Ανοσία στη βία

Μην γελιόμαστε, είναι απλό να κατασκευάσεις και να τοποθετήσεις μια βόμβα. Μπορεί να το κάνει οποιοσδήποτε και οπουδήποτε, στο μετρό, στη Bουλή, στα σκαλιά ενός κτιρίου, στο παρκαρισμένο αυτοκίνητο. Ίσως πετύχει, ίσως αποτύχει. Σε μια μελλοντική διαδήλωση θα είναι εξίσου εύκολο να μπουκάρει ο κόσμος στη Βουλή και να την ισοπεδώσει, να γίνουν λαμπάδα καμιά 50ριά κτίρια της Αθήνας καίγοντας ορισμένους άτυχους εγκλωβισμένους πολίτες. ‘Ολα τα παραπάνω είναι εφικτά για όποιον έχει τέτοιες προθέσεις και είναι έτοιμος να αναλάβει τις συνέπειες των πράξεών του. Όμως σε μια στοιχειωδώς δημοκρατική κοινωνία αυτά τα φαινόμενα δεν παρατηρούνται, τουλάχιστον όχι σε τέτοια ένταση και συχνότητα. Όχι επειδή τα συστήματα ασφαλείας λειτουργούν καλύτερα ούτε επειδή υπάρχουν έξοδοι κινδύνου αλλά επειδή η τυφλή βία και ο φόνος δεν είναι αποδεκτά μέσα αντιπαράθεσης και δεν αντικαθιστούν το διάλογο και τον σεβασμό στη ζωή. Οποιοσδήποτε οραματίζεται τον θάνατο στα αφεντικά και στους πολιτικούς, το ταξικό και το φυλετικό μίσος, την καταστολή και την ασφυκτική αστυνόμευση οδηγεί μια κοινωνία σε βαθιά αντιδημοκρατικές αντιλήψεις.

Τον τελευταίο καιρό στην Αθήνα πεθαίνουν πολίτες από μολότοφ, ανατινάζονται βόμβες σε υπουργικά γραφεία, σκοτώνονται 15χρονα παιδιά από σφαίρες και εκρηκτικούς μηχανισμούς και ορισμένοι μιλάνε για παράπλευρες απώλειες, για θύματα πολέμου και ξένους δακτύλους ενώ άλλοι ψάχνουν τους ηθικούς αυτουργούς και αναρωτιούνται πως ένας φάκελος όπως χιλιάδες άλλοι που έχουν περάσει από το υπουργείο δεν ελέγχθηκε. Ταυτόχρονα η τρομοκρατία γίνεται πολιτικό ζήτημα μόνο μέσα από τυπικές δηλώσεις που την καταδικάζουν, ενώ από τους δρόμους απουσιάζει αισθητά μια μαζική διαδήλωση κατά της τρομοκρατίας με μια κοινή φωνή των πολιτών που την καταδικάζουν απερίφραστα, πέρα από κομματικές αποχρώσεις, χωρίς ταμπέλες αριστεροσύνης και επαναστατικότητας, δίχως να συγχέονται οι τράπεζες και τα μονοπώλια με τη δολοφονία, χωρίς ψευδοδιλήμματα υποταγής ή αντίστασης, και δίχως να αποδίδονται τιμές και δόξες σε κάθε φασίστα δολοφόνο.

Εκτός αν θεωρούμε αποδεκτά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα, όχι τόσο επειδή πιστεύουμε σε αυτά αλλά επειδή τα συνηθίσαμε. Επειδή μεγαλώσαμε σε αυτό το άρρωστο κλίμα και εξοικειωθήκαμε με την εικόνα της βίας και την αντίληψη πως «όλα είναι βία». Με τον καιρό, αποκτήσαμε ανοσία στη βία, την νομιμοποιήσαμε ως μοναδικό μέσο αντίδρασης και καταστολής και μάθαμε πως να ξεχωρίζουμε τα θύματα της σε ένοχα και αθώα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: