Ο παρεξηγημένος Ιούδας

Καθώς πλησιάζει η Μ. Πέμπτη και «πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρις» ας αναλογιστούμε με τη δέουσα σοβαρότητα το ρόλο που διαδραμάτισε ο Ιούδας στη θυσία του θεανθρώπου. Η πράξη της προδοσίας του Ιούδα ήταν η μέγιστη θυσία, η ύψιστη αφοσίωση. Ο Χριστός στο Μυστικό Δείπνο με τα λόγια του δίνει την κρυφή εντολή στον Ιούδα για να τον προδώσει: “Αποκριθείς δε ο Ιούδας ο παραδιδούς αυτόν είπε˙ μητί εγώ ειμί ραββί; λέγει αυτώ˙ συ είπας” (Κατά Ματθαίον, 26:25). Και ο Ιούδας έτοιμος να δεχτεί την αιώνια καταδίκη εκπληρώνει το θείο σχέδιο. Φανταστείτε λοιπόν η ζωή του Ιησού να είχε ένα αίσιο τέλος. Φανταστείτε αντίστοιχα το Μέγα Αλέξανδρο, να είχε μια μακρά ζωή και να μετατρεπόταν από ένδοξο στρατηλάτη σε ανήμπορο παρατηρητή της παρακμής της αυτοκρατορίας του. Και οι δύο δεν θα αναδύονταν ως μοναδικές προσωπικότητες, ως “ενικότητες”, εκφραστές μιας καθολικής ιδέας. Αναλογιστείτε ακόμα -στην πρόσφατη ιστορία- τη βαρύτητα του Τσε Γκεβάρα μ’ αυτήν του Κάστρο. Σύμφωνα μάλιστα με τον Ντε Κουίνσι «ο Ιούδας κατέδωσε το Χριστό για να τον εξαναγκάσει να διακηρύξει τη θεότητά του και να πυροδοτήσει μια εξέγερση του κατά των Ρωμαίων.»

Ο Χριστός λοιπόν, έπαιξε με το μαθητή του ένα διαστροφικό παιχνίδι χειραγώγησης οδηγώντας τον προς την προδοσία. Εξάλλου κάθε αληθινός ηγέτης καλείται να προκαλέσει μια τέτοιου είδους προδοσία από τους πιο κοντινούς μαθητές του. Η σχέση Του με τον Ιούδα λειτούργησε στο ίδιο πλαίσιο της αγάπης ενός ζευγαριού επαναστατών, όπου ο καθένας από τους εραστές είναι έτοιμος να εγκαταλείψει τον άλλον όποτε το απαιτήσει η επανάσταση: “Δείξε μου πόσο μ’ αγαπάς, πρόδωσε με, για χάρη του αγώνα μας” θα ήταν τα λόγια της ύψιστης αγάπης. Και ο Ιούδας πραγματικά ανταποκρίνεται στου σταλινικού τύπου κάλεσμα του Χριστού γιατί η αγάπη του είναι πέρα για πέρα αληθινή. Αποφασίζει να αυτοκαταστραφεί, να αποδεχτεί τον έσχατο ευτελισμό για χάρη ενός ιερού σκοπού. Και με τον τρόπο αυτό ο Ιησούς αποκτά καθολική διάσταση, γίνεται ήρωας και εκπληρώνει την αποστολή Του. Και τελικά η παρουσία του Ιούδα θα ήταν απαραίτητη αν δε τη χρειαζόταν ο ίδιος ο Χριστός;

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Αγαπητε μου, ο Χριστος δεν ηθελε και δεν θελει να χαθει κανενας ανθρωπος…αν οντως ειχε «επιλεξει» τον Ιουδα για το σκοπο που αναφερεις,δεν θα τον ειχε ελεγξει επανηλειμενως( πχ δες στην Αγια Γραφη, καποια στιγμη λεει οτι»Καποιος μεθ υμων σατανας εστι».)Πολλες φορες αν διαβασεις το ευαγγελιο προσπαθησε να τον συνεφερει,πλην ομως ο Ιουδας οσο περνουσε ο καιρος σκληραινε η καρδια του, κι αυτο γιατι πιστευε οτι ο Ιησους Χριστος θα ηταν βασιλιας επι της γης( πλην ομως ο Χριστος μιλουσε για μια αλλη βασιλεια,αυτη των ουρανων) και περιμενε οτι θα κατελυε τα κακως κειμενα με την βια.Οσο περνουσε ο καιρος,απογοητευτηκε που τα πραγματα δεν ηταν οπως τα περιμενε,αλλα ηταν «αναγκασμενος» (ετσι πιστευε) να ακολουθει καποιον που δεν ειχε «που την κεφαλην κλιναι».Αν δεις,ακομα και στον μυστικο δειπνο, Ο ιησους κανει μια υστατη προσπαθεια να συνετισει τον Ιουδα,(καθως φυσικα γνωριζε,ως Θεος, τι ειχε ο Ιουδας στην καρδια του), λεγοντας οτι «καλυτερον θα ητο εις τον ανθρωπο αυτο αν δεν ηθελε γεννηθη» ,ο Ιουδας ομως τυφλωμενος απ το μισος του,προβαινει στην πραξη του αυτη.Μετα προτιμησε την αυτοκτονια απο την συγγνωμη.Ο Ιουδας ειναι ισως το πιο τραγικο προσωπο της Γραφης. Θα μου πεις,τοτε γιατι τον διαλεξε για μαθητη του,αφου ηξερε την καρδια του?Μα για να του δωσει την ευκαιρια να ζησει,βλεποντας την αγαπη Του. Κανενας ανθρωπος δεν ειναι προορισμενος για απωλεια,ο Θεος ειναι αγαπη.Οι πραξεις του ανθρωπου ειναι αυτες που καθοριζουν το αιωνιο μελλον του( «οτι σπειρει ο ανθρωπος,τουτο θελει θερισει»)

  2. Και γιατί έπρεπε να υπάρχει ο Ιούδας? Δε μπορούσε ο Χριστός να σταυρωθεί χωρίς να υπάρχει κάποιος που θα τον προδώσει. Να πάει δηλαδή π.χ στους Ρωμαίους και να βρίζει χυδαία τον Καίσαρα! :)
    Είναι ένα καλό παραμυθάκι ο Χριστιανισμός. Γι’ αυτό και προσφέρει συγκινήσεις..;)

    • Ο Χριστος δεν χρειαζοταν τον Ιουδα, γιατι η ανθρωπινη κακια ηταν και ειναι τοσο μεγαλη που και παλι καποιος θα βρισκοταν να τον στειλει στο θανατο.Αν εξελεξε τον Ιουδα ως μαθητη του ηταν γιατι τον αγαπουσε και ηθελε να του δωσει την ευκαιρια να αλλαξει.Μεσα απο την αγαπη ο Χριστος ηθελε να σωσει τον Ιουδα.Μαλλον δεν διαβασατε καθολου το post μου πιο πανω.Και πολλες φορες ειχαν δοκιμασει να του επιτεθουν οι γραμματεις και οι φαρισαιοι,τι πιστευεις,οτι δεν θα βρισκοταν καποιος,οτι ο Ιουδας ηταν «προορισμενος» για απωλεια; Λετε οτι ο Χριστος θα μπορουσε να παει να βρισει χυδαια τους Ρωαιους.Αυτο θα το εκανε ανθρωπος,οχι ο Θεος της αγαπης.Και αν ο Ιουδας ηταν «ο αγαπημενος μαθητης του Χριστου» τοτε γιατι τον αφησε ο Θεος και ειχε αυτην την καταληξη?Συμφωνα με αυτα που λετε,ο Ιουδας θα επρεπε να ειναι στην πρωτη θεση στον Παραδεισο.Ο Θεος ειναι αγαπη,δεν ειναι σαδιστης «δεν θελει τον θανατο του αμαρτωλου,αλλα να επιστρεψει ο ασεβης απο την οδο του και να δικαιωθει». Δεν προσπαθω να σας πεισω για τιποτε,ελευθερος ειναι ο καθενας.Αλλα μια ερωτηση θα θεσω μονο. «Δοκιμασατε και ιδετε οτι αγαθος ο Κυριος.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: