Αντίσταση στη μαζική κατάθλιψη!

Η ατάκα του ταξιτζή που πήρα το πρωί, ήταν αφοπλιστική: «Κανείς πελάτης δε χαμογελάει πια σήμερα!». Βρισκόμαστε στην καρδιά της κρίσης και η Αθήνα (δε γνωρίζω τι γίνεται στην επαρχία) έχει μετατραπεί σε μια μελαγχολική, «νευρική» πόλη. Ο κόσμος αμήχανος πάει στη δουλειά (όσοι δουλεύουν ακόμα) και δε βλέπει φως στο τούνελ.

Τα γιαούρτια και οι γιούχες πέφτουν σύννεφο, οι «ασθματικές» πορείες είναι πια μια κανονικότητα , πολιτικοί, που δεν έχουν κολλήσει ένσημο στη ζωή τους, εξαπολύουν ανούσια διδακτικά κυρήγματα, συνδικαλιστές και τηλεστάρ που «γαυγίζουν» μέχρι να τους πετάξουν κανένα κοκαλάκι επισκέπτονται καθημερινά μέσω των Μ.Μ.Ε. τα σπίτια μας και στη μέση όλοι εμείς να προσπαθούμε να βρούμε ποιος έφταιξε, γιατί φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο γεμάτοι τις περισσότερες φορές με ενοχικά σύνδρομα για την πιθανότητα να είμαστε συνένοχοι σε ό,τι μας οδήγησε στην τωρινή μας κατάντια.

Και το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: τι μας επιφυλάσσει το μέλλον; Η απάντηση δεν προϋποθέτει μεταφυσικές ικανότητες. Είναι απλή. Ξεχνάμε, διαγράφουμε καλύτερα, τις προηγούμενες συνήθειες και τη νοοτροπία μας. Αλλάζουμε την καθημερινότητά μας. Προσπαθούμε για παράδειγμα στις δημόσιες υπηρεσίες να δουλέψουμε με ευσυνειδησία, με γνώση ότι αν «λουφάρουμε» κάποιος άλλος θα επωμιστεί τη δική μας απραξία και επέλθει η καταστροφική για τέτοιες στιγμές δυσλειτουργία που τόσα χρόνια βιώναμε αλλά σφυρίζαμε αδιάφορα.

Πιέζουμε να πέσουν οι τιμές σε καφέ, μπαρ και εστιατόρια αλλιώς δεν χρειάζεται να πάμε. Τώρα μάλιστα που φτιάχνει ο καιρός τι καλύτερο από ένα πικ-νικ με φίλους! Τόσα πάρκα έχει η Αθήνα, ευκαιρία να τα εξερευνήσουμε.

Βρίσκουμε συγκάτοικους για το σπίτι μας αν ζούμε μόνοι μας. Πάμε στη δουλειά με ένα αυτοκίνητο μαζί με τους συναδέλφους μας και μοιραζόμαστε τα έξοδα. Διαπραγματευόμαστε με τους εργοδότες μας τους όρους εργασίας έτσι ώστε να εξασφαλίσουμε τα δικαιώματά μας αλλά και να μην κλείσει η επιχείρηση.

Καταγγέλουμε την παρανομία και δεν ανεχόμαστε παντός είδους επιτήδειους να κερδοσκοπούν εις βάρος μας. Αγωνιζόμαστε για την ανάδειξη ενός νέου πολιτικού σκηνικού με ανθρώπους που έχουν τουλάχιστον επαφή με την πραγματικότητα, όρεξη για δουλειά και διάθεση να εξαλείψουν τις υπάρχουσες παθογένειες.

Θα μπορούσα να αναφέρω άλλα τόσα και περισσότερα παραδείγματα. Για να γυρίσει όμως το χαμόγελο στα χείλη μας πρέπει να πιστέψουμε ότι η ζωή μας δεν τελείωσε με την κρίση, ότι η αισιοδοξία είναι στάση ζωής, είναι άποψη. Μόνο έτσι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις όποιες δυσκολίες και να αποδιώξουμε τον κίνδυνο της μαζικής κατάθλιψης που βρίσκεται προ των πυλών.

Advertisements

7 Σχόλια

  1. Αγαπητέ το θέμα είναι ότι στη θεωρία όλοι είμαστε μάστορες. Πες σε έναν πατέρα 3 παιδιών που έχασε τη δουλειά του και τον κυνηγάει ο ιδιοκτήτης του σπιτιού του για το νοίκι, η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, η ΕΥΔΑΠ, οι κάρτες, η Μοσάντ και εγώ δεν ξέρω ποιός άλλος, ότι «η αισιοδοξία είναι στάση ζωής». Θα χρησιμοποιήσω ένα ρητό: Ο ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ ΕΧΕΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΔΙΚΙΟ, ΑΛΛΑ Ο ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΠΙΟ ΚΑΛΑ ΣΤΟ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ.

  2. @Ως εδώ, ίσα-ίσα παραδέχομαι ότι υπάρχουν σοβαρά προβλήματα και ότι μόνο με την αισιοδοξία δε θα βλέπουμε μόνο αυτά αλλά και πιθανές λύσεις. Αλλιώς θα τρελαθούμε ομαδικά (παρεπιπτόντως η Μοσάντ γιατί τον κυνηγαει;). Δε νομίζω ότι στέκομαι μόνο στη θεωρία, ήδη αναφέρω μερικά παραδείγματα προς εξοικονόμηση χρημάτων. Και υπάρχουν αμέτρητα.
    Το ξαναλέω: δεν αρκεί μόνο να βλέπουμε προβλήματα αλλά και τις λύσεις τους.

  3. …και ζή­σαν αυ­τοί καλά και μεις καλύτερα!

    Ά­λλω­στε το μνη­μό­νιο εί­ναι ευ­τυ­χία! Θα μας μά­θει να μας κλέ­βουν και να χα­μο­γε­λά­με!

    Εί­ναι ω­ραία να δε­χό­μα­στε την πα­θη­τι­κή α­πο­δο­χή των ε­γκλη­μά­των με χα­μό­γε­λο και αι­σιο­δο­ξία!

    Πά­ντως αυτό που μου ά­ρε­σε πε­ρι­σσό­τε­ρο ήταν το πόσα πά­ρκα έχει η Α­θή­να για να ε­ξε­ρευ­νή­σου­με! Μι­λά­με βγα­λμέ­νο από μαυ­ρόα­σπρη κω­μω­δία! Σαν πα­λιό σι­νε­μά!

  4. Οτι πιο ελπιδοφωρο διάβασα τελευταία…Όπως λέει κ το τραγούδι… «Όσο η ζήση μας παλεύει με το αιώνιο,ποιος το γαμαει και το μνημόνιο»

  5. Ω, επαρχία και πάλι επαρχία.. οι ρυθμοί και τα κόστη απλά δε συγκρίνονται

  6. Είναι μια μορφής καταστροφικής τελειομανίας το πρόβλημα. http://bit.ly/f8sMfy

  7. Καλημέρα,
    Στέκομαι σε αυτό που λες για διαπραγμάτευση εργαζομένων και εργοδοτών και φαντάζομαι από την μια τους κκεσυριζαίους κλπ να στέκονται αδιαπραγμάτευτοι, λες και ονειρεύονται να κλείσουν οι επιχειρήσεις και να μείνει περισσότερος κόσμος στο δρόμο, και από την άλλη εργοδότες, που με αφορμή την κρίση θέλουν να «ξεζουμίσουν».
    Αυτό που ίσως λείπει και να χρειάζεται να είναι η εμπιστοσύνη. Δεν είναι μόνο ότι δεν έχουμε την εμπιστοσύνη των αγορών. Έχουμε απωλέσει και την εμπιστοσύνη μεταξύ μας. Αυτό, όμως, είναι η λογική συνέπεια της πολλαπλής ερμηνείας των νόμων κλπ με μόνο κριτήριο το τί μας συμφέρει και μας γουστάρει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: