Ζητείται ελπίς

Τελικά ποιοι είναι αυτοί που πληρώνουν  την κρίση; Πάντως σίγουρα όχι οι μπαχαλάκηδες που τα έσπασαν και χτες φορώντας τα όμορφα φουτεράκια τους, τις μασκούλες τους, τα αθλητικά τους παπουτσάκια. Ούτε οι ευτραφείς κύριοι που πλάκωσαν στις μπουνιές τον Χατζηδάκη˙ ούτε θαρρώ κι ένα κομμάτι των μόνιμων δημοσίων υπαλλήλων που ναι μεν έχασαν κάποια επιδόματα, αλλά μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, ο μισθός είναι εξασφαλισμένος. Ούτε ακόμα και όσοι τα «έφαγαν» και μια χαρά διασκεδάζουν με του «κόπους» τόσων χρόνων.

Την πληρώνουν αυτοί που σήμερα με υπομονή είχαν μποτιλιαριστεί στους δρόμους της Αθήνας για να φτάσουν στη επισφαλή πια εργασία τους. Ναι, ντε, αυτοί του ιδιωτικού τομέα. Αυτοί που κοιμούνται με δουλειά και ξυπνούν άνεργοι. Αυτοί που αισθάνονται αδικημένοι γιατί τα βάρη της κρίσης δεν επιμερίζονται δίκαια σε όλους. Γιατί γνωρίζουν ότι κάποια απ’ αυτές τις μέρες δε θα γίνει μείωση του μισθού τους αλλά δε θα έχουν καθόλου μισθό. Γιατί κανείς δεν τους είπε ότι αν γίνουν οδηγοί λεωφορείων θα παίρνουν τουλάχιστον 1.800 ευρώ ή ότι αν προσληφθούν ως υπάλληλοι στη Βουλή θα έχουν εξασφαλισμένα μηνιαίως τουλάχιστον 2.000 ευρώ κλπ.

Θα πρέπει λοιπόν, κάποια στιγμή να αρθεί η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων και να εφαρμοστεί ένα αξιόπιστο σύστημα αξιολόγησης. Παράλληλα θα πρέπει να δοθούν κίνητρα στους υπαλλήλους προκειμένου να αυξήσουν την αποδοτικότητά τους. Και δε χρειάζεται να είναι υπό τη μορφή αύξησης του μισθού τους. Για παράδειγμα, οι υπάλληλοι μια δημόσιας υπηρεσίας που θα δούλευει άψογα θα μπορούσαν να έχουν έπτωση στους λογαριασμούς της ΔΕΗ ή στην ενοικίαση δωματίων για τις καλοκαιρινές τους διακοπές κλπ. Να εφαρμοστεί μια διαδικασία λοιπόν, win-win που θα οδηγήσει στην ενεργοποίηση της σκουριασμένης κρατικής μηχανής χωρίς να λειτουργεί εις βάρος του ιδιωτικού τομέα.

Δυστυχώς, η σημερινή κυβέρνηση με τα μέτρα που παίρνει, πνίγει τον ιδιωτικό τομέα και οδηγεί στην εξαθλίωση χιλιάδες ιδιωτικούς υπαλλήλους. Παράλληλα, οι «μαύρες» υπηρεσίες, σε περίοδο μάλιστα κρίσης, ανθούν διευρύνοντας το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Για παράδειγμα, πόσοι γιατροί κόβουν στις μέρες  αποδείξεις ή αν κόβουν, αναγράφουν σ’ αυτές το πραγματικό ποσό; Η συναλλαγή γιατρού και ασθενή ευνοείται λόγω κρίσης καθώς ο τελευταίος προτιμάει να γλιτώσει 50 ή 100 ευρώ. Το «μαύρο» χρήμα λοιπόν, έτσι όπως φαίνεται, θα γίνει κανόνας παρά εξαίρεση.

Για να μη σας κουράζω. Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που προμηνύονται σημαντικές δομικές αλλαγές στη μέχρι τώρα καθημερινότητά μας. Μάλλον γίνονται σιγά-σιγά ορατές. Οι μολότοφ, τα γρονθοκοπήματα, οι καταλήψεις εκτονώνουν πρόσκαιρα την οργή αλλά δε δίνουν λύσεις. Εξάλλου δεν είναι και πρωτόγνωρα φαινόμενα για την Ελλάδα. Γι’ αυτό μας έχουν οδηγήσει στη συντεχνιακή εσωστρέφεια, στη στεγνό και στείρο πολιτικάντικο λόγο και εν τέλει στην αδυναμία να βγούμε από την κρίση.

Γι’ αυτό παίδες μην έχετε αυταπάτες ότι την κρίση θα την πληρώσουν «αυτοί που τα έφαγαν».

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Πιστεύετε ότι ο ρόλος σας είναι να λειτουργείτε ως όργανο του κοινωνικού αυτοματισμού και να στρέφετε τα τμήματα της μισθωτής εργασίας το ένα εναντίον του άλλου?
    Είναι προσβλητικό να χύνετε κροκοδείλια δάκρυα για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα που «με υπομονή είχαν μποτιλιαριστεί στους δρόμους της Αθήνας για να φτάσουν στη επισφαλή πια εργασία τους», αποσιωπώντας ταυτόχρονα ότι η μεγάλη πλειονότητα δεν τολμά να απεργήσει και να διεκδικήσει, δηλαδή έχει αποστερηθεί κάθε κοινωνικής δύναμης και έχει περιέλθει σε καθαρά πληβειακή κατάσταση.
    Το κείμενο αυτό μηρυκάζει το ίδιο κουτόχορτο που συστηματικά σερβίρουν στην κοινωνία η τρόϊκα, ο ΣΕΒ, το ΕΒΕΑ, οι τραπεζίτες και οι εγχώριοι πολιτικοί εκφραστές τους.
    Βασίζεται δηλ. στην άρρητη παραδοχή ότι σε κάθε περίπτωση αυτοί που φταίνε (και πρέπει να πληρώσουν την κρίση) είναι μισθωτοί. Κι αφού οι πιο πρόχειροι (σύμφωνα και με την κυριαρχούσα νεοφιλελεύθερη σοφία) είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, πυρ ομαδόν.
    Για να πετύχει όμως η συνταγή της ιδεολογικής ενοχοποίησης ενός από τα θύματα, ώστε να στρέψουμε το μίσος των υπολοίπων προς αυτό και όχι προς εκείνους που συστηματικά λεηλατούν τον δημόσιο πλούτο (τους οποίους θα αφήσει ατιμώρητους και αυτή η κυβέρνηση, ώστε να επιτευχθεί η πολυπόθητη πολιτική συναίνεση στην κατεδάφιση κάθε κοινωνικού δικαιώματος), χρειάζεται να ταυτιστείτε με την πιο ξετσίπωτη αγυρτεία, αυτήν της Παγκάλειας ρήσης «όλοι μαζί τα φάγαμε».
    Έτσι, αφού σ’ ολόκληρο το κείμενο πυροβολείτε αδιάκοπα τους δημόσιους υπαλλήλους (κάνοντας μόνο μια επί τροχάδην αναφορά στους ελεύθερους επαγγελματίες και καμία στους επιχειρηματίες που καταληστεύουν τα δημόσια έσοδα και παρασιτούν στις κρατικές προμήθειες) καταλήγετε: «Γι’ αυτό παίδες μην έχετε αυταπάτες ότι την κρίση θα την πληρώσουν “αυτοί που τα έφαγαν”.»
    Συγχαρητήρια! Οι δημόσιοι υπάλληλοι τα έφαγαν τα λεφτά!
    Το κείμενο αυτό διακατέχεται από απελπισία και φόβο ενόψει της βίας που προκαλούν και γεννούν στην κοινωνία οι πολιτικές που εφαρμόζονται επάνω της.
    Τι πιστεύετε δηλαδή, ότι οι μόνοι που θα ματώνουν θα είναι οι μισθωτοί;
    Δεν καταλαβαίνετε ότι αναπότρεπτο αποτέλεσμα της επίθεσης που δέχονται οι εργαζόμενοι (περιλαμβανομένων των μισθωτών τμημάτων της μεσαίας τάξης) είναι η όξυνση της κοινωνικής βίας?
    Δεν αντιλαμβάνεστε ότι οι πολιτικές που ασκούνται στοχεύουν στην διασφάλιση των κυρίαρχων (μέσα κι έξω από την Ελλάδα) μέσα από την απαξίωση της εργασίας του δυτικού μισθωτού στο επίπεδο του κινέζου μισθωτού σκλάβου? Αυτό ονομάζεται «βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων και των εμπορευματικών προϊόντων».
    Πώς είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνετε ότι η επίθεση που υφίσταται η μισθωτή εργασία και μέσω αυτής μεγάλα τμήματα της μεσαίας τάξης και ολόκληρη η εργατική τάξη καταστρέφει το αντικραδασμικό μαξιλαράκι μεταξύ αυτών που έχουν τα πάντα και αυτών που δεν έχουν τίποτα? Είναι δυνατόν να φαντάζεστε ότι αυτά δε θα προκαλέσουν αίμα?
    Αν πραγματικά μας θλίβει η βία, τότε πρέπει να ζητάμε κοινωνική δικαιοσύνη.
    Υ.Γ.
    Α! Ξέχασα. Πώς και δεν συμπεριλαμβάνετε στους ενόχους και τους συνταξιούχους? Αφού «οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν», όπως παραπονέθηκε ο Λοβέρδος, επιβαρύνουν κι αυτοί το σύστημα που, βέβαια, ανατριχιάζει με αποτροπιασμό μπροστά στη σκέψη της φορολόγησης του ιδιωτικού κέρδους για κοινωνικούς σκοπούς.

  2. Αιφνιδιάζομαι (με την κακή έννοια) με την «πολιτική» σας ανάλυση.
    Προβληματίζομαι, διότι δεν είχα αντιληφθεί ότι ο παρόν χώρος είναι αναμεταδότης της πολιτικής τακτικής: «βάλε τα «ζώα» (τους πολίτες εννοώ) να σκοτώνονται όσο εγώ θα τους ρουφώ το αίμα».
    Πέφτω από τα σύννεφα, όταν ενημερώνομαι ότι στο «στεγνό και στείρο πολιτικάντικο λόγο» μας έφεραν οι διαμαρτυρίες του κόσμου. Για ένα περίεργο τρόπο βλέπετε μόνο τις μολότωφ και το ξύλο και αγνοείτε επιδεικτικά το σύνολο της πορείας (κατά ένα περίεργο τρόπο το ίδιο κάνουν και τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ).

    Με λίγα λόγια: λυπάμαι πολύ για το χαρακτήρα και το ύφος της ανάρτησης σας και να ευχηθώ και μη χειρότερα.

  3. Η εργατική τάξη δεν έχει μιλήσει και ούτε θα μιλήσει ακόμα, μιλάνε τόσα χρόνια άλλοι για αυτήν ή στο όνομά της. Εχει περάσει πολλές φουρτούνες για να εντυπωσιαστεί από αυτά που γίνονται σήμερα. Ξέρει από ένστικτο ότι πιθανότερα, με τις δυνάμεις που υπάρχουν σήμερα, αυτή θα την πληρώσει χειρότερα από όλους.

    Ξέρει ότι αυτοί που σήμερα σκούζουν για να σκεπάσουν με τις κραυγές τους τα πάντα, δεν έχουν πονέσει ακόμα, αλλά φωνάζουν για αυτά που φοβούνται ότι θα πάθουν. Ενώ η εργατική τάξη ξέρει από την πείρα της, «τι τον κρέμασαν, τι τον παλούκωσαν» το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ετσι οι αποστάσεις ασφαλείας που κρατά, της δίνει τη δυνατότητα να μην παρασυρθεί. Θα μπει στο παιχνίδι όταν οργανωθεί και στελεχωθεί το κίνημά της με ανθρώπους από τα σπλάχνα της, και όχι με ανθρώπους που θα προσπαθούν να της εξηγήσουν πόσο άσχημα περνάει με αυτά τα μέτρα. Και οι οποίοι έχουν στον άλφα ή βήτα βαθμό εξασφαλισμένο ένα επίπεδο ζωής.

    http://voria-forum.blogspot.com/2010/12/blog-post.html

  4. Πραγματικά απογοητευτικό αυτό το κείμενο. Δηλαδή ο κλασικός δημόσιος υπάλληλος είναι αυτός παίρνει 1800 και 2500 ευρώ;
    Και όπως ανέφερε ο πρώτος σχολιαστής, γιατί δεν γινεται καμιά αναφορά στην απατεωνιά των ελεύθερων επαγγελματιών και των μικρο-επιχειρηματιών, που ως γνωστόν αποτελούν την πλειοψηφία των Ελλήνων εργαζομένων, και τη «ραχοκοκκαλιά» της ελληνικής οικονομίας – γι’αυτό είναι έτσι όπως είναι η οικονομία. Οπως όλοι, δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί υποκριτικά χαιδεύετε τα αυτιά του «μέσου ‘Ελληνα», ρίχνοτας όλα τα κακά της μοίρας του στους δημόσιους υπαλλήλους και στους πολιτκούς. Ούτε ο Λαζόπουλος έτσι.

    Επίσης, να πληροφορήσω τον συγγραφέα του άρθρου, οτι σε κανένα αναπτυγμένο κράτος του κόσμου δεν έχει αρθεί η μονιμότητα των δημοσιών υπαλλήλων. Ναι, ούτε στις ΗΠΑ. Ο δημόσιος υπάλληλος απολύεται μόνο αν έχει κάνει κάτι παράνομο.

    Η πρώτη (αμόρφωτη) αντίδραση στη μονιμότητα, είναι η γνωστή γκρίνια: μα γιατί εγώ να μπορώ να απολυθώ και οι δημόσιοι υπάλληλοι όχι; Οι λόγοι είναι προφανέστατοι, αλλά ας τους εξηγήσουμε μια άλλη φορά : προκειμένου να εξαφαλιστεί ενα ελάχιστο «συνέχειας στη διοίκηση» (που είναι απαραίτητο για την ομαλή λειτουργία του δημοσίου) και προκειμένου να μην είναι ο υπάλληλος εντελώς έρμαιο διεφθαρμένων πολιτικών/ διοιηκητών κλπ.

    Για να συνερχόμαστε λίγο παιδιά. Το μόνο που έχει κάποια βάση από αυτό το άρθρο είναι η σύνδεση μισθού-παραγωγικότητας των δημ. υπαλλήλων, μακάρι να γίνει, αλλά εδώ ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να κάνουμε τις προσλήψεις ούτε κατά 80% αδιάβλητες,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: