Νόμος είναι το δίκιο της αγέλης!

Του Μαριάμπα

Η Αθήνα μπορεί στα μάτια ενός ξένου να φαίνεται σα μια πόλη γεμάτη βία, χωρίς ασφάλεια, μια πόλη υψηλής επικινδυνότητας. Ωστόσο στην κανονικότητα μιας φυσιολογικής μέρας ο καθένας, μόνος του ή με την παρέα του, μπορεί να τριγυρίσει σχεδόν παντού χωρίς να βιώνει αισθήματα φόβου, όπως θα γινόταν σε άλλες μεγαλουπόλεις, π.χ. Λονδίνο, Νέα Υόρκη κλπ.

Η κατάσταση όμως αλλάζει όταν το λόγο παίρνουν οι αγέλες. Έτσι και προχτές  οι αγέλες βγήκαν για άλλη μια φορά στους δρόμους της πόλης˙ μπουλούκια της κουκουλοφόρας βίας που ορμούν, χτυπούν και κρύβονται. Απέναντί τους δεν υπάρχουν άνθρωποι, μόνο άλλοι. Δεν υπάρχουν πρόσωπα, μόνο «εκπρόσωποι», δεν υπάρχουν ψυχές, μόνο «εκφραστές». Έστι έσβησαν τρεις άνθρωποι. Ως «εκπρόσωποι» και «εκφραστές».

Αυτή η αγελαία βία δεν είναι τωρινή, τη ζήσαμε το Δεκέμβρη του 2008 και σε δεκάδες άλλες περιπτώσεις από τότε μέχρι σήμερα, σε γήπεδα και γειτονιές, σε πλατείες, δημόσια κτίρια και τόπους εργασίας. Άρχισε να γίνεται ένα με τη καθημερινότητά μας. Τη μια δικαιολογούνταν ως «αναμενόμενη» έκφραση αντίδρασης στην οικονομική και πολιτική εξουσία, την κρατική βία, τη διαφθορά και την ανεξέλεγκτη δράση των κάθε είδους «σύννομων» συμφερόντων. Την άλλη ως «παθολογική αγάπη» για την ομάδα, την τρίτη ως «πατριωτική αντίδραση» για την «κατάληψη» της πατρίδας από μετανάστες. Χωρίς καλά καλά να το καταλάβει, μια ολόκληρη κοινωνία αποδέχθηκε τη κατάσταση αυτή ως «ένα ακόμα από τα φαινόμενα του καιρού μας» και, αντί να ανατριχιάσει, χασκογέλασε με την ευφυή διαφήμιση.

Advertisements

6 Σχόλια

  1. Δεν βιωνεις αισθήματα φόβου στις μεγαλουπόλεις που ανέφερες. Κάθε άλλο μάλιστα. Βιώνεις αισθήματα ελευθερίας, και ικανοποίησης, βρίσκεις κάθε στιγμή ενδιαφέρουσες πληροφορίες και συμβάντα, ανακαλύπτεις την αξία των κανόνων συμβίωσης των ανθρώπων, διότι κάθε στιγμή είναι πιο ανάλαφρη, πιο ωραία, πιο ζωντανή, πιο χαρούμενη.
    Εκτός αν δεν ξέρεις αγγλικά και χάθείς, οπότε βιώνεις αίσθημα φόβου πως δεν θα μπορέσεις να γυρίσεις σπίτι σου.

  2. κα Δαμιανίδη νομίζω ότι τα παραλέτε. Έχετε πάει νύχτα στο Bronx ή στο Λονδίνο από Mile End και πιο ανατολικά; Μπορεί να μην πάθει κάποιος τίποτα αλλά ένα φόβο τον έχει.

  3. Αντιπαρέρχομαι τους (αντεστραμμένους και μη)«επαρχιωτισμούς» περί των αισθημάτων φόβου στην Αθήνα και αλλού. Πάντως μεγαλουπόλεις δεν είναι μόνο η Νέα Υόρκη ή το Λονδίνο. Είναι και το Μπουένος Άιρες, το Καράκας, το Ρίο και πάει λέγοντας. Όπως και να έχει τέτοια παραδείγματα δε βοηθούν, ούτε ως εισαγωγή. Δοκιμάστε να «σβήσετε» την Αθήνα από την πρώτη σειρά και βάλτε στη θέση της όποια πόλη θέλετε για να δείτε το κοινότοπο του ισχυρισμού.
    Περί αγελαίας βίας: Συμφωνώ. Απόλυτα. Και χαίρομαι που δίπλα σε αυτό το ρημάδι το ουσιαστικό («βία») βάλατε και έναν προσδιορισμό. Γεγονός που σημαίνει ότι υπάρχουν και άλλα είδη βίας που ενδεχομένως να βρίσκονται σε διαλεκτική σχέση με την «αγελαία βία», όπως η συστημική βία του κάθε εργοδότη που χρησιμοποιεί ως προκάλυμμα τους εργαζομένους ή η συμβολική βία που ασκείται σε όποιον/α προσπαθεί να αρθρώσει έναν διαφορετικό πολιτικό λόγο από τον κυρίαρχο στη δημόσια σφαίρα..Ξανατονίζω: αγελαία η προχθεσινή βία και ειδεχθής. εάν όμως η συζήτηση μείνει εκεί, για ακόμη μια φορά θα έχουμε κάνει μια τρύπα στο νερό (ή έφοδο στον ουρανό)

  4. Όχι Γιώργο, η συζήτηση να μείνει και εκεί.

  5. αυτό το «και» είναι που κάνει τη διαφορά. Και δεν είναι καθόλου θέμα ισορροπιών (πώς θα μπορούσε να είναι άλλωστε;), αλλά ουσιαστικής δυνατότητας κατανόησης. Αλλιώς θα συνεχίζουμε -ορθώς- να «καταδικάζουμε την βία από όπου και αν προέρχεται» πολλαπλάσιάζοντάς την.

  6. -Εν μεγάλη Eλληνική αποικία, 200 π.X.-, Καβάφης

    Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία
    δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
    και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
    ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
    να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.

    Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
    είναι που κάμνουνε μια ιστορία
    μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
    αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
    δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
    για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
    κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
    με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

    Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
    Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
    η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
    η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.
    Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
    κι από την άλληνα την συναφή,
    κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
    είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;
    σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

    Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
    βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
    πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

    Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
    κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
    απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
    να δούμε τι απομένει πια, μετά
    τόση δεινότητα χειρουργική.—

    Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
    Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
    Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
    Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
    Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
    Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: