Mετά το πακέτο

Της Ελίνας Τζανουδάκη

Το ΔΝΤ έρχεται και βρίσκει το πολιτικό σύστημα σε σύγχυση. Η κυβέρνηση κατηγόρησε για τη σημερινή κατάσταση τη προηγούμενη κυβέρνηση.  Η ΝΔ πρότεινε αναδιάρθρωση του χρέους ώστε να αποφύγουμε το ΔΝΤ, ενδεχόμενο το οποίο όμως απέκλεισε με δήλωσή του ο επικεφαλής του ΔΝΤ. Στο ΛΑΟΣ, πιο αισιόδοξοι, πίστευαν ότι μπορούμε ακόμα και αυτή την ύστατη ώρα να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις, ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε για ακόμα μια φορά τις εντυπώσεις προτείνοντας να διώξουμε τους τεχνοκράτες του ΔΝΤ «κλωτσηδόν» και να κάνουμε δημοψήφισμα ώστε να αποφασίσει ο λαός για το αν θα πάμε ή όχι στο ΔΝΤ και τέλος το ΚΚΕ υποστήριζε όπως πάντα ότι η λύση είναι να πληρώσει η πλουτοκρατία. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει η πρόταση του Μ. Γλέζου σύμφωνα με τον οποίο η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να σταματήσει να πληρώνει το χρέος της και να καταβάλλει μόνο μισθούς και συντάξεις, όπως και η δήλωση του Αλέκου Αλαβάνου για απαγόρευση εξόδου από τη χώρα του Παπανδρέου και του Παπακωνσταντίνου

Το ΔΝΤ δεν θα είναι ούτε η καταστροφή ούτε και η σωτηρία της χώρας. Πιθανότατα, θα ωφεληθούμε όμως επειδή θα γίνουν όλα αυτά που θα έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και χρόνια για να μη χρειαζόταν σήμερα να προσφύγουμε στο ΔΝΤ.  Μήπως αποτελεί η προσφυγή στο ΔΝΤ «δημοκρατική εκτροπή» όπως δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας; Κάθε άλλο. Είναι μήπως δημοκρατική η μονοπώληση προνομίων από τις διάφορες συντεχνίες του δημοσίου, οι διορισμοί ημετέρων από αιρετούς ή η λειτουργία δημόσιων επιχειρήσεων με γνώμονα όχι το συλλογικό συμφέρον, αλλά το συμφέρον των συνδιακαλιστικών ηγεσιών; Μήπως αιρετοί εκπρόσωποι δεν οδήγησαν τη χώρα εδώ που είναι σήμερα; Η δημοκρατική νομιμοποίηση δεν είναι πανάκεια. Και κυρίως δεν λύνει τα προβλήματα. Η δημοκρατική νομιμοποίηση εξάλλου είναι η μια όψη της δημοκρατίας, η άλλη είναι η αποτελεσματική διακυβέρνηση.

Πόσα χρόνια τώρα ακούμε για διαρθρωτικές αλλαγές τις οποίες ουδείς τολμά να ξεκινήσει ή να ολοκληρώσει μπροστά στο πολιτικό κόστος, θυσιάζοντας έτσι το συλλογικό συμφέρον στο βωμό του επιμέρους;

Τώρα μένει να δούμε αν θα αντέξει το πολιτικό σύστημα τις τομές και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα. Οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ δεν πρόκειται να υποκύψουν στις πιέσεις των ολίγων είς βάρος των πολλών. Δεν έχουν κανέναν απολύτως λόγο να μην ενεργήσουν με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον. Υποδεικνύουν αυτά που χρειάζεται να γίνουν και δανειοδοτούν μια χώρα με συγκεκριμένες διαδικασίες. Αν η Ελλάδα σταματήσει να τηρεί τους όρους του δανείου η εκταμίευση θα σταματήσει. Αυτό δεν είναι εκβιασμός. Είναι μία ακόμα ευκαιρία  -ίσως η τελευταία- να γίνουμε σοβαρή χώρα.

Advertisements

8 Σχόλια

  1. Λαμπρά! Αυτό τώρα τι ακριβώς είναι? Αριστερή άποψη, σοβαρό και τεκμηριωμένο άρθρο γνώμης ή απλώς ανέκδοτο? Γιατί αν είναι κάτι, μάλλον είναι το τρίτο και μάλιστα δροσερότατο!…
    ειδικά αυτή η καινοφανής θεωρία περί δημοκρατίας ντουμπλ φας, με προτίμηση στην «αδικημένη πλευρά» της αποτελεσματικής διακυβέρνησης είναι …μούρλια!

  2. «Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν»

  3. Παρότι πρόκειται για προφανή κακοκαιρία, ποιος θα μπορούσε να είναι κοινωνικοπολιτικά ο ορισμός του σοβαρού, στην προκείμενη περίπτωση;

  4. «Αποτελεσματική διακυβέρνηση» στη θέση της δημοκρατικής νομιμοποίησης; Εξαιρετικά! Το άρθρο είναι για κλάματα, υπεραπλουστευτικό, ακόμα και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές προωθημένων συστημάτων ιδιωτικής διακυβέρνησης δε λαϊκίζουν έτσι

  5. «Οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ δεν πρόκειται να υποκύψουν στις πιέσεις των ολίγων [:αυτούς τους οποίους ήδη βάζουν στη θέση τους] είς βάρος των πολλών [για τους οποίους ήδη φροντίζουν και θα φροντίζουν διαρκώς κι απ’ ό,τι φαίνεται για καιρό]»…. Μα είναι να σου χύνονται τα μυαλά στο ταβάνι!

  6. Άλλωστε είναι πάμπολλες οι περιπτώσεις που το ΔΝΤ και οι θεάρεστες πολιτικές του εξυπηρέτησαν το δημόσιο συμφέρον και αποτέλεσαν μια νέα σελίδα για τους τυχερούς εκείνους που απήλαυσαν τις πρωτότυπες και επιτυχείς ιδέες και πρακτικές του….
    Κόλλησε το μυαλό μου. Μήπως θυμάστε καμία;

  7. Εντάξει ρε παιδιά, κατανοητό, είναι αν μη τι άλλο ανέκδοτο το άρθρο.

    Οι χιλιάδες συνταξιούχοι στην εικοσαετία και στην εικοσπενταετία από το Δημόσιο ήταν μες τη σοβαρότητα.

    Ότι ένα κράτος των δικών μας μεγεθών ανέλαβε
    Ολυμπιακούς αγώνες δεν ήταν καθόλου φαιδρό.

    Ότι πήγαμε να μπούμε σε έναν πόλεμο για να ανεβάσει
    τηλεθέαση ο Αντένα και αγοράζουμε όπλα από κάθε μπάρμπα για να μη μείνει κανένας παραπονεμένος ήταν η αποθέωση της δε γελάει κανείς διακυβέρνησης.

    Επιτέλους τώρα θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι. Όχι άλλη αποτελεσματική διακυβέρνηση. Να γίνει και λίγο χαβαλές. Πόσο πια φόρτο εργασίας σε αυτούς τους εκατοντάδες οργανισμούς που το κράτος πληρωνε αλλά δυσκολευεται να τους καταγράψει;

    Σίγουρα μεγάλο μέρος του κόσμου που χτυπιέται και θα χτυπηθεί ακόμα παραπάνω από τα μέτρα δεν έχει ουσιαστική ευθύνη για τα παραπάνω και πολλά άλλα που έφεραν την Ελλάδα στο ρόλο του διεθνή επαίτη.

    Επίσης σίγουρα μεγάλο μέρος αυτών που κολυμπάνε στον αφρό δε θα ιδρώσουν από τις εξελίξεις.

    Όμως η σιωπηρή πλειοψηφία, ικανή για το καλύτερο και το χειρότερο, ξέρει πως είχε εκμεταλευτεί την κατάσταση όπως ακόμη κι ένα πολύ μικρό παιδί ξέρει ότι κανει κάτι που είναι λάθος. Ένα ρουσφέτι, μια επιδότηση για το τίποτα, τα φάρμακα του ανασφάλιστου στο βιβλιάριο, μια κουκουρούκου φορολογική δήλωση).
    Κάθε φορά που πήγαινε να αλλάξει κάτι (πχ νομοσχέδιο Ασφαλιστικού Γιαννίτση) έβαζε τα κλάματα και η μαμά του το έπαιρνε αγκαλιά και του ψιθύριζε πώς δε θα το πει στο μπαμπά αρκεί να της έδινε ένα ακόμη φιλάκι.

    Η κυβέρνηση μάλλον τα’ χει θαλασσώσει και δεν έχει χαρτογραφήσει τη διαδρομή. Η ομάδα Παπανδρέου ήθελε να κυβερνήσει αλλά δεν ήξερε το γιατί. Τώρα που εκ των πραγμάτων το βρήκε ή θα πνιγεί ή θα επιπλεύσει (καλύτερα τουλάχιστον από τον προηγούμενο που σε μια ανάλογη κατάσταση τον φαντάζομαι να κλείνεται στο δωμάτιό του και να αφήνει φήμες ότι είναι πολύ θυμωμένος και πληγωμένος).

    Η οπερέτα της ζωής των πολιτικών αντρών είναι πάντα νανουριστική αλλά για να πέσεις για ύπνο πρέπει να βγάλεις τη μέρα. Νομίζω ότι η επιδίωξη του Συριζα και του ΚΚΕ είναι να βγάλει την σιωπηρή πλειοψηφία στον δρόμο και να γίνει της Πόπης. Πραγματικά τώρα που θα σφίξουν τα ζωνάρια όσο ποτέ τα τελευταία τριάντα χρόνια, αυτό είναι εφικτό. Ευκαιρία και για την κατάληψη του κάστρου του ΠΑΣΟΚ που τόσο καιρό τους έκανε τόση ζημιά .

    Πες λοιπόν ότι έχουμε πόλεμο όπως διάβαζα ότι
    ζητούσε η Αυγή. «Πόλεμο θέλουν; Θα τον έχουν». Είμαι βέβαιος ότι ένα σημαντικό κομμάτι της σιωπηρής πλειοψηφίας (οι μικροαστοί που μπορεί να ψηφίζουν οποιοδήποτε κόμμα αλλά χαρακτηρίζονται περισσότερο από τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά της τάξης τους παρά από τα όσα διαφορετικά πρεσβεύουν τα κόμματα) θα ήθελε να βγει μια φορά και να τα σπάσει όλα. Στο όνομα των μύριων απογοητεύσεων και ταπεινώσεων που έχει υποστεί.

    Απλά φοβάμαι ότι σε τελική ανάλυση οι συμπάθειες αυτού το σώματος την ώρα που τα πράγματα θα είναι σκούρα και θα νιώθουν διπλή ανασφάλεια, θα στραφούν προς ένα ματάκι που κλείνει, προς εκεί που τους καταλαβαίνουν καλύτερα. Κι αυτός ο χώρος δεν είναι η Αριστερά αλλά η λαϊκίζουσα ακροδεξιά.

    Μια κριτική στη παραπάνω θέση είναι ότι ένας τέτοιος λόγος είναι αυτοϋπονομευτικός και παραλύει την βούληση για δράση.

    Το ΔΝΤ είναι κανονικά δράκος αλλά οι κάτοικοι της χώρας τον κάλεσαν (οι Έλληνες πολίτες πιο κυριολεκτικά γιατί οι μετανάστες απλά σκιζόντουσαν στη δουλειά χωρίς να τους δοθεί πολιτικός λόγος άρα και χωρίς ευθύνη). Τόσο χρόνια έλεγαν και έπρατταν ως οι δράκοι να υπάρχουν μόνο στα παραμύθια ή να χτυπάν πάντα τους άλλους. Όχι όλοι οι Έλληνες είναι αλήθεια. Αλλά τώρα μαζί με τα ξερά θα καούν και τα χλωρά. Όπως κάνει η χημειοθεραπεία στα κύτταρα που είπε κι ο Βασίλης.

    Βέβαια υπάρχουν και εναλλακτικές θεραπείες: Η ομοιοπαθητική, η βελονοθεραπεία κτλ.

    Δεν νομίζω ότι υπάρχει περίπτωση επικοινωνίας. Υπάρχει;

  8. Αν κάποιος έλληνας πολίτης διανύει τη ηλικία των 20κάτι(μάλλον και λίγο παραπάνω), δεν έχει ζήσει ΠΟΤΕ σε εποχή μη λιτότητας. Το ΔΝΤ τί θα επιφέρει ακριβώς; Τα όσα οι Έλληνες πολιτικοί ήταν ανίκανοι να μας παρέχουν; Το βούρδουλα για να «σοβαρευτούμε»; Η κρίση μπορεί να αποτελεί μια ευκαιρία για δομικές αλλαγές και αναδιάρθρωση. Δεν είμαι σίγουρος όμως αν οι έλληνες πολίτες επωμιστούν το δυσανάλογο βάρος που καλούνται να φέρουν. Εν τέλει, ποιοί είναι οι λίγοι εις βάρον των πολλών και για ποιο συλλογικό συμφέρον μιλάμε; Προσωπικά, δεν είμαι καθόλου βέβαιος…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: