Γιατί είμαι επιφυλακτικός απέναντι στους «αγανακτισμένους»

Γράφει ο Μιχάλης Κωνσταντέλλης.

Mπορεί μερικοί να κατηγορούν όσους παραμένουν επιφυλακτικοί απέναντι στις συγκεντρώσεις του Συντάγματος, αλλά η πολιτική και κοινωνική ιστορία έχουν αποδείξει πως τα πλήθη συνωστίζονται αργά ή γρήγορα πίσω από συνθήματα και αρχηγούς. Οι μεγάλες αλλαγές και επαναστάσεις δεν ξεπήδησαν ποτέ από τη μάζα, αλλά από εκείνους που μπορούσαν να την καθοδηγήσουν και που έθεσαν το ιδεολογικό πλαίσιο της δράσης της. Αυτούς και το λόγο που θα εκφέρουν μένει να τα δούμε αλλά αν κρίνω από τα έως τώρα, το μόνο που βλέπω είναι άρνηση. Άρνηση της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε, άρνηση των αιτιών που μας οδήγησαν εδώ, άρνηση να επαναστατήσουμε ενάντια στον εαυτό μας, ώστε να αλλάξουμε εμείς και συνεπώς η κοινωνία και οι πολιτικοί που μας κυβερνούν.

Αν αύριο έφευγε το μνημόνιο και το ΔΝΤ (σας θυμίζω πως το 90% του δανείου έρχεται από τους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης κι όχι από το Διεθνές Ταμείο) δε θα είχα κανένα πρόβλημα. Τότε ίσως θα βλέπατε μια πραγματική επανάσταση από τους ίδιους τους σημερινούς διαμαρτυρόμενους, που θα πλήρωναν πρώτοι και πολύ πιο ακριβά τη χρεωκοπία. Στην περίπτωση που έπρεπε να ζήσουμε δίχως δανεικά και μόνο με αυτά που παράγουμε, η αναπόφευκτη και πραγματικά καταστροφική πτώση του βιοτικού τους επιπέδου θα ήταν ολοκληρωτική.

Δεν είναι εδώ Αίγυπτος κύριοι. Φυσικά και είναι ενθαρρυντικό που ο κόσμος κλείνει την τηλεόραση, αφήνει τον καναπέ και κατεβαίνει στους δρόμους μα νομίζω πως βιάζεστε να εξάγετε συμπεράσματα, εντυπωσιασμένοι από το πλήθος. Ίσως κι επειδή μερικοί φαντασιώνεστε πως μπορείτε να το ελέγξετε ή να αποκομίσετε οφέλη.

Έτσι προσπαθείτε τυχοδιωκτικά να προσεταιριστείτε τη δυσαρέσκεια μιας faux αριστερίζουσας μέσης τάξης, κρατώντας ασφαλείς αποστάσεις από το ένα ή το άλλο σενάριο την ίδια στιγμή που οι μετανάστες – η πραγματική εργατική τάξη αυτής της χώρας – σας πουλάει σουβλάκια. Ακόμα κι αν μέσα από τις συγκεντρώσεις έρθει μια νέα πολιτικοποίηση, περιμένω την ώρα που θα χρειαστεί να τη βάλετε σε λέξεις.

Τότε, όταν θα πρέπει να υποστηρίξετε μία ΑΠΟΨΗ, που θα εξυπηρετεί συγκεκριμένη πολιτική πρακτική, όταν θα πρέπει να έρθετε σε διαφωνία και σε ρήξη, τότε είμαι πολύ περίεργος να δω, πού θα πάτε όλοι να κρυφτείτε (για ακόμα μια φορά στην ελληνική ιστορία…).

Όλα τα άλλα ακούγονται καλά κι ωραία και θα μπορείτε κι εσείς να διηγηθείτε πώς περάσατε μια βόλτα από την Πλατεία (όπως πέρασαν πολλοί έξω από το Πολυτεχνείο στην προηγούμενη γενιά…)

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Ψυχραιμες, εύλογες και εύχτοχες σκέψεις

    http://www.erodotos.wordpress.com

  2. Συμμετέχουμε σαν άτομα, προβληματιζόμαστε σαν συλλογικότητα
    Με αφορμή ένα προηγούμενο άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της Κόκκινης Ορχήστρας (εδώ) πολλοί μας ρωτάνε: Τελικά, να συμμετέχουμε στο κίνημα των “αγανακτισμένων” ή να το καταγγείλουμε; Να χαιρόμαστε ή να στεναχωριόμαστε που βγήκε ο κόσμος στους δρόμους; Αυτό δεν θέλαμε τόσο καιρό, γιατί εσείς είσαστε τόσο σκεπτικιστές μπροστά σ’ αυτό το πρωτοφανές κίνημα;
    Και απαντάμε: Δεν είμαστε εμείς που θα αποφασίσουμε ποιος να πάει στο Σύνταγμα και ποιος όχι. Εξάλλου ένα κίνημα που έχει ξεκαθαρίσει στο όνομα του ότι δεν θέλει “καπέλα” και “κόμματα” δεν μας υποχρεώνει να πάρουμε μια τέτοια θέση. Για μας τα πράγματα δεν είναι από φυσικού τους καλά ή κακά. Το Σύνταγμα δεν είναι μια συγκέντρωση που καλούνε οργανώσεις και συλλογικότητες της αριστεράς για να καλέσουμε και εμείς. Ούτε μια εργατική απεργία με ξεκάθαρο τουλάχιστον ταξικό πρόσημο. ανάγνωση του υπολοίπου »

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: