Πώς θα ζήσουμε μαζί;

Του Παναγή Παναγιωτόπουλου

Πώς συνεισφέρεις χωρίς να προσθέτεις θόρυβο και καταστροφολογία, χωρίς να παίζεις τον νάρκισσο διανοούμενο που «δεν σιωπά»; Μετά την χρεοκοπία και την in extremis αποφυγή της δίνης της στάσης πληρωμών, υποχρεούμαστε, πιστεύω, να μιλάμε υπό αίρεση. Να αναζητούμε μινιμαλιστικά μια δημοκρατία ξανά ενιαία και πολύμορφη, ευρύχωρη για όλους και τις ανάγκες τους, μια χώρα που θα έχει ανακτήσει ορθολογικά το βιοτικό της επίπεδο. Μια κοινωνία που θα μας επιτρέπει και στο μέλλον να διαφωνούμε, να ανταγωνιζόμαστε για όσα μας χωρίζουν. Μπορούμε; Υπό ορισμένες αναπόδραστες κοινωνικές προϋποθέσεις, ίσως μπορούμε:

1: Tο σώμα. Χωρίς το βιολογικό υπόστρωμα κάθε δικαιώματος και προσδοκίας δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική κοινωνία της ευμάρειας, μόνον αυταρχικές εκτροπές ή μαφιόζικη διοίκηση της επιβίωσης. Χωρίς τα σώματα μας, ακέραια και ελεύθερα, καμία ισότιμη συμβίωση δεν είναι εφικτή. Τα τελευταία χρόνια η αξία της ζωής διακυμαίνεται σαν «ελληνικό ομόλογο» και αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Οι αναλύσεις περί «μέσων-σκοπών», εμμένειας της βίας στο «πολιτικό» μπορούν, για λίγο ίσως, να περιμένουν.

2: Να υφάνουμε εκ νέου πλέγματα του κοινωνικού δεσμού. Η κοινωνική συνύπαρξη πάσχει από την μη-έμπρακτη τήρηση αφηρημένων κανόνων αλλά και από την απουσία διαδικασιών που θα επιβεβαιώνουν την κοινωνία ως σχέση: μπορούμε να το βρούμε μέσα στη καθημερινή εμπειρία, εκτός του οικογενειακού κύκλου, με συλλογικά έργα. Η κοινωνική επινοητικότητα, το πέρασμα σε ένα «δοτικό εγώ», θα μείωνε την οδύνη της κρίσης και θα διάνοιγε πεδία κοσμοπολιτικών εμπειριών, διαγενεακής συνάντησης, αλληλοεκπαίδευσης, ιδεολογικά απροϋπόθετης αλληλεγγύης έξω από κάθε αγοραία λογική. Θα μπορούσαν τα συνδικάτα, που έσπευσαν να αυτό-εξαιρεθούν από τον αναστοχασμό στο οποίον βρισκόμαστε όλοι, να επινοήσουν και νέες μορφές αγώνα υπέρ εκείνων οφείλουν να εκπροσωπούν. Ίσως ακούγεται αφελές αλλά ποιος θα αρνιόταν να συμμετάσχει σε μια συντεταγμένη και παραγωγική «τράπεζα χρόνου» υπέρ εκείνων των συνταξιούχων που πλήττονται;

3: Από-ιδεολογικοποίηση της δημόσιας ομιλίας. Είναι ώρα οι διαμορφωτές γνώμης να πάψουν να χρησιμοποιούν καθαγιασμένα ιδεολογικά φορτία για να υπηρετήσουν στενά συμφέροντα, ή, συγκεκριμένες πολιτικές επιδιώξεις. Ας γίνουμε κάπως επιφυλακτικοί κάθε φορά που ο «Λαός» προβάλλεται ανέξοδα για να υποστηρίξει μια «παύση» πληρωμών χωρίς περεταίρω διευκρινήσεις, ή όταν το «Έθνος» καλείται να θυσιαστεί σαν να αποτελείται από απολύτως όμοιους και ίσους ανθρώπους. Καμία πολιτική δεν είναι άμοιρη ιδεολογίας, ωστόσο η ιδεολογία μπορεί όταν εντατικοποιείται η χρήση της και διαστρέφεται η αναφορά της σε στενά ιδιοτελείς επιδιώξεις να γίνει ο απόλυτος μηχανισμός αποπολιτικοποίησης. Ας μην υποκύψουμε επίσης στην καταδίκη της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας στο όνομα ενός « ενός αγνού, φτωχού, σεμνού-ταπεινού, κάποτε, λαού», συνθηματολογία που εν πολλοίς μας έφερε ως εδώ.

4. Η κρίση δεν θα ξεπεραστεί χωρίς μια συνεκτική, ευρύχωρη και επιστημονικά έγκυρη αφήγηση, η οποία καλείται να αντικαταστήσει τον ζόφο εκείνων των δυναστικών και χρεοκοπημένων ΜΜΕ που μόνον ωρύονται , που τη μια κυνικά ντοπάρουν τον θυμό μας και την άλλη τελετουργικά μας κλειδώνουν στους εαυτούς μας.

Advertisements

6 Σχόλια

  1. Η «κρίση» των καπιταλιστών είναι απλά μια πρόφαση προκειμένου να καταστήσουν ακόμα πιό φθηνούς τους εργαζόμενους και να αυξήσουν τα υπερκέρδη τους. Ανθρώπινος καπιταλισμός δεν είναι δυνατόν να υπάρξει, μόνος δρόμος για να δει άσπρη μέρα ο κοσμάκης είναι να τον πετάξει στα σκουπίδια της ιστορίας, όπου πλέον είναι η θέση του και να πάρει στα χέρια του τα μέσα μαζικής παραγωγής, ώστε επιτέλους να μπορέσει να απολαύσει τον πλούτο που παράγει, απαλλαγμένος από τα παράσιτα που τον εκμεταλλεύονται.

  2. Παραθέτουμε ένα προφητικό και αρκετά επίκαιρο άρθρο του αειμνήστου Γέροντος Θεόκλητου Διονυσιάτου που δημοσιεύτηκε στον Ορθόδοξο Τύπο στις 23 Νοεμβρίου 2001 και που αναφέρεται στην εισβολή των λαθρομεταναστών στην Ελλάδα.
    Το άρθρο του Γέροντος Θεόκλητου είχε τίτλο:

    «Μελαγχολικαί ενοράσεις»

    Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, μεταξύ άλλων, λέγει, ότι «οι Μοναχοί είναι οι κήρυκες της ερχομένης Βασιλείας, οι προφήται της Καινής Διαθήκης». Την φράση αυτη μού θύμισαν κάποιες συζητησεις, πού είχα τελευταίως με τρεις φίλους ησυχαστές, πού και οι τρείς, ωσάν από προφητική διαίσθηση, ισχυρίζοντο για την επέλευση απιθάνων εθνικών καταστάσεων. Και ποιές καταστάσεις είναι αυτές; Ότι, ταχα, η Ελλάς, σταδιακώς, δεν θά συρρικνωθεί μέν εδαφικώς, αλλά θά κατακτηθεί εκ των ένδον από τό Ισλάμ! Και εστήριζαν τον ισχυρισμόν των, στις ηλεγμένες πληροφορίες, όπως έλεγαν, πού τούς μετέδιδαν παλαιοί φίλοι τους κορυφαίων πολιτικών θέσεων, πού τούς επεσκέπτοντο στην Ερημο τού Αθωνος ή τους έγραφαν.
    Και στην ερώτησή μου· Ο Θεός θά επιτρέψει την αντικατάσταση της αγίας Εκκλησίας Του, πού «επεριποιήσατο τώ ιδίω Αίματι», μέ τόν σκοτεινό και δαιμονικόν μουσουλμανισμόν μέσα στην Τοπική Ορθοδοξία της Ελλάδος; Μού απήντησαν με ένα στόμα ότι, ο Θεός θα το επιτρέψει εξ αφορμής τής εκτεταμένης αμαρτίας. Καί ανεφέρθησαν στους βυζαντινούς ρωμηούς, πού δεν
    μετανοούσαν.
    Και όταν πάλιν τους ερώτησα· πώς θα συμβεί αυτό και πότε και τί θά γίνουν οι Έλληνες; Απήντησαν, ότι ήδη ενεργείται η άλωση με τα 2-3 εκατομμύρια των μωαμεθανών, πού ονομάζονται μετανάστες, καί πού θα στερεώνονται σταδιακώς μέ τήν ελληνικήν ιθαγένεια, πού θά τούς χορηγεί ευχαρίστως τό Κράτος, δηλαδή η άθεη κυβέρνηση.

    Οι δε Έλληνες βαθμιαίως θά γίνουν μειονότης, έως ότου θά μείνουν ελάχιστοι χριστιανοί ως…δείγμα. Μή απορείς, πάτερ Θ., έσπευσαν να εξηγήσουν, αυτήν τήν τραγωδία του λαού μας. Πολλοί θά αποδεχθούν τον μουσουλμανισμόν αβιάστως. Αλλοι, με κάποιαν βίαν ποικίλης μορφής. Και άλλοι «χριστιανοί» θα μεταναστεύσουν σέ χριστιανικές χώρες, μή δυνάμενοι νά συμβιώσουν με τους βαρβάρους αυτούς, πού τους χρησιμοποιεί ο Θεός ως μέσον παιδαγωγίας, όπως ανά τους αιώνες ενεργούσε στούς Ισραηλίτες και στους χριστιανούς, πού δεν μετανοούσαν για τίς αμαρτίες τους. Παράδειγμα ο Κατακλυσμός, τα Σόδομα, ο Ελληνισμός της Ανατολής, το
    Βυζάντιον.
    Αυτά όλα με είχαν συντρίψει ψυχικώς και σκεφτόμουνα, τάχα θά επιτρέψει ο Θεός αυτήν την ασύλληπτον συμφοράν; Επηκολούθησε σιωπή για αρκετή ώρα. Στη συνέχεια, έθεσα το ερώτημα·

    Πατέρες άγιοι και αδελφοί, φανταζεσθε σείς, πώς θα ανεχθεί ο Κύριος τίς μουσουλμανικές δαιμονικές θυσίες, αντί των ορθοδόξων θυσιαστηρίων; Τότε ένας ησυχαστής μου υπενθύμισε την περίπτωση του ασκητου πού, μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως, είδε επάνω στήν αγία Πρόθεση ερειπωμένου Ναού, μία γουρούνα με τα νεογνά της και άρχισε να κλαίει και νά οδύρεται. Τότε ενεφανίσθη Αγγελος Κυρίου και του λέγει· Αββά, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν; Και ο Αγγελος εγένετο άφαντος.
    Η συζήτηση κράτησε περισσότερον από δύο ώρες, οπότε οι ησυχαστές ανεχώρησαν και μου ετόνισαν να ευχαριστώ τον Κύριον γιά όσα επιτρέπει να γίνωνται εξ αγάπης και για την σωτηρίαν τών ψυχών. Και να μή παρασύρομαι συναισθηματικώς από την επιφάνεια τών γεγονότων, αλλά να εισδύω στήν ουσίαν των, αφού είναι δεδομένον, ότι «ο Θεός αγάπη εστί».

    Κι έμεινα μόνος…
    Μέσα στον συγκλονισμό μου γιά τήν τραγωδία του λαού μας, τόν κλαυθμόν και τους στεναγμούς μου προς τον πανυπερεύσπλαγχνον Θεόν, άρχισα να μελετώ όσα είπαν με βεβαιότητα οι όσιοι εκείνοι ερημίτες και άνθρωποι τού Θεού και να αναλύω λογικώς τούς ισχυρισμούς τους.
    Παρ ότι καμιά ανησυχούσα φωνή δεν ακούεται, όμως, κάποια σποραδικά δημοσιεύματα προ μηνών στον γρηγορούντα «Ορθόδοξον Τύπον» ήρχοντο να επαληθεύσουν σχεδόν τούς ισχυρισμούς των φίλων μου ησυχαστών. Και μάλιστα κάποια δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών, πάλιν στον
    «Ο.Τ.» από σώφρονες χριστιανούς, θεολόγους καί συγγραφείς, οι οποίοι με πειστικά επιχειρήματα κατέληγαν στα ίδια συμπεράσματα, πού εβασίζοντο σέ αντικειμενικά στατιστικά στοιχεία.
    Αλλά το σκάνδαλον ευρίσκεται στήν σιωπήν των κοινής πληροφορήσεως μέσων, των λεγομένων μαζικής ενημερώσεως. Ομως, όσον και αν φαίνεται περίεργη η βαθειά σιγή επί ενός βοώντος εθνικού κινδύνου, το φαινόμενον δέν είναι ανεξήγητον. Πρόκειται περί σχεδόν καθολικής πωρώσεως τών συνειδήσεων. Και είναι ιστορικώς αποδεδειγμένον, ότι όταν η αμαρτία καθολικοποιείται, γενικεύεται, ακολουθεί, δίκην συνδρόμου, η άγνοια του κακού.
    Ιδού η απόδειξη· Οταν ο Θεός είχεν αποφασίσει τόν Κατακλυσμόν, με το αιτιολογικόν· «Ου μή καταμείνη το πνεύμα μου εις τους ανθρώπους του τους, διά το είναι αυτούς σάρκας», έδωκεν εντολήν στον δίκαιον Νώε νά κατασκευάσει την Κιβωτόν. Ειργάζοντο οι τεχνίτες επί ένα χρόνον. Βλέποντες οι απονεκρωθέντες αμαρτωλοί την κατασκευαζομένην Κιβωτόν και τον σκοπόν, πληροφορούμενοι, έλεγαν· και τί κάνουμε ώστε να πνιγούμε; Και όταν οι Αγγελοι είπαν στον δίκαιον Λώτ νά ειδοποιήσει τους συγγενείς του, γιατί θα έριχναν φωτιά να κάψουν τά Σόδομα, όλην την Πεντάπολιν, οι συγγενείς του γελούσαν με τόν γέροντα· και τί κάνουμε, ώστε νά μάς κάψει ο Θεός;
    Το ίδιο συμβαίνει και τώρα, σέ κάποιο μέτρο· το σύνδρομο της πωρώσεως. Καμμία εφημερίδα δέν έγραψε για τον εθνικόν κίνδυνον μέ εξαίρεση την πολύτιμη ορθόδοξη έπαλξη, τον «Ορθόδοξον Τύπον», πού, και μόνον γιατί από ένα χρόνο σχεδόν σαλπίζει, το σάλπισμα τής μετανοίας, αξίζει τον έπαινον τής Εκκλησίας και την εκ Θεού δικαίαν μισθαποδοσίαν.
    Οι απόψεις και οι απελπιστικές ενοράσεις των αγίων εκείνων ερημιτών, όσον και αν δεν είναι αποδεικτικές, δεν στερούνται, όμως, σέ κάποιον βαθμόν, πειστικότητος, γιατί βασίζονται σε απτά δεδομένα, ένα των οποίων, είναι οι ενεργούμενες αμαρτίες αγνοουμένης τής μετανοίας, σ όλην την Ελλάδα, παρά τις ελάχιστες νησίδες χριστιανικής ζωής και ηθικής αντιστασεως. Δεύτερον ότι, ο προφητικός λόγος «αμαρτίαι, έθνη ελαττονούσι», έχει πολλάκις επαληθευθεί.
    Τρίτον, στην δραστηριότητα τής αμαρτίας, περιλαμβάνονται και οι ένα εκατομμύριον εκτρώσεις κάθε τριετίαν· οι υπερτερούντες θάνατοι των γεννήσεων· ναρκωτικά καί άλλες ηθικές πληγές. Και τέλος, τό κυριώτερον, είναι τα τρία σχεδόν εκατομμύρια των νομιμοποιουμενων μουσουλμάνων, πού αυξάνονται και πληθύνονται με ταχύτατους ρυθμούς, ένα φαινόμενον, πού ερμηνεύει και τις απόψεις των ησυχαστών, των μουσουλμανων ενεργούντων ως οργάνων ασυνειδήτων του Θεού.
    Οπως επίσης ασυνείδητα όργανα —όχι ανεύθυνα, βεβαίως— είναι οι άθεοι κυβερνήτες μας, πού υποδέχονται τους δεδηλωμένους εχθρούς του Εθνους μας, για να μή κατηγορηθούν, ταχα, ως ρατσιστές ή εθνικιστές. Αυτή η καραμέλλα έχει πολύ πέραση στην εποχή μας, μεταξύ τών επιπολαίων και αθέων, πού γίνονται καταγέλαστοι με τις παραδοξολογίες των.
    Παράδειγμα, «τό αλβανάκι» πέρυσι και τώρα η γερμανιδούλα του Βόλου, πού αν είναι διαποτισμένοι, ο πρώτος από τόν αλβανικόν ανθελληνικόν σωβινισμόν και η δεύτερη πιστεύει στό γερμανικό «ούμπερ άλλες» τότε, στά χέρια των το ελληνοχριστιανικόν σύμβολον η γαλανόλευκη μέ Σταυρόν, είναι τιμωρία, δεν είναι τιμή! Είναι αντίφαση.

    Τώρα το πρόβλημα, το παμπρόβλημα, είναι η αλλοτρίωση του ελλαδικού χώρου, κατά παραχώρηση Θεού, για την αμετανοησία τών πιστών. Οπότε αβιάστως ανακύπτει η υποχρέωση της ποιμαινούσης Εκκλησίας νά κηρύξει μετάνοιαν στόν λαόν. Αλλοιώς; «Εάν μή μετανοήτε, πάντες ωσαύτως απολείσθε» (Λουκ. ιγ´ 3). Το γάρ στόμα Κυρίου ελάλησε ταύτα.

  3. Αξιοπερίεργο είναι πώς ο χριστιανισμός, από «θρησκεία της αγάπης» μετατρέπεται σε βήμα μισαλλοδοξίας και μάλιστα δια στόματος (και πράξεων ενίοτε) των λειτουργών του. Ευτυχώς, οι φωνές για το χωρισμό του κράτους από την εκκλησία πληθύνονται. Ας πληρώσει τους φόρους που οφείλει,ας περιορισθεί στους αμνούς της κι ας πάει στο καλό.

  4. Η Εκκλησια πρατει πλουσιο φιλανθρωπικο εργο(πχ ολα τα γηροκομεια στην Τριπολη ειναι της Εκκλησιας,ουτε ενα δεν ειναι κρατικο!),στην εκκλησια βεβαια υπαρχουν και ατομα που εχουν πραξει ασελγειες(Γνωρίζεις ότι, αυτό πού είδες, είναι πιο ευάρεστον στόν Κύριον από την αναξιότητα τών ιερέων, πού λειτουργούσαν;) και οικονομικες παραβασεις π.χ Βατοπαιδι. Επειτα η Εκκλησια εχει δωρισει μεγαλο μερος της περιουσιας της στο κρατος,αλλα ταυτοχρονα υπαρχουν και αδικες διεκδικησεις και απο την πλευρα κληρικων της. Απλα δεν μπορει να λεμε φορολογηση της εκκλησια ετσι απλα,υπαρχουν ενορειες που προσφερουν φιλανθρωπικο εργο με τα χρηματα που συγκεντρωνουν οπως και αντιθετες περιπτωσεις.

    Απο πνευματικης πλευρας:»Ποιος δεν θελει ελευθερια;Ολοι τη θελουν, αλλα πρεπει να ξερεις σε τι συνισταται και πως αποκταται.Για να γινεις ελευθερος,πρεπει να δεσμευσεις τον εαυτο σου .Οσο περισσοτερο δεσμευεις τον εαυτο σου, τοσο μεγαλυτερη ελευθερια θα εχει το πνευμα σου…Πρεπει να δεσμευεις τα παθη μεσα σου, για να μην κυριευσουν το πνευμα σου,πρεπει να δεσμευεις τον εαυτο σου,για να μην αδικησεις τον πλησιον σου…Συνηθως οι ανθρωποι ζητουν την ελευθερια,για να κανουν οτι »θελουν».Αυτο,ομως,δεν ειναι ελευθερια,αλλα η εξουσια της αμαρτιας επανω σου.Η ελευθερια να αμαρτανεις-να εισαι ακρατης στην τροφη και να μεθας, να μνησικακεις,να εκβιαζεις,να σκοτωνεις ή να κανεις κατι παρομοιο-ολα αυτα δεν ειναι ελευθερια,αλλα δουλεια,καθως ειπε ο Κυριος:<>.Πρεπει να προσευχεσαι πολυ,για να ελευθερωθεις απο τη φοβερη αυτη δουλεια.Εμεις πιστευουμε οτι η αληθινη ελευθερια εγκειται στο να μην αμαρτανεις ,στο να αγαπας τον Κυριον και τον πλησιον σου με ολη την καρδια σου και ολη τη δυναμη σου.»Η αληθινη ελευθερια ειναι η διαρκης διαμονη εν τω Θεω».(Αγιος Σιλουανος ο Αθωνιτης.)
    »Ειναι μεγαλη η διαφορα αυτου που πραγματικα Θελεις απο αυτο που νομιζεις οτι θελεις»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: