Όπως παλιά

Γράφει ο Αχιλλέας Αναστασόπουλος.

(Το κείμενο έχει δημοσιευτεί σε περιοδικό για αυτοκίνητα και μας το έστειλε ο καλός μας φίλος Αχιλλέας. Μπορείτε να το βρείτε κι εδώ)

«Αδελφέ, θα ήθελα να έχω ένα κανόνι στην οροφή και να ανατινάζω όλους όσους έχουν πολυτελή αυτοκίνητα», είπε ο προσηνής ταξιτζής. Λίγο νωρίτερα είχε κλείσει το κινητό, στο οποίο μιλούσε άνευ μπλουτούθ, με το ρομαντικό χαιρετισμό «Ζήτω το Έθνος». Το κεφαλαίο «Ε» το βάζω εγώ, έτσι φαντάζομαι το ονειρεύεται. Κι ας μη συνάδει με τις προσταγές τις γραμματικής. Όλα όσα σιχαίνομαι κάθονται δίπλα μου, κρατάνε τιμόνι, βρωμάνε τσιγάρο και μιλάνε.

Πόσο εύκολη είναι η γενίκευση! Πόσο αθωωτικό είναι για τα κρίματά μας να τοποθετούμε τους «άλλους» σε κάποια ομάδα και να τους λιθοβολούμε. Ακόμα και την κρίση ο Έλληνας τη βιώνει με το δικό του τρόπο που, κατά κανόνα, περιλαμβάνει όχι καλοπέραση όπως επιτάσσει το ρητό, αλλά γκρίνια, ξενοφοβία, εθνικισμό και μεταφορά ευθυνών. Μέσα στο ζόρισμα που όλοι μας περνάμε, μέσα από τις –απόλυτα πραγματικές– δυσκολίες και τη μοναξιά που νιώθουμε πλέον στα δύσκολα, μοιάζει να μην μπορούμε να δούμε καμία αχτίδα φωτός, καμία δημιουργική διέξοδο, κανένα θετικό πρόσημο για τις πράξεις μας.

Πρώτη φορά στη ζωή μου συναντώ τόσο πολύ αχταρμά, τόσο συχνό ρατσισμό, τόσο εύκολες υποχωρήσεις. Κι όπως ετούτη η σελίδα έγραφε τον προηγούμενο μήνα, τόσα νεύρα και μυρουθκιά μπαρουτιού. Αυτό που με προβληματίζει είναι πως όλα αυτά τα βλέπω από ανθρώπους που δεν το περίμενα. Ανθρώπους έξυπνους, ανθρώπους κοντινούς. Και να σου ο ένας μου λέει ότι θέλει να τραβήξει τα λεφτά του από την τράπεζα, να σου ο άλλος λέει ότι θα ψηφίσει τους χρυσαυγίτες, αφού «το πράγμα στην Αθήνα δεν πάει άλλο». Είναι φανερό ότι καθένας ψάχνει από κάπου να πιαστεί… Αυτό το καταλαβαίνω. Είναι μια περίοδος που δεν έχεις από πού να πιαστείς. Μια στιγμή ζοφερής μοναξιάς που κανένας λαός δεν αξίζει να ζήσει, αλλά και που εμείς οι ίδιοι δεν κάναμε τίποτα για να αποφύγουμε. Και δεν κάνουμε και τίποτα για να διορθώσουμε.

Σύμπτωμα του καιρού είναι και η ατελείωτη λατρεία του παλιού. Συνέχεια ακούω «Εμείς παλιά…» ή «Παλιότερα κάναμε…» και μου σηκώνονται οι τρίχες. Ακόμα πιο ανατριχιαστικό όταν βγαίνει από στόματα νέων ανθρώπων. Οι μεγαλύτεροι αναπολούν τη χούντα επειδή πίστεψαν σε ένα mail που λέει ότι «τότε δεν είχαμε χρέη» και οι νεότεροι αναπολούν μια άλλη λαμπρή εποχή, «τότε που πληρωνόμασταν». Κι εγώ προτιμώ τα παλιά αυτοκίνητα, αλλά αυτό είναι από άποψη, δεν διατείνομαι ότι είναι καλύτερα από τα σημερινά. Ούτε προσπαθώ να πείσω κανέναν να το συμμεριστεί ούτε προσπαθώ να πείσω τη θεια μου να πάρει αμάξι χωρίς ESP. Το αντιλαμβάνομαι ως μια προσωπική προτίμηση σε ένα θέμα για το οποίο καλώς ή κακώς έχουν άποψη όλοι και μάλιστα θεωρούν εαυτούς ειδικούς. Ούτε έχω σκεφτεί να στείλω ένα mail που να λέει «Ξεφορτωθείτε τα άχαρα κουτιά με ρόδες που σας πουλάνε, διότι σύντομα θα πηγαίνουν μόνα τους και θα σας παρακολουθούνε όλους μέσω GPS στερώντας σας την ελευθερία σας» -και μάλιστα υπογεγραμμένο ως «Α.Α, Δημοσιογράφος του Ειδικού Τύπου» για να δώσω έμφαση.

Πλην όμως, στο θέμα της κρίσης που διανύουμε, κάποιοι το κάνουν. Γράφουν mail και προτρέπουν την τρομαγμένη γιαγιά να βάλει τα λεφτά κάτω από τη μαξιλάρα και στέλνουν δήθεν αναλύσεις με την ευρωστία και τις αγαθοεργίες του Γιωργάκη του Παπαδόπουλου. Και ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων που δεν έχουν από πού να πιαστούν, τα πιστεύουν αυτά τα καραγκιοζιλίκια. Αντί να κάτσουμε λοιπόν να σκεφτούμε πώς θα αντιδράσουμε και πώς θα εξελιχθούμε μέσα στις υπάρχουσες συνθήκες, πώς θα φέρουμε την κατάσταση τούμπα και θα αποκτήσουμε ξανά την αξιοπρέπειά μας, σπαταλάμε φαιά ουσία σχολιάζοντας πόσο καλύτερα ήταν τα πράγματα παλιά. Αντί να ψάχνουμε να βρούμε λύσεις και τρόπους για να προχωρήσουμε μπροστά, μένουμε κολλημένοι στο κατ’ ευφημισμόν ένδοξο παρελθόν. Όχι μόνο δυσκολευόμαστε να δούμε ότι τελικά δεν είναι και τόσο ένδοξο όσο μας βολεύει να πιστεύουμε, αλλά το βάζουμε μπροστά, οδόφραγμα για ένα ίσως λίγο καλύτερο μέλλον.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: