Eπίδειξη κενοδοξίας, επίκληση στην ανοχή, επένδυση στην α-προσδοκία

Εξακολουθώ να εντυπωσιάζομαι με τα όσα κάνει, πιστεύει και (εν προκειμένω, πάνω απ’όλα) λέει ο Νικήτας Κακλαμάνης. Τι «η Αθήνα, βάσει στοιχείων των Ευρωπαίων tour operators, είναι καθαρότερη πόλη από Παρίσι, Λονδίνο, Ρώμη», τι «η Αθήνα δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από άλλες ευρωπαϊκές πόλεις»,  τι για το «γιγαντιαίο και πρωτοφανές έργο έχει γίνει», τι, από την άλλη, «εγώ τώρα που τελειώνω την πρώτη μου θητεία, αρχίζω να μαθαίνω».  Ματαιοδοξία, υπερβολή και μηδενισμός σ’ ένα πακέτο. Παράλληλα εξακολουθώ να εντυπωσιάζομαι από τα υψηλότατα ποσοστά θετικών γνωμών για το πρόσωπό του και από τις μεγάλες πιθανότητες επανεκλογής του.

Ας δεχτούμε προσώρας να μη βάλουμε στο παιχνίδι τις ακροδεξιές καταβολές του νυν δημάρχου (που κάποτε οραματιζόταν να δημιουργήσει Πατριωτικό Λαϊκό Κοινωνικό Μέτωπο και να διεκδικήσει τη Β.Ήπειρο), ούτε την εμμονή του να ξεριζώνει δέντρα και να στοχοποιεί πάρκα, ούτε και τα φέσια που κληροδοτεί στον ταλαίπωρο δήμο. Ας εστιάσουμε μόνο στον αίσχιστο συνδυασμό έπαρσης, κενολογίας, οπορτουνισμού, κακοδιαχείρισης και αναποτελεσματικότητας, που  έχει αφήσει το στίγμα του στο δήμο Αθηναίων. Δεν θέλει ψάξιμο, ούτε τεχνογνωσία, ούτε δεύτερη σκέψη. Η πόλη είναι μπροστά μας: άσχημη, επικίνδυνη, μίζερη, χρεωμένη, ανέλπιδη. Τη βλέπουμε και τη ζούμε.

Γι’αυτό η δυνάμει ψήφος στον Κακλαμάνη στους απαιτητικούς καιρούς μας μοιάζει με πριμοδότηση της ανεπάρκειας. Μοιάζει με αποδοχή της κακής μας μοίρας. Μοιάζει με ενίσχυση της πιο κούφιας και ξεπερασμένης μορφής τοπικού άρχοντα. Μοιάζει να αποδεικνύει πως, μ’όλη την κρίση, ο πήχης παραμένει πολύ χαμηλά και οι αξιώσεις από έναν πολιτικό, και δη δήμαρχο, είναι ελάχιστες. Με τον Ψινάκη, με τον Κικίλια, με την φτηνή κοσμικότητα, τη δήθεν επικοινωνιακή άνεση ενός «λαϊκού δεξιού», τη μεγαλαυχία, την αυτοαναίρεση,  τη ματαιοδοξία να ξεχειλίζουν, με την τετραετία 2006-2010 να έχει αναμφίλεκτα αρνητικό πρόσημο δεν μπορώ να σκεφτώ ποιος είναι ο άνθρωπος δίπλα μου που μέσα στο παραβάν θα πει «ναι, θέλω κι άλλο Κακλαμάνη». (Πιθανώς ο ίδιος που ήθελε κι άλλο Καραμανλή το 2007, μόνο που τότε υπήρχαν ακόμα αποθέματα επιείκειας και άγνοιας, καθώς και σωρευμένης αντιΠΑΣΟΚικής οργής).

Υπάρχουν πολλοί λόγοι να στηρίξει κανείς τη διακομματική (ή και α-κομματική, όπως το πάρει κανείς), αλλά τόσο πρωτόγνωρη, και γι’αυτό σημαντική προσπάθεια του Γιώργου Καμίνη.

Υπάρχουν εξίσου πολλοί, κι ίσως ακόμα περισσότεροι, να μη δοθεί ψήφος ανοχής στον χειρότερο δήμαρχο που είχαμε ποτέ.

Θιασώτες της αποχής, κεντροδεξιοί νοικοκυραίοι, οργισμένοι αριστεριστές, ποικίλων χρωμάτων ανένταχτοι, τ’ ακούτε;

Φ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: