Ο οικείος μας θάνατος!

Σε περιόδους πολέμου ο άνθρωπος είχε μάθει να εξοικειώνεται με το θάνατο, με τα νεκρά σώματα, με την απώλεια. Στην Ελλάδα του 2010 άλλη μια δολοφονία ακολουθεί την προηγούμενη μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα. Παρακολουθώντας τα σχόλια σε διάφορους ιστότοπους και ιστολόγια διαπίστωσα πόσο δραματικά «ανεκτή» είναι η δολοφονία ενός ανθρώπου που έχει αποφασίσει να ασχοληθεί με συγκεκριμένα επαγγέλματα. Ενδεικτικά αναφέρω: δημοσιογράφος, αστυνομικός, δικαστής, μεγαλοεπιχειρηματίας. Για άλλη μια φορά λοιπόν, ο θάνατος του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλα, αφού τετριμμένα καταδικάζεται (αν και μερικές φορές ούτε αυτό γίνεται), προκαλεί  ανεξάντλητες συζητήσεις για την προέλευση του δολοφόνου. Ανήκει στο χώρο κάποιας μαφιόζικης ομάδας; Είναι παιδί της αντιεξουσιαστικής τρομοκρατίας; Αποτελεί κομμάτι του «προβοκατόρικου» κράτους; κ.ο.κ.

Κι αν δεν ωθήσει τους πολίτες σε τέτοιες συζητήσεις ή τους αφήνει αδιάφορους ή όταν πληροφορηθούν το επάγγελμα θα εκστομίσουν ένα «καλά του έκαναν» και ξεμπέρδεψαν. Κι αυτό γιατί στις συνειδήσεις των περισσοτέρων τα παραπάνω επαγγέλματα έχουν ταυτιστεί με τη διαφθορά, την ανεξέλεγκτη εξουσία, τη διαπλοκή.

Βέβαια η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα στην οποία και «κίτρινοι» δημοσιογράφοι ευημερούν και δικαστές λαδώνονται και αστυνομικοί πουλούν ναρκωτικά. Απλά στις υπόλοιπες ευνομούμενες χώρες όταν διαπιστώνονται έκνομες πράξεις, τις περισσότερες φορές, οι ένοχοι παίρνουν το δρόμο για τη φυλακή.

Στην ελληνική όμως επικράτεια υπάρχει σημαντική αμφισβήτηση στους θεσμούς και στα όργανα που τους εφαρμόζουν. Έτσι δεν είναι καθόλου τυχαίο όταν ένας τρομοκράτης σηκώσει το καλάζνικωφ και καθαρίσει κανά δυο επιχειρηματίες που ενδέχεται να μην έχουν τιμωρηθεί παρά την εμπλοκή τους σε παρανομίες, να ικανοποιεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα˙ κάτι που προφανώς αδυνατούν να κάνουν οι ίδιοι οι θεσμοί.

Αφού λοιπόν, για τον τρομοκράτη, τον μαφιόζο δεν υπάρχει άλλη τιμωρία πέρα από το θάνατο έτσι κι ο πολίτης αισθάνεται οικείος με το να βλέπει γύρω τους σκοτωμένους. Ουσιαστικά όμως δεν βλέπει καν σκοτωμένους, αλλά τους εκπροσώπους των πιο επαχθών κοινωνικών ομάδων, συντεχνιών (πείτε το όπως θέλετε) κλπ. και αισθάνεται ήσυχος που δεν ανήκει σε μία απ’ αυτές.

Μ’ αυτόν όμως τον τρόπο απαξιώνονται περαιτέρω οι θεσμοί, ενώ ο αντικειμενικός στόχος θα έπρεπε να είναι η ισχυροποιήση τους, εφόσον μόνον αυτοί μπορούν να διασφαλίσουν μια δημοκρατική κοινωνία.

Μήπως λοιπόν, θα πρέπει να αρχίσουμε να αναστοχαζόμαστε πάνω στα αυτονόητα;

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Δεν είναι εφικτή ούτε και θεμιτή η ισχυροποίηση ενός θεσμού όταν αυτός δεν υποστηρίζει τη λειτουργία του.

  2. Μήπως τίποτε πλέον δεν είναι αυτονόητο;

  3. Ανώνυμε, οι άνθρωποι φτιάχνουν του θεσμούς και οι αποφάσεις τους τούς στηρίζουν ή τους απαξιώνουν.

  4. Ο γνωστός γέροντας Εφραίμ της Αριζόνα και αγιορείτης μοναχός προτρέπει πλέον: «ετοιμασία επειδή ΣΥΝΤΟΜΑ θα αρχίσουν τα πολύ δύσκολα». Η προτροπή αυτή έγινε σε ηγούμενο μονής του Αγίου Όρους, ο οποίος τον επισκέφθηκε πρόσφατα και τον ρώτησε σχετικά με τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Ο γέροντας ήταν απολύτως σαφής: » Έρχονται πολύ δύσκολες ημέρες»… Και η μονή έχει φτιάξει ήδη την «ομάδα κρίσης», υπεύθυνη για να προετοιμάσει το μοναστήρι για πολύ δύσκολες ημέρες για άγνωστο χρονικό διάστημα.

    Τα παραπάνω θα μπορούσαν να είναι ένα κακόγουστο αστείο. Αλλά δεν είναι… Δυστυχώς, τα επερχόμενα είναι πλέον ορατά και δια γυμνού οφθαλμού, αφού όλοι μας μπορούμε πλέον να δούμε αυτό που έρχεται, δηλαδή την δυστυχία και την πείνα…

    «Δεν μπορώ να καταλάβω τον κόσμο. Όλοι ρωτάνε: «εμένα με πιάνουν τα νέα μέτρα;»!!! Ειλικρινά, δεν μπορώ να κατανοήσω πόσο πολύ έχει διαβρωθεί η σύγχρονη κοινωνία και οι άνθρωποι που ζούνε σε αυτή τη χώρα. Κανείς δε νοιάζεται για τον διπλανό του. Κανείς δε νοιάζεται για το πρόβλημα που έχει χτυπήσει την πόρτα του συμπολίτη του, του γείτονά του. Όλοι σκέφτονται αν «τα μέτρα» προσβάλουν τα δικά τους μικροσυμφέροντα…! Ειλικρινά, πιστεύω πως ο Θεός θα δώσει την ευκαιρία για να συνέλθουμε. Η Ελληνική Ορθοδοξία ανέδειξε μεγάλες σύγχρονες μορφές, που πρόσφεραν στο έργο του Θεού, που αγωνίστηκαν για να σώσουν ανθρώπινες ψυχές. Ο Πορφύριος, ο Παΐσιος, ο Ιωσήφ… γέροντες που μάτωσαν στον αγώνα υπέρ των συνανθρώπων τους, στον αγώνα να διώξουν την δυστυχία και το κακό από τις καρδιές ανθρώπων που υπέφεραν… Ποιά ηθική υπάρχει πλέον; Το κακό έχει χτυπήσει την οικογένεια, την Παιδεία. Έχει χτυπήσει σε κάθε υγιές κύτταρο της κοινωνίας και σήμερα ζούμε τα αποτελέσματα αυτού του πολέμου. Τρέχουν οι άνθρωποι χωρίς να νοιάζονται για τον διπλανό τους. Η κοινωνία που ξέραμε δεν υπάρχει πια. Σήμερα κυριαρχεί ο ατομικισμός… Γιατί; Επειδή κάποιοι έπαιξαν με τον χαρακτήρα του Έλληνα και διάβρωσαν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν. Είναι αδιανόητο! Ο ατομικισμός ζει και βασιλεύει, ενώ η απάτη έγινε «χάρισμα». Μεγάλωσαν γενιές που διδάχτηκαν πως να αρπάξουν. Και αυτό σε ένα καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας… Μάλιστα, όσα πιό πολλά «αρπάζεις» τόσο περισσότερο απομακρύνεσαι από την τιμωρία. Αυτό το βλέπει ο Θεός. Σήμερα επιτρέπει να δεχτούμε μερικές σφαλιάρες, ελπίζοντας πως θα συνέλθουμε, όπως συμβαίνει και στους μεθυσμένους…»
    Αυτά τα συγκλονιστικά μου κατέθεσε σήμερα σε συζήτηση, αγιορίτης μοναχός. Και η φωνή του έτρεμε από συγκίνηση και αγωνία για όσα πρόκειται να συμβούν.
    «Να προσέχεις», μου είπε. «Να πεις και σε άλλους να προσέχουν. Μην αφήνετε την λογική σας να παραδίνεται σε όσα σας λένε. Πού είναι μωρέ η λεβεντιά εκείνων που δεν επέπτρεπαν σε κανέναν να τους μειώσει; Πού είναι εκείνα τα λεβεντόπαιδα που έδωσαν το αίμα τους για όλους εμάς; Αυτή η γη ποτίστηκε με αίμα. Είναι μεγάλο κρίμα να την κυβερνάνε ξένοι και ανάξιοι… Να προσέχετε»…

    Τι να πω; Θυμήθηκα τα λόγια του γέροντα Εφραίμ της Αριζόνα: «Έρχονται πολύ δύσκολες ημέρες. Προσέξτε την ψυχή σας. Μαζευτείτε και δώστε τον αγώνα σας…» Αυτά έλεγε πριν μερικούς μήνες. Και σήμερα γίνεται πιό σαφής: «το Σεπτέμβριο θα αρχίσουν τα πολύ δύσκολα…».

    Οι προσευχές του γέροντα είναι πάντα μαζί μας. Όμως, αναρωτιέμαι: Εμείς τι κάνουμε για να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας; Απλά ανησυχούμε για το αν τα μέτρα μας αγγίζουν;

    «Κάποιος πρέπει να σας πει πως δεν ζείτε σε όνειρο, ούτε σε εφιάλτη. Ζείτε μία πολύ άσχημη πραγματικότητα, που θα χειροτερέψει…»

    Κι εμείς αναρωτιόμαστε: Εμένα με πιάνουν τα νέα μέτρα; αγνοώντας (ηθελημένα) πως όταν θα μας «πιάσουν», θα είναι πολύ αργά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: