Όχι άλλο Νταλάρα…

Καθώς σήμερα ξυπνήσαμε με εύθυμη διάθεση το κείμενο του φίλου Γιώργου Στόγια ήρθε και έδεσε. Απολαύστε το.

Αυτή η ιστορία με το ετήσιο φεστιβάλ της ΕΔΟΝ θα αφορούσε αποκλειστικά τον κόσμο της κακής κωμωδίας αν τα χρήματα τα έβαζε το ΑΚΕΛ. Δυστυχώς όμως – αν παρατηρήσετε τους χορηγούς – είναι κατά βάση χρήματα των φορολογουμένων τα οποία δίνονται με τη λογική της ενδυνάμωσης μιας εναλλακτικής πολιτιστικής πρότασης. Το ερώτημά μου είναι αν το εν λόγω φεστιβάλ με τις επιλογές των καλλιτεχνών που φέρνει,  προσφέρει οτιδήποτε άλλο πέρα από τη συσπείρωση στο ΑΚΕΛ του ήδη ενταγμένου κομματιού της νεολαίας που του αναλογεί.

Το ζήτημα της αδιάλειπτης μετάκλησης του συμπαθή ως προσωπικότητα αλλά αδιάφορου μουσικά εδώ και είκοσι χρόνια Βασίλη Παπακωνσταντίνου, εμπίπτει πια στην δικαιοδοσία της Ψυχοπαθολογίας για μελέτη. Αν έλειπαν δημοσιογραφικές μπαλαφάρες τύπου «ο αιώνιος έφηβος», η εμμονή των διοργανωτών με τον «Βασίλη» έχει κάτι γραφικό, κάτι συγκινητικά ηλίθιο. Φέτος δεν συμμετέχει ο Διονύσης Τσακνής. Κρίμα, γιατί θα είχαμε να γράψουμε πολλά για τον ανιδιοτελή «αριστερό» καλλιτέχνη που ο ΣΥΡΙΖΑ προωθούσε για την υποψηφιότητα της δημαρχίας της Αθήνας μέχρι που το ΚΚΕ του τράβηξε το αυτί πως αν κατέβαινε δεν θα ξαναέβλεπε συναυλία από το «κόμμα του λαού».  Τέλος, μετά την ανανέωση που σηματοδοτούν οι Κατσιμιχαίοι και ο Θάνος Μικρούτσικος, των οποίων η ομολογουμένως μεγάλη προσφορά στο ελληνικό τραγούδι δεν σπάει τα σύνορα των αρχών της δεκαετίας του ’90, ερχόμαστε στο μεγάλο όνομα του φετινού τριημέρου, τον εθνικό αοιδό Γιώργο Νταλάρα!

Ο μεγαλοσχήμονας βάρδος της  περφεξιονιστικά εκτελεσμένης έντεχνης κλάψας έχει ταυτιστεί πολιτικά με ό,τι πιο αντιδραστικό. Χαρακτηριστικά θυμίζω  την αγιοποίηση του Αντώνη Σαμαρά και της καταστροφικής για την Ελλάδα εξωτερικής πολιτικής του σε εποχές «Μακεδονομαχίας» (βλέπε http://www.youtube.com/watch?v=8oyUkG2ySkc)  και τον ρόλο του στο «τσιμέντωμα» του ΟΧΙ στο Σχέδιο Ανάν. Παρασκευή βράδυ πριν το δημοψήφισμα, στο κρατικό κανάλι ο Νταλάρας ήταν η τελευταία εικόνα πριν την εκεχειρία του Σαββάτου νανουρίζοντάς μας με μια σταθερά σπαραξικάρδια αλλά « ελλαδιτικοπρεπή»  εκδοχή του Τασσικού διαγγέλματος. Ο Νταλάρας αποτελεί την πιο χαρακτηριστική πραγμάτωση του λαζοπούλειου «αριστεροδεξιού» μορφώματος που κυριαρχεί την τελευταία εικοσαετία στην Ελλάδα. Βέβαια στην πρόσφατη περίπτωση του «αντιμνημονιακού» μπλοκ έχει αφήσει την πρωτοκαθεδρία στον πολιτικά ανεκδιήγητο Μίκη Θεοδωράκη.  Μήπως εδώ παίζει ρόλο το γεγονός ότι η κυρία Νταλάρα ανήκει στο κυβερνών ΠΑΣΟΚ και διετέλεσε μάλιστα και μέλος της κυβέρνησης;

Η μοναδική φορά που είδα ζωντανά τον Γιώργο Νταλάρα ήταν το 1988 στο Ολυμπιακό Στάδιο στην συναυλία της Διεθνούς Αμνηστίας. Ήταν η εποχή που τελείωνε η μεταδικτατορική πολιτιστική κυριαρχία της αριστεράς.  Καλλιτέχνες σαν τον Νταλάρα  δεν είχαν πια την εγγυημένη επιτυχία που απολάμβαναν παλαιότερα. Με δίσκους σαν το «Latin» προσπαθούσε να προσαρμοστεί στην αλλαγή της πολιτικής κατάστασης και στα νέα γούστα που διαμορφώνονταν. Μέσα σε αυτή τη λογική αναζητήσεων αποπειράθηκε λοιπόν και το άνοιγμα σε πολυπληθές κοινό με πιο ροκ και δυτικότροπες ευαισθησίες, όπως αυτό που είχε μαζευτεί για να ακούσει τους Bruce Springsteen, Sting, Peter Gabriel, Yousou N Dour και Tracey Chapman. Έμελλε να αποδειχτεί η πρώτη και η τελευταία παρόμοια απόπειρα!

Σε όλη την τουρνέ, το πρόγραμμα άνοιγε παραδοσιακά με απαρτία των τραγουδιστών επί σκηνής να  λένε το “Get up Stand up, get up for your rights” του Bob Marley. Το σοκ να βλέπεις κάτω από τον Αττικό ήλιο τόσα μεγάλα ονόματα μονομιάς ήταν μεγάλο.  Ιδίως όταν πήρε το μικρόφωνο ο Springsteen, ο μεγαλύτερος τότε εν ζωή και μουσικά ενεργός ροκ αστέρας του παγκόσμιου στερεώματος, η άμεση επιρροή του ζωντανού ακούσματος της φωνής του ήταν τεράστια. “Get up Stand up, get up for your rights”, να επαναλαμβάνει το ρεφρέν  ο ένας μετά τον άλλον. Και αμέσως μετά ο Γιώργος Νταλάρας (ήταν από την αρχή πάνω στη σκηνή αλλά κανείς φαίνεται  δεν τον είχε πάρει χαμπάρι): «σήκω, στάσου, για τα δικαιώματά σου»…

Πείτε το κομπλεξισμό, πείτε το ξενομανία, το γεγονός είναι ότι με το που τραγούδησε ο Νταλάρας, ένα πολύ μεγάλο μέρος του κοινού ξέσπασε σε ασυγκράτητα γέλια. Προσωπικά θυμάμαι να έχω αγκαλιαστεί με ένα φίλο μου, να μας έχει πιάσει νευρικό και να μας τρέχουν δάκρυα από τα μάτια. Όλα τα λεφτά όμως ήταν το ξινισμένο ύφος του Νταλάρα, ο θυμός και η ενόχληση που δύσκολα έκρυβε. Από εκεί και πέρα δεν θα έπαιζε ποτέ πια «εκτός έδρας», θα παρέμενε ο επίσημος τραγουδιστής της ελληνικής μεταπολίτευσης, ακολουθώντας (και χαϊδεύοντας) με ασφάλεια το «κοινό αίσθημα»,  ό,τι μορφή κι αν έπαιρνε αυτό. ( Για να μην πείτε ότι είμαι προκατειλημμένος, μνεία του περιστατικού υπάρχει και στο «Κοινωνικό, Πολιτικό και Πολιτισμικό Λεξικό: Η Ελλάδα στη δεκαετία του ’80» στο λήμμα για την συγκεκριμένη ιστορική συναυλία).

Εν κατακλείδι, τόσα χρήματα που χρησιμοποιούνται για το απαρχαιωμένο φεστιβάλ της ΕΔΟΝ, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να διοργανωθεί κάτι εντελώς διαφορετικό. Κάτι που θα αναδείκνυε την τοπική μουσική παραγωγή αλλά και που θα έφερνε το κοινό που θα το παρακολουθούσε σε επαφή με νέα μουσικά πράγματα που συμβαίνουν στην Ελλάδα και πέρα από αυτή.  Σε τελική ανάλυση, να φέρουν κάποιο καλλιτέχνη που δεν έχει έρθει ξανά στην Κύπρο!  Η Ρένα Χόπλαρου, σε περσινό της άρθρο είχε προτείνει τον Manu Chao ως ικανό να φέρει χιλιάδες κόσμου στην τάφρο, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Υπάρχουν κι άλλοι αριστεροί ρόκερς υπεράνω πάσης υποψίας: ο David Byrne, η Patti Smith, ο Billy Bragg (μέχρι και σε ένα φεστιβάλ της ΚΝΕ είχε παίξει ο τελευταίος, εν καιρώ βέβαια περεστρόικας).

Η σφαίρα του πολιτισμού έχει σημασία, κάτι που το αναγνωρίζανε από τα πιο ολοκληρωτικά καθεστώτα – φασιστικά και κομμουνιστικά – ως τις πιο ώριμες δημοκρατίες (όλοι δηλαδή στον κόσμο πέρα από το ΔΗ.ΣΥ που ξεμπερδεύει με μια προεκλογική λαϊκό-ποπ ψευδογκλαμουριά).  Στο ΑΚΕΛ είναι αλήθεια ότι δίνουν σημασία στο πολιτιστικό στίγμα που εκπέμπουν.  Καταρχάς δε θα είχαμε τόσο μεγάλο πρόβλημα αν δεν το έκαναν με κρατικά χρήματα. Από εκεί και πέρα είναι ανησυχητικό ότι αναπτύσσουν αυτή την πολιτική σαν να μην έπεσε ποτέ το Τείχος που χώριζε την Ανατολική από τη Δυτική Ευρώπη. Επειδή όμως έχει όντως πέσει εδώ και είκοσι χρόνια, το αποτέλεσμα είναι η περιχαράκωση σε ένα φοβικό και νέο-εθνικιστικό λόγο. Σαν το ΑΚΕΛ να θέλει να γίνει ΔΗΚΟ στη θέση του ΔΗΚΟ…

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: