«Ανδρέα ζεις, εσύ μας οδηγείς!»

Η κρίση καλά κρατεί και η διέξοδος φαντάζει αδύνατη. Επικρέμεται ο φόβος της ανεργίας για πολλούς συμπολίτες μας, βρισκόμαστε στα πρόθυρα της κατάθλιψης (και ουχί της κοινωνικής εξέγερσης) και αρνούμαστε να δείξουμε οποιαδήποτε διάθεση για δημιουργική αντίδραση, όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο Φώτης Γεωργελές στην Athens Voice.

Πιθανόν να ζήσουμε σε λίγο καιρό το τέλος των κρατικοδίαιτων φορέων ή ομάδων είτε πρόκειται για επαγγελματικές και συνδικαλιστικές ενώσεις, είτε για τα μέσα ενημέρωσης, είτε για επιχειρηματίες. Όμως σήμερα ό,τι προτάσσουν όλοι αυτοί, συνειρμικά οδηγούν στην αποθέωση της ρητορικής αλλά και της πολιτικής που εφάρμοσε τη δεκαετία του ’80 ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Πολλοί για παράδειγμα από τους σημερινούς συνδικαλιστές ανδρώθηκαν με τις επιταγές του «Τρίτου δρόμου» όπου οι μισθωτοί, οι επαγγελματίες, οι υπάλληλοι κλπ. παρουσιάστηκαν ως ένα ενιαίο σύνολο, ως «ο Λαός» υπό την καθοδήγηση και ηγεμονία της ολιγαρχίας του κατεστημένου και κατά πως φαίνεται σήμερα, εν έτει 2011, προσπαθούν να εφαρμόσουν το ίδιο μοντέλο.

Η αντιπολίτευση με λαϊκίστικα επιχειρήματα, όπως ακριβώς έκανε και ο Ανδρέας Παπανδρέου, προσπαθεί να εδραιώσει την κυριαρχία της στις λαϊκές μάζες χωρίς ταυτόχρονα να παράγει ιδέες. Με μια παραπαίουσα κυβέρνηση που μοιάζει να ασκεί τη δουλειά του ανέμπνευστου λογιστή και να προβαίνει άκριτα σε αδικαιολόγητες περικοπές και αυξήσεις, η αντιπολίτευση καταπνίγει ο,τιδήποτε ριζοσπαστικό θα ήταν αντίθετο στη συγκρουσιακή της συμπεριφορά.

Χωρίς μάλλον να έχει τη δέουσα συνείδηση ότι ακολουθεί την ατζέντα του Ανδρέα Παπανδρέου αγωνίζεται για περισσότερο κρατισμό και για έναν ισχυρό κομματισμό του κράτους, όπου το κόμμα θα φροντίζει με καινοφανή και φιλολαϊκά μέτρα τους πολίτες. Προφανώς αναπολεί  το «Τσοβόλα, δώσ’ τα όλα», τις κρατικοποιήσεις όλων των «προβληματικών», το κομματικό βόλεμα, τις υποτιμήσεις του νομίσματος, το δημόσιο χρέος που το 1981 ήταν 27,2% του Α.Ε.Π. και όταν έκλεισε η οκταετία είχε εκτιναχθεί στο 60%.

Η αντίδραση, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, στην κρίση δυστυχώς διαπνέεται από καταστροφολογία και τη ρητορική της χρυσής δεκαετίας του ’80 που οδηγεί σε επικίνδυνα πισωγυρίσματα.

Για να γεννηθούν οι νέες ιδέες στους χώρους της εργασίας, στις γειτονιές, στους δρόμους πρέπει πρώτα να διαγραφούν οι αγκυλώσεις του παρελθόντος και να αναδυθεί ένα πολιτικό πεδίο (ή αν θέλετε, ένα πλαίσιο πολιτικής) χωρίς πολεμικούς όρους, στείρα και αναμασημένα επιχειρήματα.

Η επίτευξη της κοινωνικής ανόδου με τις μεγάλες για παραδειγμα, εισοδηματικές αυξήσεις αλλά και τον κατ’ επίφαση σοσιαλισμό που ακολούθησε ο Ανδρέας Παπανδρέου, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να επέλθει με τη στοίχιση στις γραμμές της πολιτικής του. Γιατί τότε θα μιλάμε για τη μαύρη δεκαετία του 2010.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: