Για τον νέο νόμο-πλαίσιο: τα κάμποσα συν, τα μεγάλα πλην και τα επίμονα ερωτηματικά

Μετά από συζητήσεις με φίλους, ανάγνωση άρθρων και  διαγώνια μελέτη του πολυσέλιδου νομοσχεδίου,  ιδού μια πρώτη ανάρτηση, για ένα τεράστιο θέμα, που θα έχει πολλά επεισόδια και θα σηκώσει αρκετή κουβέντα.

Η υιοθετούμενη μέχρι στιγμής στάση τόσο από τους πρυτάνεις όσο κι απ’το υπουργείο δεν εκπλήσσει. Ούτε οι πρυτάνεις, με ύφος πονεμένο και ανήξερο και επικαλούμενοι ουτοπικά σχήματα είναι ιδιαίτερα πειστικοί.Ούτε πολύ περισσότερο το υπουργείο, με μια επιεικώς προβληματική επικοινωνιακή πολιτική (κι ενώ η ΠΟΣΔΕΠ έχει δείξει πως και υπομονή και το πανεπιστήμιο ανοιχτό θέλει), και με διαρκείς αμφιλογίες (μιλάει για αριστεία ενώ καταργεί υποτροφίες, μιλάει για ανάσχεση της μετανάστευσης ελλήνων φοιτητών ενώ παγώνει τα ΕΣΠΑ) μοιάζουν να διαθέτουν τη δέουσα σοβαρότητα. Από’κει και πέρα διολισθαίνουμε ήδη στην μιντιακή επικίνδυνη στερεοτυπολογία: δεν υπάρχει κανένας λόγος να θρηνούμε για την επικείμενη αλλαγή του νυν πανεπιστημίου (και πολυ περισσότερο για το άσυλο, τις παρατάξεις και τους αιώνιους φοιτητές), αλλά δεν είναι θεμιτό να το κατακεραυνώνουμε συλλήβδην αγνοώντας κρίσιμες παραμέτρους του: τους φοιτητές που αποφοιτώντας διαπρέπουν σε ανταγωνιστικά ξένα πανεπιστήμια, την φιλότιμη και εργατική πλειοψηφία των μελών Δ.Ε.Π, τους άδοξους, ταγμένους στην επιστήμη, συμβασιούχους ή το μισθό του λέκτορα (π.χ.) που είναι το 1/5 του οδηγού του ΗΣΑΠ και μικρότερος κι απ’τον δάσκαλο δημοτικού.

Στα συν του νόμου τώρα:

+ Η συγκέντρωση των παρατάξεων σε ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο και η μείωση της συμμετοχής στις εκλογές πρυτάνεων. Ο κομματικός φοιτητικός πελατειασμός, οι συναλλαγές, οι εκβιασμοί, τα τραπεζάκια, οι καφρίλες, το πατρονάρισμα είναι ό, τι πιο άρρωστο υπάρχει στο πανεπιστήμιο. Αρκετά με την ηγεμονία του τραπεζακίου…

+ Η κρίση των καθηγητών της τακτικής βαθμίδας ανά πενταετία και οι κυρώσεις που θα επιβάλλονται εφόσον δεν είναι παραγωγικοί. Ήταν πολλά τα κρούσματα πλήρως αντιπαραγωγικών πρωτοβάθμιων, ο έλεγχος μπορεί να αποδειχτεί χρήσιμος.

+ Η αλλαγή των διατάξεων για το άσυλο, που είχε εκφυλιστεί τα τελευταία χρόνια και -ας μην κρυβόμαστε- αποτελούσε προκάλυμμα ποκίλων έκνομων ενεργειών

+ Το όριο του ν+2 χρόνων για φοιτητές πλήρους φοίτησης και 2ν για όσους εργάζονται. Η αποβολή των φοιτητών που δεν θα εμφανίζονται για δυο συνεχόμενα εξάμηνα. Αρκετά βάστηξε η ελληνική ιδιαιτερότητα της βραδύτητας και της αναβλητικότητας. Εφόσον το 40% των πρωτοετών φέτος δεν θέλησε  καν να πάρει συγγράμματα από τον Εύδοξο, κι ενώ πέρσι είχαμε ρεκόρ εισακτέων με την παναρέτεια κατάργηση της βάσης, προφανώς κάτι δεν πήγαινε καλά. Και το να κρατάμε ως χώρα χαμηλά την ανεργία, επιβραβεύοντας ανεπαρκείς μαθητές και μη ελέγχοντας παιδικοδωματιάκηδες αργόσχολους, προφανώς δεν είναι και πολύ συνετή επιλογή.

Στα πλην τώρα:

Πάνω απ’όλα, η συμμετοχή στη διοίκηση σε κάθε σχολή (προσοχή: σχολή, όχι πανεπιστήμιο!) εξωπανεπιστημιακών, κυρίως από την τοπική κοινωνία. Ένας πόλος έλξης για κάθε μητροπολίτη, περιφερειάρχη, μπατζανάκη. Η εκλογή κοσμήτορα (π.χ.) δεν είναι ακριβώς συζήτηση σε καφενέ για να έχει άποψη ένας εκπρόσωπος εμπορικού επιμελητηρίου, ένας διάκονος ή ένας πάρεδρος. Αυτό που επιχειρείται ως άνοιγμα πιθανότατα να σημάνει το κλείσιμο του πανεπιστημίου σε μια στενή επικράτεια που τον τόνο θα δίνει ο κάθε τοπάρχης και ο κάθε παράγοντας. Αυτό που υποτίθεται ότι θα κάνει πιο αξιοκρατικό  και ανταγωνιστικό το πανεπιστήμιο, μπορεί να ανοίξει κάλλιστα της μπουκαπόρτες για νέου τύπου υποβάθμιση, για σκοτεινές συναλλαγές, για μια συντηρητικότερη ακόμα στροφή.

– Η ρετρό τομή στις βαθμίδες. Οι καθηγητές και οι αναπληρωτές σε άλλη ζώνη, διαφορετική από το δυναμικό κομμάτι των επίκουρων, που χάνει τη δυνατότητα μονιμοποίησης, και φυσικά των καταργημένων λεκτόρων. Όσοι έχουμε περάσει απ’το ελληνικό πανεπιστήμιο ξέρουμε πόση δουλειά κάνουν οι μη μόνιμες βαθμίδες… Οι ξαφνικές διαβαθμίσεις θα οδηγήσουν σε ανταγωνιστικότερα μονοπάτια ή σε μια άτυπη επαναφορά της έδρας; Δεν είμαστε αισιόδοξοι

– Η κατάργηση της κακοπαθημένης αλλά απαραίτητης κατηγορίας των 407 σε πρώτη φάση θα δημιουργήσει διδακτικά κενά. Αν τα νέα αρχικώνυμα του νομοσχεδίου προσφέρουν πιο λειτουργικές διδακτικές λύσεις, δεν θα υπάρχει πρόβλημα. Αν πάλι, δημιουργήσουν μια κατηγορία «παιδιών για όλες τις δουλειές», έναν τύπο παλιού βοηθού, με κομμένες ελευθερίες στην έρευνα και υποχρεωτικά έξτρα βάρη στη διδασκαλία, θα μιλάμε για  τεράστια υποβάθμιση.

Τέλος ορισμένα από τα πολλά ερωτήματα:

; Τι θα σημαίνει πρακτικά η κατάργηση της βαθμίδας του λέκτορα; Πως η αναθεωρημένη λογική του τι είναι ΔΕΠ θα εγγυηθεί την κάλυψη των αναγκών των χιλιάδων φοιτητών και δεν θα οδηγήσει σε μίζερα προγράμματα σπουδών και τεράστια αμφιθέατρα;

; Ως ποιο σημείο θα μπορεί να παρεμβαίνει το κάθε πανεπιστήμιο σε κρίσιμες διατάξεις. Αν το ν+2 π.χ. αλλάζει κατά το δοκούν, π.χ. πάλι δεν γίνεται τίποτα.

; Η δυνατότητα συμμετοχής στις πρυτανικές εκλογές πανεπιστημιακών από το εξωτερικό. Μας δουλεύετε; Θα αφήσει π.χ. κάποιος το Πρίνστον για να πάει στο Δημοκρίτειο, κι αν το κάνει οι εκεί συσχετισμοί θα του επιτρέψουν να εκλεγεί και να κινηθεί όπως θέλει; Μωροφιλόδοξο και ανέφικτο.

; Το μπολονέζ 3+2+3, όταν εφαρμοστεί θα εξασφαλίζει τη λειτουργία του τραυματισμένου, μεταμνημονιακά «2». Γιατί αν τα μεταπτυχιακά μείνουν ανοιχτά και προσφέρουν εμβάθυνση και ειδίκευση έχει καλώς. Αν όχι, η απαξίωση γενικεύεται. Αν επικρατήσει  (απίθανο βέβαια) μια εντελώς πρακτική λογική κατάρτισης-εξπρές. Για τριετείς διατριβές στην Ελλάδα καλύτερα να μη μιλήσουμε…

; H κατάργηση του συγγράμματος. Ο Εύδοξος απέδειξε ότι το 40% των φετινών πρωτοετών φοιτητών δεν πήρε καν το σύγγραμα! Ένα περιττό έξοδο εξορθολίστηκε, ένας μηχανισμός συντήρησης με το στανιό προνομιακών σχέσεων μεταξύ συγγραφέων και εκδοτικών οίκων κλυδωνίστηκε. Από’κει και πέρα η πλήρης αντικατάσταση όλων των συγγραμάτων με ένα μάλλονδύσχρηστο ηλεβιβλίο και με σημειώσεις αμφιβόλου ποιότητας εμπεριέχει και κινδύνους απαξίωσης της ανάγνωσης.

Ο διάλογος που θα επακολουθήσει καλό θα είναι να γίνει χωρίς προκαταλήψεις και στεγανά. Θα είναι κρίμα είτε να εστιάσουμε σε δευτερεύοντα ζητήματα είτε να περάσει άλλη μια μεταρρύθμιση χωρίς να αλλάξει ουσιαστικά τίποτα είτε να επιχειρηθεί μια απότομη, κακοχωνεμένη, προσαρμογή σε άλλα ήθη, που θα αγνοούν βασικές ελλείψεις του ελληνικού πανεπιστημίου και μαξιμαλιστικά θα προσπαθήσουν να τα εξευρωπαΐσουν, αφού πρώτα τα απαξιώσουν τελείως. Η σύνθεση απόψεων, με κοντινό ορίζοντα και πρακτικό αντίκρισμα,  είναι πιο απαραίτητη από ποτέ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: