Λουκάς Παπαδήμος: μια νέα αρχή;

Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα κι ευτυχώς οι δυο πολιτικοί αρχηγοί ήρθαν στα σύγκαλά τους και επιτέλους συμφώνησαν στο νέο πρωθυπουργό.

Ο Λουκάς Παπαδήμος έφερε αισιοδοξία και ήδη αντιμετωπίζεται σα μεσσίας, καθώς ως γνωστό οι Έλληνες έχουν καλή σχέση με την υπερβολή. Η ανάγκη όμως για το νέο, η απέχθεια για το κομματικό σύστημα, η απουσία σε θέσεις εξουσίας ανθρώπων που περισσότερο πράττουν παρά μπουρδολογούν, δικαιολογεί και τη μεσσιανικού τύπου πρόσληψη της επιλογής του νέου Πρωθυπουργού.

Οι παλινωδίες που βιώσαμε τις τελευταίες μέρες κατέδειξαν ενδεχομένως τις αντιστάσεις του κομματικού συστήματος να παραδεχτεί ό,τι είναι εθισμένο να κάνει τόσα χρόνια: να μιλάει εξ όνόματος του λαού χωρίς όμως να έχει ιδέα για τις πραγματικές ανάγκες του και να προσπαθεί να συντηρηθεί με δήθεν «φιλολαϊκές» πολιτικές.

Αν θέλετε, ένα από τα θετικά της κρίσης είναι ότι όταν το κομματικό σύστημα κλήθηκε να πάρει δραστικές λύσεις φάνηκε γυμνό και αδύναμο να λειτουργήσει άμεσα, αλλά και εγκλωβισμένο σ’ ένα  πολιτικό λόγο που τόσο καλά είχε χρησιμοποιθεί παλιότερες δεκαετίες.

Οι επικλήσεις, λοιπόν, στον πατριωτισμό των Ελλήνων και στην περηφάνια τους από μόνες τους δεν πείθουν χωρίς να έχει εκπονηθεί ένα αξιόλογο πλάνο για την έξοδο από την κρίση και χωρίς τη βούληση να εφαρμοστεί αυτό το πλάνο. Ο κόσμος το έχει καταλάβει και όταν οι Ευρωπαίοι μας τράβηξαν το αυτάκι, μας απείλησαν με οικονομική απομόνωση και ενδεχόμενη έξοδο από το ευρώ αντέδρασε. Όταν άρχισαν να ακούγονται ονόμα ευρύτερης αποδοχής με ευρωπαϊκές περγαμηνές, δεν είδαμε τον κοσμο να κατεβαίνει στο Σύνταγμα, στις πλατείες, στους δρόμους και στις γειτονιές.

Επιπλέον, η αξιοπιστία των δύο αρχηγών (όσο είχε απομείνει τουλάχιστον) βρέθηκε στον κάλαθο των αχρήστων. Όταν ακούστηκε το όνομα του Λουκά Παπαδήμου, συνοδευόμενο από το χαρακτηρισμό τεχνοκράτη υπήρχε θετική αντίδραση. (Προφανώς εξαιρώ τους οπαδούς των κομμάτων της Αριστεράς). Και νομίζω ότι η θετική αντιμετώπιση στην επιλογή Παπαδήμου έχει να κάνει όχι τόσο με το όνομα, όσο με το χαρακτηρισμό «τεχνοκράτη».

Κοιτάζοντας στο λεξικό Τριανταφυλλίδη ο όρο τεχνοκράτης ερμηνεύεται ως εξής: «τεχνοκράτης ο [texnokrátis] θηλ. τεχνοκράτισσα [texnokrátisa]: πολιτικός ή ανώτερο κρατικό στέλεχος, ειδικός σε τεχνικά θέματα: Tα βασικά υπουργεία τα κατέχουν τεχνοκράτες. || (μειωτ.) τεχνικός που δίνει προτεραιότητα στη λύση του τεχνικού μέρους ενός προβλήματος σε βάρος της κοινωνικής και ανθρωπιστικής πλευράς.» Η δεύτερη ερμηνεία, η μειωτική πηγαίνει στους γνωστούς «ιδεολόγους» που τους αρέσει η μεγαλοστομία.

Ο τεχνοκράτης λοιπόν είναι αυτός που ασχολείται με τεχνικά θέματα, αυτός (για να το προχωρήσω) που λιγότερο βγαίνει στα κανάλια και φτιάχνεται με το λόγο του και περισσότερο δουλεύει.

Αυτό θεωρώ ότι είχαμε ανάγκη να δούμε, αλλά και να ακούσουμε: έναν άνθρωπο που μπορεί να δουλέψει και να προσφέρει λύσεις. Στις κρίσιμες στιγμές που ζούμε η πολιτική ρητορεία απαιτεί χρόνο και δυστυχώς δεν έχουμε.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Αν λάβουμε υπόψη ποιούς ενόχλησε η έλευσή του (από Αριστερή πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ μέχρι την πλειοψηφία της Αριστεράς – Γ. Ψαριανού εξαιρουμένου) τότε μάλλον είμαστε σε καλό δρόμο. Σε 3 μήνες δεν θα προλάβει να κάνει τίποτα ιδιαίτερο – το θέμα είναι να προταθεί από κάποιο πολιτικό σχήμα και στις εκλογές ώστε να γυρίσουμε πραγματικά σελίδα στο μεταπολιτευτικό καραγκιοζιλίκι.

  2. Νεα προσωπα , νεες ιδεες, νεοι στοχοι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: