Η βολική θεωρία της «συγκυβέρνησης»

του Στέλιου Διακουλάκη

«Την τελευταία φορά που ο σοσιαλισμός συμμάχησε με τον εθνικισμό, ήταν στον εθνικοσοσιαλισμό του Χίτλερ, αυτό ξαναζούμε τώρα…», απεφάνθη η Λιάνα Κανέλλη σε ένα από τα πρωινά τηλεοπτικά παραληρήματά της, λίγες εβδομάδες πριν. Ίσως και να ήταν η πρώτη αναφορά στη λεγόμενη συμμαχία, ή αλλιώς «συγκυβέρνηση», ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ, με αφορμή τα σκληρά οικονομικά μέτρα που η κυβέρνηση έχει λάβει και το κόμμα του Καρατζαφέρη έχει στηρίξει.

Σύσσωμος ο αριστερίστικος λαϊκισμός, έκανε γρήγορα σημαία του τη θεωρία της «συγκυβέρνησης». Ο Λάκης Λαζόπουλος, βαρετός και προβλέψιμος όσο ποτέ πλέον, και με παιδαριώδη πολιτικά κηρύγματα που στηρίζονται στις αναλύσεις του Πρώτου Θέματος, τα ρεπορτάζ λαϊκών αγορών των πρωινάδικων και το Μπογιόπουλο του Ριζοσπάστη, υπερθέματισε κι αυτός στην κατεύθυνση της υποτιθέμενης συμμαχίας ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ. Ο Αλέξης Τσίπρας, πιο συγκεκριμένος και ευθύς αυτός, προσωποποίησε τη «συγκυβέρνηση» στον Πάγκαλο και τον Καρατζαφέρη, αμφότεροι, από καιρό, εθισμένοι στην πολιτική κόντρα με το Συνασπισμό.

Το γεγονός ότι ο Καρατζαφέρης στηρίζει τις βασικές πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης, κυρίως όσον αφορά στα οικονομικά μέτρα αλλά όχι μόνο, δεν επιδέχεται φυσικά αμφισβήτησης. Οι λόγοι πίσω από αυτό όμως, χρήζουν περαιτέρω διευκρίνισης. Γιατί, προφανώς, η στήριξη αυτή δεν έχει να κάνει ούτε με κάποια υπόγεια συμφωνία των δύο κομμάτων, ούτε με οποιαδήποτε ουσιαστική ταύτιση απόψεων, πρόσκαιρη ή μη. Καταρχήν, καμία ανάγκη δεν έχει το ΠΑΣΟΚ, της πλειοψηφίας των 160 εδρών, την υποστήριξη των βουλευτών του ΛΑΟΣ για να περάσει τα μέτρα του στη Βουλή. Αλλά και επιπλέον, η λογική λέει ότι όταν το ΠΑΣΟΚ κατηγορείται από τους ίδιους ανθρώπους, ταυτόχρονα, ότι από τη μία ακολουθεί σκληρά νεοφιλελεύθερες πολιτικές και ότι από την άλλη, συγκυβερνά με το ΛΑΟΣ (που καμία σχέση με νεοφιλελευθερισμό δεν έχει…), τότε κάτι δεν πάει καλά όχι με το ΠΑΣΟΚ, αλλά με τους επικριτές του.

Αυτό που οι εμπνευστές της θεωρίας της «συγκυβέρνησης» επιλέγουν να αγνοήσουν, δεν είναι άλλο από τον άκρατο οπορτουνισμό και πολιτικό ελιγμό του μετρ του είδους Προέδρου του ΛΑΟΣ, Γιώργου Καρατζαφέρη. Γνωρίζοντας ότι η εκλογή του Σαμαρά στην προεδρία της ΝΔ θα του δημιουργήσει πλείστα προβλήματα, που θα θέσουν σε κίνδυνο ακόμα και την πολιτική του επιβίωση, έπρεπε γρήγορα να αναπροσαρμόσει την τακτική του. Δυστυχώς, στο σημερινό πολιτικό σύστημα της χώρας, ελάχιστοι μπορούν να το κάνουν με την ταχύτητα και αποτελεσματικότητα του ίδιου. Βασικός αρχικός γνώμονας των κινήσεών του, ήταν η ανάγκη για σταθερή και αισθητή διαφοροποίηση από τις θέσεις της ΝΔ. Στην πορεία, όταν αντιλήφθηκε ότι ο κόσμος επιδοκιμάζει τις πρωτοβουλίες του ΠΑΣΟΚ, στηρίζει εν πολλοίς τα μέτρα και έχει βαρεθεί το στείρο αρνητισμό της (εκάστοτε) αντιπολίτευσης, πήγε ένα βήμα παραπάνω μπας και εισπράξει λίγη από τη θετική αύρα της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης. Έγινε οπαδός της «συναίνεσης», υιοθέτησε τάχα υπεύθυνο πολιτικό λόγο και διεκδίκησε το ρόλο του αξιόπιστου συνομιλητή της εξουσίας. Τα χαμογελαστά τσιτάτα του – «δεν βοηθάω την κυβέρνηση, βοηθάω την Ελλάδα» – ήρθαν απλά ως αποθέωση της τακτικής του. Η πρώτη κρίσιμη μάχη με τη ΝΔ είχε κερδηθεί…

Τώρα, γιατί τα κόμματα της αριστεράς έπαιξαν το χαρτί της «συγκυβέρνησης», μάλλον ούτε αυτό θα έπρεπε να μας εκπλήσσει. Και φυσικά δεν πρόκειται περί πολιτικής αφέλειας ή λάθος ανάγνωσης, αν και για το Λαζόπουλο, ας μου επιτραπεί να κρατήσω μία πισινή. Εκμεταλλεύθηκαν απλώς τον πολιτικό τακτικισμό του Καρατζαφέρη να στηρίξει τις αποφάσεις του ΠΑΣΟΚ και με «καρατζαφέρεια» πονηριά προχώρησαν στη «συγχώνευση» δύο εκ των τριών πολιτικών τους αντιπάλων, δημιουργώντας τον τέλειο ταξικό εχθρό. Με ένα σμπάρο, δύο τρυγόνια, δηλαδή! Το ότι φτάσανε σε σημείο να επαναφέρουν μνήμες χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού, θα έπρεπε, τουλάχιστον αισθητικά, να μας ενοχλεί. Αλλά προφανώς έχουμε κι εμείς συνηθίσει στις υπερβολές της σύγχρονης ελληνικής αριστεράς και δεν πολυδίνουμε σημασία. Πριν από λίγο καιρό, άλλωστε, ο Τσίπρας υμνούσε το Μάο, οπότε όλα να τα περιμένουμε…

Μέσα σε αυτό το διπλό παιχνίδι πολιτικού καιροσκοπισμού και υποκρισίας, η κυβέρνηση, λίγα περιθώρια αντίδρασης είχε, ιδίως όταν συγχρόνως δίνει τις δικές της δύσκολες μάχες σε εσωτερικό και εξωτερικό για την αντιμετώπιση του αδιεξόδου της οικονομικής κατάστασης της χώρας. Προφανώς, χρόνο και ενέργεια να ασχοληθεί με τις τακτικίστικες επιλογές του Καρατζαφέρη δεν είχε, πόσω μάλλον να αποκρούσει τις γραφικές φωνές του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ περί εθνικοσοσιαλισμού. Ωστόσο, πιστεύω πως το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να έχει παραβολευτεί στη θεωρία της «συγκυβέρνησης», θεωρώντας ότι αυτή περιθωριοποιεί ακόμα περισσότερο την, έτσι κι αλλιώς, ακόμα σε αποσύνθεση ΝΔ. Και μπορεί πρόσκαιρα να μη ζημιώνεται ιδιαίτερα, αλλά με τον Καρατζαφέρη να έχει στρογγυλοκαθίσει στη θέση του «συγκυβερνήτη» και όσο τον εξυπηρετεί να αρνείται να την αποχωριστεί, τα προβλήματα ίσως προκύψουν στη συνέχεια. Ιδίως αν τα πρωινά παραληρήματα συνεχιστούν…

(από το arthroimeras.blogspot.com)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: