Επίγεια κόλαση

Της Ρένας Χόπλαρου.

Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή μας έχει αφήσει κληρονομιά εικόνες πρωτοφανούς φρίκης. Η πρώτη εικόνα πολέμου που θυμάμαι ως παιδί είναι από τη Μέση Ανατολή. Έδειχνε έναν πατέρα, να σηκώνει ψηλά, μπροστά στις κάμερες, το άψυχο κορμάκι της κόρης του. Το κούναγε πέρα- δώθε, με οργή και απελπισία, και στη συνέχεια, το πέταξε πάνω σε ένα καρότσι φορτωμένο με άλλα πτώματα. Το μικροσκοπικό σωματάκι χάθηκε μες στη σωρό των σφιχταγκαλιασμένων νεκρών. Τα μόνα που έμειναν να ξεχωρίζουν ήταν τα γυάλινα μάτια του κοριτσιού που έμειναν ανοιχτά για να κοιτάνε το εξωπραγματικό τοπίο. Μπορεί άραγε ζωντανός να κοιτάξει κατάματα την επίγεια κόλαση της Μέσης Ανατολής χωρίς να τρελαθεί;

Η τελευταία έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας (1.6.2010) για τη κατάσταση στη Γάζα είναι συγκλονιστική. Τα τελευταία δύο χρόνια, εξαιτίας του αποκλεισμού που επέβαλε η ισραηλινή κυβέρνηση, ενάμισι εκατομμύριο άμαχοι Παλαιστίνιοι βρίσκονται παγιδευμένοι σε 360 τετραγωνικά χιλιόμετρα (έκταση 25 φορές μικρότερη της έκτασης της Κύπρου!). Η επιβίωση των ανθρώπων αυτών είναι απόλυτα εξαρτημένη από την ανθρωπιστική βοήθεια που οι ισραηλινές αρχές σπάνια αφήνουν να περάσει. Η διαπίστωση της Ινδής συγγραφέως, Αρουντάτι Ρόι, συνοψίζει την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι Παλαιστίνιοι της Γάζας με τον καλύτερο τρόπο: «’Αμαχοι πολίτες που λιμοκτονούν, ενώ περιμένουν να τους σκοτώσουν» (Τάνια Ράινχαρτ «Ισραήλ/Παλαιστίνη. Πώς να δώσουμε τέλος στον πόλεμο του 1948;», Αθήνα: Πατάκης, 2003, σελ. 238). Νομιμοποιείται κανείς να μιλάει για πολιτική εθνοκάθαρσης.

Από όπου κι αν πιάσει κανείς την αραβοϊσραϊλινή σύγκρουση (καλύτερα δεν είναι να τη λέμε τραγωδία;) μπλέκεται σε φαύλο κύκλο. Οι γείτονες του Ισραήλ το αντιμετωπίζουν ως «ξένο σώμα». Είναι ωστόσο αδιανόητη μια διάλυση του κράτους του Ισραήλ. Εξίσου αδιανόητη είναι όμως και η χωρίς χρονικά όρια παράταση της κατοχής και της κατάτμησης των παλαιστινιακών εδαφών, η σταδιακή μεταλλαγή των κατεχομένων σε κλειστά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η απέραντη δυστυχία των Παλαιστινίων δεν θα επιτρέψει ποτέ την ευτυχία των Ισραηλινών. Οδηγεί στα χειρότερα.

Το όνειρο πολλών Ισραηλιτών (ευτυχώς όχι όλων) θα ήταν η απαλλαγή τους από όσους Παλαιστινίους έμειναν στα εδάφη που ελέγχονται από το Ισραήλ. Δηλαδή, η εθνοκάθαρση. Στο βιβλίο της Τάνιας Ράινχαρτ (2003), καθηγήτριας γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, βρίσκει κανείς πολλά τεκμήρια για να αποδείξει ότι η εθνοκάθαρση αποτελεί στρατηγική επιλογή της ισραηλινής ηγεσίας (πυροβολισμοί κατά Παλαιστινίων στα μάτια, καταστροφή παλαιστινιακών καλλιεργειών, κατεδάφιση παλαιστινιακών σπιτιών κ.ά.).

Δεν στηρίζουν όλοι οι Ισραηλινοί τις ακραίες πολιτικές των ηγετών τους. Το κίνημα ειρήνης (και λογικής) είναι κατά περιόδους ισχυρό. Είναι βέβαια μειοψηφία οι οπαδοί ενός νέου και τολμηρού διαλόγου με τους Παλαιστινίους. Στο Ισραήλ, έστω και δύσκολα, υπάρχει «κοινωνία πολιτών», δημοκρατία και ελευθερίες. Κυριαρχούν όμως οι στρατοκράτες και οι ακραίοι. Η μόνη ελπίδα για να αλλάξει η πολιτική του Ισραήλ είναι να πολλαπλασιαστούν τα άτομα που επιλέγουν τη συμβίωση με τους Παλαιστίνιους και όχι τη λύση της εθνοκάθαρσης ή του απαρτχάιντ (σε αυτή την κατεύθυνση μπορείτε να δείτε το κείμενο «Τόσο αίμα, τόσοι νεκροί, γιατί;» στο https://feleki.wordpress.com/).

Από την άλλη πλευρά, στις τάξεις των Παλαιστινίων, οι ελευθερίες, η δημοκρατία και η κοινωνία των πολιτών, δεν έχουν την ίδια υπόσταση όπως στο ισραηλινό κράτος. Κυριαρχούν τάσεις εμφυλίου και τάσεις εξωπραγματικού λαϊκισμού, καθώς και πρακτικές βαθύτατης διαφθοράς.
Ο στρατηγικός στόχος της εξουδετέρωσης των Παλαιστινίων απεδείχθη, τόσο ανέφικτος, όσο και οι στόχοι της αμερικανικής πολιτικής στο Ιράκ. Και στις δύο περιπτώσεις τα αποτελέσματα ήταν ακριβώς τα αντίθετα από τα επιθυμητά για τους επιτιθέμενους. Όλες οι κινήσεις των ισραηλινών κυβερνήσεων μετά τη δολοφονία του Γιτζάκ Ράμπιν το 1995 δεν έχουν πετύχει τίποτα παραπάνω από την ηρωοποίηση της Χαμάς, την ενίσχυση των φονταμενταλιστικών κινημάτων σε όλο τον κόσμο και την αποδυνάμωση των φιλοαμερικανικών αραβικών καθεστώτων. Με άλλα λόγια, όπως η επέμβαση στο Ιράκ οδήγησε τις ΗΠΑ σε ένα αδιέξοδο, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τις «στρατιωτικές λύσεις» του Ισραήλ. Ούτε ασφάλεια εξασφαλίζουν στους πολίτες του Ισραήλ, ούτε καταφέρνουν να «νικήσουν» τους «εχθρούς» του. Συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Με αυτά που πράττει το Ισραήλ ενδυναμώνει τις πιο ακραίες παλαιστινιακές ομάδες, αυτές που στέλνουν με μεγάλη ευκολία νεαρούς αυτόχειρες να ανατιναχθούν σε πολυσύχναστα σημεία εβραϊκών συνοικιών. Έτσι, ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να παραπέμψω σε δύο ενδιαφέροντα κείμενα που σχολιάζουν το τελευταίο τραγικό περιστατικό στα ανοιχτά της Γάζας με έναν δικό τους ξεχωριστό τρόπο. Το ένα είναι το κείμενο του Διονύση Γουσέτη «Ισραηλινό ρεσάλτο, ελληνικές ιδιαιτερότητες και Διεθνής Αμνηστία» (Καθημερινή, 1/6/2010) και το άλλο του Νίκου Δήμου με τίτλο «Θύματα» (http://doncat.blogspot.com). Καθόλου τυχαίο που και τα δύο κείμενα ασχολούνται με το σχιζοφρενικό «εθνικόν» δίλημμα μεταξύ του αντισημιτισμού και του αντιτουρκισμού που στοιχειώνει πολλές από τις αναλύσεις των τελευταίων ημερών.

Αναδημοσίευση από τον Πολίτη της Κύπρου (6/6).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: