Η τύχη ενός φωτογραφείου ή αλλιώς: Σςςς η Ελλάδα κοιμάται!

Χτες άκουσα μια ιστορία που νομίζω ότι είναι μία από τις πολλές που καταδεικνύουν τις αγκυλώσεις των νεοελλήνων. Δεν έχει να κάνει με μια ζοφερή εικόνα εξαθλιωμένης Ελλάδας, ίσα-ίσα το αντίθετο.

Ήμουν λοιπόν προσκεκλημένος στα γενέθλια μίας φίλης και γνώρισα τους γονείς της οι οποίοι κατοικούν σε μια πόλη των 12.000, δεκαπέντε λεπτά απόσταση από την πρωτεύουσα νομού της Στερεάς Ελλάδας. Είχαν εδώ και χρόνια φωτογραφείο και όντας σε ηλικία σύνταξης αποφάσισαν να το πουλήσουν. Έβαλαν παντού αγγελία και περίμεναν τον υποψήφιο αγοραστή. Η αρχική τιμή πώλησης ήταν τα 25.000 ευρώ μαζί με τον εξοπλισμό. Δεν υπήρξε για αρκετό καιρό κανένα ενδιαφέρον για την αγορά του φωτογραφείου και αποφάσισαν να ρίξουν την τιμή πρώτα στα 15.000 μετά στα 10.000 και πριν από τρεις μήνες στα 5.000 ευρώ.

Αξίζει να σημειώσω ότι ήταν το μοναδικό φωτογραφείο της πόλης των 12.000 κατοίκων που εξυπηρετούσε όχι μόνο τους κατοίκους της αλλά και αυτούς των γύρω χωριών αλλά και της πρωτεύουσας. Ήδη δηλαδή υπήρχε έτοιμη πελατεία και χωρίς να απειλείται το μέλλον της επιχείρησης από άλλους ανταγωνιστές. Όπως μου εκμυστηρεύτηκαν το καθαρό κέρδος της επιχείρησης ήταν 4.000 ευρώ το μήνα. Η μητέρα της φίλης έλεγε μάλιστα ότι μέσα στην κρίση το φωτογραφείο πήγαινε καλύτερα από πριν.

Επιπλέον ο πατέρας της, καθώς περνούσε ο καιρός και δεν παρουσιαζόταν υποψήφιος αγοραστής, παρακαλούσε γνωστούς και φίλους που γνώριζε ότι τα παιδιά τους ήταν άνεργα, να αναλάβουν το μαγαζί και να τους μάθει την τέχνη για όσο καιρό χρειαστεί. Και πάλι τίποτα. Το αποτέλεσμα ήταν, αφού είδαν κι απόειδαν, να κλείσουν το μαγαζί με πόνο ψυχής καθώς εκεί ήταν όλη τους η ζωή και τελικά δε βρέθηκε κάποιος να τη συνεχίσει, αλλά και με έντονη πικρία γιατί έβλεπαν τη νέα γενιά των Ελλήνων να τρώει από μόνη της τις σάρκες της.

Συμπέρασμα:

1.      Η επαρχία δεν έχει πληγεί από την κρίση τόσο, όσο τα αστικά κέντρα.

2.      Ο Έλληνας δε χαρακτηρίζεται από την ευελιξία του.

3.      Οι ευρωπαϊκές επιχορηγήσεις στην «αγροτιά» είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργήσουν μια επίπλαστη ευημερία και μια γενιά από νεοέλληνες εντελώς «αποχαυνωμένους» που έδιναν νόημα στη ζωή τους με το φραπέ, τα τετρακίνητα αυτοκίνητα και τα κωλόμπαρα.

Ζωή σε μας λοιπόν.

Advertisements

4 Σχόλια

  1. αν είναι όπως τα λές τα πράγματα το αγοράζω εγώ. στείλε μου στοιχεία επικοινωνίας

  2. Tελευταίως το μαράζι παράγεται σε υπερβολικές ποσότητες στη
    δημόσια ζωή.Μαύρη κατάντια

  3. Ενδιαφέρον! Θα με ενδιέφερε να συζητήσω με τον συνταξιοδοτούμενο επιχειρηματία! Μπορείς να μας φέρεις σε επαφή;; (γράψε στο toatomo@gmail.com)

  4. Εντάξει, θα ρωτήσω και θα στείλω mail.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: