Πετάλι στον αέρα

Γράφει η Ρένα Χόπλαρου. Αναδημοσίευση από τη στήλη «Τ’ αυτονόητα» του Πολίτη της Κύπρου (19/6/2011).

Κάποιες φορές οι λέξεις είναι φτωχές για να περιγράψουν μια κατάσταση. Μου έρχεται μόνο μια εικόνα για να περιγράψω την κατάσταση στην Ελλάδα αυτή την κρίσιμη ώρα. Μοιάζει με μια βάρκα έτοιμη να πέσει σε ένα καταρράχτη. Αντί όλοι μαζί να κάνουν κουπί με όλες τους τις δυνάμεις για να γλιτώσουν τον θάνατο, σηκώνουν τα κουπιά κι ο ένας βαράει το κεφάλι του άλλου. Το πολιτικό προσωπικό δείχνει εξαντλημένο και ανίκανο. Προσηλωμένο στις προσωπικές του καριέρες ακόμη κι αυτήν την ύστατη ώρα. Όσοι δουλεύουν σαν σκυλιά μέρα νύχτα για να σώσουν ότι μπορεί να σωθεί νιώθουν να κάνουν πετάλι στον αέρα. Δεν υπάρχει συνολική και αποφασισμένη κυβέρνηση (και αντιπολίτευση) με στόχο τη σωτηρία της χώρας.

Το στομάχι μου δέθηκε κόμπο από την εικόνα του Τάσου Τέλογλου λιπόθυμου στην άσφαλτο ύστερα από το χτύπημα μιας ομάδας «αγαναχτισμένων». Βλέπω την «ιερή οργή» στα πρόσωπά τους και την απαίτηση τους για χειροκρότημα επειδή δηλώνουν «δημοκράτες». Και ως γνωστόν οι «δημοκράτες» μπορούν να κάνουν ό,τι γουστάρουν: να χτυπούν για παράδειγμα ανθρώπους πισώπλατα.   16χρονα παιδιά – αλήθεια πότε βρήκαν τον χρόνο να μάθουν να μισούν τόσο; Ποιο εκπαιδευτικό σύστημα, ποιες οικογένειες τους έμαθαν ότι δεν τρέχει τίποτα να χτυπάς εν ψυχρώ έναν άνθρωπο; Ποιες διαψευσμένες υψηλές προσδοκίες τους έκαναν να πιστέψουν ότι έχουν δικαίωμα στη βία; – φώναζαν πάνω από το πεσμένο σώμα του «καλά να πάθεις ρουφιάνε του Αλαφούζου». Ο Τέλογλου ρουφιάνος! Ο δημοσιογράφος που έβγαλε τα σκάνδαλο της Ziemens και του Βατοπεδίου!

Ο αγαναχτισμένος όχλος έξω από τη Βουλή αγριεύει μέρα με την μέρα. Ζητάει κι άλλο αίμα. Οι τρεις νεκροί της Μαρφίν – η Παρασκευή Ζούλια, ετών 35, η Αγγελική Παπαθανασοπούλου και το αγέννητο παιδί της, ετών 32, και ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης, ετών 36 – κατάφεραν με το θάνατό τους να καθυστερήσουν το κακό που πλησίαζε. Λέξεις, λέξεις κι άλλες λέξεις. Ακόμη κι εγώ που τις νομίζω πανίσχυρες τρώω ένα χαστούκι από την πραγματικότητα και προσγειώνομαι.

Μόνη λύση ένα ολιγομελές κυβερνητικό σχήμα αποφασισμένο να προχωρήσει στις αλλαγές που πρέπει να γίνουν για να μην πτωχεύσει η χώρα. Προσωπικά δεν πιστεύω ούτε σε οικουμενική κυβέρνηση, ούτε σε εκλογές. Τρέμω στη σκέψη να δω τον Σαμαρά να κυβερνά παρέα με την Παπαρήγα ή/και τον Καρατζαφέρη (να που υπάρχουν και χειρότερα σενάρια από την παρούσα κατάσταση).  Χρειάζεται πολιτικό προσωπικό με σιδερένια θέληση και μυαλωμένο, πολιτικό προσωπικό ανυποχώρητο μπροστά στις μούντζες της Βουλής, που θα ξέρει και να μιλά στον κόσμο, θα τον προετοιμάσει για τα χειρότερα που έρχονται.

Ας φανταστούμε για μια στιγμή ότι υπάρχει αυτό το πολιτικό προσωπικό κι ότι επιτέλους αρχίζει δουλειά. Σε αυτό το σημείο δημιουργείται το εξής παράδοξο. Είναι γεγονός ότι υπάρχει αναντιστοιχία μεταξύ της κοινωνίας και του πολιτικού προσωπικού που κυβερνά. Το πολιτικό προσωπικό θα πρέπει με κάθε μέσο να αναλάβει τις ευθύνες του και να συνεχίσει το έργο του. Υπογραμμίζω το με κάθε μέσο. Δηλαδή τι; Μέχρι πού είναι η κόκκινη γραμμή για να προστατευτεί η δημοκρατία και να μπορέσει το πολιτικό προσωπικό να σώσει την κοινωνία από τον ίδιο της τον εαυτό; Δεν ακούγεται παράδοξο; Να κατεβάσει τι; Τανκς στο Σύνταγμα για να «σώσει» τους πολίτες από τον ίδιο τους τον εαυτό; «Ακόμη και νεκρούς» είπε ο πρώην πρωθυπουργός, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, στην εκπομπή του Παπαχελά «Φάκελοι», σε μια κατά τ’ άλλα εξαιρετική συνέντευξη. Όταν τον άκουσα, σφίχτηκε η καρδιά μου άλλη μια φορά.  Συστήνω εδώ ακόμη τρεις πηγές εκτός από τη συνέντευξη του Μητσοτάκη για να παρακολουθήσετε όσοι θέλετε την κατάσταση: όλες τις τελευταίες αναλύσεις του Στέφανου Μάνου, το κείμενο του Νίκου Μπίστη «Τα παιδία παίζει» στο protagon.gr και όλη τη νεανική συζήτηση που αναπτύσσεται στον fb τοίxo του Φελέκι blog.

Σε άλλες εποχές η παρούσα τραγική και χαώδης κατάσταση θα σήμαινε Χούντα στο εσωτερικό ή/και πόλεμο στο εξωτερικό. Ευτυχώς βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτά είναι τα καλά νέα. Τα κακά νέα είναι πως η Ευρωπαϊκή Ένωση ξεκίνησε να σχεδιάζει με εντατικούς ρυθμούς σχέδιο διαχείρισης της κρίσης σε περίπτωση πτώχευσης της Ελλάδας. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει άλλο χρονικό περιθώριο. Γιατί μόλις οι Ευρωπαίοι εταίροι δουν ότι μπορούν να διαχειριστούν τις συνέπειες της ελληνικής πτώχευσης θα σταματήσουν να πληρώνουν. Ειδικά εάν εξακολουθήσει το πολιτικό σύστημα και η κοινωνία στο εσωτερικό της χώρας να παιδιαρίζει.

Ορισμένες έγκυρες προβλέψεις μιλούν για πανεπιστήμια, σχολεία και νοσοκομεία χωρίς ρεύμα και νερό από τον Σεπτέμβρη. Το φαντάζεστε; Ακόμα δεν τα έχουμε δει όλα! Τα χειρότερα έπονται. Και μην με πει κανείς ξανά κακιά Κασσάνδρα, όπως έγινε με ένα προηγούμενο κείμενο μου για το ίδιο θέμα, με τίτλο «Πώς έφτασε το ελληνικό κράτος από το «Τσοβόλα δώστα όλα» στη μάχη για εθνική επιβίωση;» (2.5.2010) όπου είχα προβλέψει ανάμεσα σε άλλα τη δήμευση της δημόσιας περιούσιας της Ελλάδας. Κλείνω με τα ίδια ακριβώς λόγια εκείνου του άρθρου που εξακολουθούν να είναι επίκαιρα ως σήμερα:

«Εάν το πολιτικό σύστημα της χώρας αντιδράσει με ανευθυνότητα, εάν μεταβιβάσει την κρίση στην Ε.Ε, η συνέχεια θα είναι πραγματικά απρόβλεπτη. Κατά τη γνώμη μου θα υπάρχει σοβαρός κίνδυνος διολίσθησης προς (ακρο)δεξιό λαϊκισμό τύπου Καρατζαφέρη/Μπερλουσκόνι (η ανευθυνότητα του πολιτικού συστήματος το 1893 απέναντι στις προσπάθειες Τρικούπη για εκσυγχρονισμό οδήγησε στην άνοδο του εθνικισμού και στον «ατυχή» ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Αν τότε δεν παρέμβαιναν οι «κακοί ξένοι», ο Οθωμανικός στρατός θα έκανε περίπατο ως την Αθήνα!)

Πόσο ωστόσο μπορεί να αντέξει το πολιτικό σύστημα; Πώς θα τηρήσει αυτή την υπεύθυνη στάση για τα επόμενα πέντε (τουλάχιστον) χρόνια με περίπου 150 χιλιάδες άνεργους στους δρόμους; Όλα λοιπόν θα κρέμονται συνεχώς από μια κλωστή […] Η «Δανία του Νότου» ήταν τελικά ένα καλό ανέκδοτο της προεκλογικής περιόδου.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. επικίνδυνη παραπληροφόρηση εκ του μακρόθεν! ποιος διψούσε για αίμα στη μαζική συγκέντρωση της 15ης Ιουνίου? το αξιοσημείωτο εκείνης της μέρας ήταν ο ξυλοδαρμός ενός δημοσιογράφου από έναν φασίστα και οι επιδοκιμασίες από 5-6 ηλίθιους? με τη μαρφίν, που ¨ευτυχώς¨ ανέκοψε τις αντιδράσεις του κόσμου για να σωθεί η πατρίδα, μάθαμε τελικά τι συνέβη?

    στους άνεργους και στους φτωχούς εκτός από τη καρδιά σφίγγονται και άλλα…λόγω επιβίωσης και όχι αισθητικής που βάλλεται…εκ του μακρόθεν! και όταν αυτά σφίξουν να περιμένεις ¨χειρότερα¨ από μια αυτονόητη δημοσίευση!

    μητσοτάκης, μπίστης, μάνος…ωραίες συνεντεύξεις δίνουν, συγκινητικές, σαν τις προσπάθειες που έχουν καταβάλει τόσα χρόνια από τα πόστα τους για την ευημερία του λαού…

    ας υπάρξει τουλάχιστον δικαιοσύνη…θα είναι μια καλή αρχή…

  2. Μια πολυ σωστη καταγραφη της πραγματικοτητας που ζουμε.Μακαρι τετοιες φωνες να βρουν την απηχηση που πρεπει και να συνελθουμε επιτελους πριν να ειναι αργα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: