Φτάνει μόνο η αγανάκτηση;

«ΟΧΙ στη δικτατορία της «Νέας Τάξης» (η επταετία ήταν τουλάχιστον ειλικρινής γιατί έδειχνε το πρόσωπό της) γιατί αυτή είναι παρούσα-απούσα, είναι παντού και πουθενά γιατί, ενώ μπορείς δήθεν να μιλάς «ελεύθερα», εάν αυτά που λες είναι αντίθετα με αυτά που επιβάλλει η σύγχρονη προπαγάνδα δεν σε φυλακίζουν πια στον τόπο μας αλλά σε αποκλείουν, σε αφορίζουν, σε χαρακτηρίζουν αιρετικό και γραφικό, σε περιθωριοποιούν μέχρι να σε τελειώσουν».

Η παραπάνω παράγραφος βρίσκεται σε φυλλάδιο που δινόταν χτες το βράδυ στους «αγανακτισμένους», στην «πάνω» πλατεία Συντάγματος. Το φυλλάδιο φέρει την υπογραφή της «Δημοκρατικής Ριζοσπαστικής Κίνησης». Στην «πάνω» πλατεία έβγαζε επίσης πύρινο λόγο ο γιατρός Δημήτρης Αντωνίου, γνωστός για τη μήνυση εναντίον των βουλευτών που ψήφισαν το Μνημόνιο, καθώς τους κατηγορεί για εσχάτη προδοσία.

Στο υπαίθριο λοιπόν, δικαστήριο που στήθηκε, ο γιατρός με πάθος προσπαθούσε να αφυπνίσει τον κόσμο και το ακροατήριο «τα έχωνε» κάθε φορά που αναφερόταν στους εθνικούς προδότες. Ένα σκηνικό που ζούμε καθημερινά στις τηλεοράσεις και σε εκπομπές, τύπου Αυτιά, Μάκη Ζούγκλα, Χαρδαβέλα, είχε μεταφερθεί απέναντι από το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία» με βασικό συστατικό την αποθέωση της δημαγωγίας.

Προχωρώντας προς τον Άγνωστο, το γνωστό ενθουσιώδες πλήθος έριχνε μούτζες και λέηζερ προς τη Βουλή. Η γηπεδική ατμόσφαιρα έσπαγε την βαρυθυμία των αστυνομικών που εμφανώς δεν έβλεπαν την ώρα να πάνε σπίτια τους καθώς τους είχε φάει η ορθοστασία.

Στην «κάτω» πλατεία με τις αριστερές αποχρώσεις είχε ξεκινήσει η συνέλευση και οι ομιλητές διαδέχονταν ο ένας τον άλλο με συνθηματολογικό και προσχηματισμένο λόγο. Δε θα μπορούσε να γίνει εξάλλου κι αλλιώς για δύο κυρίως λόγους: α) ο χρόνος ομιλίας είναι απελπιστικά μικρός, β) το ακροατήριο έχει συνηθίσει σε τέτοιου είδους παρεμβάσεις καθώς νεολαίοι οι περισσότεροι έχουν ήδη «εκπαιδευτεί» στα αμφιθέατρα των σχολών τους ή αν δεν είναι φοιτητές, έχουν ήδη έτοιμη την αντζέντα από τη συμμετοχή τους στους συνδικαλιστικούς αγώνες και τις αναρίθμητες διαδηλώσεις.

Το αντιμνημονιακό μένος, η οικονομική κρίση, η αδυναμία της κυβέρνησης να θέσει τις βάσεις για ανάπτυξη κατάφεραν να κατεβάσουν στο Σύνταγμα πριν δέκα μέρες, χιλιάδες κόσμου. Άνθρωποι που έχουν χάσει τη δουλειά τους, χαμηλόμισθοι, φοιτητές κλπ. ζήτησαν να δοθούν προοπτικές για το μέλλον. Χτες η πλατεία με εμφανώς λιγότερο κόσμο έχει «παραδοθεί» στους «επαγγελματίες» που βρήκαν πρόσφορο έδαφος για να διαδώσουν ό,τι και πριν την κρίση διατυμπάνιζαν.

Οι όποιες συλλογικότητες δημιουργούνται (και δεν είμαι καθόλου εναντίον στο να συνευρίσκονται οι άνθρωποι και να συνομιλούν) αποκτούν δυναμική όταν έχουν κάτι νέο να πουν, αφού έχει προηγηθεί η αυτοκριτική και έχουν αμφισβητηθεί οι μέχρι τώρα βεβαιότητες. Και κάτι τέτοιο δε γίνεται στο Σύνταγμα. Το σύστημα στο οποίο οι «αγανακτισμένοι» συναισθηματικά εναντιώνονται, δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν πραγματικά θέλουν να καταρρεύσει. Για παράδειγμα: πόσοι από τους συγκεντρωμένους θα δέχονταν την επόμενη μέρα να ζουν χωρίς χρήμα, μέσα σε μια ανταλλακτική οικονομία. Ακραίο ίσως το παράδειγμα, αλλά ώρες ώρες, όταν περνάω από το Σύνταγμα έχω την αίσθηση (συγχωρέστε με, ίσως κάνω και λάθος) ότι οι «αγανακτισμένοι» φωνάζουν γιατί έχουν χάσει την ελπίδα και την πιθανότητα ότι κάποια στιγμή στη ζωή τους, με το έναν ή άλλο τρόπο θα μπορούσαν να έχουν συμμετοχή στον πλούτο και στην ανεξέλεγκτη, ηδονιστική κατανάλωση, έτσι όπως τη βίωσαν οι προηγούμενες γενιές.

Καταλήγοντας θεωρώ ότι η αγανάκτηση και ο θυμός θα παραμείνουν αγανάκτηση και θυμός, όχι μόνο όταν η οποιαδήποτε εκλεγμένη κυβέρνηση ολιγωρεί και αδυνατεί, για οποιουσδήποτε λόγους να δώσει τις δέουσες λύσεις, αλλά όταν και οι «αγανακτισμένοι» αμφισβητίες δεν προβάλλουν ένα στοιχειώδη προγραμματικό τρόπο υλοποίησης των αιτημάτων τους.

Advertisements

8 Σχόλια

  1. Στο Σύνταγμα θα κατέβω αν λάβω προσωπικές εγγυήσεις ότι οι υπόλοιποι άνθρωποι με τους οποίους θα διαμαρτυρηθώ δεν είναι:
    α) οπαδοί οποιουδήποτε είδους κομματικής ή άλλης συμμαχίας, συμπεριλαμβανομένων και των «πολιτικά ορθών» οικολογικών / ποδηλατικών / φιλολογικών οργανώσεων
    β) δημόσιοι υπάλληλοι που διορίστηκαν με μέσο ή / και που δουλεύουν έστω και λίγο λιγότερο των αντίστοιχων ιδιωτικών συναδέλφων τους για να παίρνουν τα τριπλάσια λεφτά (δηλαδή όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι)
    γ) δημόσιοι υπάλληλοι που χρηματίστηκαν
    δ) ελεύθεροι επαγγελματίες ή επιχειρηματίες που παρέλειψαν να κόψουν έστω και λίγες αποδείξεις στους πελάτες τους
    ε) επιχειρηματίες παντός είδους και μεγέθους που εκμεταλλεύτηκαν τους υπαλλήλους τους κατά οιονδήποτε τρόπο
    στ) εισπράκτορες κρατικών ή / και κοινοτικών επιδοτήσεων που δεν δικαιούνταν

    Η λίστα θα ήταν μακρύτερη αλλά βαριέμαι.

    Σαφώς και η ευθύνη είναι μεγαλύτερη όσο η θέση είναι υψηλότερη. Σαφώς και αυτοί που έχουν στα χέρια τους την εξουσία είναι υπεύθυνοι να κάνουν καλή και τίμια διαχείριση. Σαφώς και δεν είναι το ίδιο να κλέψεις 1 ευρώ με το να κλέψεις 1 εκατομμύριο ευρώ.

    Αν όμως ο καθένας από εμάς δεν αναλάβει την προσωπική ευθύνη που του αναλογεί για τις πράξεις του, οποιαδήποτε δικαιολογία να υπάρχει για αυτές, τότε μπροστά δεν πρόκειται να πάμε με ή χωρίς μνημόνιο, με ή χωρίς τα κόμματα που μας κυβερνάνε σήμερα.
    Μπορεί κάποιος να μου διαβεβαιώσει ότι οι άνθρωποι που μαζεύονται στο Σύνταγμα έχουν τουλάχιστον πλήρη συνείδηση και αναλαμβάνουν πλήρη ευθύνη για κάθε δική τους, προσωπική ατασθαλία, έστω και αν αυτή είναι μόνο το ότι ζήτησαν να μην πάρουν απόδειξη ώστε να πληρώσουν λιγότερο κάποια υπηρεσία; Αν ναι τότε να κατέβω κι εγώ μαζί τους. Αλλιώς δεν υπάρχει νόημα.

    • τί σημαίνει προσωπικές εγγυήσεις?
      από ποιον θα μπορούσες να τις λάβεις?
      όπως λες κι εσύ ας λάβει ο καθένας την προσωπική του ευθύνη και ας την κάνει ό, τι καταλαβαίνει….
      αν νιώθεις την επιθυμία να κατέβεις στο σύνταγμα, πήγαινε, αλλιώς κάνε ό,τι άλλο -κανείς δε θα σε διαβεβαιώσει για τίποτα: ονομάζεται κρίση επειδεί τώρα κρίνεται, αν υπήρχαν βεβαιότητες θα το λέγαμε κάπως αλλιώς….

      • Αγαπητή Ελένη, μάλλον δεν κατάλαβες το ύφος του σχολίου. Με λίγα λόγια, το νόημα είναι το εξής: ΔΕΝ έχω καμία επιθυμία να κατέβω στο Σύνταγμα, γιατί έχω τη φριχτή υποψία, βλέπε βεβαιότητα, ότι η συντριπτική πλειοψηφία του πλήθους που είναι συγκεντρωμένο εκεί δεν είναι άμοιρη ευθυνών και το κυριότερο, δεν είναι καν διατεθειμένη να παραδεχτεί τις ευθύνες αυτές και να δεσμευτεί να κάνει του ίδιου είδους τις αλλαγές που απαιτεί από την εξουσία.

  2. alienellin, τα είπες όλα! Συμφωνώ 100%.

  3. Πάντως στο Σύνταγμα είναι μαζεμένοι οι φοιτητές μου που δεν ανήκουν σε κομματικές νεολαίες… τους εμπιστεύομαι!

  4. Η κεφαλίδα-ερώτημα του άρθρου σωστή. Θα μπορούσε να γραφεί, όμως, και ένα άλλο σχετικό άρθρο: Αγανάκτηση ναί, αλλά για ποιούς; Διαβάζω κάπου ότι ο μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος έδωσε άδεια σε κληρικούς του να παραστούν σε συγκεντρώσεις αγανακτισμένων. Αν αυτό αληθεύει, αν πράγματι οι υπό τον Αμβρόσιο κληρικοί εξετέλεσαν τις επιθυμίες-εντολές του και παρέστησαν και αυτοί ως αγανακτισμένοι σε συγκεντρώσεις χωρίς κανείς από τους άλλους πολίτες να διαμαρτυρηθεί για την παρουσία τους εκεί, τότε αποδεικνύεται για μένα ότι αυτή η γνήσια κατά τα άλλα αγανάκτηση του κόσμου είναι περισσότερο συναισθηματική εκτόνωση και λίγο έως καθόλου προϊόν σκέψης και ουσιαστικής πληροφόρησης. Π.χ. αν αληθεύουν έστω και τα μισά από όσα γράφονται για το ύψος της εκκλησιαστικής περιουσίας, τότε θα έπρεπε στην θέα των κληρικών στις συγκεντρώσεις οι υπόλοιποι αγανακτισμένοι να αναρωτιούνται τι δουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι. Πάντως μου κάνει εντύπωση ότι από πουθενά σχεδόν δεν μπαίνει στο πρόγραμμα των μέτρων σωτηρίας του τόπου και ο ουσιαστικός χωρισμός κράτους-εκκλησίας, δηλαδή η μετατροπή της εκκλησίας σε ΝΠΙΔ, η παύση μισθοδοσίας της από το κράτος, η καταγραφή της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΉΣ περιουσίας της, η απόδοσή της σε αυτήν να την διαχειρίζεται αλλά και η δίκαιη φορολόγησή της από το κράτος. Σύμφωνα με ορισμένους, μια τέτοια κίνηση θα έθετε το μηχανισμό εξόφλησης του χρέους σε εντελώς διαφορετική βάση. ψάξτε το κι εσείς και κινηθείτε να γίνει κτήμα και συνείδηση των αγανακτισμένων. Έτσι θα έχουν και στόχους, εκτός από αγανάκτηση!

    • Πόσο σωστά τα γράφετε!
      Χαίρομαι που αρχίζουν κι εμφανίζονται τέτοιες απόψεις. Νισάφι με το συνδικάτο των παπάδων, όπως και των βολευτάδων και των μικρομεσαίων και των νεόπλουτων ηθικολόγων…

  5. Την ίδια απορία έχω κι εγώ με τους παπάδες και απορώ γιατί κανένας δεν το αναφέρει, δεν συμπεριλαμβάνεται σε καμία συζήτηση, δεν δείχνει να αφορά κανέναν. Γι’ αυτό θεωρώ ότι ο περισσότερος κόσμος δεν προσπαθεί να βρει λύση αλλά απλά αρνείται την ύπαρξη του προβλήματος. Όπως έκανε σταθερά μέχρι σήμερα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: