Δρ. και υπ.δρ, στο κράτος του ζόφου, μακριά από τα φώτα

Του Τρύφωνα Χαρίτου

Αγαπητό Φελέκι, συγχώρα με για τον λίγο θρηνητικό τόνο, αλλά θέλω από καιρό να σου γράψω γι’ αυτήν την ιστορία.

Ο Χρήστος πήρε πτυχίο με καλό βαθμό, μεταπτυχιακό με ακόμη καλύτερο. Στην πορεία πήρε διάφορες υποτροφίες, συμμετείχε σε συνέδρια, έγραψε μίνι μελέτες. Κάνει διατριβή, υποτίθεται με την κρατική υποτροφία (των 450 ευρώ), ναι αυτή που καταργήθηκε φέτος, την οποία δεν εισπράττει. Ετεροαπασχολήθηκε και έκανε, τσάμπα εννοείται, μαθήματα σε διάφορα πανεπιστήμια. Δεν τεμπέλιασε, δεν βολεύτηκε. Μετανιώνει που δεν ξενιτεύτηκε. Τώρα είναι αργά. Μέχρι πρόσφατα, καμιά φορά ονειρευόταν, συντηρητικά, δεξαμενές διοχέτευσης της γνώσης του.

Βλέπει πολλές παραλλαγές του ζόφου μπροστά του: πολιτικούς να παραγράφουν αναίσχυντα το ένα αδίκημα μετά το άλλο, δημοσιογράφους να υποκρίνονται, φαρμακοποιούς να αντιδρούν γιατί δεν θα καρπώνονται υπερκέρδη, οδηγούς τρένων να απειλούν επειδή δεν θα εισπράττουν 3 και 4 χιλιάρικα το μήνα, δασκάλους που δουλεύουν τρεις ώρες τη μέρα να οιμώζουν γιατί τα 1200 ευρώ τους φαίνονται λίγα. Κι ακόμα: μιλιταριστές, εθνικιστές και κληρικούς να γρυλίζουν, αριστεριστές να καφρεύουν, σταλινιστές να τσαμπουκαλεύονται, φασίστες να νομιμοποιούνται, τρομοκράτες και χουλιγκάνους πιο ανεξέλεγκτους από ποτέ. Βλέπει μαγαζιά να κλείνουν, πολύτιμα κονδύλια να κάθονται, συνομηλίκους του να χειμάζονται από το δαίμονα της μεσημβρίας.

Ξεμοναχιασμένος, μετέωρος, κλεισμένος, ματαιωμένος, χωρίς ούτε ένα ένσημο, ούτε βιβλιάριο υγείας για να μπορεί να γράφει τα φάρμακά του, με ανύπαρκτες προοπτικές, βλέπει το χρόνο να περνάει και τη μιζέρια του ελαφρώς κλονιζόμενου, τζούφιου μεταπολιτευτικού, πλούτου να τον περιβάλλει. Διασπάται διαρκώς, αντί να εντρυφά στην έρευνα. Οι όποιες πιθανότητες ένταξης σε ανώτερο ίδρυμα υπήρχαν, πλέον δεν υφίστανται. Οι υποσχέσεις των δασκάλων του δεν μπορούν να κρατηθούν. Ζει σε μια βρώμικη και εσχάτως επικίνδυνη πόλη, που τις μισές μέρες δεν έχει καν συγκοινωνίες. Το κρύο μέσα του γίνεται όλο και πιο τσουχτερό. Πασχίζει να τελειώσει, για να βρεθεί σε ένα άλλο κενό: να αυτοαναιρεθεί για πολλοστή φορά, να συνειδητοποιήσει πως η επένδυση στη γνώση και η αφοσίωση στην επιστήμη στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, ήταν λάθη.

Σαν τον Χρήστο υπάρχουν πολλοί, που ενώ προφανώς δεν τους άρεσε η εικόνα του ελληνικού πανεπιστημίου, το μόνο που ακούν είναι πομφόλυγες για αποτροπή της μετανάστευσης, για αριστείες, για διεθνείς αξιολογήσεις, για ψηφιακές εποχές, την ώρα που προγράμματα παγώνουν, που συμβάσεις δεν πληρώνονται, που άχρηστα ΤΕΙ χωρίς φοιτητές λαμβάνουν μεγάλες επιχορηγήσεις και ενισχύονται με την κατάργηση της βάσης, που διεφθαρμένοι ΔΕΠ κρατούν δύο και τρεις θέσεις και μοιράζουν τα υπερκοστολογημένα τους συγγράμματα. Ο Χρήστος και το σινάφι του στην πιο δυναμική ηλικία, μεταξύ 25 και 40, φυτοζωούν, αγωνιούν, ενίοτε λακίζουν, σπανιότερα, για λίγο, ελπίζουν. Κανένας δεν τους ξέρει. Δικαιοσύνη;

 

Advertisements

Ένα Σχόλιο

  1. Δυστυχώς ο Χρήστος ζει σε λάθος εποχή και σε λάθος χώρα, αλλά, δεδομένου ότι πρέπει να ζήσει, οι λύσεις είναι δύο: 1) Μαζεύονται όλοι οι Χρήστοι στις επόμενες εκλογές μπουκάρουν στα εκλογικά κέντρα και τα κάνουν μαντάρα (χωρίς να σκέφτονται πρόσκαιρα βολέματα 2) Βλέπει τη προσπάθεια του ως κάτι που χρωστούσε στον εαυτό του και στην ανάπτυξη της πνευματικότητάς του (πτυχές που έχουν επικαλυφθεί από τις εν πολλοίς επίπλαστες αγωνίες, τις υποκινούμενες από όλους τους αναλυτές που μοστράρουν με ύφος προφεσόρου στα ΜΜΕ και γεμίζουν τις τσέπες τους ως άλλοι πατριάρχες, καλλιεργώντας το φόβο στους πι(α)στούς ), αποτραβιέται με δυο τρεις άλλους Χρήστους σε ένα κτήμα στην επαρχία, γράφει τη πρωτεύουσα και οποιαδήποτε άλλη παρασιτική μορφή οργάνωσης στα παλαιότερα των υποδημάτω ν του (ή αν είναι ξυπόλητος κάπου αλλού που δε μπορώ να πω) και δημιουργεί το πρώτο μικρό πυρήνα αυτοδιάθεσης. Βέβαια, αν ο Χρήστος κατά τη διάρκεια της πολυετούς εκπαίδευσής του πήρε λάθος μηνύματα από λάθος ανθρώπους και πιστεύει ότι τα διδακτορικά και τα postdoc θα τον συντηρήσουν στη σύγχρονη αρρωστημένη πραγματικότητα, μάλλον έχει πολύ δρόμο ακόμα μπροστά του…

    Και για το γνήσιο της υπογραφής…

    Χρήστος!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: