το εξωτερικό ήταν σκανδαλωδώς δυσανάλογη σε σχέση (π.χ.) με τη συγκέντρωση έξω από τη Βουλή, την οποία σε πολλά ΜΜΕ επισκίασε τελείως. Αυτό δημιουργεί αμφιβολίες για το κατά πόσο αυτή η πρωτοβουλία ήταν πραγματικά πρωτοβουλία ή υστεροβουλία.
    Οι υποψίες αυτές εντείνονται -σε βαθμό βεβαιότητας- εκ του γεγονότος ότι η συγκέντρωση καπέλωσε μεγαλοπρεπώς και κατά τρόπο σταλινικό την πραγματική κατάσταση, αλλά και την εκφρασμένη επιθυμία των ίδιων των υπευθύνων του κινηματογράφου, οι οποίοι διαβεβαίωσαν ρητά και απερίφραστα ότι ο κινηματογράφος ΔΕΝ καταστράφηκε και ότι ΔΕΝ ΕΠΙΙΘΥΜΟΥΝ ΝΑ ΔΟΘΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.
    Βλ. σχετικά το κάτωθι δημοσίευμα, που ακόμη και σ’ αυτό είναι πασιφανές το καπέλωμα διά της επιλογής του τίτλου -ο οποίος αποσιωπά τελείως το περιεχόμενο του ρεπορτάζ.
    http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=17536:lm-ena-keri-sto-xerir-ekso-apo-to-attikon-apopse-&catid=58:art&Itemid=100
    Η συγκέντρωση λοιπόν ενόχλησε επειδή έγινε αντιληπτή ως μία καλά ενορχηστρωμένη επικοινωνιακή προσπάθεια εργαλειοποίησης των πραγματικών ή διογκωμένων απωλειών, νεκροφιλίας και αυτοθυματοποίησης, κατά παραποίηση των πραγματικών γεγονότων και των επιθυμιών των άμεσα ενδιαφερομένων.

  5. Σταματήστε να κουτσομπολεύετε τις αντιδράσεις των άλλων, κατά του ολέθρου και της καταστροφής που σκόρπισαν οι πανηλίθιοι μπαχαλάκηδες -με την ανοχή ή και την προτροπή ανεγκέφαλων δήθεν αριστερών. Επικεντρωθείτε -επιτέλους- στο ίδιο το γεγονός -εσείς ποια θέση παίρνετε; Μετά τα όσα έγιναν, κανείς δεν δικαιούται να μην έχει άποψη επ’ αυτού. Όλα τα άλα είναι υπεκφυγές, εκ του πονηρού!

    ΥΓ. Ακόμη κι αν οι επιχειρηματίες του κινηματογράφου δεν επιθυμούν να δοθεί συνέχεια -τρέμει το φυλλοκάρδι τους, των ανθρώπων-, οι πολίτες μιας κοινωνίας που τα υφίσταται όλ΄ αυτά δεν δικαιούνται, κατά τη γνώμη σας, να έχουν άποψη και να διαμαρτύρονται; Όποια αντίδραση και να υπάρξει δεν είναι απλώς δικαιολογημένη, είναι επιβεβλημένη. Μακάρι να ακολουθήσουν και άλλες πιο έντονες!

    • Αν αυτό το δεύτερο ενικό απευθύνεται σε μένα, θα σας συνιστούσα να κρατήσετε τις προστακτικές για τους υποτακτικούς σας. Επιτρέψτε μου να επικεντρωθώ όπου ιεραρχώ εγώ, με την άδειά σας. Δεν είστε η δασκάλα της τάξης για να υποδεικνύετε στους μαθητές πού πρέπει να «επικεντρωθούν». Ο λόγος σας είναι απίστευτα βίαιος. Όπως εξάλλου και η φράση «Όποια αντίδραση και να υπάρξει δεν είναι απλώς δικαιολογημένη, είναι επιβεβλημένη» (!!! – ΟΠΟΙΑ??? Τι θα πει «όποια»; Για παράδειγμα, μία δυνατή αντίδραση «ακόμα πιο έντονη» θα ήταν να πάνε αγανακτισμένοι πολίτες και να λυντσάρουν όποιους κάνουν καταστροφές, ή, γιατί όχι, όποιους υποψιάζονται ότι μπορεί να κάνουν καταστροφές. Δεν εννοούσατε αυτό; Ωραία, σας πιστεύω. Όμως, να προσέχετε τι γράφετε, γιατί το «όποια» χωρίς κανέναν άλλο περιορισμό νομιμοποιεί αυτό το συμπέρασμα).
      Οι πολίτες μιας κοινωνίας ασφαλώς και δικαιούνται να έχουν άποψη, αλλά δεν δικαιούνται να λένε ψέματα.
      Ή, με άλλα λόγια, το δικαίωμα να έχουν άποψη δεν το έχουν μόνο αυτοί οι εκατό πολίτες που δεν έκλεισαν ούτε καν τη Σταδίου, αλλά, με την άδειά σας, και όλοι οι υπόλοιποι πολίτες, οι οποίοι εξίσου δικαιούνται να κρίνουν την άποψη την οποία έχουν αυτοί οι εκατό, και την οποία προβάλλουν με κάθε δυνατό τρόπο από τα ΜΜΕ -και έχουν πολλούς τρόπους, αφού είναι τα χαϊδεμένα παιδιά τους.
      Και αυτό έκανα εγώ.
      Η κρίση αυτή προφανώς δεν συνιστά … κουτσομπολιό. Κάτω από ένα άρθρο δημοσιευμένο σε ένα μπλογκ, είθισται να παίρνει κανείς θέση για το άρθρο, και όχι -απαραίτητα- για το «ίδιο το γεγονός». Ιδίως μάλιστα όταν το «αμάρτημα» αυτό -αν είναι αμάρτημα- το έχει διαπράξει πρώτο το ίδιο το άρθρο. Πραγματικά, το άρθρο -όπως δηλώνει ήδη από τον τίτλο του- έχει γραφτεί αποκλειστικά για να αντιπαρατεθεί προς -ή για να «κουτσομπολέψει», αν προτιμάτε αυτό τον όρο- ΟΣΑ ΕΙΠΩΘΗΚΑΝ για το γεγονός, ιδίως από το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, και να εγγράψει το ζήτημα στα πλαίσια ενός καυγά μεταξύ κεντροαριστεράς και «έξαλλης αριστεράς» για το ποιος είχε δίκιο σχετικά με το ζήτημα. Αυτά που λέει για το ίδιο το ζήτημα είναι ελάχιστα, αν εξαιρέσουμε βέβαια την επανειλημμένη διαβεβαίωση ότι είναι απαράδεκτο.

  6. Άκη, συνομωσιολογείς! Πολλές φορές τα ξένα ΜΜΕ δίνουν σημασία σε μειοψηφίες. Ειδικά αν αυτές συμφωνούν ή διαφωνούν πολύ με αυτό που πρεσβεύει το μέσο. Προσπαθείς με κάθε μέσο να σπιλώσεις τη διαφορετική άποψη. Απλώς αποδέξου ότι κάποιοι πόνεσαν πολύ για αυτά που αποκαλείς εσύ «ντουβάρια» και δίνουν εντελώς άλλη ερμηνεία για τη βία και για τα όσα συνέβησαν 2) Ο καθένας γράφει και εκφράζεται όπως θέλει. Όπως βρήκες ενοχλητικές τις προστακτικές της Αλίκης, την ίδια ώρα τη λες ειρωνικά «δασκάλα». Δεν στάζει και σένα ροδόσταγμα το στόμα σου. Γράφεις θυμωμένα και μνησίκακα. Χθες το βράδυ ειρωνεύτηκες και μένα. Μην νομίζεις πως δεν το πρόσεξα απλώς το αγνόησα 3) Τα πράγματα έχουν ποληθεί πολύ. Το ξανάζησα αυτό το κλίμα κάτω στην Κύπρο – με μια μάλιστα πολύ αυταρχική κυβέρνηση από πάνω μας, την κυβέρηση του Τάσσου Παπαδόπουλου. Είναιι φριχτό φριχτότατο να σε μισούν για τις απόψεις σου. Εκεί είναι που σταματάει η δημοκρατία. Εκεί αρχίζει η βλακεία. Πραγματικά εντυπωσιάζομαι πώς ένας ευαίσθητος αναλυτής της νεκρόφιλης Αριστεράς – που με έκανε να σκεφτώ τόσα πράγματα – συμπεριφέρεται χωρίς ίχνος ευαισθησίας. 4) Διακρίνω επίσης έναν απίστευτο ναρκισσισμό που εννοείται δεν βοηθάει το διάλογο. Γιατί τόσο εμμονή και κακία; Αυτό σου δίνει ικανοποίηση; Σε κάνει πιο ευτυχισμένο; ¨Να μιλάμε με τις φλέβες πεταγμένες έξω και απλώς να φτύνουμε περισπούδαστα επιχειρήματα στη μούρη του άλλου; Ψάξτο!

  7. Πράγματι, τα ξένα ΜΜΕ, όπως εξάλλου και τα ελληνικά, δίνουν σημασία σε μειοψηφίες, ιδίως αν αυτό τους επιτρέπει να μην δώσουν σημασία σε πλειοψηφίες (ή σε επίσης μειοψηφίες αλλά πολύ ευρύτερες από τις πρώτες) στις οποίες προτιμούν για διάφορους λόγους να μην αναφερθούν.
    Πολύ ωραία! Αυτό λέω κι εγώ. Δεν πρόκειται για συνωμοσία’ πρόκειται για την «αυθόρμητη» επιθυμία και για τη στρατηγική δράση του καθενός, δηλαδή αρκετών διαφορετικών δρώντων. Δεν υπάρχει κάποιο κέντρο που τους συντονίζει’ το τελικό αποτέλεσμα όμως είναι να αποσιωπώνται εμπράκτως κάποιες απόψεις και να προβάλλονται δυσανάλογα κάποιες άλλες.
    Ούτε όμως αυτό είναι το κύριο. Η διαμαρτυρία για «σπίλωση της διαφορετικής άποψης» (η οποία παρεμπιπτόντως αποτελεί και η ίδια μια σπίλωση) είναι άστοχη. Και αυτό για τον εξής λόγο: στο αρχικό δημοσίευμα τέθηκε μία ερώτηση – «γιατί ενόχλησε η εκδήλωση». Εγώ υπέθεσα ότι ο συντάκτης ρωτούσε ειλικρινά, επειδή ενδιαφερόταν να εισπράξει κάποιο feedback. Εάν η ερώτηση ήταν απλώς ρητορική και θεωρούσε αυτονόητη την απάντηση, τότε ΟΚ, πάσο, φταίω εγώ που το πήρα κατά γράμμα. (Εν τοιαύτη περιπτώσει όμως, καλό θα ήταν να μας έλεγε και ποια είναι αυτή η αυτονόητη απάντηση, διότι εγώ δεν την βρήκα στο κείμενο).
    Το σχόλιό μου λοιπόν προσπάθησε να δώσει ακριβώς μία απάντηση στο ερώτημα αυτό.
    Εάν κανείς προσέξει ακόμα και τώρα, θα δει ότι το σχόλιο είναι τελείως απρόσωπο: δεν μεταφέρει τις απόψεις ενός υποκειμένου, π.χ. του «Άκη» στον οποίο αναφέρεται η Ρένα Χόπλαρου ή οποιουδήποτε άλλου. Αναφέρεται σε ΛΟΓΟΥΣ, σε σκεπτικά, σε ΥΠΟΨΙΕΣ, χωρίς να τα συνδέει με συγκεκριμένα άτομα ή ομάδες και ΧΩΡΙΣ ΚΑΝ να τα εμφανίζει ως απαραίτητα «ορθά», αν εξαιρέσουμε μία περίπτωση όπου χρησιμοποιείται η -επίσης επιφυλακτική πάντως- έκφραση «εντείνονται σε βαθμό βεβαιότητας».
    Το να θεωρήσει κάποιος ότι η απαρίθμηση των λόγων και των υποψιών αυτών συνιστά … «μίσος για τις απόψεις», προϋποθέτει να παραγνωρίσει κάποια εισαγωγικά που υπάρχουν εδώ και να αποδώσει το περιεχόμενο των λόγων στον (μετα)φορέα τους. Όταν κάποιος έρχεται και σου λέει «πολλοί άνθρωποι είναι καχύποπτοι απέναντί σου επειδή σε θεωρούν υστερόβουλο», αυτό ΔΕΝ αποτελεί έκφραση μίσους, ιδίως εάν προηγουμένως εσύ ο ίδιος έχεις διατυπώσει δημόσια τη σχετική ερώτηση. Αποτελεί μεταφορά μιας πληροφορίας. Όταν ρωτάει κάποιος «γιατί ενόχλησε» μια πράξη που έκανε, ασφαλώς η απάντηση θα είναι δυσάρεστη! Τι θα μπορούσε να είναι; ευχάριστη; Όποιος όμως μας λέει δυσάρεστα πράγματα, δεν είναι απαραίτητο να μας μισεί. Ιδίως εάν η πράξη για την οποία πρόκειται είναι δημόσια, πολιτική, και όχι προσωπικής φύσεως.

  8. Το γεγονός ότι το σχόλιό μου ήταν απρόσωπο και όχι εμπαθές, γίνεται φανερό και από την ενόχληση της σχολιάστριας με το νικ «Αλίκη», η οποία ΑΚΡΙΒΩΣ διαμαρτύρεται για τον αντίστροφο λόγο: για το ότι, όπως θεωρεί, «δεν παίρνω θέση» και ότι όσα γράφω «είναι υπεκφυγές, εκ του πονηρού».
    Και αυτό μας φέρνει στο δεύτερο ζήτημα.
    Ο χαρακτηρισμός «δασκάλα» που χρησιμοποίησα ασφαλώς είναι ειρωνικός. Αλλά ήταν ειρωνικός ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή απαντούσε, κατά τρόπο σύμμετρο, στις προστακτικές της «Αλίκης» οι οποίες -χαίρομαι που τουλάχιστον αυτό αναγνωρίζεται- ήταν πράγματι ενοχλητικές. Το να απαντάς σε κάποιον με το ίδιο μέτρο δεν συνιστά μνησικακία. Συνιστά έμπρακτη θέση ενός ορίου σχετικά με το τι θεωρεί κανείς παραδεκτό και τι όχι από το συνομιλητή του.
    Ένας πρόσθετος λόγος για τον οποίο οι προστακτικές αυτές ήταν ενοχλητικές, είναι ο εξής. Όπως βλέπετε, τα σχόλια αυτά υπογράφονται με το όνομα και τη διεύθυνση ενός μπλογκ. Στο μπλογκ αυτό πράγματι συμβάλλει συχνά ο «Άκης» στον οποίο αναφέρεται η Ρένα Χόπλαρου, αλλά και αρκετοί άλλοι και άλλες. Αν λοιπόν κανείς ενδιαφέρεται να πληροφορηθεί τις απόψεις του μπλογκ αυτού για τη βία και γενικά για τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας που εξελίσσονται τα τελευταία τρία χρόνια στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα, τις μορφές τους, τις μεθόδους τους, τη σημασία τους κ.ο.κ., δόξα τω θεώ στο μπλογκ υπάρχει υλικό για να έχει να διαβάζει μέχρι αύριο, μπορεί κανείς απλώς να χτυπήσει το λινκ και να τις πληροφορηθεί. Τουλάχιστον καμιά δεκαριά κείμενα, μερικά από αυτά εξαιρετικά εκτενή, πιάνουν αυτό ακριβώς το θέμα από διάφορες πλευρές. Εγώ στο σχόλιό μου σε αυτό το μπλογκ προτίμησα να επικεντρωθώ στα ζητήματα που θέτει η αρχική ανάρτηση, και όχι να τα αγνοήσω και να προβάλω άλλες απόψεις για το ίδιο θέμα. Και μου φαίνεται παράδοξο να κατηγορούμαι γι’ αυτό.

  9. Σε κάθε κατάσταση υπάρχει το μείζον και το ελάσσον.Το μείζον είναι η κατάλυση της εθνικής ανεξαρτησίας, η φτωχοποίηση του λαού, η κατάργηση του κράτους δικαίου, η επιβολή του δικαίου των δανειστών των διεθνών hedge funs έναντι στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και το ελάσσον η προβοκάτσια των παρακρατικών ή η «εκτός ορίων» διαμαρτυρία αληθινώς αγανακτισμένων. Και δυστυχώς είναι απογοητευτικό όταν όχι μόνο το ελάσσον γίνεται άλλοθι στη θεματολογία των καθοδηγούμενων ΜΜΕ αλλά αφιερώνονται κείμενα σε αυτό (όπως και το παρόν) για να αναδείξουν τάχα την σύγχυση της αριστεράς.

  10. Τα «ντουβάρια» ήταν το διακύβευμα της Κυριακής; -χωρίς να υποτιμώ την μεγάλη αξία τους. Και οι αντιδράσεις όσων -της συντριπτικής πλεινότητας,πιστεύω- φρίξαμε και απειληθήκαμε από τη διαδικασία και τα αποτελέσματα του ολέθρου -που τύλιξε στις φλόγες τη μισή Αθήνα- έχουν να κάνουν αποκλειστικά με τον πόνο μας για κάποια ντουβάρια;
    Η ίδια αυτή η σχετικοποίηση -μαζί με τους άσχετους συμψηφισμούς που επιχειρούνται (περί ΜΜΕ κλπ)- αποτελεί τοποθέτηση που, αν δεν δικαιώνει πλήρως, πάντως μεταθέτει αυτό το διακύβευμα στη σφαίρα της ιδεολογικής αντιπαράθεσης, όπου είναι θεμιτές και τυχόν απόψεις που το υποστηρίζουν. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, λέει πολλά!

  11. Το κείμενο που έγραψα – όπως ακριβώς το λέει κι ο τίτλος του- είναι μια «πολεμική». Δεν το έγραψα σαν «τροφή για σκέψη», ή με σκοπό να αποτελέσει αφορμή για διάλογο.Το έγραψα για ενδυνάμωση, πρώτα του εαυτού μου, και μετά όσων συμφωνούν σε μερικά πολύ βασικά πράγματα. Τα βασικά αυτά είναι η κάθετη άρνηση απέναντι στην πολιτική βία, χωρίς συμψηφισμούς και σχετικισμούς, ως ο πρώτος όρος που πρέπει να διατηρήσουμε για να κρατήσουμε ζωντανή τη δημοκρατία μας. Το ύφος το οποίο χρησιμοποίησα έκανε νομίζω σαφείς τις προθέσεις μου. Πραγματικά, οι αναγνώστες που συμφωνούσαν το είδαν θετικά ως τέτοιο ενώ αυτοί που διαφωνούν, περά από δυο-τρεις εξαιρέσεις, σωστά δεν ασχολήθηκαν. Για μένα, τελείωσαν οι εποχές για «καβγαδάκια» και «συζητήσεις». Δε θέλω να έχω καμία σχέση με ανθρώπους και πολιτικούς χώρους που κάνουν χαβαλέ με τη βία, που εκστασιάζονται με την καταστροφή, που επιχειρούν να δικαιολογήσουν θεωρητικά την αξία του μπάχαλου. Πέρα από τον ευγενή μανδύα που έχει φορέσει για την επίσκεψή του εδώ ο σχολιογράφος – γνωρίζει πως το Φελέκι το διαβάζουν μορφωμένοι και πολιτισμένοι άνθρωποι- μια βόλτα στον τοίχο του στο φβ αλλά και μια αναδρομή σε παλαιότερα μανιφέστα του, δείχνει ότι δεν αναγνωρίζει εκείνα τα βασικά που σας έλεγα πριν. Ως εκ τούτου,βρίσκω πως κάθε συζήτηση με τον nomadic universality και με άλλους παρόμοιας ιδεολογίας είναι πια ανώφελη και πολιτικά αφελής. Δεν γίνεται εμείς να συζητάμε και οι άλλοι να βαράνε – και εμείς να τους παρέχουμε και νομιμοποίηση πιανοντας μαζί δήθεν θεωρητική συζήτηση- για μαλάκες ψάχνουνε;

  12. Κύριε Στόγια,
    εάν «δεν θέλατε να έχετε καμία σχέση με με ανθρώπους και πολιτικούς χώρους που κάνουν χαβαλέ με τη βία», τότε απλούστατα δεν θα είχατε γράψει αυτό το κείμενο. Διότι το κείμενο που δημοσιεύεται εδώ, στο μεγαλύτερο μέρος του, απευθύνεται, και μάλιστα στο δεύτερο πρόσωπο και με πολύ φορτισμένο τρόπο, ακριβώς σε «ανθρώπους και πολιτικούς χώρους που [εσείς φαντάζεστε ότι] κάνουν χαβαλέ με τη βία». Όποιος απευθύνεται σε κάποιον στο δεύτερο πρόσωπο, μάλλον θέλει να έχει σχέση μαζί του.
    Αποφασίστε λοιπόν. Εάν θέλετε να μιλήσετε για την πολιτική, ακόμη και -ή μάλλον ιδίως- με «πολεμική διάθεση», δεν έχετε τη δυνατότητα να επιλέξετε με ποιους θα σχετιστείτε και με ποιους όχι. Η πολιτική, ή τουλάχιστον η δημοκρατική πολιτική, είναι ζήτημα του οποιουδήποτε, δηλαδή όσων δεν έχουν καμία εκ των προτέρων προσδιορισμένη ιδιότητα και αρμοδιότητα να ομιλούν και να πράττουν. Δεν μπορείτε λοιπόν να αποκλείσετε κάποιους από το να εκφράζουν την άποψή τους επικαλούμενος κάποια εγγενή αριστοκρατικότητά σας, στη βάση του ότι ο δικός σας νους και η δική σας ευαισθησία είναι ανώτερη από εκείνων επειδή δεν ακούτε Locomondo, ή επειδή είστε «μορφωμένοι και πολιτισμένοι άνθρωποι».
    Εάν το κείμενό σας ήταν ιδιωτικής χρήσης και προοριζόταν για ορισμένους μόνο, για αυτούς με τους οποίους ήδη συμφωνείτε, θα μπορούσατε να το στείλετε μόνο σε αυτούς τους ορισμένους. Το Ίντερνετ όμως είναι δημόσιος χώρος, δεν έχει φέις κοντρόλ στην είσοδο, και άρα το διαβάζουμε και εμείς οι αμόρφωτοι, ανόητοι και αναίσθητοι άνθρωποι. Και ίσως κάποια στιγμή θελήσουμε να απαντήσουμε στα βρισίδια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: