Ένα διαζύγιο που άργησε πολύ

Του Ανδρέα Παππά (από την Athens Voice της 9ης Ιουνίου)

Όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν είχε ακόμη ανακοινωθεί επίσημα η απόφαση της Ανανεωτικής Πτέρυγας να αποχωρήσει από τον Συνασπισμό. Ωστόσο, όλοι γνωρίζουν/ουμε ότι πρόκειται για οριστικό διαζύγιο που έρχεται να επισφραγίσει, και μάλιστα με αρκετή καθυστέρηση, την αδυναμία συμβίωσης κάτω από την ίδια πολιτική στέγη. Φωνές όπως αυτές του Λεωνίδα Κύρκου, άλλωστε, είχαν επισημάνει από καιρό, σε όλους τους τόνους και με κάθε ευκαιρία, ότι η συμπόρευση με τις «συνιστώσες» του ΣΥΡΙΖΑ δεν πήγαινε άλλο, και επομένως, στο μέτρο που η πλειοψηφία του ΣΥΝ θα επέμενε σε αυτή, η ρήξη στους κόλπους του κόμματος θα ήταν αναπόφευκτη.
Στον ΣΥΝ, λοιπόν, θα μείνουν στο εξής μόνο το Αριστερό Ρεύμα και άλλοι κομμουνιστογενείς, περιστοιχισμένοι (μέσω ΣΥΡΙΖΑ) από κάθε λογής γκρουπούσκουλα και αριστεριστές: νεομαοϊκούς, αναβαπτισμένους τροτσκιστές, κατάλοιπα του ΔΗΚΚΙ, αγαθούς γέροντες που εδώ και καμιά σαρανταριά χρόνια ονειρεύονται «κινήματα» και «ενότητες», αντισυστημικούς και καταγγελτιστές, «κινηματικούς» και γενικώς διαμαρτυρόμενους, αντιευρωπαϊστές και οργισμένους Βαλκάνιους που μιλάνε για «κυβέρνηση γερμανοτσολιάδων»!

Αυτοί όλοι θα έχουν να αντιμετωπίσουν όχι μόνο τον εαυτό τους, που προβλέπω ότι όλο και περισσότερο θα βουλιάζει στα αδιέξοδα της αυτοεπιβεβαίωσης και της καταγγελίας του «συστήματος» γενικώς, αλλά και τον ανταγωνισμό του πρώην ηγέτη τους, Αλέκου Αλαβάνου, ο οποίος έχει βάλει πλώρη για μεγάλους στόχους: ούτε λίγο, ούτε πολύ, ετοιμάζει το νέο ΕΑΜ (ουάου!). Ως προς αυτό το «νέο ΕΑΜ», άλλωστε, ανάλογη ήταν και η πρόσφατη αρθρογραφία και επιχειρηματολογία μιας άλλης προσωπικότητας της «αντισυστημικής» αριστεράς: του γνωστού κωμικού Γιώργου Πάντζα, στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ και εκ των υπαρχηγών του αντισυστημικού (;) Τσοβόλα.

Δύσκολο, πάντως, προβλέπεται το μέλλον γι’ αυτούς που θα μείνουν στον ΣΥΝ, καθώς το πολιτικό στίγμα τους διαφέρει όλο και λιγότερο από εκείνο του διαχρονικά αντισυστημικού και καταγγελτικού ΚΚΕ. Ως γνωστόν, όταν δύο πολιτικά μαγαζιά πουλάνε το ίδιο (ή σχεδόν το ίδιο) προϊόν, ο «πελάτης» θα προτιμήσει να ψωνίσει από το σουπερμάρκετ και όχι από το μπακάλικο της γωνίας, για την ιδιοκτησία και τη «φυσιογνωμία» του οποίου, μάλιστα, θα ερίζουν καμιά δεκαριά αφεντικά.

Όσο για τους ανανεωτικούς, θα ακολουθήσουν στο εξής το δικό τους δρόμο, απεγκλωβισμένοι, αν μη τι άλλο, από τον αδιέξοδο εναγκαλισμό με εκείνους που θέλουν να εκλεγούν στην Ευρωβουλή «για να διαλύσουν την ΕΕ από τα μέσα» (άμοιρε Μιχάλη Παπαγιαννάκη, θα τρίζουν τα κόκαλά σου!), με εκείνους που απειλούν τον πρωθυπουργό της χώρας ότι «θα φύγει νύχτα», με εκείνους που ζητούν «να απαγορευτεί η έξοδος από τη χώρα στον Παπανδρέου και τον Παπακωνσταντίνου» και κάνουν λόγο για «Βουλή της ντροπής».

Ασφαλώς, για τη λεγόμενη Ανανεωτική Πτέρυγα ο δρόμος προβλέπεται επίσης δύσκολος. Θα πρέπει πρώτα απ’ όλα «να σταθεί στα πόδια της», να ξαναβρεί το χαμένο στίγμα της και τους φυσικούς συμμάχους της, να αντλήσει ιδέες και δυνάμεις από το όχι ιδιαίτερα θορυβώδες αλλά και οπωσδήποτε υπαρκτό ρεύμα του αριστερού ευρωπαϊσμού και του ριζοσπαστικού μεταρρυθμισμού, να διαμορφώσει αργά αλλά σταθερά ρεαλιστική πολιτική συμμαχιών. Και όταν λέμε πολιτική συμμαχιών, δεν εννοούμε βέβαια συμμαχία με τον εαυτό της, όπως κάνει το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, αλλά με τις όμορες πολιτικές δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και της οικολογίας, προς την κατεύθυνση μιας διευρυμένης, πιο πλουραλιστικής κεντροαριστεράς κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Και όλα αυτά, έχοντας πάντοτε για «μπούσουλα» δύο αυτονόητες (;) επισημάνσεις:
– Παντού και πάντοτε πολιτική σημαίνει και ρεαλιστική πρόταση για τη διακυβέρνηση της χώρας. Και βέβαια, πολιτική πρόταση δεν είναι η «αταξική κοινωνία» ή η «ανατροπή του καπιταλισμού». Αυτό στην καλύτερη περίπτωση είναι ιδεολογική επιλογή και στη χειρότερη κάτι ανάμεσα σε ξόρκι και σε ευσεβή πόθο.
– Η ελληνική αριστερά, τις όποιες επιτυχίες στην ιστορία της (ΕΑΜ, ΕΔΑ) τις είχε όταν άσκησε γόνιμη πολιτική συμμαχιών προς την κεντροαριστερά, όταν «ανοίχτηκε», και όχι όταν κλείστηκε στο καβούκι της λειτουργώντας φοβικά, αυτοαναφορικά και καταγγελτικά προς κάθε κατεύθυνση.
Για να δούμε τι θα δούμε.

Advertisements

5 Σχόλια

  1. Καλό θα ήταν να μην δαιβάζουμε την ιστορία ως σπαράγματα, αλλά ενιαία. Το ΕΑΜ και η ΕΔΑ δεν μεγαλούργησαν επειδή άνοιξαν στο κέντρο αλλά επειδή άνοιξαν στο λαό. Επειδή λειτούργησαν ως πολιτικές συμμαχίες που προέβαλαν ένα Minimum πρόγραμμα (ειδικά το EAM) στη βάση της εκάστοτε συγκυρίας.
    Είναι εξωφρενικό το να διαστρέφεται έτσι η ιστορία. Την όποια «προσέγγιση» τους προς το Κέντρο, το ΕΑΜ και η ΕΔΑ την πληρώσανε σκληρά: Το μεν ΕΑΜ με τα Δεκεμβριανά, η δε ΕΔΑ με τον διμέτωπο. Κοινός παράγοντας: Ο Γεώργιος Παπανδρέου!

    Φτάνει πια με τα άρθρα που μας καλούν ομνύοντας στην ιστορία της Αριστεράς να την ξευτιλίσουμε!!!

  2. @Σ> Παναγιωτίδης:
    Με όρους πολιτικής στρατηγικής & τακτικής, και μη προς κακοφανισμόν σας κύριε, οι όποιες επιτυχίες, (εδώ είναι νομίζω, στο «επιτυχίες», που κολλάτε, αν καλώς σας αντιλαμβάνομαι) ΕΑΜ & ΕΔΑ, (τόσο διαφορετικές φυσικά), σημειώθηκαν, ΕΠΕΙΔΗ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΝΟΙΞΑΝ, ΕΑΜ & ΕΔΑ προς τις δυνάμεις ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ του πολιτικού χάρτη!

    Τούτο το ρητορικής -ελπίζω- φύσης «ανοίχτηκαν στο Λαό», μπορεί να είναι ένα εξαιρετικής προφορικής ισχύος & μάλλον αισθηματικής αναφοράς επιχείρημα, αλλά δεν φαντάζομαι να επιμένετε να το εισηγγείσθε σε μια στοιχειωδώς σοβαρή πολιτική συζήτηση.
    Τι τύπου μόρφωμα υπερ-εθνικό, υπερ-ταξικό, υπερ-χρονικό και γενικώς «υπέρ», είναι πάλι τούτο το «Ο Λαός».
    Το έχετε δεί, το έχετε ψαύσει, έχει υποπέσει στην περιοχή αντίληψης κάποιου αισθητηρίου σας, ή έστω της διανοίας σας;
    Ας το παρακάμψουμε, προτείνω, στις κουβέντες, όταν τουλάχιστο στ αλήθεια προσπαθούμε να συνεννοηθούμε, και ας αρκεστούμε σε λιγότερο «φιλόδοξα» κατηγορήματα, εθνικά, ταξικά, φυλετικά, κά.
    Γνώμη μου βέβαια, αλλά συμβαίνει συμπτωματικά (;) οι δύο σύγχρονες επιτυχίες της Αριστεράς, να σημειώθηκαν, ακριβώς τις μόνες δύο φορές που αυτή «μίλησε» με όρους ενότητας πολιτικής, (στη βάση μίνιμουμ πολιτικών προταγμάτων, όπως παρακάτω και σεις αναφέρετε), και όχι στη βάση ιδεολογικής καταμέτρησης δυνάμεων.
    Στην δε περίπτωση της ΕΔΑ, θυμάστε -ελπίζω- και τον ¨τρελό» πανικό που έννοιωσε η ηγεσία του ΚΚΕ, όταν βλέποντάς την (τη δόλια την ΕΔΑ) να αποκολλάται από τα συνήθη μεγέθη, αυτά που είχαν μάθει να διαχειρίζονται με τον τυφλοσούρτη του Τριτοδιεθνιστικού αυτόματου πιλότου, πόσο «πάση θυσία» προσπάθησε να διατηρήσει παράνομα και αντικαταστατικά τις οργανώσεις του, μέσα στις οργανώσεις βάσης της ΕΔΑ.
    Για τα σπαράγματα σαν τρόπο να διαβάζουμε την ιστορία, δεν ξέρω.
    Ξέρω όμως για τον σπαραγμό ενός κόσμου, κάθε φορά που βλέπει την Αριστερά, μπροστά σε προκλήσεις που έτσι κι αλλιως την υπερβαίνουν, να απαντά με τον συνήθη εγκλεισμό στον «αυτιστικό», περίκλειστο, αφελώς μανιχαϊστικό εαυτό της.

  3. «Δύσκολο, πάντως, προβλέπεται το μέλλον γι’ αυτούς που θα μείνουν στον ΣΥΝ, καθώς το πολιτικό στίγμα τους διαφέρει όλο και λιγότερο από εκείνο του διαχρονικά αντισυστημικού και καταγγελτικού ΚΚΕ.»

    Πως τους φαίνεται τώρα το στίγμα της υποστήριξης από την κόρη του Μητσοτάκη και από τον Κιλτίδη (τον εραστή του ΛαΟΣ);

    http://revma.wordpress.com/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: