Η καθημερινή μας τρομοκρατία

Πάντα μ’ εντυπωσιάζει το μέγεθος της εξοικείωσης που έχει ο Έλληνας με το φαινόμενο της τρομοκρατίας. Αναφέρομαι στη σημερινή απόπειρα των επίδοξων δολοφόνων να σπείρουν το θάνατο, μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας. Καθώς τυχαίνει να μένω στη γειτονιά, γυρνώντας από τη δουλειά, βρήκα μπλοκαρισμένη τη Σπ. Μερκούρη και κοντοστάθηκα μαζί με άλλους περίοικους, χαζεύοντας όχι τόσο τις ενέργειες της αστυνομίας, όσο τα σχόλια των υπολοίπων.

Οι περισσότεροι περιέγραφαν το ίδιο το γεγονός, κυρίως από τις πληροφορίες που είχαν συλλέξει είτε από τα έκτακτα δελτία (είχε παίξει πια η είδηση), είτε από τα νέα που διέδιδαν αυτοί που ως παλιότεροι είχαν ζήσει το γεγονός εν τη γενέσει του. Προφανώς όλοι καταδίκαζαν το γεγονός. Ωστόσο δεν απέφευγαν τη σύγκριση με τη 17Ν που στην πλειοψηφία των αναφορών τους παρουσιαζόταν ως μια «σοβαρή» οργάνωση με ξεκάθαρους στόχους, ως μια οργάνωση-τιμωρός που υποκαθιστούσε το ανίκανο κράτος.

«Αυτοί εδώ είναι παιδαρέλια» πέταξε κάποιος κουστουμάτος κύριος «χτυπάνε τυφλά, δεν είναι να τους παίρνεις στα σοβαρά». «Δεν ξέρω και πολλά παιδαρέλια με αλεξίσφαιρα γιλέκα, αυτοσχέδιες βόμβες και πιστόλια» σκέφτηκα να του πω αλλά δε μίλησα.

«Ε, ρε Παπαδόπουλος που μας χρειάζεται» κραύγασε ένα ηλικιωμένος, υποθέτω πρώην στρατιωτικός, αφού η γειτονιά βρίθει από δαύτους. «Ναι, έτσι. Να κατεβάζει τα άρματα, να υπάρχει η ΕΑΤ-ΕΣΑ να μας ξυλοφορτώνει, να μη βγάζουμε τσιμουδιά, ένα δικτάτορας μας έλειπε τώρα, δε κοιτάς εδώ που θα χάνονταν αθώοι» σκέφτηκα να του πω αλλά δε μίλησα.

«Έλληνες ήταν ρε παιδιά ή βρωμομετανάστες;» ρωτούσε υποκριτικά αγανακτισμένη μια καθωσπρέπει νοικοκυρά. «Τι σημασία έχει; Λες και ο μετανάστης τρομοκράτης (αν υπάρχει) είναι πιο αιμοβόρος από τον Έλληνα», σκέφτηκα να της πω αλλά δε μίλησα.

«Να μπουν παντού κάμερες!» φώναζε ένας παχουλός μαγαζόταρας.

«Και στο Λονδίνο που είναι τίγκα στην κάμερα δεν κατάφεραν να σταματήσουν τους τρομοκράτες» σκέφτηκα να του πω αλλά δεν μίλησα.

Το βράδυ είχε πέσει και άρχισα να κρυώνω. Αρκετοί από την παρέα του δρόμου αποχώρησαν. Εξάλλου σε λίγες ώρες θα άρχιζε το δελτίο των οκτώ που θα συντηρούσε για λίγο ακόμα το θέμα μέχρι την αυριανή μέρα που θα περνούσε στη λήθη.

Επιδεικτικά δεν είδα τις ειδήσεις αν και μ’ έτρωγε η περιέργεια. Δεν μπορούσα να το χωνέψω ότι δεν μίλησα˙ ότι οι περισσότεροι από μας δε μιλάμε για την ίδια την τρομοκρατία και δε την «εξαφανίζουμε» από την καθημερινότητά μας. Σα να έχει εσωματωθεί στη ζωή μας ως κάτι το αυτονόητο. Σα να πρέπει να ζούμε μ’ αυτή. Για πόσο πια θα πρέπει να μένουμε απαθείς και αδιάφοροι; Τι διάολο πολίτες θέλουμε να μας αποκαλούν όταν ενισχύουμε μια τέτοια παθογένεια της κοινωνίας που είμαστε κομμάτι της;

Advertisements

2 Σχόλια

  1. ki ayto kthreftis tis kinonias mas einai,stin poreia tha fanei se ti aposkopouse ayth i energia!

  2. … μα είναι φως φανάρι ότι πρόκειται για απόπειρα εκφοβισμού των πολιτών προκειμένου έτσι ώστε να υποστηρίξουν τους Πασοκικούς υποψήφιους!

    Έλεος συνωμοσιολόγοι, πόσο αίμα χρειάζεστε για να κουνήσετε ένα βλέφαρο;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: