Μνήμες από μια κατάληψη του κενού

Γράφει ο Γιώργος Στόγιας.

Τη χρονιά ‘90-‘91 πήγαινα τρίτη Λυκείου στο 6ο Λύκειο Καλλιθέας.  Μια μέρα, είκοσι λεπτά πριν το κουδούνι, έρχεται μια φίλη Κνίτισσα, με διακόπτει από το μπάσκετ, μου ανακοινώνει ότι θα κάνουμε κατάληψη και μου ζητάει να γράψω 10 αιτήματα για να τα παραδώσω στους καθηγητές. Στην ερώτησή μου «τι να λένε;», πήρα την απάντηση «εσύ τα γράφεις ωραία, κάνε γρήγορα». Έκατσα σε μια γωνιά και ολοκλήρωσα εντός χρονοδιαγράμματος έναν πρόχειρο κατάλογο. Όταν τον τελείωσα ένιωσα αποκαμωμένος από την υπερπροσπάθεια. Είχα δώσει ρεσιτάλ νεφελώδους εφηβικής οργής με καθωσπρεπίστικες εκφράσεις, ούτε στα χειρότερα ποιήματά μου (και το γνώριζα). Ως ο θεωρητικός πια της κατάληψης, βρέθηκα στην πρώτη γραμμή. Από τη μεριά των υποκινητών ήταν καλό να έχουν για βιτρίνα κάποιον που διάβαζε (ολόκληρα) βιβλία και περνούσε για σχετικά καλός μαθητής.  Από τη μεριά μου, δεν ήθελα να κατηγορηθώ πως ήμουν μειωμένης αγωνιστικότητας (άσε που ήταν καλή ευκαιρία να ανεβάσω  τη δημοφιλία μου η οποία είχαν πάρει την κατιούσα και έβαινε προς επίπεδο «freak»). Έτσι, ήμουν εγώ που διάβασα το κείμενο φωναχτά στην συγκέντρωση -πολύ φοβάμαι ότι μπορεί να σήκωσα και την γροθιά μου- και στη συνέχεια το παρέδωσα στην Διεύθυνση  ζητώντας από το Σύλλογο να αποχωρήσει από το χώρο του σχολείου. Προς μεγάλη μου έκπληξη, ανακούφιση και απογοήτευση ταυτόχρονα, δεν επέδειξε την παραμικρή αντίσταση.

Μόνο ένας καθηγητής ήρθε και με έπιασε παράμερα κρατώντας στο χέρι του το πόνημά μου. «Τι μαλακίες είναι αυτές, ρε Στόγια;» με ρώτησε. Ήταν ο καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας που μας είχε συνηθίσει στο μάθημα σε εκρήξεις θυμού και ειρωνείας αλλά αρκετοί τον εκτιμούσαμε γιατί   προσπαθούσε με αλλεπάλληλα  shock treatment να μας μεταφέρει μια ιδέα του τι θα είχαμε να αντιμετωπίσουμε όταν σύντομα θα αφήναμε οριστικά πίσω μας την πόρτα του σχολείου,  ένας εντέλει ευπρόσδεκτος ρεαλισμός μέσα στην εκτός τόπου και χρόνου επικρατούσα φιλολογίζουσα ρητορική *. Το συνήθως λαμπερό περιπαιχτικό βλέμμα του ήταν έμπλεο περιφρόνησης. Δεν έκατσε να ακούσει τα ψελλίσματά μου βγάζοντάς με έτσι από τη δύσκολη θέση να θέλω να με καταπιεί η γη και αυτή να μην ανοίγει.

Τον επόμενο καιρό τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Εγώ έκανα στην συνέλευση μερικές προτάσεις – πρόσκληση καθηγητών για συζητήσεις, ώρα μελέτης- που θεωρήθηκαν μέρος της κουλτουριάρικης κωμωδίας στην οποία ακούσια πρωταγωνιστούσα και σε μια εβδομάδα απομακρύνθηκα και ιδιώτευσα.  Περνούσα πια μόνο κάτι βραδινά ψάχνοντας στην ατμόσφαιρα που διαμορφωνόταν ένα λόγο δικαίωσης της πρακτικής που ακολουθήθηκε, σχεδόν πρόθυμος να παραδεχτώ το λάθος της αποστασιοποίησής μου.  Πέρα από ένα πάρτι που ανεξάρτητα από το πλαίσιο αποτελεί αυταξία ( χορός και επιθυμία στα δεκαοχτώ, μαζί με λίγες μπύρες, τρία βήματα για τον παράδεισο) δεν θυμάμαι να συνέβη κάτι άλλο ενδιαφέρον. Αντίθετα, η παρακμή και η ανία που κυριάρχησαν  ισοφάρισαν αντεστραμμένα το τέλμα του σχολείου όταν αυτό λειτουργούσε σύμφωνα με το πρόγραμμα. Μια αίθουσα είχε ανεπίσημα μετατραπεί σε χαρτοπαικτική λέσχη και ήταν η μόνη που κάθε φορά έβρισκα γεμάτη. Τα στοιχήματα, οι παρτίδες και το γενικό ύφος  κανοναρχούνταν από λούμπεν συμμαθητές με τους οποίους οι σχέσεις μου ήταν έτσι κι αλλιώς αμοιβαίας αντιπάθειας. Η καθολική αποδοχή τους, το πλασάρισμά τους στο κέντρο της οιονεί διαμαρτυρίας, ο γενικός χαριεντισμός καθώς μικροποσά άλλαζαν χέρια, το προβάρισμα του ενήλικου κουστουμιού όπου η τελευταία και μόνη ελπίδα θα γινόταν η θεά Τύχη, με κατέθλιβαν.

Έξω στο παγωμένο προαύλιο άναβε μια φωτιά και, καθώς προχωρούσε η νύχτα, οι παρευρισκόμενοι μαζευόντουσαν γύρω της. Σύντομα οι άγνωστες φάτσες ήταν περισσότερες από τις γνωστές, μεγαλύτερες ηλικίες, ρετάλια του αναρχοαυτόνομου υφαντού της πρωτεύουσας και διάφοροι συνοικιακοί ξέμπαρκοι. Αρκετό ποτό και κόκκινα μάτια για τα τότε σχολικά δεδομένα, υποτίθεται βαρυσήμαντες σιωπές, ακατάληπτες εκμυστηρεύσεις, αψυχολόγητα ξεσπάσματα συντροφικών διαβεβαιώσεων, αποκάλυψη συνομωσιών του Κράτους και της Αστυνομίας.

Μέχρι να βρεθεί καλύτερη μέθοδος για να αλλάξω τον κόσμο, περιορίστηκα για τους επόμενους δυο μήνες να αλλάζω τον εαυτό μου. Η κατάληψη έληξε για αδιευκρίνιστους λόγους, όπως ακριβώς είχε ξεκινήσει.

 

 

* ήταν κι ο μόνος καθηγητής που ήξερε τους Pixies, αυτό πού το πας;

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

42 Σχόλια

  1. Μεταξύ μας, αν ήξερε τους Pixies, respect…

  2. ωραίος… με αυτό το θέμα καταπιάνομαι κι εγώ τον τελευταίο καιρό. Τι να πρωτοπείς…

  3. ‘Έτσι, ήμουν εγώ που διάβασα το κείμενο φωναχτά στην συγκέντρωση -πολύ φοβάμαι ότι μπορεί να σήκωσα και την γροθιά μου- και στη συνέχεια το παρέδωσα στην Διεύθυνση ζητώντας από το Σύλλογο να αποχωρήσει από το χώρο του σχολείου. Προς μεγάλη μου έκπληξη, ανακούφιση και απογοήτευση ταυτόχρονα, δεν επέδειξε την παραμικρή αντίσταση’: ας τους έκανες κάτι ανάλογο στον πραγματικό χώρο εργασίας πολλών τους – το φροντιστήριο – και θα έβλεπες…

    • arxika sygnomi gia ta greeklish……………vriskomouna mesa stis katalipseis tou 90/91 sto idio sxoleio me ton Giorgo kai ego xaraktirizo autes tis embeiries os agones pou exoun san stoxo tin anatropi kanonistikon domon enos sxoleiou kai enos ekpaideutikou systimatos pou olo kai perissotero exei san pragmatiko stoxo tin xeiragogisi kai tin kathypotaxi ton mathiton stin efarmogi kanonon kai rythmiseon pou tis perissoteres fores einai kena perioxomenou kai apovlepoun sto na dimiourgisoun mellontikous ergazomenous pou olo kai ligotero tha diekdikoun kai tha paremvainoun se ena systima to opoio vaftizei dimiourgei orous dystyxias kai prosopikis apelpisias.
      Einai lathos na apokovei kapoios to sxoleio apo to eurytero plaisio kai tis dieurymenes koinonikes kai politikes apofaseis enos systimatos pou ta panta ektimontai me vasi tin xrimatistiriaki tous axia kai tin ektimisi apo tous oikous pagkosmias axiologisis.
      Oi katalipseis tou 90/91 exoun mia istoriki axia kathoti antanaklousan ena kinima nikis to opoio katafere na dioxei ton tote ypourgo paideias alla parallila apotelese ena kinima to opoio mazi me alles mazikes kinitopoiiseis voithise sto na pesei i kyvernisi Mitsotaki………..mia mizeri katalipsi se ena mizero sxoleio apo mberdemenous kai isos oxi apolyta politikopoiimenous mathites gia mena den einai ligotero simantiko giati dimiourgei synthikes rizospastikopoiisis, politikopoiisis kai vazei vaseis gia mathites pou den tha kathypotassontai se ena systima pou epithymei tin dimiourgia ypikoon.
      Eidika simera pou to ekpaideutiko systima ginetai o prothalamos gia tin paragogi mazon me stoxo tin kariera kai ton atomiko ploutismo kai tautoxrona ena ekpaideutiko systima pou dimiourgei ypikoous tha elega oti prepei na eimaste idiaitera ypopsiasmeni oxi apenanti stin diathesi ton mathiton na antistathoun kai na paremvoun se ola auta pou ginontai gia autous xoris autous – antitheta na exoume ton kynismo gia na katalavoume tin dimiourgia kanonon vasismenoi se ylistika symferonta auton pou exoun idi tin exousia kai tin dynami gia na ta epivalloun.

      Filika
      Sofia

  4. 20 χρονια μετα, ολα εχουν μια αλλη οπτικη και ολοι (ε, σχεδον ολοι) αλλα μυαλα!

  5. Το πως θυμάται ένα γεγονός κάθε φορά ο καθένας μας είναι μια ιστορία που στον καθένα αφήνει διαφορετική επίγευση και δίνει την ερμηνεία που τον βολεύει τόσο ψυχικά όσο και συνειδησιακά.
    Αυτό είναι και το μεγάλο στοίχημα που συνίσταται να διασώζει αυτό που νομίζει ως σωστό ή λάθος, αλλά παράλληλα μαζί με την ερμηνεία του, να δίνει σε αυτό που ονομάζει μνήμη ένα ψήγμα του εαυτού του στην συμμετοχή σε αυτό που ονομάζουμε πολιτική άποψη ή συναισθήματα ή ιστορία.
    Αυτό είναι και θεμιτό όσο και σεβαστό. Όμως σαν συμμαθητής σου, μου επιτρέπεται να διαψεύσω την ερμηνεία που γίνεται στο παραπάνω κείμενο, η οποία επιβάλλει μια κακόγουστη ειρωνία και μια προκλητική χροιά χωρίς νόημα… Οι καταλήψεις 90/91 έγιναν τότε για να μην έχουμε ποδιές / προσευχές καταστάσεις που τώρα σωστά αλλά άνετα χλευάζεις…έγιναν ενάντια σε ένα παραμορφωτικό σχολείο που ευνοούσε την αποστήθιση και την παπαγαλία πράγματα που και συ κατακρίνεις…έγινε ενάντια στη βία που οδήγησε σε μια δολοφονία ενός καθηγητή από μια φανατισμένη κομματική συμμορία που συχνά στηλιτεύεις και συ γενικολόγα τον φανατισμό και την βια «απ’ όπου προέρχεται».
    Εγώ θυμάμαι έναν φίλο που απείχε συστηματικά και διάβαζε εναγωνίως για τις Πανελλήνιες και σεβάστηκα και τότε και τώρα την άποψη σου..Αλλά αυτό απέχει πολύ να βαφτίζεις την δικιά σου συγκαλλυμένη ενοχή σαν στάση κενού. Το μοναδικό κενό που βλέπω σε αυτή την ιστορία είναι η δικιά σου στάση και όχι τα υπόλοιπα…

  6. Είμαι ο δάσκαλος όχι της Οικονομίας αλλά της Φυσικής που έχω κάθε πρωί στο υπό κατάληψη σχολείο μου τις ίδιες αντιδράσεις με το δάσκαλο του Στόγια. Τι μαλακίες. Κόφτε τις και γυρίστε στα θρανία να μάθετε πέντε πράγματα, γιατί είστε φτωχοί και αλλιώς δεν έχετε καμιά τύχη. Σάμπως και με τα γράμματα έχουν? Οι περισσότεροι μετανάστες, απόκληροι, κακοί μαθητές ήρθαν στο ΕΠΑΛ να μάθουν τέχνη. Σιγά μη μάθουν. Ένα κλίμα πεθαμένο. Ούτε οι καταλήψεις έχουν πλάκα πια. Μονάχα εκείνοι οι βλαμμένοι του ΚΚΕ λένε: τα παιδιά αγωνίζονται. Χειρότεροι απ’ όλους, τελείως αλλού..

  7. Κι εγώ Γιωργάκη σε θυμάμαι, στη συνέλευση μετά τη δολοφονία του Τεμπονέρα να τραυλίζεις ότι, δε συμμετέχεις γιατί -καθώς είσαι Γ’ Λυκείου- πρέπει να διαβάσεις για τις εξετάσεις… Ευχομαι να παίζεις άλλη μια φορά προκαλώντας, γιατί όσο pixies και να ακούσει κανείς αν δεν νοιώθει την αξία αυτών των στιγμών ελευθερίας… Το κρίμα είναι ότι καθώς ήσουν αποστασιωποιημένος, δεν έζησες το πάθος, την οργή, την αλληλεγγύη, το χιούμορ, τη δύναμη των οδοφραγμάτων στις πορείες των χιλιάδων που είχαμε καταλάβει -χωρίς νόημα κατ’εσένα- τα σχολεία μας. Ξέρεις αυτήν την αίσθηση ότι και τα σχολεία είναι δικά μας και οι δρόμοι και η ιστορία…

  8. δεξιούρα στόγια! ευτυχώς τότε λιγοί ήταν σαν και σένα. αν υπερίσχυαν μυαλά σαν το δικό, θα ήμασταν ακόμα τα ρόπαλα. ούρτ!

  9. Κώστα, Γιώργο, Αφροδίτη, με το κείμενό μου δεν είχα σκοπό να προσβάλω κανέναν που έχει τις καταλήψεις του ’90-’91 εικόνισμα. Φαίνεται όμως από τα σχόλιά σας ότι έτσι έγινε. Ήταν λόγος αυτός για να το ρίξετε στο μελόδραμα; Έχουν περάσει είκοσι χρόνια από τότε, όλοι έχουμε αλλάξει, άσε που ποτέ δεν ήμασταν οι ίδιοι μεταξύ μας και – παρά τις όποιες κοινές αναφορές- νοηματοδοτούσαμε διαφορετικά αυτά που μας συνέβαιναν.
    Επί του συγκεκριμένου, πέρα από τις προσωπικές μου εντυπώσεις και κρίσεις, έχετε κάποια διαφωνία για όσα γεγονότα περιγράφω (την πρώτη μέρα, την χαρτοπαικτική λέσχη, την προσέλκυση του κάθε πικραμένου);
    Σε ιδεολογικοπολιτικά ζητήματα δεν τα βρίσκαμε ποτέ, ούτε υπήρχε καμιά αμφιβολία επ’ αυτού. Τώρα, αν εκείνες οι ημέρες ήταν οι πιο ευτυχισμένες της ζωής σας ή αποτελούν θεμέλιο της ταυτότητας που αναπτύξατε ως ενήλικες, δεν φταίω εγώ και δεν εξυπακούεται πως συνιστά έγκλημα καθοσιώσεως να αποτιμώ με το δικό μου τρόπο το παρελθόν και να το γράφω.

  10. Δεν με προσβαλεις γιατι δεν ειχα ουτε εχω τις καταληψεις του 90/91 ως εικονισμα,
    Μη βγαζεις ομως αυθεραιτα συμπερασματα που κανουν την απαντηση σου να φαινεται πιασαρικη οτι εκεινες οι μερες ηταν οι πιο ευτυχισμενες της ζως μας – εστω και μεταφορικα – ή αποτελουν θεμελίο της ταυτοτητας που αναπτυξαμε ως ενηλικες.
    Το τι ειδε, πως βιωσε και σε τι βαθμο ο καθενας απο μας εκεινες τις ημερες ειναι καθαρα δικο του θεμα και κανεις αλλος δεν μπορει πει τιποτα. Υπαρχει ομως η λεγομενη ¨αντικειμενικη αληθεια», περα απο τα οποια ιδεολογικοπολιτικα ζητηματα, την οποια εσυ στο κειμενο σου – οσο και αυτοβιογραφικο να το παρουσιαζεις – δεν την φωτιζεις

  11. Μπορεί τόσο το αρχικό κείμενο όσο και η απάντησή σου να σου δίνουν πρόσκαιρους θαυμαστές, τόσο λόγω της φθηνής του ειρωνίας όσο και λόγω της επιτηδευμένης του φιλοσοφίας που θυμίζουν κακό Roth – αλλά σε ότι με αφορά μου έδωσαν ένα δυνατό αίσθημα απογοήτευσης.
    Επιπλέον φανερώνει αδυναμία η καταφυγή σε ειρωνίες, εξυπνακισμούς, μειωτικά σχόλια και υπερβολές όσο και υπερβάσεις. Δείχνει άμεσα και παραστατικά κάποιον που συσκοτίζει το ήδη θολό νόημα που υποστηρίζει με ασάφεια στα επιχειρήματά του.
    Επιπλέον η ρηχότητά σου γίνεται απίστευτη άγνοια γιατί φαίνεται ότι δεν θυμάσαι πως 1) οι καταλήψεις του 90 /91 και αιτήματα είχαν και συγκεκριμένο νομοσχέδιο αποσύρθηκε εξαιτίας των κινητοποιήσεων που έγιναν [άρα δεν μπορούν να συγκριθούν με πολλές άλλες που ακολούθησαν και πολλές είχαν απουσία λογικών διεκδικήσεων]
    2) οι ιδέες και μεταξύ φίλων καλό είναι να είναι διαφορετικές γιατί έτσι συνθέτονται καινούργιες, αλλά εσύ δεν παρουσιάζεις ιδέες αλλά ψευδείς απεικονίσεις
    3) κατά βάση δεν πιστεύω ότι είναι απαραίτητα κακό να μην έχουμε αλλάξει από τότε ακόμη και για την δικιά σου περίπτωση.
    Το να περιγράφεις κάτι που δεν έζησες ως κάτι που έζησες δεν είναι παρά μόνο φαντασία και η φαντασία είναι τέχνη στην καλύτερη περίπτωση.
    Αλλά επειδή στην περίπτωση αυτή δεν είναι τέχνη, καταλήγει σε διαπίστωση αδυναμίας και σαφής παραδοχής της ανωριμότητας του συντάκτη.

  12. ψούχλε δεν σε ξέρω, αλλά RESPECT…

  13. Ουφ… Έχεις μια ικανότητα να τα τσαπατσουλιάζεις όλα με φανταστικό τρόπο…
    Πάμε πάλι λοιπόν… Βρε Γιώργο, η ενασχόλησή σου με ιδεολογικοπολιτικά ζητήματα μήπως δεν αφορά το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο αναφέρεσαι? Δε θυμάμαι να υπήρχε κοινός τόπος, όχι λόγω διαφωνιών, αλλά γιατί απλά δε σε άκουσα ποτέ να τοποθετείσαι επ’ αυτών.
    Ακόμα και μετά από αυτά τα 20 χρόνια…
    Ποια ήταν τότε (σα μαθητής)-ή ποια είναι η θέση σου σήμερα (σα δάσκαλος) για τα μέτρα που προσπάθησαν τότε να περάσουν?
    Ακόμα, πως συνέβαλες τότε, πως συνδιαχειρίστηκες την κατάληψη με τους συμμαθητές σου?
    Επίσης, τι ήθελες τότε να γίνει και πώς το φανταζόσουν? Και πολύ περισσότερο σήμερα που βρίσκεσαι?
    Η ευρωπαϊκή (τουλάχιστον) πραγματικότητα αλλάζει και η κοινωνία απαντά. Θα παρακολουθείς πάλι? Ποιες οι τωρινές δικαιολογίες?

    Όπως καταλαβαίνεις το θέμα που ανοίχθηκε είναι επίκαιρο όχι μόνο γιατί οι συγκυρίες είναι τέτοιες, αλλά πολύ περισσότερο γιατί υπάρχουν δάσκαλοι της Φυσικής (αναφέρομαι σε σχολιαστή του κειμένου σου), που βλέπουν ένα «κλίμα πεθαμένο» επειδή έχουν να κάνουν με μαθητές «μετανάστες, απόκληρους, κακούς μαθητές», που «Σιγά μη μάθουν» και τι κρίμα …«Ούτε οι καταλήψεις έχουν πλάκα πια.» Περίμενα λοιπόν ότι τέτοιου είδους σχόλια θα σε ενοχλούσαν περισσότερο και ως εκ τούτου δε θα έμεναν αναπάντητα.

  14. Παιδιά, η αίσθηση που μου δίνουν τα σχόλια σας είναι ότι εκείνα τα χρόνια ήσασταν στο peak της αγωνιστική σας καριέρας, σε μία έξαρση παραγωγής ιδεών και σιγά-σιγά άρχισε η καθοδική πορεία. Το να θεωρούμε εκείνη την περίοδο, πριν από μια εικοσαετία τα «καλύτερα μας χρόνια», επεξεργασμένη μάλιστα από τη μνήμη στην περίοδο που μεσολάβησε, χάνουμε την ευκαιρία να προσεγγίσουμε το παρόν με νέα, αν θέλετε, θεωρητικά εργαλεία που θα μας επιτρέψουν να αντιμετωπίσουμε τη σημερινή δυσκινησία και αγκύλωση.

    • κι ομως η αισθηση που θα επρεπε να εχετε απο τα σχολια μας ειναι οτι ενας ανθρωπος που ΔΕΝ συμμετειχε στις καταληψεις δηλωνει τωρα μετανοιωμενος καταληψιας πρωην αγωνιστης.

      φιλικα παντα

      Η ΚΝΙΤΙΣΣΑ ΜΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ
      ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΜΑΝΟΥ

  15. Αγαπητό Φελέκι,
    Καταρχήν κανείς δε μίλησε για «καλύτερα χρόνια», ούτε ότι βρισκόμασταν σε ‘»έξαρση παραγωγής ιδεών'», αυτά είναι εκφράσεις που δεν αναφέρθηκαν από όσους έκαναν κριτική στο αρχικό κείμενο και μάλλον υιοθετείς μια στείρα, αχανή και υποστηρικτική τάση στο κείμενο που φιλοξενείς.
    Θα ήταν παραδεκτή η άποψή σου και η προτροπή σου για «νέα θεωρητικά εργαλεία», εάν συνειδητοποιούσες ότι η μόνη αγκύλωση σε αυτό τον διάλογο δεν είναι παρά ότι η αναγωγή στο παρελθόν δεν θα πρέπει γίνεται με όρους παρελθόντος [όπως στο αρχικό κείμενο]. Ο τόνος της απάντησης – που τον καλύπτειτ όσο η ειρωνία όσο και η αλαζονία που μπορεί να προσφέρει μόνο η άγνοια με αναγκάζει να καταφύγω στον λόγο του ποιητή «Είμεθα όλοι εντός του μέλλοντος μας».

  16. Επαναλαμβάνω πως γράφοντας το κείμενο δεν σκόπευα να υπεισέλθουμε σε παρελθοντολογίες. Αυτό που είχα στο νου μου, ήταν εκείνοι οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι δεν έχουν λόγο ύπαρξης στο σχολείο -πέρα από τον ανέκαθεν μικρό και σήμερα δραματικά μειούμενο μισθό- και για αυτό αδυνατούν να πείσουν περί της αξίας της μαθησιακής διαδικασίας, να την βάλουν σε κίνηση και να την υπερασπιστούν.
    Όσο ταπεινωτικός και να ήταν ο τρόπος εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο μέσω της υπερωκεάνιας αποστήθισης, δεν βρίσκω πως είναι ντροπή για κάποιον να προσπαθεί να βελτιώσει τους υλικούς όρους της ύπαρξής του και να πολλαπλασιάσει τις ευκαιρίες του για νέες εμπειρίες, να ανοίξει δηλαδή δυνατότητες. Αν δεν απατώμαι, αυτό είναι ένα μέρος του ρόλου του σχολείου. Ειδικά δε του Δημόσιου, να διασφαλίσει αυτή τη συνθήκη για όλους, αντιβαίνοντας -στον βαθμό που το επιτυγχάνει- τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές ανισότητες που χαρακτηρίζουν την τα διαφορετικά περιβάλλοντα από τα οποία προέρχονται οι μαθητές. Τουλάχιστον, με αυτή τη λογική, διδάσκω εγώ στην τάξη: Ότι οι μαθητές μου θα καταφέρουν να κάνουν στο μέλλον μια εργασία με περισσότερα χρήματα από αυτά που παίρνουν τώρα οι γονείς τους και, γενικότερα, θα ορίζουν περισσότερο τις τύχες τους απολαμβάνοντας μεγαλύτερα περιθώρια επιλογών. Και για αυτό, μπορώ να σας διαβεβαιώσω: Οι συγκεκριμένοι μετανάστες γονείς – 90% στο Δημοτικό Φανερωμένης- εμπιστεύονται τα παιδιά τους στο σχολείο με αυτήν ακριβώς την έγνοια (κάτι που πιστεύω ισχύει σε αδρές γραμμές και για τους υπόλοιπους).
    Τώρα, αν για κάποιους μαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς, το Δημόσιο Σχολείο αποτελεί ιδανικό πεδίο άσκησης επαναστατικής (προ)γυμναστικής , ο απισχνασμένος ήδη Δημόσιος χώρος δεν πρέπει να παραδίδεται νομοτελειακά στην οριακή – πάντα οριακή απόπειρα- πραγμάτωσης της μυθολογίας τους. Σε τακτά χρονικά διαστήματα υπάρχει κάποιο «επάρατο» νομοσχέδιο στο οποίο πρέπει να γίνει αντίσταση μέχρι τέλους. Τίποτα θετικό, βελτιωτικό, δεν μπορεί να προκύψει από πρωτοβουλία της Πολιτείας (ακόμα και η θεσμοθέτηση του ΑΣΕΠ «χαιρετίστηκε» με πέτρες, έστω κι αν μετά αποτέλεσε την μοναδική ασπίδα απέναντι στην αναξιοκρατία για πολλούς που τις έριχναν) . Με αυτό το Κράτος κάθε μέρα θα είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Μέχρι την ημέρα της Κρίσης! Τρέμετε την Αποκάλυψη! Ωσαννά!
    Αφού πιάσαμε όμως το ’90-’91, στο κτίριο Μεγίστης και Σωκράτους, και καθώς παρά τις οιμωγές των σχολιαστών, δεν είδα να ανασκευάζεται κανένα από τα γεγονότα που αναφέρω στο αρχικό κείμενο, επιτρέψτε μου μερικές ακόμη παρατηρήσεις και μνήμες:
    Για την απόφαση να γίνει κατάληψη, ρωτήθηκε η άποψη των συμμαθητών μας; Μήπως δουλειά των καθηγητών θα ήταν να επιβάλλουν να γίνει γενική συνέλευση και να εγγυηθούν ότι κάθε άποψη θα μπορούσε να ακουστεί; Δε θα έπρεπε να θεωρούν υποχρέωσή τους ως ενηλίκων να πουν προσωπικά ο καθένας τη δική του θέση (έστω χωρίς δικαίωμα ψήφου) και να προάγουν έναν ολοκληρωμένο διάλογο; Ξέχασα, η παλαιοπασοκική ψευδοπροοδευτική παιδοκεντρική τότε νομοθεσία απαγόρευε την παρουσία καθηγητών στις γενικές συνελεύσεις μαθητών! (Θυμάστε φαντάζομαι τι δημοκρατικά περνούσαμε σε αυτές με χαβαλέ και σφυρίγματα). Επί της ουσίας, τι συνέβη τελικά; Μετά που έβγαλα τον «πύρινο» λόγο με τα αιτήματα, ερχόντουσαν συμμαθητές σε μένα – προσγειωμένοι άνθρωποι του τότε και του σήμερα, όπως είναι η σιωπηλή μειοψηφία- και με ρωτούσανε «τι γίνεται, τι κάνουμε;». Δεν πήγαν να πληροφορηθούνε το τι συμβαίνει από την ολιγομελή «επαναστατική φράξια» του σχολείο γιατί απλά ανέμεναν λογικές απαντήσεις. Οι αυτοσχεδιασμοί μου και κυρίως τα όσα είδανε με τα μάτια τους τις επόμενες ημέρες, τους έκαναν να αποχωρήσουν εντελώς. Η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών ήταν απούσα καθ’ όλη τη διάρκεια της κατάληψης.
    Συνέχιζα να υπερασπίζομαι αυτό που συνέβαινε – το πρωινό με τους «αγανακτισμένους πολίτες» και την αστυνομία έξω από το Σχολείο ήμουν εκεί και διαπληκτίστηκα έντονα μέχρι να καταφέρω να γίνει συζήτηση με μια ομάδα γονιών – έως ότου διαμόρφωσα τις κρίσεις που περιγράφω στο άρθρο και αποχώρησα οριστικά, δίχως να ενδιαφέρομαι αλήθεια για το τι θα γινόταν από κει και πέρα. Δεν το μετανιώνω καθόλου που διάβαζα για τις Πανελλαδικές και αξιοποιούσα τον προσωπικό μου χρόνο σε άλλα ενδιαφέροντα. Μου φάνηκε πολύ πιο δημιουργικό από το να παίζω Θανάση και Είκοσι ένα.
    Τέλος, επί του προσωπικού, Γιώργο, δεν παρεξηγούμαι από τις κακίες σου, έστω κι αν είναι γραπτές. Σου θυμίζω μόνο ότι δεν ήμουν τόσο απομακρυσμένος ή «θεωρητικός» όσο με περιγράφεις. Σε οτιδήποτε ωραίο εξωσχολικό έγινε τότε σε εκείνο το σχολείο, ήμουνα μέσα. Και ήμασταν μαζί. Στις εκθέσεις βιβλίου, στο τριήμερο για τις ουσίες (διάλεξη, προβολή ταινίας, συναυλία), στην θεατρική ομάδα, στο περιοδικό. Σε πολλά από αυτά τράβηξα μάλιστα το μεγαλύτερο μέρος των επικοινωνιών με τον Καθηγητικό Σύλλογο, το Δήμο, το σκηνοθέτη, τους συντάκτες. Ακόμη κι όταν ήρθε η τηλέοραση, ποιος θα μιλήσει, βοήθεια, φέρτε τον Στόγια. Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν θα είχε γίνει αν δεν τα κάναμε μαζί, αν δεν τρέχαμε μαζί στους εκδοτικούς οίκους, στα φωτοτυπάδικα, στο Δημαρχείο. (Όπως φυσικά ήταν πολύ σημαντικός ο ρόλος και των άλλων παιδιών, προεξάρχουσας της Αφροδίτης). Για τα παραπάνω λοιπόν, νομίζω ότι μες το θυμό σου για αυτά που έγραψα, τα ξεχνάς και με αδικείς. Ειδικά για την κατάληψη, ήμουν αρχικά επιφυλακτικός και στη συνέχεια αρνητικός, ήταν δικαίωμά μου.
    Σχετικά με το σήμερα, μπορούμε να συζητήσουμε για τα προβλήματα της εκπαίδευσης και να σκεφτούμε τι συμβαίνει έξω από το σχολείο. Αρνούμαι όμως να υποκύψω στον πολιτικό-ψυχολογικό εκβιασμό ότι όποιος θέλει ανοιχτά τα σχολεία είναι εκ θέσεως αντιδραστικός. Ότι κάποιοι έχουν φάει με το κουτάλι τέτοιους μηχανισμούς αυτοενοχοποίησης και αυτοθυματοποίησης δεν σημαίνει πως πρέπει όλοι έμπρακτα να συμπάσχουμε μαζί τους.
    Αναγνωρίζω ότι το τελευταίο δεν περιγράφει όλη την πραγματικότητα αλλά είναι ένα σημαντικό κομμάτι της.

  17. Λεό, σε διαβάζω συστηματικά, ευχαριστώ για το σχόλιο. Η πίστη στους μαθητές μας, ακόμη όμως και η διαφωνία και η σύγκρουση μαζί τους, είναι απείρως πιο χρήσιμες για όλους μας, από την παραίτηση, την αδιαφορία και τη δίχως όρους ανοχή.

  18. Οι μαθητικές καταλήψεις του 90 αφορούσαν σε ένα κίνημα που μάλιστα κέρδισε αρκετά και σημαντικά από τα αιτήματα που εξαρχής έθεσε. Φελέκι, από πού προκύπτει ότι η παραδοχή αυτού του γεγονότος μπορεί να μεταφραστεί σε ανταγωνισμούς σε επίπεδο αγωνιστικής καριέρας?
    Αναρωτιέμαι: μήπως «η σημερινή δυσκινησία και αγκύλωση» που αναγνωρίζει το φελέκι είναι αποκύημα και αυτού του επίμονου και στεγνού κατακερματισμού της ύπαρξης μας που ξεκινά από την επιτηδευμένη άρνηση της ιστορίας και των δυναμικών της και φτάνει τελικά να διαλύει τον εαυτό σε εικοσαετίες/δεκαετίες/πενταετίες ή ότι άλλο?
    Το κείμενο σου Γιώργο απαντήθηκε όπως απαντήθηκε, επειδή γράφτηκε σήμερα (τότε προφανώς και δε θα ενοχλούσε κανέναν ένα τέτοιο κείμενο). Ακόμα και αν αυτό το κείμενο «έπαιζε» πριν 10 χρόνια, προσωπικά, δε θα έδινα καμία σημασία.
    Γιώργο, αυτό όλο το σεντόνι που ακολούθησε και μόλις διάβασα, για αρκετά ζητήματα που αγγίζει -και για άλλα τόσα που δε θέτει-, θα μπορούσε να σταθεί μέρος μιας εποικοδομητικής συζήτησης πριν καιρό ή και στο μέλλον (και σίγουρα δεν θα είχε τις απαντήσεις του πρώτου).
    Όμως ξέρω ότι σε δημοτικά σχολεία μαζεύονται χρήματα για ψωμοτύρι γιατί υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν. Σου απαγορεύω να σκεφτείς ότι χρησιμοποιώ την πραγματικότητα με μελοδραματικό τρόπο… Και σε προλαβαίνω: παράλληλα στήνονται εγχειρήματα αλληλεγγύης, συλλογικές κουζίνες, απεργιακά ταμεία, δίκτυα αγροτών μακριά από μεσάζοντες, παιδικά στέκια…, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες υποχωρούν… Όλα αυτά μέσα στον τρόμο για την επόμενη μέρα, από ανθρώπους που είναι σήμερα λίγο πριν τα 40… Τις νύχτες εκείνου του -προ 20ετίας- Γενάρη σαν 17αρηδες κράτησαν μια νίκη (έστω και σε μια μάχη που για κάποιους σήμερα δεν έχει αξία). Τέτοιες νίκες, τέτοιες μνήμες και άλλες που αφορούν ακόμα και την προσωπική πορεία του καθενός δε χαρίζονται. Καταλαβαίνεις?

  19. αγαπητοί σχολιασταί και αρθογράφε, συγγνώμη αν διακόπτω την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία σας, αλλά έχω να παραθέσω μια χρήσιμη πληροφορία,που αν ευσταθεί, αλλάζει όλη την οπτική της συζήτησης και ελπίζω να μην αποτελεί προπομπό για τα μελλούμενα (και όχι μόνο στο χώρο της εκπαίδευσης). Είμαι και εγώ εκπ/κός α/θμιας (δάσκαλος) και πληροφορήθηκα από έγκυρη πηγή (φίλη) του διακινητή του γεγονότος ότι στο σχολείο του (περ. Αμπελοκήπων) έλαβαν χώρα την προηγούμενη εβδομάδα αρκετές λιποθυμίες μαθητών. Επειδή η μαζικότητα του συμβάντος, θορύβησε τους ιατρούς προέβησαν σε ενδελεχή έρευνα των αιτίων, όπου σε όλες τις περιπτώσεις ήταν ένα και αυτό…η ασιτία

  20. Τα σχόλια των συμμαθητών αποδεικνύουν περίτρανα το κενό στον τίτλο. Οι καταλήψεις τελικά απαξίωσαν το δημόσιο σχολείο και οι νοοτροπίες, οι ιδεολογικές αγκυλώσεις και η θολούρα στο τι είναι δημοκρατία που τις ακολουθούν έπαιξαν και παίζουν πρωτεύον ρόλο στο μπάχαλο και τελικά στην οικονομική καταβαράθρωση της χώρας. Αν οι καταλήψεις είχαν αποτέλεσμα με τόσες που έγιναν τα τελευταία 30 χρόνια, η Ελλάδα θα έπρεπε να ήταν η πιο αξιοζήλευτη χώρα. Αντίθετα έχει γίνει παγκόσμιο παράδειγμα προς αποφυγή. Εγώ έφυγα μόνιμα τη δεκαετία του 90 γιατί έβλεπα οτί αυτή η χώρα έτσι όπως πάει προοπτική δεν έχει. Ήταν μαθηματικά προδιαγεγραμμένο που θα καταλήγαμε με τη νοοτροπία της ‘κατάληψης’, της ήσσονος προσπάθειας, των παροχών χωρίς απόδοση που επικράτησε. Ελπίζω να αλλάξουν τα πράγματα αφού φτάσαμε στην πλήρη απαξίωση πλέον αλλά με τη νοοτροπία των συμμαθητών δεν το βλέπω.

    • «Η οικονομική καταβαράθρωση της χώρας», σύμφωνα με εσάς και της Ευρώπης και γιατί όχι σε παγκοσμιο επίπεδο συντελέστηκε λόγω της
      καλλιέργειας «της νοοτροπίας της κατάληψης». Ξαναδιαβάστε παρακαλώ το κείμενό σας και απαντήστε αφού κλείσετε τα αφτιά σε κάθε είδους Πρετεντέρηδες.
      Επίσης, όταν συζητάμε για συλλογικές διαδικασίες (π.χ. καταλήψεις, διεκδικήσεις κλπ) που αφορούν όλη την κοινωνία, θεωρώ ότι απαντήσεις του στυλ «εγώ έφυγα» και «ελπίζω να αλλάξουν τα πράγματα» άσκοπες: υπάρχει και η ψυχανάλυση…

      • Τα προβλήματα κάποιων άλλων χωρών και του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος δεν έχουν να κάνουν σε τίποτα με το πρόβλημα της Ελλάδας που προέρχεται από τον υπερδανεισμό και λαϊκισμό επί 30 χρόνια. Και το παγκόσμιο σύστημα να αλλάξει, και τα χρέη της Ελλάδας να χαριστούν η κατάσταση της Ελλάδας είναι τέτοια που σε λίγα χρόνια η Ελλάδα πάλι θα χρεοκοπήσει. Αν δεν αλλάξει η νοοτροπία της παράνομων καταλήψεων δημοσίων κτιρίων, διεκδικήσεων χωρίς να είμαστε ανταγωνιστικοί, του μπάχαλου και της αριστερίστικης θολοκουλτούρας θα χρεοκοπούμε για πολλές γεννιές ακόμα. Τζάμπα μάγκες με τα λεφτά του φορολογούμενου εγώ δε δέχομαι. Ποιος σας δίνει το δικαίωμα; από που κι ως που; Να κάνετε καταλήψεις στα φροντιστήρια των παιδιών σας. Όχι στο δημόσιο σχολείο του φτωχού και ανήμπορου φορολογούμενου πολίτη. Το σχολείο δεν είναι για επαναστική γυμναστική κάποιων μειοψηφιών, το σχολείο είναι να μάθει κάποιος με πολύ κόπο γράμματα. Αν τα έχετε εσείς μπερδεμένα στο μυαλό σας δε φταίει αυτός που θέλει να μάθει, να διαβάσει, να μορφωθεί, να πάει στο πανεπιστήμιο κλπ. Η κοινή λογική και το προφανές έχει εγκαταλείψει αυτή τη χώρα.

  21. Καμία κατάληψη δεν γίνεται τυχαία, ανεξάρτητα από το αν οι μαθητές είναι ή δεν είναι σε θέση να προσδιορίσουν τους λόγους που τους ωθούν σε κάτι τέτοιο. Πέρα από τους γνωστούς, αλλά και πολύ σοβαρούς λόγους, των ελλείψεων, των προβλημάτων στην υλικοτεχνική υποδομή, της συμπεριφοράς ορισμένων εκπαιδευτικών κ.ά.υπάρχουν και άλλοι βαθύτεροι λόγοι, που ενας εφηβος αισθάνεται αλλά δεν είναι σε θέση να διατυπώσει. Αυτό οδηγεί κάποιους να μιλάνε για αδιευκρίνιστους λόγους.
    Οι αδιευκρίνιστοι δεν είναι, όμως, ανύπαρκτοι λόγοι και γι αυτό οφείλουμε ως κοινωνία να επανεξετάσουμε το εκπαιδευτικό σύστημα και τη σχέση που αυτό γενναει ανάμεσα στους μαθητές και το σχολείο. Για να μην πω και για τα αδιέξοδα και την απουσία ηθικής και αξιών στην κοινωνία που τους περιβάλλει Η αντίδραση αυτή των μαθητών η κάποιων μαθητών λέει πολλά που δεν είμασε έτοιμοι να αποκωδικοποιήσουμε και να αποδεχτούμε. Πάντως με τίποτα δεν μπορούμε να το προσπεράσουμε και να κάνουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
    Όταν συμβαίνει κάτι, πάντα κάτι έχει να πει, άσχετα από την αδυναμία μας να το ερμηνεύσουμε. Η αδυναμία ερμηνείας γίνεται συχνά αιτία απόρριψης ή απώθησης καταστάσεων, που όμως δεν παύουν να συμβαίνουν έτσι. κι αλλιώς και να χρειάζονται ανάλυση. Πόσο μάλλον όταν αφορούν νέα παιδιά.
    Μια καθηγήτρια

  22. Εκτός τόπου και χρόνου…

  23. Το προηγούμενο σχόλιο πάει στον Βασίλη Κουτσό.

  24. Είναι σαφές ότι το κείμενο του αρχικού συντάκτη συνεχίζεται να διακατέχεται από εγωιστική προσήλωση σε άγνοια,ψέματα, ενοχή και σύγχυση. Καλείται ο αναγνώστης να αποφασίσει αν ο συντάκτης του ιδεοψυχαναγκαστικά συμμετείχε ή όχι στην κατάληψη. Ενώ από την μια διαφωνούσε αόρατες δυνάμεις ίσως το φθινόπωρο με την άνοιξη τον πηγανοφέρναν ποτέ από δω από εκεί..
    Πουθενά δεν κρίνεται η απόφαση κάποιου να συμμετέχει κάπου, αυτό είναι και αυτόνοητο όσο και παραδεκτό. Αλλά καμιά φορά πρέπει να αποφασίζεις είτε εδώ, είτε εκεί. Αυτό το είτε είναι κάτι που ακόμη δεν έχει ξεπεραστεί αφού η «εμμονή στην παρελθοντολογία» για την οποία εγκαλούμαι και εγώ δεν ξεκίνησε από μένα.
    Θα μπορούσε ο συντάκτης να γράψει νηφάλια για την Εκπαίδευση όπως πράγματι κάνει σε αργότερη ανάρτηση και να μην προβεί σε κριτική όλων των κασταλήψεων σε σχέση με το ’91 και σε γνωστούς αφορισμούς «τα σχολεία ανοιχτά». Ποτέ δεν είπα σε αυτές τις γραμμές ότι ήμουν συλλήβδην υπέρ όλων των καταλήψεων γιατί και ανόητο θα ήταν και αδιέξοδο. Όπως και αντίστοιχα είναι ανόητο να είσαι εναντίον όλων άκριτα.
    Ωστόσο επειδή η συζήτηση ξεκίνησε γύρω από το ’91 και ένας προσεκτικός αναγνώστης θα διαπιστώσει κραυγαλέες ασάφειες και σκόπιμη ή όχι παρασιώπηση των γεγονότων,οφείλω να υποστηρίξω ότι καμιά κατάληψη δεν στηρίζεται σε μειοψηφίες – ακόμη και στην χειρότερη περίπτωση υπάρχει μια σιωπηρή θετική αποδοχή.
    Όσο για την περιγραφή της κατάληψης από τον συντάκτη θυμίζει το σχετικό εξώφυλλο του «Ελεύθερου Τύπου» «Σεξ,τάβλι, αναρχία», είναι εντελώς ψευδής.
    Υποθέτω όμως ότι μπορεί και να εκπροσωπεί και την αισθητική και πολιτική φιλοσοφία της υγιούς συντήρησης που τόσο ο συντάκτης διστάζει να παραδεχτεί, αλλά τόσο ασμένως ξεδιπλώνει στις κρίσεις του.
    Τέλος για τον κο Κουτσό οφείλει να του θυμίσω ότι η Αριστερά ουδέποτε κυβέρνησε την Ελλάδα και παρά τις αγκυλώσεις, τον φανατισμό και τα τραγικά της λάθη δεν έχει την ευθύνη που έχουν η Δεξιά και το Κέντρο στην εγκληματική οικονομική τους διακυβέρνηση.τα τελευταία τριάντα χρόνια – για να μην μιλήσουμε για άλλες καταστρεπτικές δεκατίες. Το δημόσιο σχολείο δεν καταργείται από τις καταλήψεις ούτε ο υπερδανεισμός και η χρεωκοπία προέρχονται από κινητοποιήσεις…

    • Η ‘αριστερά’ (για μένα αριστερίστικη θολοκουλτούρα, όχι πραγματική αριστερά) κυβερνά σε πολλά πράγματα στην Ελλάδα και ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με καταλήψεις δημοσίων κτηρίων συστηματικά και συνεχώς. Οι αντίστασή της δε σε αναγκαίες μεταρρυθμίσεις (π.χ. Γιαννίτση στις συντάξεις) υπήρξε καταλύτης για να μη γίνουν και να βρεθούμε σε αυτή την κατάσταση αυτή τη στιγμή. Συνεχίζει δε την ίδια τακτική στα πανεπιστήμια για ένα νομοσχέδιο που εισάγει προφανή πράγματα σύμφωνα με τη διεθνή εμπειρία. Κάκιστη η δεξιά και το κέντρο αλλά κάκιστος και ο ρόλος της αριστεράς στο νεοελληνικό μπάχαλο. Σαφέστατα φέρει ευθύνες.
      .

  25. Ο μαθητής από πολύ νωρίς μαθαίνει οτί η κατάληψη ενός δημόσιου κτηρίου δεν έχει επιπτώσεις και μπορεί να τη κάνει κάθε τόσο, αύριο θα κάνει κατάληψη στο πανεπιστήμιο εναντίον δημοκρατικά ψηφισμένων νόμων, θα απειλήσει και θα βιαιοπραγήσει σε καθηγητές για να μη χάσει την εξεταστική, μετά θα κλείνει δρόμους και υπουργεία. Αντί να δουλέψει και να προκόψει, μαθαίνει οτί πρέπει να ‘αγωνίζεται’ και να ‘διεκδικεί’ συνεχώς και μάλιστα με παράνομες πράξεις χωρίς επιπτώσεις. Έτσι χάνει νόημα και η διαμαρτυρία και η διαδήλωση (που είναι απαραίτητα αλλά με φειδώ και μέσα στα πλαίσια του νόμου) καθώς όλα αυτά γίνονται τόσο συχνά που γίνονται σούπα. Μια ολόκληρη κοινωνία καταστρέφεται από τα χρόνια του σχολείου. Σε καμιά σοβαρή ευρωπαϊκή χώρα δε γίνονται αυτά τόσο συχνά και με τόση διάρκεια όσο σε μας. Θυμάμαι στο παρίσι σε 3 μέρες είχε μπει η αστυνομία τη Σορβόννη στην κατάληψη. 3 μέρες τους ανέχτηκαν (και καλώς το έκαναν γιατί υπάρχει και δικαίωμα στη διαμαρτυρία) αλλά δεν μπορεί μια δημοκρατία να ανεχτεί καταλήψεις δημοσίων κτηρίων επί πολλές μέρες και βδομάδες. Είναι εντελώς παράλογο. Δεν είμαι υπέρμαχος των ΜΑΤ αλλά κάποιες επιπτώσεις για τους μαθητές πρέπει να υπάρχουν όταν ξεφεύγουν. αν δεν υπάρχουν θα συνεχίσουν μέχρι το δημόσιο σχολείο να απαξιωθεί εντελώς.

  26. Στην περίπτωση Γιαννίτση και τότε [όπως από το ’85] ΓΣΕΕ / ΑΔΕΔΥ ελεγχόντουσαν από το κυβερνών κόμμα. Σε ότι καταδικάζεται σήμερα ως βαθύ ΠΑΣΟΚ από το ίδιο το κόμμα. Όσο για την υποχώρηση Σημίτη περισσότερο έγινε ώστε να μην πληγεί η εκλογική βάση του κόμματος του. Προέταξε το εκλογικό δαικύβευμα από μια οικονομική ηπιότερη πολιτική που πιθανόν να αναχαίτιζε το έλλειμμα.
    Όσο για την «αριστερή θολοκουλτούρα», είναι τεχνητός ευφημισμός που καλό είναι τώρα που είναι θέμα χρόνου η πτώχευση και τα δεινά της, να τη βάλετε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και να σκεφτούμε όλοι όπως μπορούμε τι πραγματικά φταίει και είμαστε εδώ και δύο χρόνια με την πλάτη στον τοίχο εν μέσω προσευχών και πανυγηρισμών όπως αυτές του Ιουλίου ’11…

    • Αριστερίστικη θολοκουλτούρα, όχι αριστερή.
      Απέτυχε το όλο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης που στηρίχτηκε στο λαϊκισμό, στις πελατειακές σχέσεις, στην αναξιοκρατία, στη ισοπέδωση των πάντων, στην έλλειψη και καταδίκη της επιχειρηματικότητας, στην έλλειψη αξιολόγησης με επιπτώσεις, στη δαιμονοποίηση της αγοράς και της ιδιωτικής πρωτοβολίας (όλοι να μπούνε στο δημόσιο), στην απουσία σύνδεσης στα καινοτομία, πανεπιστήμιο, επιχειρηματικότητα, παραγωγή πλούτου (οικονομικού και πολιτιστικού). Και για πολλά από αυτά φταίει και η ελληνική ‘αριστερά’ και οι καταλήψεις είναι ένα σύμπτωμα μιας κοινωνίας που έχει χάσει τηην αίσθηση της πραγματικότητας και του μέτρου. Όλοι να πάνε σπίτια τους γιατί απέτυχαν. Όλοι. Καλύτερα να μπει νέο αίμα στην πολιτική, νέα κόμματα, νέες ιδέες.

  27. Αγαπητέ Ψούχλε, πιστεύεις ότι η Αριστερά με την ανεπίκαιρη συνθηματολογία περί ΕΑΜ και Κατοχής μπορεί να δώσει την κατάλληλη ιδεολογική πλατφόρμα ή ακόμα και τις όποιες λύσεις για να βγούμε από τη δίνη της κρισης; Καιροσκοπικά λειτουργεί κι αυτή όπως τόσα χρόνια λειτουργούσαν και τα δύο μεγάλα κόμματα.
    Δεν καταλαβαίνω επίσης προς τι η τόση μεγάλη ενόχληση και οι προσωπικές επιθέσεις με αφορμή τον τρόπο που βίωσε ένας φίλος σας την κατάληψη;

  28. Αγαπητό Φελέκι, μάλλον η παρανόηση είναι ο αγαπημένος τρόπος να βιώνετε την πργματικότητα ή να αντιληφθείτε μια στοιχειώδη σειρά λέξεων. Ο περιπαικτικός τόνος πάει μαζί με το πνεύμα και σεις μάλλον δεν θέλετε να το μοιραστείτε ή δεν το διαθέτετε στον διάλογο που γίνεται.
    Επιπλέον πουθενά δεν αναφέρω την Αριστερά ως λύση – αναφέρω μόνο ότι έχει τις λιγότερες ευθύνες για την οικονομική κρίση. Ο διάλογος δεν είναι για την βιωματική περίοδο του αρχικού συντάκτη – άμα ήταν διήγημα πιθανόν να μην υπήρχε καμιά ένσταση.
    Αλλά επειδή υπάρχει μια σειρά σκόπιμων παρανοήσεων όσο και αφελών διαπιστώσεων, γι’ αυτό επιτυγχάνει τόσο διαμαρτυρία.
    Αλλά μήπως αυτός δεν ήταν και ο αρχικός του στόχος, προσφιλές Φελέκι? Να προκαλέσει χωρίς ουσία, να δημιουργήσει μια επιτηδευμένη στομφώδη σύνθεση όπως αυτή που παλιά ονόμαζαν φανφάρα…

  29. Εμένα αυτό που περισσότερο απ΄όλα με εντυπωσίασε στην αντιμετώπιση από τους άλλους συμμαθητές είναι οτί ανεξάρτητα από τα γεγονότα (που δεν τα αμφισβήτησε κανένας) και την ερμηνεία (που είναι υποκειμενική) λίγο πολύ τον ψέγουν που δεν συμμετείχε όσο θα έπρεπε σε μια παράνομη κατάληψη ανηλίκων ενός δημοσίου χώρου και τον κατηγορούνε οτί ενδιαφερόταν για τα μαθήματά του. Το βρίσκω εξωφρενικό τώρα που έχουν περάσει τόσα χρόνια και θα περίμενα τα μυαλά να έχουν αλλάξει και να έχει έλθει μια ωριμότητα. Να πουν τελικά δίκιο είχε. Αντί γι αυτό βλέπουμε επιχειρηματολογία 15χρονου επαναστάτη, αυτοκριτική μηδέν. Δηλ. έχουμε χάσει κάθε αίσθηση του τι είναι σχολείο και τι είναι δημοκρατία (αν κάτι είναι παράνομο δεν το κάνει νόμιμο η τοπική πλειοψηφία) και θεσμοί. Το δημόσιο σχολείο δεν είναι για τους αγωνισταράδες του τσαμπουκά να το κλείνουν αλλά για να μάθουν τα παιδιά του φτωχού γράμματα. Αγώνες να κάνουν οι αγωνισταράδες με τα λεφτά τα δικά τους όχι του φορολογούμενου που πληρώνει τα δημόσια σχολεία. Έχουμε μείνει εκεί πίσω στη λογική του 60 και 70. Ο κόσμος έχει αλλάξει…. πάρτε το χαμπάρι εκεί κάτω.

  30. Eίναι πράγματι τραγικό να βλέπεις νέους ή σχεδόν νέους ανθρώπους εν έτει 2011 να υπερασπίζονται τις καταλήψεις σαν ‘πολιτική’ στάση και ‘ιδεολογία’. Οι καταλήψεις δεν αποτελούν παρά μια ψευδοπολιτική μετεξέλιξη της παλιάς καλής κοπάνας: αντί να φεύγεις εσύ από το σχολείο φεύγει το… σχολείο από εσένα. Με συνοπτικές, ‘επαναστατικές’ διαδικασίες. (Εξέλιξη δηλαδή, όχι αστεία.)Και δυστυχώς μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι επανάσταση σε μια υπό διάλυση χώρα ΔΕΝ είναι να συμβάλεις στην περαιτέρω διάλυση (αυτή είναι η εύκολη, η πολύ εύκολη λύση που δεν είναι καν λύση) αλλά η δημιουργία, θα έχουν περάσει άλλα είκοσι χρόνια (ίσως και λίγα βάζω). Και επειδή καιρό παλεύω να συνεννοηθώ με τέτοιους αμετανόητους υπερασπιστές της ‘επανάστασης’ ενάντια στο στάτους κβο (σε μια χώρα που δεν διαθέτει, καταρχάς, κάποιο αξιοπρεπές στάτους κβο, κάποια έννομη τάξη την οποία να πεις να αντιπαλέψεις αν θες να το παίξεις επαναστάτης με αιτία αλλά μόνο ένα εθιμικό ψευδοεπαναστατικο δίκαιο γενικευμένου χαβαλεδισμού και αναρχίας), αποφεύγω τέτοιου είδους αντιπαραθέσεις. Δεν οδηγούν πουθενά, παρά σε χάσιμο χρόνου και περαιτέρω χάος. Θα συνιστούσα στον συντάκτη της ανάρτησης να κάνει το ίδιο.

  31. Εφόσον η συζήτηση δεν έχει τη δυναμική να θέσει ιδέες για κάτι καινούριο ή έστω διαφορετικό και πλέον αναλωνόμαστε σε στείρους διαξιφισμούς, καλύτερα να κλείσει ή να απλά να μετατεθεί σε άλλο χρόνο. Τότε που ο σεβασμός για την ιστορία αλλά και την οπτική και τα βιώματα του καθενός θα αποτελούν αναγκαία συνθήκη.

    Επίσης, θεωρώ χρήσιμο να μην αγκυροβολούμε στα 17, μιας και ακόμα αναπνέουμε. Σε αυτό το πλαίσιο, δε μου αρέσει αυτή η επιθετικότητα που εκφράζεται είτε προς τα σημερινά παιδιά, είτε προς τα εφηβικά μας χρόνια: μάλλον νομοτελειακά δεν είμαστε ικανοί –σα γονείς, μπαρμπάδες, δάσκαλοι, γείτονες- να υποδείξουμε στα μικρά -αλλά τόσο μεγάλα- τους τρόπους που θα επιλέξουν. Σε αυτήν την περίπτωση μόνη λύση μένει το απλό και συνάμα τόσο δύσκολο «παράδειγμα».

    Οι όποιες εντάσεις προέκυψαν μεταξύ συμμαθητών ήταν κατά ένα μέρος κομμάτι του πάθους εκείνης της εποχής (όχι των καταλήψεων).
    Κλείνοντας, για να αποκατασταθούν κάποια πράγματα στο πλαίσιο της συζήτησης που έγινε, οφείλω να καταθέσω τα παρακάτω:
    – Όσοι συμμαθητές μπήκαν στην κουβέντα όχι μόνο δεν χαρτόπαιζαν στην κατάληψη, αλλά διαφωνούσαν μ’αυτό όπως και με τον γενικότερο εγκλωβισμό στα όρια του σχολείου (χωροταξικά και μεταφορικά). Σίγουρα δεν ήταν τυχαίο…
    – Γιώργο Στ., αν με ρωτούσε κάποιος για τα εφηβικά μας χρόνια καθώς έβλεπα στην ΕΤ1 τυχαία τη δουλειά σας στη Φανερωμένη (και κυρίως εκείνες τις υπέροχες φατσούλες), δε θα σκεφτόμουν σε καμία περίπτωση ότι κουβαλάς τέτοιες μνήμες… Μπορεί και να σε «θυμόμουν» σα καταληψία.
    Αυτά για να εξηγήσω ότι για μένα εξακολουθεί να ισχύει ότι αυτά που μας ενώνουν –ευτυχώς ή δυστυχώς- είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν (φελέκι, μη βιαστείς να το διαβάσεις σα σύνθημα).

  32. Που να το περίμενα ότι μετά από 20+ χρόνια θα έπεφτα πάνω σε αναρτήσεις – σχόλια συμμαθητών μου…

    Η συγκεκριμένη κατάληψη είχε τη συνήθη εξέλιξη: τις πρώτες μέρες είχαμε όλο τον έλεγχο, καθαρίζαμε μόνοι μας το σχολείο, μετά τις πρώτες μέρες όμως χάθηκε η μπάλα και δεν άντεχα να βλέπω την αρρώστια να μεγαλώνει από εξωσχολικούς και μη, σιχάθηκα και δεν ξαναπάτησα.

    Αυτό που με στεναχώρησε περισσότερο όμως είναι ότι πέρασα έξω από μια κατάληψη προ ημερών κοντά στο σπίτι μου και η ίδια άρρωστη εικόνα πάλι εκεί μετά από 20 χρόνια απαράλλακτη…σα να μην πέρασε μια μέρα. Μου βγήκε αυθόρμητα ένα Συγνώμη να πω στα παιδιά, στο βαθμό που την εκφυλισμένη κουλτούρα κατάληψης την κληρονόμησαν από εμάς. Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά, παιδιά που αρχίζουν να αυτοοργανώνονται με τα μέσα που σήμερα υπάρχουν και καταλαβαίνουν ότι το παρωχυμένο αρνησιακό μοντέλο των κλειστών μυαλών, σχολείων και πανεπιστημίων δε βγάζει πουθενά, άλλωστε αυτός που πονάει περισσότερο σε αυτές τις περιπτώσεις φυσικά δεν είναι ο εύπορος που στέλνει το παιδί του στο ιδιωτικό που δεν κλείνει ποτέ…Κάποια στιγμή ίσως δημιουργήσουν ισχυρό ρεύμα και δείξουν στους υπόλοιπους ότι το μέλλον μιας γενιάς δεν είναι στο να τρώει από τα έτοιμα ρυτιδιασμένων πρακτικών εικοσαετιών και βάλε.

    Ένα δεύτερο Συγνώμη στα σημερινά παιδιά μου βγαίνει και από την παραπάνω συζήτηση…τελικά ούτε για το τι έγινε στην κατάληψη του ίδιου του σχολείου μας δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε…που χώρος για σύνθεση προτάσεων…άτιμο DNA :)))

    Καλύτερες μέρες για όλους, θερμά χαιρετίσματα στους συμμαθητές.

    Υ.Γ. Έχω ακόμη τα έντυπα της κατάληψης!

  33. Αγαπητέ Ορέστη, μπήκα στο μπλογκ σου όπου με περίμεναν ευχάριστες εκπλήξεις. Ειλικρινά, αν μου το έλεγαν ότι ένας συμμαθητής μου από εκείνη την ευρύτερη ομάδα παιδιών της πρώτης φουρνιάς του σχολείου μας, ποστάρει άρθρα του Παγουλάτου, σχολιάζει πολιτικά και οικονομικά ζητήματα με τρόπο που με βρίσκει πολύ σύμφωνο και τέλος, εξομολογείται τις προσωπικές του σκέψεις με λογοτεχνικό ενδιαφέρον και διάθεση επικοινωνίας, θα ήμουν βέβαιος πως με περιπαίζαν. Να λοιπόν μια ακόμη απόδειξη ότι έξω από την στενή μας αντίληψή μας, η πραγματικότητα έχει αθέατες πλευρές ακόμη και για πεδία της που μας φαίνονται προβλέψιμα. Έτσι ακόμη και μια αίσθηση μοναχικότητας της πορείας μας μπορεί να είναι ως ένα σημείο απατηλή.
    Έχει πλάκα, αλλά αν θυμάμαι καλά, οι διαφορές μας στα μουσικά ακούσματα συνέτειναν που δεν κάναμε παρέα, εσύ μεταλάς κι εγώ του εναλλακτικού, φανατικοί και οι δύο… Να ‘σαι καλά!
    Υ.Γ. Όσο για τα παραφερνάλια της κατάληψης, νομίζω ότι άλλοι συμμαθητές – αν δεν τα έχουν στην κατοχή τους- θα τα βρουν πιο πολύτιμα.

    • …ποτέ μη λες ποτέ λοιπόν Γιώργο ;)

      Στην αρχή μιας μεγάλης έκρηξης (big bang στα Ελληνικά) δύο σωματίδια μπορεί να φαίνονται απελπιστικά κοντά και ίσως δίνουν την ψευδαίσθηση οικειότητας μεταξύ τους, πολύ σύντομα όμως θα βρεθούν σε τελείως διαφορετικές κατευθύνσεις. Αντίθετα μπορεί στη πορεία τους να συναντηθούν με άλλα προερχόμενα από εντελώς άσχετες γενεσιουργές αιτίες. Ας κρατάμε λοιπόν ανοιχτά αυτιά και μάτια (άλλα μέρη του σώματος ας μείνουν κλειστά :)) )

      Πολλά πράγματα είχαν «πλάκα» τότε…ατελείωτος ο κατάλογος. Πολλές φορές καθαρίζοντας το σπίτι ήρθα κοντά στο να πετάξω τα αξεσουάρ της κατάληψης όμως…δε μου πήγε να το κάνω…παρόλο που όπως λέει και ο φίλος μας ο Κώστας Παππάς δεν την έχω για εικόνισμα όπως άλλοι πολιτικοί αστέρες της γενιάς μας, δεν ξέρω…κάθε φορά που τα κοίταγα μου έφερναν αυτόματα ένα χαμόγελο…περισσότερο από συγκινησιακή μνήμη…τα 20 καφάσια που κάψαμε στο κρύο ένα βράδυ παρέα με το Γιώργο Ψούχλο (τότε έβρισκες εύκολα ξύλινα), η Αφροδίτη με φαρυγγίτιδα να μου ανακοινώνει το θάνατο του Σιδηρόπουλου…

      Αυτά όμως είναι για εσωτερική κατανάλωση της γενιάς μας. Δεν θα είχα ποτέ το θράσσος να πω στα παιδιά να ακολουθήσουν την πεπατημένη μας, όπως έκανε το τσίρκο της γενιάς του Πολυτεχνείου.Πολύ φοβάμαι ότι αλληλεγγύη μεταξύ γεννεών δεν υπάρχει, η μια φορτώνει ελλείμματα στην άλλη και απλά κοιτά να γλιτώσει φόρους, αντίθετα υπάρχει μπόλικη κοροϊδεία μεταξύ των γεννεών.

      Ένα πράγμα θα έλεγα σε νεώτερους: Αν έρθει κανένας και σας κουνήσει το δάκτυλο «που είναι οι αγώνες σας ρε? Εμείς στην ηλικία σας κλπ..» ΜΗ πέσετε στην παγίδα να ακολουθήσετε το δρόμο του που εγγυημένα απέτυχε. Κολλήστε του μια γεμάτη διπλή μούτζα και κοιτάχτε αλλού…στο ΔΙΚΟ σας δρόμο. Υπάρχει εκεί και σας περιμένει, απλά αυτό θέλει ψάξιμο…και ας μην φαίνεται εύκολο ή ευχάριστο από μακριά…

      Εμείς οι λίγο μεγαλύτεροι των παιδιών ας δούμε τι (αν) μπορούμε να ΣΥΝΘΕΣΟΥΜΕ πάνω σε κοινά σημεία για το σήμερα και το αύριο μπας και επιτέλους μείνει κάτι αξιόλογο για τους επόμενους, παρά να ξοδευόμαστε σε διαδικασίες που θυμίζουν το σκύλο που κυνηγά την ουρά του. Ο τελευταίος έχει την ψευδαίσθηση της υπερκινητικότητας αλλά παραμένει ουσιαστικά ακίνητος.

      Καλημέρα και φιλιά σε όλους!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: