«Ατομικισμός» και «συλλογικότητα» ή αλλιώς «Παίξτε μπάλα ρε!»

Κι όμως οι Έλληνες του 2011 είναι εθισμένοι στον «ατομικισμό» που αρκετές φορές οδηγεί στην ανομία. Βλέποντας την ελληνική οικονομία να καταρρέει συνεχίζουμε να δικαιολογούμε και να ανεχόμαστε συμπεριφορές που οδήγησαν στην τωρινή μας κατάντια.

Έτσι, Έλληνας με αξίωμα περιφερειάρχη παράνομα μείωνε πρόστιμα και αντί να μπει στο περιθώριο, παρουσιάζεται ως θύμα, ένας ακόμα λαϊκός ήρωας.

Εργολάβοι, έμποροι, επιχειρηματίες με την ανάληψη  κάποιας εργασίας «τζογάρουν» με ευγένεια (φυσικά) στην οικονομική δυσκολία του πελάτη τους και σερβίρουν τη γνωστή ατάκα «συν Φ.Π.Α.» για να ακολουθήσει η σαδιστική παρότρυνσή τους για μη καταβολή απόδειξης, ρίχνοντας ταυτόχρονα και την τιμή. Τις περισσότερες φορές κερδίζουν και το μαύρο χρήμα μπαίνει στις φαρδουλές τους τσέπες.

Οι γιατροί συνεχίζουν την ίδια ιστορία με τις αποδείξεις γιατί ως γνωστόν ο γιατρός στη χώρα μας είναι ότι η μάνα για τον έλληνα γιο: ανεκτίμητος. Το δέος που νιώθουμε απέναντί του εξασθενεί κάθε βούληση για τήρηση της νομιμότητας.

Θέλουμε να μη βλέπουμε τα σκουπίδια μας, μόνο τα δικά μας και αγανακτούμε όταν η περιοχή μας έχει επιλεγεί για την κατάληξη των σκουπιδιών και των συμπολιτών μας.

Αγωνιζόμαστε για την ελευθερία του λόγου, για περισσότερη δημοκρατία αλλά μόνο για τη δική μας και δεν το ‘χουμε σε τίποτα να εισβάλλουμε με παλούκια σε συνέδρια, πανεπιστήμια, θέατρα.

Απεργούμε για τα δικαιώματά μας, τα δικά μας δικαιώματα και γράφουμε στα παλιά μας τα παπούτσια τους υπόλοιπους. Ας περιμένουν για παράδειγμα οι άλλοι το δώρο του Πάσχα ή τις συντάξεις αφού οι υπάλληλοι του Κεντρικού Λογιστηρίου αποφάσισαν να απεργήσουν (who gives a shit?).

Αγανακτούμε για τις περικοπές των επιδομάτων αλλά συνεχίζουμε να βάζουμε πλαστές υπερωρίες.

Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά άλλα τέτοια παραδείγματα «ατομικισμού» ενδεδυμένα πολλές φορές με το «κοστούμι» του μαρξισμού ή άλλων σοσιαλιστικών θεωριών. Αρκετοί από τους «αγωνιστές» πιστεύουν ότι η επανάσταση είναι προ των πυλών και οι μάζες έτοιμες να δράσουν.

Ξεχνούν όμως ότι ο Έλληνας έχει μια ιδιότυπη σχέση με αυτό που αποκαλούμε κρατική εξουσία ή γενικά το Κράτος. Στον καιρό των παχιών αγελάδων μπορεί να μη του έδειχνε εμπιστοσύνη αλλά αυτή ήταν πρόσκαιρη, καθώς ευελπιστούσε -και πολλές φορές γινόταν- να απολαύσει στο έπακρο την οικονομική ασφάλεια του Δημοσίου, τη μονιμότητα, τις κρυφές μίζες, το μαύρο χρήμα. Είχε, αν θέλετε, τον «ατομικισμό» του επιδοτούμενο από το Κράτος.

Τώρα που δεν υπάρχουν λεφτά τού έμεινε ο «ατομικισμός» και δεν ξέρει με ποιο τρόπο θα τον διαχειριστεί. Απλά βαυκαλίζεται με ιστορίες περί αναξιοποίητου χρυσού και κοιτασμάτων πετρελαίου, με την προσπάθεια του αιμοσταγή Σόρος να σκλαβώσει τη χώρα μας, με το διωγμό όλων των μεταναστών που ευθύνονται για την κρίση κλπ.

Όταν μικροί παίζαμε μπάλα σχεδόν πάντα υπήρχε στις ομάδες και κάποιος «ατομιστής». Δεν έδινε πάσες, έκανε ατελείωτες, άσκοπες ντρίπλες και φυσικά έχανε τη μπάλα. Πάντα ήταν αυτός που φώναζε με τα λάθη των άλλων και πάντα δεν το έβγαζε το ματς καθώς με κάποιον θα είχε παραξηγηθεί. Από ένα σημείο και μετά σταματούσαμε να τον καλούμε στα παιχνίδια. Συνήθως, θεωρούσε ότι τον διώχναμε γιατί ήταν πολύ καλός για το επίπεδό μας.

Κάπως έτσι είναι και ο σημερινός Έλληνας. Ένας μικρός «ατομιστής» που αγνοεί ότι η μπάλα πάει πιο γρήγορα αν δώσεις πάσα, αν συνεργαστείς με τους συμπαίχτες σου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: