H κρίση απειλεί την ψυχική υγεία

Αναδημοσιεύουμε κείμενο του φίλου Βασίλη Βενιζέλου από την Αυγή της Κυριακής, το οποίο ρίχνει φως σε μια σκοτεινή πτυχή της οικονομικής κρίσης, την επίδρασή της στην ψυχική υγεία. Εκτός από (ή παράλληλα με) τη δυσπραγία,  καραδοκούν λοιπόν αγχώδεις και οι καταθλιπτικές διαταραχές;

«Μεγάλη σύγχυση έχει δημιουργήσει η έγκυρη και έγκαιρη προειδοποίηση του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), σύμφωνα με την οποία η βαθιά οικονομική κρίση, που πλήττει τον πλανήτη και τη χώρα μας, αναμένεται να οδηγήσει τόσο σε έξαρση τον επιπολασμό των ψυχικών διαταραχών όσο και σε οικονομική δυσπραγία τον τομέα της Ψυχικής Υγείας κατά προτεραιότητα, λόγω των κυβερνητικών προγραμμάτων περικοπών και λιτότητας.

Στη χώρα μας έχει ήδη ανοίξει η συζήτηση περί αυξημένης ή μη προσέλευσης των πολιτών σε ψυχιάτρους και ψυχιατρικά νοσοκομεία. Όμως, τα σχετικά στοιχεία, με τα οποία επιχειρείται να τεκμηριωθούν οι διάφορες θέσεις, αμφισβητούνται εκατέρωθεν και η εικόνα για τη διαμορφούμενη κατάσταση παραμένει συγκεχυμένη.

Ίσως έχει ιδιαίτερη αξία η επισήμανση του γενικού γραμματέα της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (ΕΨΕ) Δημήτρη Αναγνωστόπουλου στην «Αυγή της Κυριακής»: «Είναι εξαιρετικά δύσκολο να εκτιμήσουμε τη σημερινή κατάσταση, καθώς δεν διαθέτουμε συγκριτικά και συγκρίσιμα στοιχεία τα οποία να προέρχονται από ανάλογες περιόδους του παρελθόντος».

Παρά την πολύ σημαντική επιστημολογική αδυναμία που αντιμετωπίζουμε, ο Δημ. Αναγνωστόπουλος είναι πεπεισμένος ότι η προειδοποίηση του ΠΟΥ είναι καθόλα βάσιμη και θα πρέπει να αναμένουμε στη μακρά διάρκεια αύξηση στην προσέλευση των πολιτών σε ψυχιάτρους και ψυχιατρικά νοσοκομεία, καθώς και αύξηση στον επιπολασμό των ψυχικών διαταραχών.

Κάποιοι βλέπουν αυξημένη προσέλευση…

Από τη δική του πλευρά, πάντως, ο διευθυντής του Κέντρου Ψυχικής Υγείας (ΚΨΥ) Κορυδαλλού Βασίλης Φωτόπουλος δηλώνει στην «Αυγή της Κυριακής» ότι η αύξηση της προσέλευσης των πολιτών στους ψυχιάτρους και τις δομές ψυχικής υγείας είναι ήδη γεγονός για τη χώρα μας, σύμφωνα τουλάχιστον με τα τεκμηριωμένα, όπως τα χαρακτηρίζει ο ίδιος, στοιχεία που καταγράφονται για τη συγκεκριμένη δομή του ψυχιατρικού νοσοκομείου Αττικής Δρομοκαΐτειο.

Σύμφωνα με τον Βασ. Φωτόπουλο, λοιπόν, στο ΚΨΥ Κορυδαλλού παρατηρήθηκε αύξηση κατά 26% στην προσέλευση των πολιτών για το 2009, σε σχέση με το 2008, ενώ αυξημένη κατά 19,5% ήταν επίσης η προσέλευση για το πρώτο τρίμηνο του 2010, σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2009. Στα ίδια επίπεδα καταγράφεται και η αύξηση της προσέλευσης στο Δρομοκαΐτειο, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο. Ο Βασ. Φωτόπουλος μάς εξηγεί ότι πρόκειται για περιστατικά όλων των τύπων, από άγχος και κατάθλιψη έως ψυχώσεις.

…και κάποιοι την αμφισβητούν

Διαμετρικά αντίθετη, όμως, είναι η άποψη του διευθυντή του ΚΨΥ Αγ. Αναργύρων Θόδωρου Μεγαλοοικονόμου, ο οποίος δεν παρατηρεί κάποια ιδιαίτερη αύξηση της προσέλευσης των πολιτών σε αυτή τη δομή του ψυχιατρικού νοσοκομείου Αττικής (ΨΝΑ – Δαφνί).

Ο Θόδ. Μεγαλοοικονόμου χαρακτηρίζει ως αναληθή τα στοιχεία που παρουσιάζονται για να τεκμηριώσουν αύξηση της προσέλευσης σε ψυχιάτρους και ψυχιατρικές δομές και μας εξηγεί: «Συνηθίζεται τέτοια εποχή, τον Ιούνιο, να καταγράφεται κάποια αύξηση στον επιπολασμό των ψυχικών διαταραχών και αυξημένη προσέλευση στις δομές ψυχικής υγείας. Αυτό είναι γνωστό και το ξέρουμε. Βιάζονται όσοι αποδίδουν αυτή την αύξηση στην οικονομική κρίση και έχω την αίσθηση ότι αυτό γίνεται από σκοπιμότητα».

Ο διευθυντής του ΚΨΥ Αγ. Αναργύρων εκτιμά μόλις σε 5% – 6% την αύξηση της προσέλευσης στο Δρομοκαΐτειο και το Δαφνί, αλλά σπεύδει να διευκρινίσει ότι τα ποσοστά θα ανέλθουν με την πάροδο του χρόνου και την εξέλιξη της οικονομικής κρίσης, ενώ επισημαίνει ακόμη ένα πολύ αναμενόμενο ενδεχόμενο: «Θα αντιμετωπίσουμε ιδιαίτερο πρόβλημα με τις εισαγγελικές εντολές για αναγκαστική νοσηλεία, οι οποίες θα αυξηθούν σίγουρα, καθώς για τις φτωχές οικογένειες θα καθίσταται ολοένα και πιο δύσκολο μέσα στην οικονομική κρίση να φροντίσουν και να συντηρήσουν τα άρρωστα μέλη τους».

[Τι είπε ένας ψυχίατρος καθηγητής]

Δημήτρης Αναγνωστόπουλος: Αναμένεται αύξηση της κατάθλιψης

Ημερομηνία δημοσίευσης: 20/06/2010

Η κοινωνικο-οικονομική κρίση επηρεάζει την ψυχική υγεία με δύο αλληλοτροφοδοτούμενους τρόπους. Πρώτον, εξασθενεί τους προστατευτικούς παράγοντες που συμβάλλουν στην ανάπτυξη και τη διατήρησή της και δεύτερον ενισχύουν και αυξάνουν τους παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση ψυχικών διαταραχών. Ενδεικτικά αναφέρω καταστάσεις της σημερινής πραγματικότητας που εμπίπτουν στα ανωτέρω: εργασιακή ανασφάλεια, εισοδηματική αβεβαιότητα, ανεργία, ελαστικές μορφές εργασίες, υπερχρέωση νοικοκυριών, άστεγοι, στεγαστική αβεβαιότητα, αύξηση κοινωνικών ανισοτήτων, φτώχεια, κοινωνικός αποκλεισμός ιδιαίτερα των ευπαθών ομάδων, αδυναμία ελέγχου της ζωής του ατόμου και αβεβαιότητα για τη μελλοντική του κατάσταση.

Όλα αυτά συμβάλλουν στη σημαντική αύξηση της ψυχιατρικής νοσηρότητας στο σύνολό της και είναι επαρκώς μελετημένα και τεκμηριωμένα από την επιστημονική κοινότητα κατά την έρευνα των προηγούμενων κρίσεων. Ιδιαίτερα έχει δειχθεί η σημαντική αύξηση της κατάθλιψης και των αποπειρών αυτοκτονίας και της αυτοκτονίας και η συσχέτισή τους με την ανεργία και την εργασιακή ανασφάλεια. Επίσης, η ευθεία συσχέτιση ανάμεσα στον πλούτο μιας χώρας με το επίπεδο της ψυχικής υγείας του πληθυσμού.

Σε περιόδους κρίσεως έχει παρατηρηθεί το εξής απαράδεκτο αλλά και μακροπρόθεσμα αντιπαραγωγικό φαινόμενο: ενώ οι απαιτήσεις σε υπηρεσίες ψυχικής φροντίδας αυξάνονται, εξαιτίας των περικοπών στις κοινωνικές δαπάνες, η παροχή τους μειώνεται. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός φαύλου κύκλου που συντηρεί και χειροτερεύει διαρκώς το επίπεδο της ψυχικής υγείας.

Ένα από τα πιο βασικά ψυχικά παράγωγα της κρίσης είναι το γενικευμένο αίσθημα αβεβαιότητας και ανασφάλειας. Αυτό επηρεάζει ατομικές και ομαδικές κοινωνικές συμπεριφορές των ενηλίκων που διαμορφώνουν ένα αρνητικό περιβάλλον για την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη της ευπαθέστερης των κοινωνικών ομάδων που είναι τα παιδιά και οι νέοι.

Αν πραγματικά μας ενδιαφέρει η έξοδος από την κρίση προς το συμφέρον της πατρίδας μας και των ανθρώπων της, τότε πρέπει να διεκδικήσουμε και να ακολουθήσουμε τον αντίθετο από τον εφαρμοζόμενο δρόμο των περικοπών των κοινωνικών δαπανών, που στη περίπτωση της ελληνικής Ψυχιατρικής οδηγεί στην οριστική κατάρρευση του μεγαλύτερου μεταδικτατορικά δημοκρατικού εγχειρήματος στον χώρο μας, αυτού της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Αντίθετα, πρέπει να συνταχθούμε με εκείνους που υποστηρίζουν ότι για να βγει η χώρα και η Ε.Ε. από την κρίση, χρειάζεται επένδυση στο ανθρώπινο κεφάλαιο, βασικότερο συστατικό του οποίου είναι το ψυχικό κεφάλαιο.

* Ο Δημ. Αναγνωστόπουλος είναι επίκουρος καθηγητής Παιδοψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και γενικός γραμματέας της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (ΕΨΕ).

Advertisements

9 Σχόλια

  1. Αυτό το άρθρο επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά πως εσείς τα κομμούνια ζείτε πέραν του μάταιου τούτου κόσμου. Προφανώς ζείτε σε ένα κόσμο όπου τα χρήματα φυτρώνουν στα δέντρα οπότε υπάρχουν άπειρες δυνατότητες να χρηματοδοτούμε τα ΕΚΕΜΕΛ και το κάθε λογής κακό συναπάντημα και ταυτόχρονα να ξοδεύουμε πέραν των δυνατοτήτων μας σε κοινωνικές δαπάνες.

    Είστε εκτός πραγματικότητας!!! Η μαγκιά δεν είναι να λες ναι σε όλα και να χαιδεύεις τα αυτιά του κόσμου, η μαγκιά και η εξυπνάδα είναι να βάζεις προτεραιότητες με βάση τις δυνατότητες που διαθέτεις. Όταν κάποτε μεγαλώσετε νοητικά και ξεπεράσετε το νηπιακό τρόπο σκέψης, ίσως καταλάβετε πως το νόημα και η ομορφιά της ζωής βρίσκεται στο άγχος το δημιουργικό, το σφίξιμο της καρδιάς κάθε φορά που νιώθουμε ότι έρχεται η ώρα να εκτεθούμε, σε αυτά που έχουμε επιλέξει να δοκιμάσουμε. Μέχρι τότε περαστικά.

  2. Φρειδερίκε, πρόσεξε μην πάθεις κσνά καρδιακό από το πολύ σφίξιμο.

    • Ωπα, βλέπω διεγείρω τα κομμούνια.

      Αλλά επειδή πας να βγεις από το θέμα θα κάνω sum up το προηγούμενο σχόλιο μου επειδη προφανώς ο νηπιακός τρόπος σκέψης σου δεν σου επιτρέπει να το κατανοήσεις:

      Κομμουνιστικός ανθρωπισμός= ενσυνείδητη παραποίηση της πραγματικότητας που στηρίζεται στην εμπιστοσύνη και στην ευπιστία των άλλων, κοινώς ΑΠΑΤΕΩΝΙΑ.

  3. @feleki: Νομίζω ότι περιορίζουμε υπερβολικά το ζήτημα της σχέσης ψυχικής υγείας και κοινωνικών συνθηκών, όταν επικεντρωνόμαστε στη σχέση οικονομικής κρίσης και ψυχικών διαταραχών.
    Έχω τη γνώμη ότι πρέπει να διευρύνουμε την προοπτική μας και να εξετάσουμε την καταστροφή (στην κυριολεξία) που συστηματικά προκαλούν στην ψυχική υγεία οι μετασχηματισμοί της εργασίας και η αποδιάρθρωση της καθημερινής ζωής, η διάλυση των ασφαλιστικών συστημάτων, η καταστροφή και λεηλασία των εθνικών συστημάτων υγείας και η υπερχρέωση των νοικοκυριών στο πλαίσιο της υπερεικοσαετούς κυριαρχίας του πιο αντικοινωνικού, ληστρικού και αρπακτικού καπιταλισμού που γνώρισε η ανθρωπότητα μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.
    Το ζήτημα αυτό απασχολεί πλέον κοινωνικούς επιστήμονες και επαγγελματίες της ψυχικής υγείας σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς αυξάνονται αλματωδώς ορισμένες ακραίες εκφάνσεις των ψυχικών διαταραχών (αυτοκτονίες και τυφλές επιθέσεις-αμόκ).
    Πρόκειται για μια χιονοστιβάδα απελπισίας που ξεκινά από την άνευ προηγουμένου έξαρση του εργασιακού στρες και της εργασιακής εξουθένωσης, της κατάθλιψης, των οργανικών διαταραχών και της προσωπικής απαξίωσης και απελπισίας από την εντεινόμενη κοινωνική περιθωριοποίηση και καταλήγει με τρομακτικούς ρυθμούς σε παντός είδους εξαρτήσεις (αλκοολισμός, τοξικές ουσίες) και αντικοινωνικές συμπεριφορές (αύξηση της επιθετικότητας και της βίας κατά του εαυτού και των άλλων).
    Οι πιο ευάλωτοι σ’ αυτές τις εξελίξεις απεδείχθησαν (τι έκπληξη) αυτοί που υφίστανται τις συστημικές αναδιαρθρώσεις, δηλαδή οι ελαστικοποιημένοι εργαζόμενοι-άνεργοι, και οι φτωχοί.
    Είναι μάλιστα τέτοια η ραγδαία διόγκωση των φαινομένων αυτών που οι κοινωνικοί και οι ψυχο- επιστήμονες μιλούν πλέον ανοιχτά για την εργασία ως ασθένεια, ενώ αυξάνονται οι εκκλήσεις και οι προτροπές για ριζική αναδιανομή της εργασίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων υπέρ των εργαζομένων.
    Στο ζοφερό αυτό πλαίσιο, πιστεύω ότι πρέπει να δούμε τη σύγχρονή μας συστημική κρίση περισσότερο σαν έναν παράγοντα διόγκωσης και όξυνσης των φαινομένων αυτών παρά σαν γενεσιουργό τους αίτιο.
    Παρακάτω παραθέτω πρόχειρα ορισμένους συνδέσμους προς ενημέρωση:
    http://psychognosia.blogspot.com/2006/02/blog-post_16.html
    http://smyrnaios.blogspot.com/2009/09/france-telecom.html
    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=333839&dt=26/05/2010
    http://psi-gr.tripod.com/universal_economic_crisis_and_mental_health.html
    http://www.medlook.net/article.asp?item_id=1248
    Κλείνω με μια άλλη όψη των ψυχικών προβλημάτων που αναδεικνύει η συστημική αναδιάρθρωση: εκτός από τους «επι ξύλου κρεμάμενους» εργαζόμενους-άνεργους, φαίνεται ότι ψυχολογικά προβλήματα αρχίζουν να εμφανίζουν και οι δήμιοί τους, δηλαδή τα διευθυντικά στελέχη που επιφορτίζονται με το καθήκον να διαχειριστούν τους εργαζόμενους της επιχείρησης που απολύονται, αλλά και αυτούς που παραμένουν. Έτσι διάφορες εταιρείες (ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, Attitude) διοργάνωσαν σεμινάρια για διευθυντικά στελέχη και HR με θέματα όπως «ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ για εργοδότες και εργαζόμενους» και «Η ψυχολογία της απόλυσης. Μάθετε πώς να χειρίζεστε τα συναισθήματα των Στελεχών σας». Θαυμάστε τους:
    http://www.semifind.gr/default.asp?pid=1239&langid=53&mdl=seminars&semid=2112
    http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12336&subid=2&pubid=39097147

  4. @ feleki:Ενδιαφέρον το άρθρο για τη σχέση οικονομικής κρίσης και ψυχικής υγείας. Νομίζω όμως ότι πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα ότι αυτή η σχέση είναι παράγωγη μιας άλλης σχέσης, δηλαδή της σχέσης μεταξύ της εργασίας και της ψυχικής υγείας.
    Αυτή η τελευταία έχει υποστεί βαριά τραύματα κατά την υπερεικοσαετή κυριαρχία του πιο καταστρεπτικού, ληστρικού και αντικοινωνικού καπιταλισμού που γνώρισε η ανθρωπότητα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
    Αναφέρομαι στην κοινωνική διαδικασία που οδήγησε στο να αναγνωρίζεται σήμερα (από τους κοινωνικούς και τους ψυχο- επιστήμονες και επαγγελματίες) η εργασία η ίδια ως ασθένεια.
    Πρόκειται για έναν γαλαξία διεργασιών που περιλαμβάνει τη συστηματική απαξίωση της εργασίας και την αποδιάρθρωση της καθημερινής ζωής των εργαζομένων, την ανελέητη καταστροφή και λεηλασία των δημόσιων εκπαιδευτικών, ασφαλιστικών και υγειονομικών συστημάτων, καθώς και του συνόλου της κοινωνικής πολιτικής, την υπερχρέωση των νοικοκυριών και των κρατών και την όξυνση της εκμετάλλευσης και της καταλήστευσης του κοινωνικού πλούτου. Ταυτόχρονα με τη συντριβή κάθε κοινωνικής υπευθυνότητας, ισότητας και αλληλεγγύης ενισχύονται με κάθε τρόπο η απληστία, ο ατομικισμός, η ανταγωνιστικότητα, η αρπακτικότητα, η κατασπατάληση…
    Αυτή η διαδικασία μετέτρεψε την εργασία από δυνατότητα ένταξης στον κοινωνικό ιστό και δημιουργική απελευθέρωση των δυνάμεων και ικανοτήτων των ανθρώπων σε καταναγκασμό και κολαστήριο.
    Στο υποκειμενικό επίπεδο, οι εξελίξεις αυτές μεταφράστηκαν σε μια χιονοστιβάδα απελπισίας που διογκώνεται ραγδαία εδώ και μια δεκαετία και εκτοξεύει τα ποσοστά των ψυχικών διαταραχών και ασθενειών μεταξύ των εργαζομένων παγκοσμίως. Από το εργασιακό στρες και την εργασιακή εξουθένωση ως την κατάθλιψη και τις οργανικές παθήσεις, την κοινωνική περιθωριοποίηση και απομόνωση, την εξάρτηση από τοξικές ουσίες και την επιθετικότητα και βία προς τον εαυτό και τους άλλους, οι αναδιαρθρώσεις της εργασίας (που σηματοδοτούν τη συστημική αναδιάρθρωση του καπιταλισμού από τη δεκαετία του 1980 και εξής) κυριολεκτικά σακατεύουν εκατομμύρια εργαζομένων σ’ όλον τον κόσμο.
    Στο πλαίσιο αυτό νομίζω ότι η οικονομική κρίση λειτουργεί περισσότερο ως μεγεθυντής, ως επιβαρυντικός παράγοντας, παρά ως γενεσιουργό αίτιο: Καθώς αυξάνουν η ανασφάλεια, η φτώχεια, η κοινωνική εγκατάλειψη, ο ανταγωνισμός και η αρπακτικότητα που συστηματικά παράγουν οι φιλελεύθερες πολιτικές, αναπόφευκτα οξύνονται πολλές κοινωνικές και ατομικές παθολογίες. Από την αύξηση της εγκληματικότητας και της διεθνούς βίας ως τα εκατομμύρια κατασταλμένων με ψυχοφάρμακα εργαζομένων και τους αυτόχειρες της France Telecom, της Foxconn, του υπουργείου δημοσίων έργων της Γαλλίας, ή της ευρωπαϊκής Disneyland υπάρχει μια ευδιάκριτη συνέχεια που σηματοδοτεί την έξαρση της κοινωνικής και ατομικής παθολογίας.
    Κλείνω αυτό το σημείωμα επισημαίνοντας μια πρόσφατη εξέλιξη στο συγκεκριμένο ζήτημα: φαίνεται πως η κρίση οξύνει τις ενδοψυχικές συγκρούσεις και αντιφάσεις όχι μόνο των εργαζομένων, αλλά και των δημίων τους, δηλαδή των διευθυντικών στελεχών που επιφορτίζονται με το έργο της διαχείρισης της απόλυσης. Για να αντιμετωπιστούν οι συγκρούσεις και οι δυσκολίες που αισθάνονται όλο και συχνότερα τα στελέχη αυτά, όταν πρέπει να διαχειριστούν την απόλυση των υφισταμένων-συναδέλφων τους, και ενόψει του κύματος απολύσεων που αναμένεται στο εξής, διοργανώθηκαν από εταιρείες συμβούλων (ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, ATTITUDE) στην Αθήνα σεμινάρια με τους παρακάτω τίτλους: «ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ για εργοδότες και εργαζόμενους» και «Η ψυχολογία της απόλυσης-Μάθετε πώς να χειρίζεστε τα συναισθήματα των Στελεχών σας»
    Θαυμάστε τους:
    http://www.naftemporiki.gr/seminars/seminar.asp?id=298
    http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12336&subid=2&pubid=39097147

    Παρακάτω παραθέτω πρόχειρα μερικούς συνδέσμους προς γενικότερη ενημέρωση επί του θέματος:

    http://www.monde-diplomatique.fr/2007/07/THEBAUD_MONY/14949

    http://www.lums.lancs.ac.uk/news/6596/cooperresearch/

    http://www.inews.gr/20/aschima-ta-nea-gia-tin-psychiki-ygeia-ton-ergazomenon-tis-evropaikis-enosis.htm

    http://www.inews.gr/88/pane-synnefo-oi-avtoktonies-ergazomenon-sti-DISNEYLAND.htm

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=169300

    http://psi-gr.tripod.com/universal_economic_crisis_and_mental_health.html

    http://news247.gr/kosmos/news/dhmosiopoihsh_epishmhs_ereynas_apo_thn_kina.186546.html?service=print

    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4536046&ct=2

    http://psychognosia.blogspot.com/2006/02/blog-post_16.html

    http://kentri.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1322:2010-03-29-08-11-21&catid=38:2009-05-01-09-42-09&Itemid=70

    http://smyrnaios.blogspot.com/2009/09/france-telecom.html

  5. ζητώ συγγνώμη για τη διπλή καταχώριση, αλλά κάποια στιγμή νόμισα ότι έχασα το σχόλιο και δεν υποβλήθηκε. Το ξαναέγραψα λοιπόν εξαρχής και το ξαναυπέβαλα, με αποτέλεσμα να δημοσιευτεί τελικά δύο φορές. Παρακαλώ λάβετε υπόψη σας τη δεύτερη γραφή.

  6. @Β.Λ.: Εξαιρετικό το σχόλιο. Προσωπικά ευχαριστώ και για τις παρατιθέμενες πηγές.
    Και είθε όλη αυτή η τραυματική κορύφωση, -που όμως θα έπρεπε να ήταν αναμενόμενη- της αγγλοσαξονικής καταχρηστικής ερμηνείας για την ενδιάθετη τάχα τάση των αγορών όσο απορυθμίζονται -στο δρόμο προς τον χωρίς όρια ανταγωνισμό-τόσο να τείνουν στον εξορθολογισμό, να σημάνει, μαζί με την τέλεια διάψευση, και το τέλος της πολιτισμικής τους κυριαρχίας! Και τα ευρωπαϊκά τους παρελκόμενα, να αρχίσουν όπου νάναι να τα μαζεύουν…

  7. «Εκατό ώρες υπερωρία πριν πεθάνει…
    Ένας κινέζος σταζιέρ πέθανε από υπερκόπωση, παραδέχεται η ιαπωνική διεύθυνση εργασίας»

    http://www.skai.gr/news/world/article/146972/ekato-ores-uneroria-nrin-nethanei/

  8. Εξαιρετικά ενδιαφέρον ζήτημα, υπάρχει όμως αρκετά πλούσια διεθνή βιβλιογραφία που απαντά αυτά τα ζητήματα. Εδώ και δεκαετίες ξέρουμε ότι η ψυχιατρική νοσηρότητα αυξάνει σε περιόδους κρίσεων. Άρα προς τι η συζήτηση? Δύο θέματα όμως προκύπτουν: η γύμνια μας από οποιαδήποτε επιδημιολογικά στοιχεία και η δυσκολία μας να διαγνώσουμε σωστά σύμφωνα με ένα διεθνώς αποδεκτό ζήτημα και δεύτερον η ανεπάρκειά μας να διαχειριστούμε πολλά χρήματα που έρευσαν στα ταμεία της χώρας από τα μέσα της δεκαετίας του 80 για την ψυχική υγεία. Σε ότι αφορά το πρώτο η ελληνική Ψυχιατρική λειτουργώντας σε ένα χαοτικό πλαίσιο ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να μετρήσει τι βοηθάει, ποιόν βοηθάει, για ποιό λόγο βοηθάει, πόσους και ποιούς. Σε ότι αφορά το δεύτερο η ελληνική Ψυχιατρική μεταρρύθμιση ακολούθησε τον δρόμο αγροτικής μεταρρύθμισης, μόνο που εδώ δεν υπήρξαν οι ελεεινές συμπεριφορές των δικαιούχων. Ο Φρειδερίκος αν δεν ήταν τόσο προκλητικός υποθέτω θα ήθελε να πει, ότι δεν είναι δυνατόν να ζητάμε επιδοτήσεις και χρήματα χωρίς παράλληλα να μας ενδιαφέρει τι γίνεται με αυτά. Γιατί, αλήθεια δεν έγιναν τόσα πολλά όσα θα μπορούσαν να γίνουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: