Δημοκρατική Αριστερά: το όνομα και ένα μεγάλο δίλημμα

Συνεχίζοντας τη συζήτηση για το νέο κόμμα της Αριστεράς θα ήθελα να παραθέσω μερικά σχόλια, περισσότερο ως αντανακλαστική αντίδραση στο άκουσμα της ίδρυσής του.

Κατ’ αρχάς έστω και καθυστερημένα ορθά έπραξαν οι ανανεωτικοί και αποχώρησαν από το πολιτικό μόρφωμα που ονομάζεται ΣΥΡΙΖΑ καθώς, όπως φαινόταν, οι δρόμοι τους ήταν αδύνατον να συναντηθούν.

Τα μηνύματα όμως που προσπαθούν να περάσουν είναι ακόμα θολά, αρχής γενομένης από το ίδιο το όνομα. Αν θέλουν να προωθήσουν μία  εκσυγχρονιστική Αριστερά, προφανώς και δεν θα έπρεπε να επιλέξουν ένα όνομα που παραπέμπει στη δεκαετία του ’50 ενώ παράλληλα βάζει τα εχέγγυα για περαιτέρω πόλωση. Γιατί για παράδειγμα ο κος Κουβέλης είναι περισσότερο δημοκράτης και αριστερός από τον κο Τσίπρα ή τον κο Αλαβάνο; Οι δύο τελευταίοι υποτίθεται ότι διεκδικούν τα πρωτεία στην αριστεροσύνη, δε χρειάζεται να δημιουργηθεί και ένας τρίτος πόλος που θα διεκδικήσει τα σκήπτρα της Αριστεράς στον αέναο αγώνα της εκπροσώπησής της. Αν το νέο κόμμα παρασυρθεί στην αγκυλωμένη προσπάθεια ηγεμόνευσης του αριστερού χώρου τότε δυστυχώς η εσωστρέφεια είναι αναπόφευκτη. Η ανάγκη για φρέσκιες, νέες, καινότομες ιδέες είναι παραπάνω από επιτακτική και έτσι ακόμα και το ίδιο το όνομα ενός πολιτικού σχηματισμού θα έπρεπε να ξεφεύγει από κοπιαρίσματα του παρελθόντος. Έχει τελικά, θα μου πείτε, τόση σημασία ένα όνομα; Ναι πιστεύω ότι έχει, καθώς η βιτρίνα του «μαγαζιού»  αποτελεί και την απεικόνιση του περιεχομένου του.

Και αν κάποιος θεωρεί ασήμαντο το ζήτημα του ονόματος, υπάρχει ένα θέμα, πραγματικά «καυτή πατάτα» που η Δημοκρατική Αριστερά θα κληθεί να δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση. Καλώς ή κακώς η συζήτηση για τα οικονομικά μέτρα έχει κυριαρχήσει απ’ άκρη σ’ άκρη στην ελληνική επικράτεια. Το Μνημόνιο της Ε.Ε. και του ΔΝΤ αποτελεί το πρώτο θέμα σχεδόν σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας. Στην προκειμένη περίπτωση ή κάποιος αποδέχεται τα νέα μέτρα ή τ’ απορρίπτει αναφανδόν. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει. Αν η Δημοκρατική Αριστερά στηρίξει το Μνημόνιο (που απ’ ό,τι φαίνεται δεν έχει καμία διάθεση) θα θεωρηθεί δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ. Αν πάλι το απορρίψει τότε συμπορεύεται με το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, απλά υποθέτω με πιο εξευγενισμένες αντιδράσεις. Υπάρχει όμως ο κινδυνος να φανεί εκτεθειμένη στα μάτια των μελλοντικών ψηφοφόρων της αφού ενδέχεται να απωλέσει το πλεονέκτημα της καινοτομίας που υποτίθεται ότι κουβαλάει μαζί της. Το δίλημμα είναι ιδιαίτερα σοβαρό και σίγουρα θα δοκιμάσει την αντοχή του νέου εγχειρήματος. Βλέπετε οι καιροί είναι δύσκολοι αλλά τουλάχιστον δεν πρέπει να χάνουμε την ελπίδα μας. Ίδωμεν λοιπόν!

Advertisements

11 Σχόλια

  1. siga tsirakia tou pasok einai more,apo rizospatikotita kai ousiodes plano miden!

  2. @cocksparrer21 πριν καταδικάσουμε ας δούμε πρώτα τι έχουν να μας πουν.

  3. Τσιράκια του ΠΑΣΟΚ δεν είναι. Ως άλλοι Ανδρουλάκηδες θέλουν προς το παρόν να φάνε από τις σάρκες του ΠΑΣΟΚ. Όμως να μας πουν κάτι δεν το περιμένουμε. Ποιοί; Ο Κουβέλης; το άτομο μυρίζει ναφθαλίνη πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλον πολιτικό! Ακόμα και το…εκτόπλασμα του Κύρκου είναι πιο ζωντανό! Και το μόρφωμα είναι προς το παρόν τελείως προσωποπαγές: όλα γύρω από τον Κουβέλη (θυμίζει κάτι από Ρούλα Κορομηλά…) Αλλά και έτσι να μην ήτανε, ποιούς θα βάζανε μπροστά, τους «λοχαγούς», για δεκαετίες έμμισθους υπάλληλους της «Ανανέωσης», απολύτως ισάξιοι ενός Βούτση;… Πάντως το προσωποπαγές της υπόθεσης δείχνει ότι το όλο κόλπο είναι και θα είναι θέμα ΜΜΕ, όπως και οι «Οικολόγοι» στον προηγούμενο γύρο.

    • Μπορείς να μου πεις για ποιο λόγο χαρακτηρίζεις τους “Οικολόγοι” σαν ένα προσωποπαγές κόμμα;
      Ευχαριστώ.

      • Ίσως να είναι κακή ή διατύπωσή μου: με «το όπως οι Οικολόγοι» εννοώ την (τότε) προβολή τους από τα ΜΜΕ η οποία δεν αντιστοιχούσε σε μαζικές διεργασίες στη «βάση». Αυτό βεβαίως τα ΜΜΕ το κάνουν και με τον ΣΥΝ και τον (τότε) ΣΥΡΙΖΑ: είναι πιο εύκολο, πουλάει και είναι και ενίοτε πονηρό να τα αποδίδεις όλα σε διαμάχες μεταξύ ηγετών (ή ηγετίσκων).

  4. kairoskopoi mou fenotntai pantos,i poreia tha deiksei den prokatal;ambanpume kanena proodeutiko morfoma apla milame me gegonoita kai proistories,zwntyano paradegima oi prasinoi ‘oikologoi’,alla pantos kanena epanstatiko minima i kapio stigma gnisias antikapitalistikis morfis den parousiazei to neo komma tou kouveli

  5. Υπάρχει ένα τεράστιο ποιοτικό χάσμα ανάμεσα στον κύριο Τσίπρα και στον κύριο Αλλαβάνο μιας και ο δεύτερος έχει μία μεγάλη πολιτική ιστορία. Ο κύριος Τσίπρας πολλές φορές εμφανίζεται σαν μία light έκδοση του ΚΚΕ.

    Προφανώς και το όνομα ένος κόμματος έχει μεγάλη σημασία, το συγκεκριμένο δεν με ενοχλεί παρόλο που η λέξη Ανοιξη μου θυμίζει το κόμμα το Σαμαρά, τους εύχομαι καλή επιτυχία μιας και η χώρα μας χρειάζεται κόμματα με νέες ιδέες και όρεξη για δουλειά.

  6. Συμφωνώ κι εγώ με τη θέση «ίδωμεν». Το ερωτηματικό που υποκρύπτει αυτή η θέση αφορά, προφανώς, τις κοινωνικο-πολιτικές προϋποθέσεις και προδιαγραφές του εγχειρήματος. Μ’ άλλα λόγια: μπορεί (ενδιαφέρεται) η ΔΗΜ.ΑΡ. να συμβάλλει στη συγκρότηση της κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας που απαιτείται για μια προοδευτική επαναδιαπραγμάτευση του, χρεοκοπημένου σήμερα, κοινωνικού συμβολαίου της μεταπολίτευσης? Μπορεί να απευθυνθεί πειστικά και κατανοητά στις κυριαρχούμενες λαϊκές τάξεις και στα ραγδαία προλεταριοποιούμενα τμήματα της μεσαίας τάξης? Μπορεί να συμβάλλει στην πολιτική αντιπροσώπευση ενός κοινωνικού μετώπου μεταξύ της μεσαίας και της κυριαρχούμενης τάξης?
    Αν η πραγματικότητα απαντήσει θετικά στα παραπάνω ερωτήματα, τότε η ίδρυση της Δημοκρατικής Αριστεράς μπορεί να σηματοδοτεί την αναδιάταξη του πολιτικού συστήματος. Αν όμως η απάντηση προκύψει αρνητική, αν δηλαδή η ΔΗΜ.ΑΡ. περιοριστεί στο να επαναλάβει το εγχείρημα της ανανεωτικής πτέρυγας στη δεκαετία του 1990, δηλαδή την, κατά το δυνατόν, ανθρωπιστική διαχείριση της παγκοσμιοποίησης σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, τότε δύσκολα θα καταφέρει να αποφύγει τη μοίρα του παρακολουθήματος του ΠΑΣΟΚ- μια μοίρα που τη σημάδεψε (και μαζί μ’ αυτήν και ολόκληρον τον Συνασπισμό) σ’ όλη τη δεκαετία του 1990. Καίριας σημασίας εδώ θα αποδειχτεί το κοινωνικό βεληνεκές των μελών της, αφού θα προσδιορίσει σημαντικά το αν θα καταφέρει να εκφράσει και να αντιπροσωπεύσει ευρύτερες ομάδες του πληθυσμού, πέραν των προοδευτικών και μορφωμένων κυρίαρχων και μεσαίων στρωμάτων που αποτελούν ακόμη σήμερα το σώμα των υποστηρικτών της. Μ’ άλλα λόγια, θα μπορέσει να αντιπροσωπεύσει ταυτόχρονα τον προοδευτικό επιχειρηματία του Ψυχικού, τον γιατρό του ΕΣΥ, τον άνεργο πρώην πωλητή και την υπάλληλο-λάστιχο της επιχείρησης, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση και την επικράτηση ενός νέου προοδευτικού κοινωνικού συμβολαίου?
    Ασφαλώς, αυτό δεν αποτελεί στοίχημα για τον νέο αριστερό φορέα και μόνο. Η έκβαση αυτού του στοιχήματος αφορά στο σύνολο των πολιτικών δυνάμεων της αριστεράς, συμπεριλαμβανομένου του προοδευτικού-σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ.
    Ίδωμεν, λοιπόν….

    • Νηφάλια τα λέει ο φίλος μας και μακάρι να ήταν έτσι. Όμως «το παρελθόν τους εγγυάται για το μέλλον τους». Μια ζωή έμμισθα επαγγελματικά στελέχη, τι ανανέωση να φέρουν; Απο τους λίγους που δεν ανήκουν στην παραπάνω κατηγορία είναι ορισμένοι πανεπιστημιακοί, και αυτοί με πολύ συγκεκριμένο πολιτικό και κοινωνικό στίγμα. Αυτό είναι το «κοινωνικό βεληνεκές» των μελών της ΔΗΑΡΙ (μου αρέσει πιο πολύ από το ΔΗΜΑΡ…).
      Όσο για το τρίο που εμφανίζεται στα ΜΜΕ, Κουβέλης-Μαργαρίτης-Λυκούδης, το θεωρώ προσωπικά ως ό,τι πιο απεχθές έχει αναδείξει η «ανανέωση» στον τόπο μας.
      Βεβαίως στη λίστα υπάρχουν ονόματα πολύ σοβαρών (και συμπαθητικών) ανθρώπων. Όμως η λίστα αυτή δεν φαίνεται να είναι κάτι παραπάνω από μια συλλογή υπογραφών. Το αποτέλεσμα είναι ότι μέχρι τις επόμενες εκλογές έχουμε να φάμε στη μάπα ακόμα περισσότερο Κουβέλη… Φρίκη…

  7. Απλούστατο ερώτημα, προβληματισμός: Μπορεί η νεοσύστατη Δημοκρατική Αριστερά να μας πει όχι δέκα αλλά ένα-δύο απτά πραγματάκια που να φέρουν τη σφραγίδα της, προς αριστερή-ταξική κατεύθυνση και ξέχωρα από όσα ευαγγελίζονται τα υπόλοιπα δημοκρατικά κόμματα; Οι γενικές έννοιες, όπως υπευθυνότητα, διαφάνεια, αξιοκρατία, ισονομία, εντιμότητα, σοβαρότητα κ.λ.π. υπάρχουν σε όλα τα κόμματα. Αν ξεφύγουμε λίγο από το ελληνικομπάχαλο θα δούμε ότι στον υπόλπιπο κόσμο υπάρχουν και ευημερούν συντηρητικά και δεξιά κόμματα αρχών, με σοβαρότητα και υπευθυνότητα σε λόγια και σε πράξεις, με δημοκρατικότατες τακτικές, με κοινωνικά πργράμματα παροχών κ.α. Από την Αριστερά όμως, εκτός από όλα αυτά τα αυτονόητα, περιμένουμε αριστερά πράγματα, πράγματα δηλαδή ταξικά, που για να εφαρμοστούν θα πρέπει να έρθουν σε ρήξη, σε σύγκρουση με το υπάρχον σύστημα και όχι με την ρεμούλα, τη διαφθορά, τους αεριτζήδες, τους κλέφτες, τους κηφήνες κ.λ.π. που συνυπάρχουν σε όλες τις τάξεις και καταδικάζονται έτσι κιαλλιώς από όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς. Το περίεργο στη Δ.Α. είναι ότι, ενώ δεν κατονομάζονται συγκεκριμένες ταξικές ρήξεις-αλλαγές με το κυρίαρχο σήμερα σύστημα (αυτό είναι στην ουσία το δύσκολο εγχείρημα της Αριστεράς) εύκολα όμως και με σαφήνεια κατονομάζονται ρήξεις με άκαιρα αιτήματα εργαζομένων, φωνακλάδηκες απαιτήσεις, λαϊκισμούς κ.α. ζητώντας συγχρόνως θυσίες και υπευθυνότητα από το λαό. Με λίγα και κατανοητά λόγια, η Δ.Α. αγωνίζεται για τον καλλωπισμό-ευπρεπισμό του υπάρχοντος δημοκρατικού συστήματος ή επιδιώκει συγκεκριμένες ταξικές αλλαγές και ρήξεις στα πλαίσια πάντα της Δημοκρατίας;

  8. η αριστερη κατευθυνση
    χρεωκοπησε την ΕΣΣΔ………..
    ΑΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΡΑΤΙΣΜΟΣ …….ΧΕΡΕΤΙΣΜΑΤΑ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: