To «Φελέκι» θυμάται τα Μουντιάλ που έζησε (μέρος Α΄: Μεξικό 1986)

To «Φελέκι» θυμάται τα Μουντιάλ που έχει ζήσει, με τη βοήθεια του ποδοσφαιρόφιλου συνεργάτη Τρύφωνα Χαρίτου, ο οποίος, προκειμένου να μην οργιστεί υπερβολικά, όπως συνηθίζει και να αποφύγει την κατάθλιψη του περιρρέοντα ζοφερού κόσμου, ανασκαλεύει τη μνήμη του. Άλλωστε, τα παγκόσμια κύπελλα αποτελούν σημεία αναφοράς για πολλούς από εμάς.  Το αφιέρωμα θα έχει προσωπικό και λίγο «εναλλακτικό» χαρακτήρα, σε μια προσπάθεια να μην περιέχει εξαντλητικά στατιστικά ή κοινότοπη δομή. Η συμμετοχή σας είναι από επιθυμητή έως και απαραίτητη!

Μέρος Α΄: Μεξικό 1986

ΤΑ ΣΥΝ

  • Ματς που έμειναν στην ιστορία: Δύο αξέχαστοι προημιτελικοί.
    1. Αργεντινή-Αγγλία, ο ένας, λίγα χρόνια μετά από το Φόκλαντς. Περιλάμβανε τα δύο πιο διάσημα γκολ του Μαραντόνα (ου μην αλλά και των Μουντιάλ). Το ένα  το βάζει με το παραπλανητικό του χέρι, το άλλο, σαν εξιλέωση για την «αμαρτία» του, περνώντας πέντε Άγγλους, έχοντας ξεκινήσει πριν από τη σέντρα. Ο Λίνεκερ απλώς μειώνει.
    2. Γαλλία-Βραζιλία, ο άλλος. Το καλύτερο μουντιαλικό ματς που έχω δει, απλώς. Καταιγιστικός ρυθμός, γκολ του Καρέκα και του Πλατινί στο πρώτο ημίχρονο, απόκρουση του Μπατς στο πέναλτι του Ζίκο στο β΄ημίχρονο, άπειρες ευκαιρίες εκατέρωθεν (με τη μερίδα του λέοντος να ανήκει στη Βραζιλία) και τελικά πέναλτι. Ο Σόκρατες κάνει πάλι ήρωα τον (κατά τ’άλλα λίγο) Μπατς, αλλά λίγο μετά θα τον ακολουθήσει ο εορτάζων εκείνη τη μέρα Πλατινί στέλνοντας την μπάλα στο θεό. Ο Ζούλιο Σέζαρ σημαδεύει το δοκάρι και τελικά η λύση του δράματος έρχεται με το πέναλτι του Φερναντέζ. Από τότε κάθε φορά που οι Βραζιλιάνοι συναντούν τους Γάλλους δεν είναι για καλό τους.
  • Με όλα τα στραβά του: ο Μαραντόνα, ειδικά από τους 16 και πέρα. Τέτοιο one man show δεν ξανάγινε και δεν θα ξαναγίνει. Αλήθεια, πλην του Μπουρουτσάγκα, άντε και του Βαλντάνο, θυμάστε κανέναν άλλο Αργεντίνο;
  • Το θέαμα εν γένει. Το τελευταίο ίσως τόσο χορταστικό Μουντιάλ της παλαιάς εποχής του ποδοσφαίρου πριν αυτό εγκλωβιστεί στο βωμό της φυσικής κατάστασης και της τακτικής: πολλά γκολ, πολλοί παιχταράδες, πολλές αλησμόνητες κόντρες παραδοσιακών δυνάμεων
  • Ο πιο συναρπαστικός τελικός των τελευταίων Παγκοσμίων Κυπέλλων. Αργεντινή-Γερμανία. Το φαβορί προηγείται, βάζει δεύτερο γκολ, οι Γερμανοί αντιδρούν ξάφνου όπως το συνηθίζουν, μειώνοντας και ισοφαρίζοντας, αλλά στο τέλος η τάξη αποκαθίσταται με τη μπαλιά-τρύπα του Μαραντόνα και το πλασέ του Μπουρουσάγκα (ο Σουμάχερ μέχρι να βγει…)
  • Η τελευταία, παράσταση πολλών σταρ (Πλατινί, Ρουμενίγκε, Σόκρατες, Αλτομπέλι και Έλκιερ δίνουν ρεσιτάλ. Σε β΄ ρόλο ο Ζίκο, ο Μπόνιεκ, ο Μπλαχίν, ο Κόντι).
  • Η ΕΣΣΔ και η Δανία της πρώτης φάσης: έπαιξαν εξαιρετικό ποδόσφαιρο. Οι μεν Σοβιετικοί συντρίβοντας την Ουγγαρία του Ντέταρι 6-0, οι δε Δανοί με τρεις νίκες, οι δύο εκ των οποίων ήταν πειστικότατες (ένα ανελέητο 6-1 κόντρα στην παραδοσιακή Ουρουγουάη του Φραντσέσκολι, κι ένα άνετο 2-0 επί της κραταιάς Γερμανίας). Επίσης, το Μαρόκο: η πρώτη αφρικανική ομάδα που κάνει τόσο αισθητή την παρουσία της και περνάει γύρο, τερματίζοντας πρώτη σε έναν όμιλο που περιλάμβανε Αγγλία, και τις semifinalists των τελευταίων Μουντιάλ και Εuro, Πολωνία και Πορτογαλία.

ΠΛΗΝ

  • Οι Γερμανοί (αιωνίως…). Με επιεικώς μέτρια πρώτη φάση (μόλις μία νίκη), περνούν με γκολ στα τελευταία λεπτά το Μαρόκο, κερδίζουν στα πέναλτι το καλύτερο Μεξικό, υποτάσσουν την κουρασμένη Γαλλία με δύο ευκαιρίες μόνο και φτάνουν στο σημείο να αγγίξουν το τρόπαιο. Ε, όχι! Θα πήγαινε πολύ
  • Η κάτοχος Ιταλία. Απλώς απογοητευτική.
  • Η διαιτησία: ακυρώνεται κανονικότατο (και ωραιότατο) γκολ της Ισπανίας στον αγώνα της με τη Βραζιλία, ο Φρέντρικσον μοιάζει να έχει ξεχάσει τι θα πει οφσάιντ σταματώντας την επελαύνουσα ουκρανοκεντρική ΕΣΣΔ απέναντι στους Βέλγους στη φάση των 16,  (και κυρίως) ο Τυνήσιος  Μπιν Νάσερ δεν βλέπει το χέρι του θεού και αγνοεί τον έξαλλο Σίλτον.
  • Η παραπλανητική σκιά (ειδικά στο «Αζτέκα», το πολύ φως, τα ωράρια των μεταδόσεων (διαφορά ώρας γαρ), οι κουρασμένοι μεταδίδοντες. Έπεσε πολύ ξενύχτι και κονσέρβα, ενώ τα βίντεο, που τότε πρωτοέκαναν αισθητή την παρουσία τους στην Ελλάδα, πήραν φωτιά.

ΓΚΟΛ:

Το γκολ του αιώνα αιώνα, φυσικά, αλλά και η κάτι σαν προσομοίωσή του, λίγες μέρες μετά, στον ημιτελικό Αργεντινή-Βέλγιο. Επίσης ο απίθανος συνδυασμός Ζούνιορ-Μίλερ-Καρέκα στον προημιτελικό Βραζιλία-Γαλλία, το εκπληκτικό γυριστό του Νεγκρέτε στο Μεξικό-Βουλγαρία και οι σουτάρες του Ζοσιμάρ, στους αγώνες με Β.Ιρλανδία και Πολωνία, και του Ρατς στο ΕΣΣΔ-Γαλλία.

ΚΑΝΟΝΙΑ:

Ο Γκάρι Λίνεκερ πρώτος σκόρερ, ο Μαραντόνα ο ίδιος, ο μετέπειτα κάτοχος της χρυσής μπάλας Μπελάνοφ ,ο αξιόπιστος Βαλντάνο, ο γύπας Μπουντραγένιο που ξέσπασε πάνω στη Δανία, βάζοντας τέσσερα γκολ, ο ηγέτης της Βερόνα Έλκιερ, ο εξαιρετικός Καρέκα, ο Πλατινί που κάλυπτε την επίμονη μετριότητα της γαλλικής επίθεσης, ο Αλτομπέλι, όαση στην ιταλική ξηρασία…

ΚΕΡΒΕΡΟΙ:

Μάλλον κανείς: ο Πούμπιδο απλώς επαρκής, ο Σουμάχερ στα τελειώματα, ο Κάρλος κλασικός Βραζιλιάνος τερματοφύλακας εκείνης της εποχής (καμία σχέση με τον Ζούλιο Σέζαρ…), ο Ζοέλ Μπατς μετά το ματς της ζωής του κρέμασε την ομάδα του, ο μέγας Ντασάεφ την πιο κρίσιμη στιγμή έφαγε τέσσερα γκολ. Αν έπρεπε να διαλέξω έναν θα ήταν ο στιβαρός ξανθός κατσαρομάλλης Βέλγος Ζαν-Μαρί Πφαφ.

ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΤΩΝ ΠΑΓΚΩΝ:

Ο Μπόρα Μιλουτίνοβιτς ξεκινάει από το Μεξικό τη μουντιαλική του περιπλάνηση (που θα έχει πέντε σταθμούς σε όλες σχεδόν τις ηπείρους), ο Σαντάνα με τον Μπέαρζοτ αποτυγχάνουν, ο Μπεκενμπάουερ εκκολάπτεται, ο Λομπανόφσκι δεν προχωράει όσο θα μπορούσε, ο Πιόντεκ μένει στο υπερθέαμα της πρώτης φάσης και ταπεινώνεται από τον παππού Μουνιόθ, που σκοντάφτει στους Βέλγους του  επίσης γηραλέου Τάις.  Νικητής ο αποτελεσματικά δουλικός απέναντι στις ορέξεις του Μαραντόνα Κάρλος Μπιλάρδο.

ΕΚΠΛΗΞΗ:

Το Βέλγιο. Με μέτρια πρώτη φάση, καταφέρνει να αποκλείσει ΕΣΣΔ και Ισπανία φτάνοντας ως τους 4, παίζοντας ωραίο ποδόσφαιρο (είχε Κέλεμανς, Γκέρετες, Βαν ντερ Έλστ και τον νεαρότατο Σίφο σε τρελά κέφια), αλλά και ευνοούμενο από τύχη και διαιτησία.

ΜΟΡΦΑΡΕΣ:

Ο ουρουγουανός σφάχτης Μπόζιο, που αποβάλλεται με το που ξεκινάει ο αγώνας του, ο αργεντίνος Μπατίστα με τη μουσάκλα, ο χαιτάς Ροστό, ο μουστακαλής Αλεμάο, οι χωριστράκηδες Σοβιετικοί. Αγνές φυσιογνωμίες πριν από την επέλαση του lifestyle στο χώρο του ποδοσφαίρου.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ:

Ο Μανόλης Μαυρομάτης περιγράφει παράδοξα και παράταιρα ψύχραιμα το γκολ του αιώνα, ο Νίκος Κατσαρός χάνει δικαιολογημένα αρκετές φορές την ψυχραιμία του με όσα πράγματα και θάματα βλέπει στο Γαλλία-Βραζιλία, ο γαλλοαγγλόφιλος Διακογιάννης υποφέρει στον τελικό Αργεντινή-Γερμανία (πού οι κραυγές που έβγαζε όταν το 1982 σκόραραν ο Ρόσι και ο Ταρντέλι).

Το Σαββατοκύριακο: Ιταλία 1990

Γκολ του αιώνα:

Advertisements

6 Σχόλια

  1. αξέχαστη στιγμή του αξέχαστου Στράτου Σεφτελή από το Μουντιάλ του ’94
    αγώνας Βουλγαρία-Νιγηρία, ανάκρουση των εθνικών ύμνων και η κάμερα κάνει τράβελινγκ, πρώτα στους Βούλγαρους που είναι οι περισσότεροι μετρίου αναστήματος και στραβοχυμένοι, ξύνονται στον εθνικό τους ύμνο κτλ.
    και μετά στους Νιγηριανούς που είναι όλοι ντερέκια, στημένοι κλαρίνο και τραγουδάνε δυνατά τον εθνικό τους ύμνο.
    Η διαφορά είναι εμφανής και δεν ξεφεύγει του διαμόνιου σπορτκάστερ ο οποίος σχολιάζει
    «Και βλέπετε τη διαφορά στη σωματική διάπλαση των δύο ομάδων… Είναι πραγματικά ΒΡΑΧΥΣΩΜΟΙ αυτοί οι Νιγηριανοί»
    (για όποιον δυσκολεύεται να το καταλάβει ο ΣΣ παρετυμολόγησε το Βραχύσωμος ως «σώμα σαν βράχος») :))))

  2. :D.
    Ευχαριστούμε, Νίκο, αλλά κάνε υπομονή!
    O μεγάλος Στράτος Σ. θα κατέχει περίοπτη θέση στα επόμενα δύο αφιερώματα, παρέα με τον Παύλο Γερακάρη (Μιλά, Μιλά, μίλησε ο Μιλά) και τον Μπάμπη Κουβαράκη (που μπέρδευε τις ταμπέλες των αλλαγών με την ένδειξη για τον έξτρα χρόνο).
    Ανάλογες αναμνήσεις θα είναι πολύτιμες.

  3. στα καλυτερα γκολ, επιμενω οτι το πρωτο του Μπελανωφ κοντρα στο Βελγιο ηταν σχεδον οσο καλο και του Μαραντονα. Ωραια αναμνηση ειναι και το χαστουκι του Μπερτχολτ σε καποιον Μεξικανο, που αφησε την ομαδα του για 1 1/2… See more ημιχρονο και μια παραταση με δεκα παικτες. Για τους τερματοφυλακες, αδικειται ο Σουμαχερ, που στα νοκ αουτ ειχε κατεβασει τα ρολα, αν και ηταν απροσμενα κακος στον τελικο, ενω καλος ηταν και ο τερματοφυλακας του Μαρουκου, ο Ζακι.Στα πλην, μην ξεχασουμε τον ντοπαρισμενο Ισπανο, που η ΦΙΦΑ τον αφησε παρολ αυτα να παιξει κοντρα στη Δανια.

    Στις μεταδοσεις, ανεπαναληπτος ηταν ο Μαυροματης οταν περιεγραφε Μαροκο: με γλωσσα πολυβολο να αραδιαζει ολη την εντεκαδα καθως κανανε πασιτσες, και μετα απο μια μακρυνη μπαλλια στον εξτρεμ τους: «Μπου-ντερ-μπα-λλλααα» (κανει ριμα με το χαλαρα, τουλαχιστον ο ΜΜ ετσι το ελεγε)

  4. να προσθεσω κατι απο Γερακαρη στο μουντιαλ του 2002: οι τουρκοι ειχαν εναν με ξυρισμενο κεφαλι ονοματι Χασαν Σας. Τον οποιον ο Γερακαρης ξαναβαφτισε αρχικα Σαν, μετά Σαν Χασαν, μετα Χασαν Σαν («το ιδιο κανει», επεξηγησε) και ουτε μια φορα δεν τον ειπε με το ονομα του τον ανθρωπο

  5. Μερικές ακόμα αναμνήσεις:

    -ένα απρόσμενο και εμπνευσμένο γκολ ήταν η κεφαλιά-ισοφάριση του Νάσκο Σιράκοφ στον εναρκτήριο ματς, στη γωνία του -επίσης λίγου- Τζιοβάνι Γκάλι (ο Τζοφ πρέπει να χε φτάσει πια στα 45). Βέβαια θυμόμαστε τον σκόρερ κυρίως το ΄94, όταν και η πτώση του Υπαρκτού του επέτρεπε να φορά κρεμαστό σκουλαρίκι-σταυρουδάκι (ή κεραυνό). Δυστυχώς τα ‘χουμε χάσει αυτά πια με τις πολιτικές ορθότητες.
    -πάνω στο σχόλιο περί Μαρόκου και Μ.Μ., θυμάμαι ότι κάποια φορά του ξέφυγε και ξεστόμισε ένα «Μπουντερμπαλαλά!!», σε extended version. Το Μαρόκο έπαιξε στο 2ο ματς με την Αγγλία (0-0) και οι Άγγλοι οπαδοί, σοκαρισμένοι από το θέαμα, φώναζαν στους δικούς τους «All We Are Saaaying, Is Give Us a Goal», στο ρυθμό του Give Peace A Chance. Είχε προηγηθεί το 0-1 από την Πορτογαλία, που τους είχε με το ένα πόδι εκτός. Τελικά σώθηκαν με το 3-0 στους -σταθερά λίγους έκτοτε- Πολωνούς.
    -όντως η σουτάρα του Μίτσελ -πρώτα στο οριζόντιο και μετά μισό μέτρο μέσα- ήταν γκολάρα. Τελικά κι οι Βραζιλιάνοι τα έχουν κάνει τα σκανδαλάκια τους, κι ας μεμψιμοιρούν συχνά..
    -νομίζω με παρόμοιο τρόπο, σουτ του Αλτσαμέντι στο δοκάρι και μετά λίγο μέσα από τη γραμμή, είχε ανοίξει το σκορ η Ουρουγουάη με τη Γερμανία. Τρελό πανηγύρι. Οι Γερμανοί ισοφάρισαν, φυσικά, στα τελειώματα
    -το πενταπλό-εξαπλό ριπλέι στα γκολ, φαινόταν τότε μαγικό, ειδικά εκείνο με την ανάποδη γωνία, είχαμε μείνει άφωνοι με αυτή την τεχνολογική εξέλιξη. Σταδιακά το βαρεθήκαμε -εννοώ όσο προχωρούσε η διοργάνωση.

    εύγε Τρύφωνα, τα ξαναλέμε το σ-κ!

  6. α, και να μην ξεχασουμε ενα θλιβερο καταλοιπο που μας αφησε το μουντιαλ του 86, που ευτυχως μοιαζει να εχουμε αφησει πισω μας: το mexican wave, «ολα» κατα τους ελληνες σπορτκαστερ. Ηταν παντελως ανοητο και ξενερωτο απο την πρωτη στιγμη, κι ειναι προς τιμην των ευρωπαιων χουλιγκανων οτι το αντιμετωπισαν με καχυποψια ή και εχθροτητα απο την πρωτη στιγμη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: