Μελαγχολικά επίκαιρο: τι ζητούσαν οι διευθυντές διδασκαλείων το… 1930

«Εξακριβώνοντας μια εποχή» σκοντάψαμε στις προτάσεις για την παιδεία των διευθυντών διδασκαλείων σ’ένα συνέδριο του 1930. Πριν προσπεράσω τη φαινομενικά βαρετή απαρίθμηση των αιτημάτων, πρόλαβε να μου δημιουργήσει σοκ  η θλιβερή επικαιρότητα όσων ζητούσαν.

  • Να δοθεί πλήρης ελευθερία στο δάσκαλο για την εκλογή της ύλης με τη συμμετοχή του συλλόγου των διδασκόντων.
  • Να δοθεί μεγαλύτερη ελευθερία στην επιλογή πειρισσότερων βιβλίων.
  • Να μην αποτελεί το πρόγραμμα ζήτημα κεντρικής ρύθμισης αλλά να βγαίνει με τη συνεργασία των δασκάλων στο κάθε σχολείο.
  • Να καταργηθούν τα Θρησκευτικά.
  • Να ληφθεί στο πρόγραμμα μέριμνα, ώστε οι δάσκαλοι να μπορούν να αντιμετωπίζουν τις περιπτώσεις των ξενόφωνων παιδιών στα σχολεία.

80 χρόνια μετά, τίποτα από τα παραπάνω δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν φαίνεται να είναι πιθανό να αλλάξει. Η λογική  της ακινησίας, η απροθυμία του εκσυγχρονισμού, η πιο καταπιεστική εκδοχή του παρεμβατικού κράτους, η διαβρωτική παρουσία του συντηρητισμού  κάνουν ακόμα επιδείξεις ισχύος. Και φτάνει κανείς στο σημείο να φαντάζεται πως ακόμα και το 2090 τα αιτήματα θα παραμένουν εκκρεμή και επίκαιρα.

[Από τη συμβολή του Αλέξη Δημαρά («Η εκπαίδευση 1922-1940») στον έβδομο τόμο της Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού,Αθήνα 2003,  σ. 205]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: