Η «Πλατεία» εάλω!

Μεγάλη συζήτηση γίνεται για τη συνέχιση του αγώνα των «Αγανακτισμένων» καθώς όπως διαβάζω, δεν υπάρχει πια λόγος για τη διαμονή τους στο Σύνταγμα.

Τα δύο βασικά προτάγματα που κυριάρχησαν στην «πλατεία» ήταν: η απόρριψη του Μνημονίου και η πτώση της κυβέρνησης. Φυσικά στην ατζέντα της συνέλευσης υπήρχαν και άλλα θέματα, αλλά η συνεκτικότητα των «αγανακτισμένων» εδραζόταν πάνω σ’ αυτά τα δύο ζητήματα.

Όμως ούτε η κυβέρνηση έπεσε, ούτε βγήκαμε από το Μνημόνιο. Σε ένα πρώτο επίπεδο λοιπόν, οι στόχοι δεν επιτεύχθηκαν. Επιπλέον η μαζικότητα έχει χαθεί και η κόπωση είναι εμφανής.

Η αποτυχία όμως των «αγανακτισμένων» θεωρώ ότι εκπορεύται από τις εγγενείς αδυναμίες της εν λόγω διαμαρτυρίας και της συνεύρεσης εκατοντάδων ανθρώπων. Από ένα σημείο και μετά η «πλατεία», στην καθημερινότητα της, εγκλωβίστηκε στην αυτοαναφορικότητα και στη λειτουργία με όρους «κομματικού φετιβάλ» χωρίς όμως να έχει τη δυναμική και την οργάνωση ενός κόμματος.

Απέκτησε λοιπόν, θα έλεγα ένα είδος «κομματικής» οντότητας περιχαρακωμένης στους παρακείμενους δρόμους. Από τη στιγμή που κάποιος πατούσε το πόδι του εκεί αισθανόταν μέλος της «κομματικής» ομάδας και όταν αποχωρούσε επέστρεφε την ιδωτικότητά του. Και δυστυχώς η «πλατεία» έπεσε στην παγίδα της ανοχής των «κομματικών» ινστρουκτόρων κάτι που είχε αποκηρύξει στις βασικές αρχές της.

Έτσι η «πλατεία» δεν κατάφερε τελικά να χτίσει μια οριζόντια σύνδεση με την κοινωνία γιατί δεν ήταν σε θέση να υλοποιήσει καμία άλλη δράση εκτός του χώρου της. Αν και πέρα από τις συνελεύσεις συνέβαιναν διάφορα δρώμενα, εν τούτοις η συμμετοχή σ’ αυτά συνδέθηκε με συγκεκριμένους κομματικούς χώρους.

Η «πλατεία» κατέληξε λοιπόν, να είναι από τη μία συγκέντρωση ανθρώπων χωρίς την εμφανή παρουσία κομματικών μηχανισμών και από την άλλη αυτή η συγκέντρωση να έχει ευδιάκριτο το στίγμα τους.

Έτσι ο κόσμος συμμετείχε πια μαζικά μόνο στα συλλαλητήρια. Αλλά αυτό μπορεί να το επιτύχουν και τα συνδικάτα, όταν μάλιστα η «αγανάκτιση» ξεχειλίζει.

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Νομιζω πως δεν απετυχε εντελως η πλατεια. Μπορει γρηγορα να εκφυλίστηκε, αλλα εισηγαγε νεους ορους στην ενοια» κοινωνικη διεκδικιση» Θα δειξει.

  2. Φελέκι ξέρεις πόσο σε εκτιμώ αλλά πιστεύω πως αντιμετωπίζεις τις εξελίξεις με μια ιδεοληψία που σε φέρνει ενώπιον εξωπραγματικών συμπερασμάτων. Όχι ότι όλοι δεν έχουμε τις ιδεοληψίες μας, αλλά εν προκειμένω ο ελιτισμός και ο καθωσπρεπισμός σε οδηγούν σε επανάληψη του λάθους που έκανες με το κείμενο «Γιατί δε θα γίνει της Ισπανίας» και κάθε άλλο παρά μέσα έπεσες.
    Γράφεις «Σε ένα πρώτο επίπεδο λοιπόν, οι στόχοι δεν επιτεύχθηκαν. Επιπλέον η μαζικότητα έχει χαθεί και η κόπωση είναι εμφανής.» Είναι αλήθεια πως το μεσοπρόθεσμο πέρασε και ο κόσμος απογοητεύθηκε αλλά λησμονείς εντελώς τον τρόπο με τον οποίο πέρασε είτε σε κοινωνικό επίπεδο (άγρια καταστολή) είτε σε πολιτικό (εκβιασμοί περί επικείμενης χρεοκοπίας). Δεν είναι μαζοχιστής ο κόσμος να ρισκάρει κάθε φορά που γίνεται διαμαρτυρία το κεφάλι του. Θα αναζητήσει άλλους τρόπους εναντίωσης. Επίσης, γεγονός που σου ξέφυγε εντελώς, την επόμενη της ψήφισης του μεσοπρόθεσμου, η πλατεία λόγω της συνέλευσης ήταν εντυπωσιακά γεμάτη σε σχέση με κάθε προηγούμενη φορά.
    Αναφέρεις «Από ένα σημείο και μετά η “πλατεία”, στην καθημερινότητα της, εγκλωβίστηκε στην αυτοαναφορικότητα και στη λειτουργία με όρους “κομματικού φετιβάλ” χωρίς όμως να έχει τη δυναμική και την οργάνωση ενός κόμματος» Ο κόσμος όμως στη πλατεία ποτέ δεν επιδίωξε τη κομματική οργάνωση και εν προκειμένω την σταλινική ιεραρχία που έχουν τα κόμματα. Σε όσους συμμετείχαμε στο τρόπο λήψης αποφάσεων (πρωτοποριακός, με κλήρωση, και όχι με άνωθεν ανάθεση όπως στα κομματικά συνέδρια και τις συνελεύσεις στα αμφιθέατρα) αυτό ήταν εμφανές. Ανάλογα οργανώθηκαν και οι πολιτιστικές δραστηριότητες. Αποκεντρωμένα και αυθόρμητα.
    Επιμένεις «δυστυχώς η “πλατεία” έπεσε στην παγίδα της ανοχής των “κομματικών” ινστρουκτόρων κάτι που είχε αποκηρύξει στις βασικές αρχές της» Ακόμα και τώρα όμως οι κάθε λογής αριστεροί ή δεξιοί που έρχονται με τη γραμμή έτοιμη από το κόμμα να την περάσουν στο κόσμο, τρώνε τρελή γιούχα.
    Και καταλήγεις «Έτσι η “πλατεία” δεν κατάφερε τελικά να χτίσει μια οριζόντια σύνδεση με την κοινωνία γιατί δεν ήταν σε θέση να υλοποιήσει καμία άλλη δράση εκτός του χώρου της» Λάθος.Μέγα λάθος. Οι συνελεύσεις ανά την Αθήνα και τις άλλες μητροπόλεις έχουν πάρει φωτιά, δίκτυα αλληλεγγύης στήνονται όπως και (ειρηνικές-για να προλάβω τον καθωσπρεπισμό σου) δράσεις εναντίωσης στα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης τις οποίες θα παρακολουθήσεις νοηματικά αλλοιωμένες στο δέκτη σου από το δελτίο των 8.
    Κλείνοντας, λόγω επιστημονικής κατάρτισης, εθισμού στη πληροφόρηση και χρόνων μελέτης, μπορώ και εγώ να γράψω ένα κείμενο για την οικονομική κρίση στην Αμερική αναδεικνύοντας παράλληλα τις δομικές αντιφάσεις του καπιταλισμού, αλλά δεν πρόκειται να το κάνω, γιατί απλά δεν έχω πάει ποτέ στην Αμερική!
    Με αγάπη, kostas nik.

  3. Kosta nik, επειδή έχω πάει στην πλατεία έχω δει ποιοι δίνουν το τόνο τους οποίους και γνωρίζω (όχι προσωπικά) αλλά χρόνια τους βλέπω στις πορείες. Για του λόγου το αληθές κάνε μια περιήγηση στα αριστερίστικα μπλογκς. Μα ο ίδιος δε λέω ότι υπήρχε εμφανής κομματική οργάνωση αλλά από ένα σημείο και μετά ξεχώριζαν οι κομματικοί «χρωματισμοί» της άνω και κατω πλατείας. Αλήθεια, εσύ ο ίδιος βρέθηκες ποτέ στην πάνω πλατεία μ’ αυτούς που έριχναν τις μούντζες; Συμμετείχες στην ομιλία για παράδειγμα του γνωστού γιατρού Αντωνίου που κι αυτή έλαβε χώρα στην πάνω πλατεία.
    Οργανώνονται, γράφεις, «δράσεις εναντίωσης στα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης». Συμφωνώ 100% και το ίδιο λέω και εγώ. Αυτό που βγαίνει από τις δράσεις είναι ένας στείρος αντιμνημονιακός λόγος.

  4. Έτυχε να παρακολουθήσω το κόσμο που συντονισμένα μούτζωνε τη Βουλή. Παρ’ότι το θεωρούσα ανόητη κίνηση προσπάθησα να καταλάβω τα ψυχολογικά αίτια. Την ομιλία του γιατρού Αντωνίου δεν την γνωρίζω καν. Αυτό που βγαίνει από τις δράσεις είναι ένα αμφίβολο αποτέλεσμα αλλά σίγουρα μια κοινή στάση πολιτών που μέχρι πρόσφατα παρέμεναν κλεισμένοι στα σπίτια τους σε κλίμα φόβου και τώρα συζητούν, συναποφασίζουν και δρουν συλλογικά προσπαθώντας να διαφυλάξουν δημόσια αγαθά και όχι τόσο τα κακώς κεκτημένα. Αυτό δεν είναι κάτι στείρο για μένα, ούτε βέβαια η αρχή μιας επανάστασης η πλήρους ανατροπής ενός άδικου συστήματος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: